Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Η αποκοπή των Παπικών από τη Μία Αγία Εκκλησία, σήμανε και εκτροπή από την Ορθόδοξη Αγιογραφία




Η ΑΠΟΚΟΠΗ  ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΣΉΜΑΝΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ
 
 
   Κατά την πρώτη Κυριακή των νηστειών, «ανάμνησιν ποιούμεθα της αναστηλώσεως των αγίων και σεπτών Εικόνων».  Την Κυριακή της Ορθοδοξίας, εορτάζομε την «των σεπτών Εικόνων ανόρθωσιν».  «Ιερογραφίαις Εικόνων, κεκοσμημένην καθορώντες, πάλιν την σεπτήν Εκκλησίαν», ψάλλομε στην Εκκλησία μας.
  Ένα ακόμα θέμα που πιστεύω έπρεπε να συζητείται στους διαλόγους με τους Παπικούς, είναι και η εκτροπή τους από την Αγιογραφία της Μίας Αγίας Εκκλησίας. «Η λειτουργική Εικών έχει θεολογικήν έννοιαν» λέγει ο Φώτης Κόντογλου. «Προς το πρωτότυπον φέρει, φησί Βασίλειος, τιμή η της εικόνος», ψάλλομε στην Ακουλουθία της Εορτής της Κυριακής της Ορθοδοξίας.
   Τόσες συναντήσεις άτυπες, τυπικές και…άτοπες, Ορθοδόξων και Παπικών έγιναν, και έχουν αρκεστεί δυστυχώς στα ελάσσονα.  Αντί να συζητούν περί οικολογικών ανέμων και υδάτων, ας συζητούν την ουσία των διαφορών και των αιτίων που είναι αποκομμένοι οι Παπικοί από την Εκκλησία.  Γιατί όχι μαζί με τις δογματικές και άλλες διαφορές, να συζητούν και  τις ‘’εικαστικές’’ εκτροπές των Παπικών;  Οι εκτροπές της θρησκευτικής τέχνης των Παπικών, γίνονται αντιληπτές και από Παπικούς ακόμα.  
   «Δεν έχει καμμίαν ομοιότητα με τας ζωγραφίας όπου παριστάνουν με υλικόν τρόπον κάποια πρόσωπα, ακόμα και Αγίους, όπως γίνεται εις την θρησκευτικήν τέχνην ντης Δύσεως.  Εις την λειτουργικήν εικόνα τα άγια πρόσωπα εικονίζονται εν αφθαρσία» , αναφέρει σχετικά ο Φώτης Κόντογλου.
   Την Παπική εκτροπή, από την Ορθόδοξη Αγιογραφία, είχε αναγνωρίσει και ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β΄.  Για τούτο σε εγκύκλιο του, εξ αφορμής των δώδεκα αιώνων από τη σύγκλιση της 7ης Οικουμενικής Συνόδου, είχε μιλήσει για το «ενδιαφέρον για τη θεολογία και την πνευματικότητα των εικόνων της Ανατολής».
   Οι Παπικοί μετά την αποκοπή τους από τη Μία Αγία Εκκλησία, στράφηκαν στην εξωτερική διακόσμηση των ναών τους με αγάλματα.  Ακολούθως, μετά την εκτροπή τους αυτή, προχώρησαν και στην εσωτερική διακόσμηση των ναών τους με αγάλματα.  Ιδιαιτέρως κατά την περίοδο του Μεσαίωνα και μετά, η εικαστική αυτή εκτροπή από την Ορθόδοξη εικονολογία, είχε εξαπλωθεί σε όλη τη βατικάνειο επικράτεια. Ο καθηγητής κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης, μίλησε για «παρεκτροπή της Δυτικής Θεολογίας».  Η «παχυλότητα» στην παρουσίαση των μορφών «δήλον» εστί της εκκοσμίκευσης που ταλαιπωρεί τους Παπικούς.
    Η αποκοπή των Παπικών από τη Μία Αγία Εκκλησία, σήμανε και την ενασχόλησή τους απλά με τη εικαστική αισθητική που απλά η θεματολογία της αφορά ‘’θρησκευτικά’’ γεγονότα.  Οι λεγόμενοι ‘’δυτικοί’’ ζωγράφοι, προσπάθησαν να προσδώσουν το καλλιτεχνικόν κάλλος στη ζωγραφική τους.  Βλέποντας μια ‘’δυτική’’ νωπογραφία, απλά θαυμάζεις το μεγαλείο της άριστης καλλιτεχνικής δημιουργίας αλλά δεν προκαλεί κατάνυξη όπως η Ορθόδοξη Εικόνα. 
Η παχυλότητα των σωμάτων και η νατουραλιστική απεικόνιση προκαλεί θαυμασμό.  Και μόνο το γεγονός ότι ουδείς των μεγάλων ‘’δυτικών’’ ζωγράφων δεν καλείται αγιογράφος, καταδεικνύει τον καρπό της καλλιτεχνικής προσπάθειας.  Σε ένα Ορθόδοξο όμως Ναό «ιεροπρεπώς αγαλλόμεθα», «θεώμενοι ιεροτύποις μορφώσεσι των εικόνων». 
Για την Ορθόδοξη Αγιογραφία λέγει ο Φώτης Κόντογλου : «Αι άγιαι αυταί τέχναι δεν θέλουν να στολίσουν μόνον τον ναόν με ζωγραφικήν δια να είναι ευχάριστος και τερπνός εις τους εκκλησιαζομένους…αλλά να τους ανεβάσουν εις τον μυστικόν κόσμον της πίστεως με την πνευματικήν κλίμακα…».
  Ο Γέροντας Βασίλειος Γοντικάκης  αναφέρει σχετικά : «Αν η εικόνα μας έκλεινε στην ίδια την εικόνα, το σχήμα, το χρώμα την αισθητική, την ιστορία, τον κτιστό κόσμο, θα ήταν είδωλο και δεν θα άξιζε να χυθεί τόσο αίμα για την αναστήλωσή της.  Δεν συμβαίνει όμως αυτό.  Η λειτουργική εικόνα είναι συνέπεια και καρπός της σαρκώσεως του Θεού Λόγου και μαρτυρία, οδηγός της θεώσεως του ανθρώπου».
Αν παρατηρήσει κανείς τις  νωπογραφίες του Τζιότο στην  Πάδοβα, αντιλαμβάνεται την εκτροπή από την Ορθόδοξη Θεολογία της Εικόνας.  Η νατουραλιστική αρχιτεκτονική απεικόνιση του χώρου, η νατουραλιστική  απεικόνιση των κινήσεων, καθώς και των εκφράσεων των μορφών, κάνουν τελικά τον θεατή να ομιλήσει για θρησκευτική τέχνη και όχι για Αγιογραφία.
  Χαρακτηριστικό παράδειγμα  το άγαλμα του Απόλλωνα, το γνωστό (L’ Apollo del Bel Vedere), που  ο Μιχαήλ Άγγελος  αντέγραψε, για να απεικονίσει τον Χριστό Κριτή στην Cappella Sistina.
   Ένα σοβαρό πρόβλημα της νατουραλιστικής απεικόνισης, είναι και η ζωγραφική παρουσίαση των γυμνών μερών του ανθρωπίνου σώματος.  Αυτό και οι ίδιοι οι Παπικοί το αντιλήφθηκαν, γι’ αυτό η Παπική Σύνοδος του Τριδέντου που πραγματοποιήθηκε το έτος 1564, είχε αποφασίσει την κάλυψη των μερών στη νωπογραφία Δευτέρας Παρουσίας, που βρίσκεται στην Cappella Sistina και που είχε ανατεθεί στον Μιχαήλ Άγγελο, από τον Πάπα Κλήμη Ζ΄.  Η κάλυψη των μερών της Δευτέρας Παρουσίας είχε ανατεθεί στον μαθητή του Μιχαήλ Άγγελου, Ντανιέλε ντα Βολτέρα. Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης λέγει : «Παντός εικονιζομένου, ουχ η φύσις, αλλ’ η υπόστασις εικονίζεται», καταδεικνύοντας τοιουτοτρόπως  το πνευματικό κάλλος της Ορθόδοξης Εικόνας.  Η μόνη ‘’επιτρεπτή’’ γυμνότητα για την Εκκλησία μας, είναι η γυμνότητα  από  «κατηφείας και σκότους αιρέσεως».
  Επιλογικά ας αναφέρομε αυτό που γράφει ο Φώτης Κόντογλου εις το βιβλίο του «Έκφρασις» : «Η πάντιμος τέχνη της Εικονογραφίας της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, είναι μία ιερά τέχνη και λειτουργική, όπως είναι όλαι αι εκκλησιαστικαί τέχναι, όπου έχουν σκοπόν πνευματικόν».
*Οι εντός εισαγωγικών φράσεις, είναι παρμένες από την Ακουλουθία της Εορτής της Κυριακής της Ορθοδοξίας
 
Από Ακτίνες

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Ο ιερός αγώνας και οι διωγμοί που υπέστησαν υπέρ της Ορθοδοξίας οι ομολογήτριες μοναχές της Ιεράς Μονής Κεχροβουνίου.


Με την ευκαιρία της τοπικής εορτής της ευρέσεως της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας μας στην Τήνο, δημοσιεύουμε τον ιερό αγώνα και τους διωγμούς που υπέστησαν υπέρ της Ορθοδοξίας οι ομολογήτριες Μοναχές της Ιεράς Μονής Κεχροβονίου όπως δημοσιεύτηκε στο παλαιοημερολογίτικο περιοδικό "Τα Πάτρια". Των Ορθοδόξων και Ομολογητριών Μοναζουσών είη Αιωνία η Μνήμη!







Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Άγιος Βλάσιος επίσκοπος Σεβαστείας 11 Φεβρουαρίου

  


 
 


Λαιμὸν Βλάσιος ἐκκοπεὶς διὰ ξίφους,
Ἀλγοῦσι λαιμοῖς ῥευμάτων εἴργει βλάβας.
Ἑνδεκάτῃ Βλασίου τάμεν αὐχένα χαλκὸς ἀτειρής.
Βιογραφία
Ο Άγιος Βλάσιος έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορος Λικινίου (308 - 323 μ.Χ.). Σπούδασε ιατρική αλλά προσέφερε χωρίς χρήματα τις υπηρεσίες του, ως φιλανθρωπία, στους πάσχοντες και ασθενείς. Εκτός από την ιατρική βοήθεια χορηγούσε δωρεάν στους ασθενείς τα φάρμακα και τους έδινε τα έξοδα νοσηλείας τους. Η φιλανθρωπική δραστηριότητα εκαλλιεργείτο στην ψυχή του από την αγάπη προς τον Θεό και τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Η Εκκλησία τον δέχθηκε στις τάξεις του ιερού κλήρου και τον εξέλεξε Επίσκοπο Σεβαστείας.

Επί της βασιλείας του Λικινίου, ο έπαρχος Αγρικόλας τον συνέλαβε και τον υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια. Οι στρατιώτες, αφού τον μαστίγωσαν ανηλεώς με ραβδιά, τον κρέμασαν από ξύλο και στην συνέχεια τον οδήγησαν δεμένο στην φυλακή. Έπειτα τον έριξαν στο βυθό μιας λίμνης. Όμως ο Άγιος, μετά την θαυματουργική του επέμβαση του Θεού, διασώθηκε. Εξοργισθέντες τότε οι εχθροί της πίστεως τον αποκεφάλισαν το 316 μ.Χ.. Έτσι, ο Άγιος Ιερομάρτυς Βλάσιος έλαβε από τον Κύριο της δόξας το στέφανο του μαρτυρίου.

Η Σύναξή του ετελείτο στο Μαρτύριό του, το οποίο βρισκόταν κοντά στο Μαρτύριο του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου.

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Φερωνύμως βλαστήσας, ὡς δένδρον εὔκαρπον, ἱεράρχα Κυρίου Βλάσιε ἔνδοξε, μαρτυρίου τοὺς καρποὺς κόσμῳ προήγαγες καὶ θαυμάτων δωρεάς ἀναβλύζεις δαψιλῶς, ὡς θεῖος ἱερομάρτυς τοῖς καταφεύγουσι πάτερ τῇ ἀντιλήψει τῆς πρεσβείας σου.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Καί τρόπων μέτοχος, καί θρόνων διάδοχος, τῶν Ἀποστόλων γενόμενος, τήν πρᾶξιν εὗρες θεόπνευστε, εἰς θεωρίας ἐπίβασιν· διά τοῦτο τόν λόγον τῆς ἀληθείας ὀρθοτομῶν, καί τῇ πίστει ἐνήθλησας μέχρις αἵματος, Ἱερομάρτυς Βλάσιε· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τά ἄνω ζητῶν.
Ὁ θεῖος βλαστός, τό ἄνθος τό ἀμάραντον, ἀμπέλου Χριστοῦ, τό κλῆμα τό πολύφορον, θεοφόρε Βλάσιε, τούς ἐν πίστει τιμῶντας τήν μνήμην σου, εὐφροσύνης πλήρωσον τῆς σῆς, πρεσβεύων ἀπαύστως ὑπέρ πάντων ἡμῶν.

Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.
Ἐκβλαστήσας ὡς δένδρον πανευθαλές, ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου Ἱερουργέ, πολλοὺς κατεφύτευσας, πρὸς τὴν γῆν τὴν σωτήριον, καὶ ὡς κριὸς ποιμνίου, καλῶς ἡγησάμενος, δεσμευθεὶς ἐσφάγης, θυσία γενόμενος, τῷ δι' εὐσπλαγχνίαν, ὡς ἀρνίον σφαγέντι, καὶ χαίρων ἀνέδραμες, πρὸς αὐτὸν Πάτερ Βλάσιε. Διὰ τοῦτο βοῶμέν σοι· Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.
 

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

«ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΙΣ» ΠΟΝΗΡΑΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΟΣ

 
ΤΟΥ κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΓΕΩΡΓΙΤΣΗ
 
- Στὸ πλαίσιο τῆς κατάθεσης μίας ἐπιβαλλόμενης, συνειδησιακά, ἔνστασης, ἀπέναντι στὸν παρατηρούμενο στὶς ἡμέρες μας καταιγισμὸ «ἁγιοκατατάξεων» στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, προσώπων στὰ ὁποία δὲν πληροῦνται οἱ προϋποθέσεις ποὺ ἀπαιτοῦνται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, οἱ ἀνάλογες πρὸς τὴν κατάσταση ποὺ διαμορφώνεται σὲ κάθε χρονικὴ περίοδο, ἡ ὁποία ἔχει ἄμεση ἐπίδραση στὴν ἱστορικὴ πορεία Της πρὸς τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, κρίνεται ἀπαραίτητη ἡ, (ἔναντι αὐτῶν τῶν «ἁγιοκατατάξεων»), ἀντίταξη ἀπόψεων ἐνισχυομένων ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ὀρθόδοξη διδασκαλία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν «λυδία λίθο» γιὰ τὴν ἀμερόληπτη, ἀπροκατάληπτη, ἀπροσωπόληπτη καὶ τὴν, μακρὰν πονηρῶν σκοπιμοτήτων, ἐξαγωγὴ συμπερασμάτων περὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ.

- Ἀνατρέχοντας στὸ ἱστορικὸ παρελθὸν τῆς Ἁγίας Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διαπιστώνουμε πὼς Αὐτὴ χαρακτηρίζει καὶ ἀναδεικνύει ὡς Ἁγίους, (μὲ τὴν γνωστὴ σὲ ὅλους ἔννοια τοῦ ὅρου), δηλαδὴ ὡς «ἀληθινοὺς καὶ πιστοὺς φίλους τοῦ Θεοῦ», κατὰ τὸν Ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη, ὅλους ἐκείνους ποὺ ἡ βιοτὴ καὶ ἡ στάση τους ἦταν ἀπολύτως ἐναρμονισμένες μὲ τὴν κατάσταση στὴν ὁποία βρισκόταν Αὐτή, κατὰ τὶς διαδοχικές, μέχρι τῶν ἡμερῶν μας, χρονικὲς περιόδους. Συνέβαλαν δὲ αὐτές, (ἡ ἐκκλησιαστικὴ βιοτὴ καὶ ἡ στάση τους), ὡς καθοριστικοὶ παράγοντες στὸν χαρακτηρισμό τους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ποὺ τὸν ἐξέφραζε ἀποδίδουσα σ’ αὐτοὺς μία προσηγορία (=προσωνυμία) ἀνάλογη καὶ σχετιζόμενη πρὸς τὴν τηρούμενη ἀπ’ αὐτοὺς στάση, ἀπέναντι στὶς ποικιλόμορφες καταστάσεις ποὺ προέκυπταν διαδοχικὰ σ’ Αὐτὴν καὶ ποὺ εἴχαν ἄμεση ἐπίδραση ἐπ’ Αὐτῆς.

- Συμφώνως, λοιπόν, πρὸς τὰ ἀνωτέρω, ἐξάγεται τὸ συμπέρασμα, πὼς ἡ Ἐκκλησία κατατάσσει τοὺς Ἁγίους Της, κατ’ ἀναλογίαν χρονικῶν περιόδων μὲ τὶς παράλληλα διαμορφούμενες καταστάσεις, ὡς ἑξῆς:

Α’.) Στὶς περιόδους τῶν διωγμῶν ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες αὐτοκράτορες τῆς Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, τοὺς Ἁγίους Μεγαλομάρτυρες, τοὺς Ἁγίους Μάρτυρες, τοὺς Ἁγίους Ἱερομάρτυρες, (προκειμένου περὶ Κληρικῶν Μαρτύρων), τοὺς Ἁγίους Ὁσιομάρτυρες καὶ τοὺς Ἁγίους Νεομάρτυρες τῶν νεωτέρων ἱστορικὰ χρόνων, (κυρίως τῆς περιόδου τῆς Τουρκοκρατίας).

Β’.) Στὶς περιόδους τῶν ποικιλωνύμων αἱρέσεων κατὰ τὶς ὁποῖες ἀναβίωναν οἱ διωγμοί, μὲ διῶκτες σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση, αἱρετικοὺς αὐτοκράτορες τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, κληρικούς, (κυρίως ἐπισκόπους) καὶ τοπικοὺς ἄρχοντες, (ἐπάρχους), τοὺς Ἁγίους Ὁμολογητᾶς. Καὶ

Γ’.) Στὶς εἰρηνικὲς περιόδους ποὺ διερχόταν ἡ Ἐκκλησία, (ποὺ ἦταν οἱ μικρότερες σὲ χρονικὴ διάρκεια), τοὺς Ὁσίους.

-  Κατόπιν αὐτοῦ τοῦ εἰσαγωγικοῦ προλόγου, θὰ κατατεθοῦν κάποιες ἐνστάσεις, ἐξ ἀφορμῆς  δυὸ προσφάτων δημοσιευμάτων τῆς ἐφημερίδος «Ὀρθόδοξος Τύπος», (ἀριθ. φύλ. 2053 τῆς 16/1/15 καὶ 2054 τῆς 23/1/15, διὰ μέσου τῶν ὁποίων προβάλλεται μὲ ἐμφανῆ ἐνθουσιαστικὴ διάθεση ἡ πρόσφατη «ἁγιοκατάταξη» τοῦ γέροντος Παϊσίου τοῦ ἁγιορείτου, ἀπὸ τὴν οἰκουμενιστικὴ – ληστρικὴ σύνοδο(!!!) τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία («ἁγιοκατάταξη»), ἀποτελεῖ τὴν συνέχεια μίας σειρᾶς «ἁγιοκατατάξεων», ποὺ ἔχουν ὑπόβαθρο τὶς οἰκουμενιστικὲς πονηρὲς σκοπιμότητες αὐτῶν ποὺ τὶς πραγματοποίησαν. καὶ ἀφοροῦν παράλληλα καὶ τὸν γέρονται Πορφύριο τὸν Καυσοκαλυβίτη καὶ  τὸν γέροντα Ἰουστίνο Πόποβιτς. Ἑστιάζονται δὲ ἡ ἐπικρότηση, ἡ ἀποδοχὴ καὶ ἡ ἐνθουσιώδης προβολὴ τῆς «ἁγιοκατατάξεως» τοῦ γέροντος Παϊσίου, σὲ μία «ἀντιπαπικὴ ἐπιστολή», τῆς ὁποίας ἡ συγγραφὴ ἀποδίδεται στὸ γέροντα Παΐσιο, καὶ τὴν προβάλλει ὁ πραοαναφερθεὶς «Ὀρθόδοξος Τύπος», ὡς μοναδικὸ τεκμήριο ἐπὶ τοῦ ὁποίου κατοχυρώνεται(;;;) καὶ καταδεικνύεται ὡς ἔχουσα ὀρθόδοξα ἐρείσματα, ἡ ἀνωτέρω «ἁγιοκατάταξη».

- Ἡ παράθεση στὴ συνέχεια, ἑνὸς τμήματος αὐτῆς τῆς ἐπιστολῆς, ποὺ εἶναι ἀντιπροσωπευτική του ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος τοῦ (παρουσιαζομένου ὡς) συντάξαντος αὐτὴν γέροντος Παϊσίου καὶ ἡ ἀντιπαραβολὴ πρὸς αὐτὸ, τῆς ἀντίστοιχης εὐαγγελικῆς διδασκαλίας, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀντιστοίχων διδασκαλιῶν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, θὰ καταδείξουν πὼς ὁ γέροντας Παΐσιος ὄχι μόνον δὲν πληροῖ τὶς προϋποθέσεις γιὰ τὴν ἔνταξή του μεταξὺ τῶν Ἁγίων της Ἐκκλησίας μας καθὼς ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὰ γραφόμενά του, πὼς ἡ βιοτὴ καὶ ἡ στάση του δὲν ἐναρμονίζονται μὲ τὴν κατάσταση ποὺ διέρχεται ἡ Ἐκκλησία στὴν παροῦσα χρονικὴ περίοδο, καὶ συνεπῶς εἶναι ἀδύνατο νὰ ἐνταχθεῖ μεταξὺ τῶν Ἁγίων Ὁμολογητῶν, ἀλλὰ καὶ πὼς ἀντιμάχεται (ἑκούσια ἢ ἀκούσια), αὐτὴν τὴν ἴδια τὴν Ἐκκλησία μέσω τῶν γραφομένων του, διότι καταλύει εὐαγγελικὴ ἐντολὴ καὶ διδασκαλίες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων ποὺ συνιστοῦν, αὐτονόητα, τὴν ἐπίσημη σώζουσα διδασκαλία τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας.  γεγονὸς πού, ἀφ’ ἑνὸς μέν, τοῦ ἀποστερεῖ τὸ προνόμιο τῆς ἐντάξεώς του μεταξὺ τῶν Ὁσίων, ἀφ’ ἑτέρου δέ, τὸν κατατάσσει μεταξὺ αὐτῶν ποὺ ὁ ἐκκλησιαστικὸς λόγος τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου Ἀντιοχείας τοῦ Θεοφόρου ὑποδεικνύει ὡς ἀντιτασσομένους στὴν ἐκκλησιαστικὴ ὀρθόδοξη θεσμοθεσία ὡς ἑξῆς:

«Πᾶς ὁ λέγων παρὰ τὰ διατεταγμένα (δηλαδὴ ἀντίθετα ἀπὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου καὶ τὶς διδασκαλίες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων), κἄν ἀξιόπιστος ἡ, κἄν νηστεύη, κἄν παρθενεύη, κἄν σημεῖα (δηλαδὴ θαύματα) ποιῇ, κἄν προφητεύῃ, λύκος σοιφαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ, προβάτων φθοράν κατεργαζόμενος». (ΒΕΠΕΣ 2, σέλ.330).

- Ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων ὁ (φερόμενος ὡς) συντάκτης τῆς «ἀντιπαπικῆς», ὅπως χαρακτηρίζεται, ἐπιστολῆς, γέροντας Παΐσιος: «Εἰς τοὺς καιρούς μας βλέπομεν ὅτι πολλὰ πιστὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας μας, μοναχοὶ καὶ λαϊκοί, ἔχουν, δυστυχῶς, ἀποσχισθῆ ἀπὸ αὐτήν, ἐξαιτίας τῶν φιλενωτικῶν. Ἔχω τὴν γνώμην ὅτι δὲν εἶναι καθόλου καλὸν νὰ ἀποχωριζόμεθα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν κάθε φορὰ ποὺ θὰ πταίη ὁ Πατριάρχης. (Σημ. σύν: ἡ ἐνσυνείδητη ἐκτροπὴ τοῦ Πατριάρχη στὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὸν γέροντα Παΐσιο ὡς ἁπλὸ πταῖσμα). Ἀλλὰ ἀπὸ μέσα, κοντὰ στὴν Μητέρα ἐκκλησία ἔχει καθῆκον καὶ ὑποχρέωση ὁ καθένας ν’ ἀγωνίζεται μὲ τὸν τρόπο του. Τὸ νὰ διακόψῃ τὸ μνημόσυνον τοῦ Πατριάρχου, νὰ ἀποσχισθῇ καὶ νὰ δημιουργήση ἰδικὴν του Ἐκκλησίαν καὶ νὰ ἐξακουληθῇ νὰ ὁμιλῇ ὑβρίζοντας τὸν Πατριάρχην, αὐτό, νομίζω, εἶναι παράλογον.
Ἐὰν διὰ τὴν α’ ἢ τὴν β΄ λοξοδρόμησι τῶν κατὰ καιροὺς Πατριαρχῶν χωριζώμεθα καὶ κάνωμε δικές μας Ἐκκλησίες – Θεὸς φυλάξει – θὰ ξεπεράσουμε καὶ τοὺς Προτεστάντες ἀκόμη. Εὔκολα χωρίζει κανεὶς καὶ δύσκολα ἐπιστρέφει. Δυστυχῶς ἔχουμε πολλὲς «ἐκκλησίες» στὴν ἐποχή μας. Δημιουργήθηκαν εἴτε ἀπὸ μεγάλες ὁμάδες ἢ καὶ ἀπὸ ἕνα ἄτομο ἀκόμη... Ἐὰν οἱ φιλενωτικοὶ δίνουν τὸ πρῶτο πλῆγμα στὴν Ἐκκλησία, αὐτοί, οἱ ἀνωτέρω, δίνουν τὸ δεύτερο...».

- Ὅπως μας βεβαιώνουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, κάθε λόγος τοῦ Κυρίου ποὺ περιλαμβάνεται στὴν Ἁγία Γραφή, (Παλαιὰ καὶ Καινή), ἀποτελεῖ σαφὴ καὶ κατηγορηματικὴ ἐντολή Του, ποὺ ἐνδεχόμενη παράβαση ἢ κατάλυση ἢ καὶ – τὸ χειρότερο –,παρότρυνση καὶ ἄλλων πρὸς ἀθέτηση αὐτῆς, συνιστᾶ θανάσιμη ἁμαρτία καὶ θέτει σὲ κίνδυνο τὴν σωτηρία αὐτοῦ ποὺ θὰ τὰ διαπράξει.
Περὶ αὐτοῦ, πρῶτος ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἐφιστᾶ τὴν προσοχή μας προειδοποιώντας: «Ὃς ἐὰν οὖν λύση μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξη οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν». (Μάτθ. ε’ 19).


 
Ἐπεξηγῶν δὲ σαφέστερα αὐτὴν τὴν προειδοποίηση τοῦ Κυρίου, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διδάσκει πώς: «Ὁ  πίπτων (ἐνν. σὲ ὁποιαδήποτε ἁμαρτία) οὐχὶ τοῦ ἰδίου πτώματος δίδωσι μόνον δίκην, ἀλλ’ ὅτι καὶ ἄλλους ὑποσκελίζων κολάζεται». (Ε.Π.Ε. 34, σελ. 124). Δηλαδή, ὁ ἁμαρτάνων δὲν τιμωρεῖται μόνον γιὰ τὴν πτώση του, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ ὅτι ἀνατρέπει (παρασύρει) καὶ ἄλλους. Καὶ εἶναι «ἡλίου φαεινότερον» πὼς ὁ (φερόμενος ὡς) συντάκτης αὐτῆς τῆς ἐπιστολῆς, γέροντας Παΐσιος, προτρέποντας τοὺς Χριστιανοὺς νὰ μὴν «ἀποχωρίζονται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, (ἐννοῶντας προφανῶς ὡς Ἐκκλησία τὸν ἐκτραπέντα στὴν αἵρεση Πατριάρχη καὶ τοὺς περὶ αὐτὸν κληρικούς), κάθε φορὰ ποὺ θὰ πταίει ὁ Πατριάρχης...», (σ.σ. δηλαδὴ θὰ ἐκτρέπεται σὲ αἵρεση): 


Α’) Καταλύει καὶ ἀκυρώνει  τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, (ἡ ὁποία προσιδιάζει στὴν παροῦσα κατάσταση τῆς Ἐκκλησίας), ποὺ λέγει: «Διό ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε ΛΕΓΕΙ ΚΥΡΙΟΣ, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἄπτεσθε, καγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθε μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, ΛΕΓΕΙ ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡ». (Β’ Κορ. στ’ 17-18).

- Β’.) θετε τν ντολ τν γίων ποστόλων, γι ποτείχιση π τος διαφθορες – αρετικος ποιμένες, ποὺ λέγει: «... σπερ δ τ καλ ποιμένι τ μ κολουθον πρόβατον λύκοις κκειται ες διαφθοράν, οτω τ πονηρ ποιμένι  τ κολουθον πρόδηλον χει τν θάνατον, τι κατατρώξεται ατό. ΔΙΟ ΦΕΥΚΤΕΟΝ ΑΠΟ ΤΩΝ ΦΘΟΡΕΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ». (Διατ.Ἁγ. Ἀποστ. βιβ. Β’,§19, σελ. 88).

Ὅπως, δηλαδή, τὸ πρόβατο ποὺ δὲν ἀκολουθεῖ τὸν καλὸ ποιμένα, εἶναι ἐκτεθειμένο στοὺς λύκους ποὺ θὰ τὸ ἀφανίσουν, ἔτσι καὶ αὐτὸ (τὸ πρόβατο) ποὺ ἀκολουθεῖ τὸν κακὸ (ἀνάξιο) ποιμένα, ἔχει φανερὸ ἐκ τῶν προτέρων τὸν θάνατο, διότι θὰ τὸ καταφάγει. (ὁ ποιμένας). Γι’ ατ ν φεύγετε π τος φαύλους (διαφθορες) ποιμένες.
Εἶναι δὲ γνωστό, πὼς θέτηση τν ντολν τν γίων ποστόλων ποτελε θέτηση το δίου το Κυρίου κα τν ντολν Του, ὅπως ὁ Ἴδιος τὸ βεβαιώνει λέγων πρὸς τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους πὼς «... θετν μᾶς μ θετεῖ κα μ θετν θετεῖ τν ποστείλαντά μέ. (Πατέρα)». (Λουκ. ι’ 16).

- Γ’) Μέμφεται τν κκλησία πς Ατ παραλογίζεται κα ταυτόχρονα πικροτεῖ τν «δημιουργία λλων κκλησιν», ξένων πρὸς Αὐτήν, ὅταν μᾶς διδάσκει, (ὑβριστικὰ πρὸς τὸν Πατριάρχη, κατὰ τοὺς ἰσχυρισμοὺς τοῦ γέροντα Παϊσίου!!!), διὰ στόματος, π.χ. α’) τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου Αλεξανδρείας: «Ἐὰν πίσκοπος πρεσβύτερος ο ντες φθαλμο τς κκλησίας, κακς ναστρέφωνται κα σκανδαλίζωσι τν λαόν, χρ ατος κβάλλεσθαι. Συμφέρον γρ νευ ατν συναθροίζεσθαι ες εκτήριον οκον, μετ’ ατος μβληθῆναι, ς μετ ννα κα Καϊάφα, ες τν γέεναν το πυρός». (ΒΕΠΕΣ 33, 199). Ἤ

β’) Διὰ στόματος τοῦ Ἁγίου Μάρκου Ἐφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ: «... Φευκτέον ατούς, (σ.σ. τοὺς λατινόφρονες ἐπισκόπους), ς φεύγει τις π φεως, ς ατος (σ.σ. τοὺς ὄφεις) κείνους (σ.σ. τοὺς λατινόφρονες) ... τος χριστοκαπήλους κα χριστεμπόρους...» Καὶ ἀλλοῦ: «...Φεύγετε ον ατος δελφοί, κα τν πρς ατος κοινωνίαν. ο γρ τοιοτοι, (σ.σ. οἱ φιλενωτικοὶ λατινόφρονες), ψευδαπόστολοι, ργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι ες ποστόλους Χριστο...». (Patrologia Orientalis, Tome XV, Au Concile de Florence, σελ. 318-320). Προκύπτει δέ, παράλληλα μὲ αὐτά, πὼς ἡ Ἐκκλησία, μὲ βάση τὶς ἀνωτέρω διδασκαλίες Της, ὑποδεικνύει στοὺς πιστοὺς τὸν μοναδικὸ τρόπο ἀγῶνος σὲ περιόδους αἱρέσεων, καὶ πὼς δὲν νομιμοποιεῖται «... καθένας ν’ γωνίζεται μ τν τρόπο του...», παραμένοντας ταυτόχρονα σὲ πλήρη ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τὴν αἵρεση καὶ τοὺς φορεῖς αὐτῆς, προφασιζόμενος «προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις», μία ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι πὼς πρέπει νὰ ἀγωνίζεται ὁ πιστὸς κατὰ τῆς αἱρέσεως, παραμένοντας «μέσα στν Μητέρα κκλησία»(!!!). Καὶ

Δ’) Ἐκφράζοντας τὴν ἀμέτοχη ὀρθοδόξου θεμελιώσεως προσωπική του ἄποψη, πὼς οἱ ἀποτειχισθέντες ἀπὸ τοὺς φιλενωτικοὺς ἐπισκόπους, «...ἔχουν δυστυχῶς ἀποσχισθῆ...» ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία,  μ ποτέλεσμα ν «... χουμε πολλς “κκλησίες” στν ποχή μας...», ὑποβαθμίζει τὴν ἀξία καὶ τὸ κῦρος τῆς γνώμης τῶν Ἁγίων Πατέρων πού, μὲ ὑπερέχοντα τὸν Ἁγιώτατο Φώτιο, συγκρότησαν τὴν Πρωτοδευτέρα Ἁγία Σύνοδο, καὶ οἱ ὁποίοι μὲ τὸν ΙΕ’ (15ον) Ἱερὸ Κανόνα τους, ἀποφαίνονται πὼς οἱ ἀποτειχισθέντες, «... ο σχίσματι τν νωσιν τς κκλησίας κατέτεμον, λλ σχισμάτων κα μερισμν τν κκλησίαν σπούδασαν ῥύσασθαι. (=σπευσαν ν προστατεύσουν)».

- Ὁλοκληρώνοντας τὴν παροῦσα ἔνσταση, μὲ ὅσα ἐγράφησαν ἕως ἐδῶ, ἀνεπιφύλακτα ἐξάγονται τὰ παρακάτω συμπεράσματα:

Α’) Ἡ πρόσφατη «ἁγιοκατάταξη» τοῦ γέροντος Παϊσίου, ἀλλὰ καὶ ἡ προγενέστερή τοῦ γέροντος Πορφυρίου τοῦ (ἐν Ἀθήναις!!!) Καυσοκαλυβίτου, ποτελον καρπ δόλιας ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΟΣ, τν ποίαν συνδράμουν κα ο ατοπροβαλ-λόμενοι ς (δθεν) ντιοικουμενιστές, λλ ατοαποκαλυφθέντες ς ο «πεμπτοφαλαγγίτες» το Οκουμενισμο, μὲ τὴν ἄκριτη, ἐνθουσιαστικὴ ἀποδοχὴ καὶ υἱοθέτηση αὐτῶν, (τῶν «ἁγιοκατατάξεων»), ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν, μὲ κάθε τρόπο καὶ μέσον προβολὴ των, ποὺ θὰ ἐπιφέρουν πνευματικὰ ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις καὶ στὶς σύγχρονές μας, ἀλλὰ καὶ στὶς ἐπερχόμενες γενεές, λόγω τῆς διαμόρφωσης καὶ παγίωσης μίας ἀλλοιωμένης, νεωτεριστικῆς, ἀντορθόδοξης ἐκκλησιολογίας, στὸ θέμα τῆς ἀντιμετώπισης τῶν αἱρέσεων ἀπὸ τὸ ἐκκλησιαστκὸ σῶμα. Καὶ

Β’) Οκουμενισμς πο εναι «τύπος κα παύγασμα» τς Μασωνίας, (καθότι καὶ οἱ δυὸ περιλαβάνουν στοὺς κόλπους τους, ὅλα τὰ θρησκευτικὰ δόγματα σὲ μία συγκρητιστικὴ συνύπαρξη, δίχως νὰ ἐπιχειροῦν τὴν ὁποιαδήποτε ἀλλοίωσή τους), παρήγαγε δι τν κκλησιαστικν ργάνων του, τος δικούς του «γίους», (Παΐσιο, Πορφύριο κλπ.), κατ μίμηση τς Μασωνίας πο δι τν κκλησιαστικν ργάνων της, (ἄραγε νὰ πρόκειται γιὰ σύμπτωση;) παρήγαγε τν δικό της «γιο», τὸν ἐθνομάρτυρα Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο Καλαφάτη, πλήττοντας καίρια τὴν Ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογικὴ παράδοση, πρὸς ἀπώλεια τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος.

- Εἴθε ὁ Κύριος νὰ ἀπαλλάξη σύντομα τὴν Ἐκκλησία Του, «ἣν ἐκέκτητο τῷ ἰδίῳ Αὐτοῦ αἵματι», ἀπὸ  τά σαπρόφυτα τοῦ Μασωνοκίνητου Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῶν συνοδοιπόρων αὐτοῦ! Γένοιτο!
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Λ. ΓΕΩΡΓΙΤΣΗΣ
 
ΜΩΛΟΣ – ΛΟΚΡΙΔΟΣ
 
 
Από ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΙΟ

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

Ο εξουνιτισμός στο Εξωτερικό συνεχίζεται υπό τα αδιάφορα βλέμματα πιστών και Επισκόπων!


«Το Συνέδριο των Πρεσβυτέρων» Ορθοδόξων και Καθολικών στο Μιλάνο (ΦΩΤΟ)              

 
Μητροπολίτης ταλίας Γεννάδιος συνεχίζει τ Οἰκουμενιστικὸ προσηλυτιστικό του ἔργο, χωρὶς καμιὰ ἀντίδραση ἀπὸ ὀρθοδόξου πλευρᾶς! Τὸ αὐτὸ συντελεῖται καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες Μητροπόλεις τοῦ Ἐξωτερικοῦ. Ἡ ὀρθοδοξία στὸ ἐξωτερικό, στὶς περισσότερες ἐπισκοπὲς καὶ ἐνορίες ἑάλω! Καὶ μὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς Ἐπισκόπους κοινωνοῦν ἄνευ ἐπιφυλάξεων πλέον καὶ τοὺς μνημονεύουν ἐλεύθερα οἱ Ἕλληνες Ἐπίσκοποι, Οἰκουμενιστὲς καὶ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς!
Κοινά, λοιπόν, προγράμματα καὶ διαλέξεις Παπικῶν καὶ Ὀρθοδόξων, Συνέδρια Πρεσβυτέρων τῶν δύο «Ἐκκλησιῶν» ποὺ ἡ «ὀρθόδοξη» Μητρόπολη Ἰταλίας, δὲν παύει νὰ μᾶς διατυμπανίζει (μήπως καὶ δὲν τὸ καταλάβουμε)! Καὶ μὲ τὴν εὐκαιρία τῶν συνεδρίων τους γίνονται καὶ οἱ ἀπαραίτητες συμπροσευχές, ἀλλὰ καὶ ὅ,τι ἄλλο κρύπτεται κάτω ἀπὸ τὴν διατύπωσή τους: «ερς κολουθίες». Σκοπός τους «σταθερ συμπόρευσις τν ρχιεπισκοπν τν πισκοπν τν δύο κκλησιῶν», ἀλλὰ καὶ «τῶν λλων κκλησιῶν κα μολογιῶν ν ταλί να πάντες ν σιν”»!
Τοῦτο μάλιστα προχωρᾶ σύμφωνα μὲ τὶς «διατάξεις» τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου, περὶ
ἀνταλλαγῆς ἱ. Ναῶν! Ἔτσι ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία τῶν Μεδιολάνων, «παραχώρησε» τὸν ἱερὸ Παπικὸ Ναὸ  ιερού τῆς Παναγίας, καὶ ἔτσι ἡ ὀρθόδοξη κοινότητα «ἀνυψώθη πνευματικ κα κοινωνικά, κα γαπήθη ἀπὸ τὰς Χριστιανικς κκλησίας»!  Ἡ Παπικὴ «Ἐκκλησία τς Παναγίας διεκοσμήθη ρθοδόξως ὑπὸ εκόνων καὶ ἐκκλησιαστικν συμβόλων κα ερν καλυμμάτων. Ες δ τν ορτν τς κοπς τς “Βασιλόπιτας” τς Κοινότητος Μιλάνου, Σεβασμιώτατος μίλησε καταλλήλως πρς λους, ταλος» Παπικοὺς καὶ «μετέρους»! 
 
«Το Συνέδριο των Πρεσβυτέρων» Ορθοδόξων και Καθολικών στο Μιλάνο (ΦΩΤΟ)
           

«Το Συνέδριο των Πρεσβυτέρων» Ορθοδόξων και Καθολικών στο Μιλάνο (ΦΩΤΟ)

Πηγή: "agioritikovima"

        
Στο Μιλάνο της Ιταλίας διεξήχθη στο τέλος του Ιανουαρίου το Συνέδριο των Πρεσβυτέρων μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής Μεδιολάνων και της Ορθοδόξου Μητροπόλεως Ιταλίας.
Η Μητρόπολη εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία αναφέρει:
«Μητροπολίτης Ιταλίας και Μελίτης Γεννάδιος: «Η “δικαίωσις” και η “σωτηρία” δεν κερδίζεται με φαρισαικά ψευδή προσωνύμια. Ένας τρόπος υπάρχει να δικαιωθούμεν: «Δικαιούμενοι δωρεάν διά της απολυτρώσεως εν Χριστώ Ιησού» (Ρωμ. 3,23-24). Είναι τρανή αλήθεια ότι μόνον η εν Χριστώ καταλλαγή “σώζει εις το παντελές” (Εβρ. 7,25). Εις αυτήν οδηγεί ημάς το κατανυκτικόν Τριώδιον».
Μέσα εις ένα περιβάλλον ευγενέστατον και αδελφικόν, διεξήχθησαν, από 28ης μέχρι 30ης Ιανουαρίου ε. ε., αι εργασίαι του «Συνεδρίου Πρεσβυτέρων» μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής των Μεδιολάνων και της Ορθοδόξου Μητροπόλεως Ιταλίας και Μελίτης. Η Αρχιεπισκοπή του Μιλάνου είναι η μεγαλυτέρα Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή εις τον κόσμον, από πλευράς εκτάσεως και αριθμού κληρικών, και δη η σπουδαιοτέρα πασών των άλλων Αρχιεπισκοπών της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Η Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή Μεδιολάνων επιθυμεί την στενήν επικοινωνίαν και συνεργασίαν μετά της Μητροπόλεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και μάλιστα μέχρι της από κοινού μελέτης, εμβαθύνσεως και λύσεως διαφόρων θρησκευτικών, ηθικών και κοινωνικών προβλημάτων, με σκοπόν το πνευματικόν σύμφέρον των πιστών των δύο Εκκλησιών, ιδία των μεταναστών, οι οποίοι εις την αρχήν, αλλά και εις την συνέχειαν της νέας αυτών ζωής εις την ξένην, μακράν των τέκνων, των συζύγων και των συγγενών, μακράν των ηθών και εθίμων της πατρίδος αυτών, διεξάγουν ένα σκληρόν αγώνα προς εύρεσιν εργασίας και επιβίωσιν των οικογενειών αυτών. Το Γενικόν Θέμα: «Σχέσεις Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών σήμερον εν Ιταλία», πλούσιον και επίκαιρον, προσφέρει, όπως τόνισε εις την εισαγωγικήν του Ομιλια ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιταλίας και Μελίτης κ. Γεννάδιος, «παλαιάς και νέας εμπειρίας, αι οποίαι καταδεικνύουν τον επίμοχθον και τεθλιμμένον δρόμον, τον οποίον διήλθομεν ενταύθα, βεβαίως, και μέσω φοβερών εκκλησιαστικών περιπετειών, μέχρι να φθάσωμεν εις την «Riconciliazione» και εις τον «Διάλογον της Αγάπης ή Κοινωνίας» και είτα εις τον «Θεολογικόν Διάλογον».
Οι ιερείς και των δύο Αρχιεπισκοπών επαρουσίασαν μελέτας αρίστας και εχειροκροτήθησαν πολλάκις και δικαίως.
Από μέρους της Μητροπόλεως ανέπτυξαν τα εις αυτούς ανετεθέντα θέματα, με διαφόρους τίτλους: οι Αρχιμανδρίται Αθηναγόρας Φασίολο και Συμεών Κάτσινας: «Εμπειρίαι από την Οικουμενικήν Κίνησιν», Διονύσιος Παπαβασιλείου: «Διαχριστιανικαί σχέσεις», Ευάγγελος Υφαντίδης: «Οι χριστιανοί ως μειονότητα εις την μεταχριστιανικήν περίοδον», ο Πρωτοπρεσβύτερος Ανατόλιος Μπίτκας: «Ο ιερεύς γέφυρα ενότητος» και η Δρ. Ελισάβετ Fimiani Καλαμπούκα: «Σχέσεις της Ορθοδόξου Μητροπόλεως Ιταλίας και Μελίτης μετά της εν Ιταλία Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, γενικώς».
Από μέρους της Αρχιεπισκοπής του Μιλάνου ανέπτυξαν τα θέματα οι Monsignori και Καθηγηταί: Francesco Braschi: «Η Αμβροσιανή Εκκλησία γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσεως», Marco Paleari: «Το Μυστήριον του Γάμου: Θεολογική και Ποιμαντική Θεώρησις, προβλήματα, μικτοί Γάμοι», Cristiano Bettega: «Διαχριστιανικαί σχέσεις» και Alberto Cozzi: «Οι χριστιανοί ως μειονότητα εις την μεταχριστιανικήν περίοδον».
Το πρόγραμμα του «Συνεδρίου των Πρεσβυτέρων», εκτός των διαλέξεων, περιελάμβανε και ιεράς Ακολουθίας, καθώς και δύο Concerti, με την συμμετοχήν μιάς Βυζαντινής Χορωδίας με μαέστρο τον μουσικολογιώτατον κ. Ιωάννην Παπαχρόνην και της Αμβροσιανής Χορωδίας του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Αμβροσίου.
Πολλαί Αρχιεπισκοπαί και Επισκοπαί εν Ιταλία επιθυμούν την στενοτάτην αυτών σχέσιν με την Ορθόδοξον Μητρόπολιν Ιταλίας και Μελίτης διά την περαιτέρω ουσιαστικήν και βαθείαν αυτών γνωριμίαν και συνεργασίαν επί τω σκοπώ της από κοινού μελέτης και λύσεως διαφόρων τοπικών προβλημάτων, π.χ. κοινωνικών, ηθικών και εκκλησιαστικών, τα οποία ενοχλούν αλλά και ταλαντεύουν ενίοτε την αδελφικήν κατανόησιν και την σταθεράν συμπόρευσιν των Αρχιεπισκοπών ή των Επισκοπών των δύο Εκκλησιών. Την συνεργασίαν της Μητροπόλεως μετά της Αρχιεπισκοπής των Μεδιολάνων επιδοκιμάζει και η Κίνησις των Focolari, οι οποίοι έχουν εξαπλωθή εις όλον τον κόσμον και είναι υγιές χριστιανικόν σώμα. Ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιταλίας και Μελίτης κ. Γεννάδιος συνήντησε τους Focolari του Βένετο και απεφασίσεν την διοργάνωσιν ενός Συνεδρίου μεταξύ της Μητροπόλεως και της μεγάλης ταύτης Ρ.καθολικής Κινήσεως, με γενικόν θέμα, προερχόμενον εκ της Ποιμαντικής και Εκκλησιαστικής εμπειρίας και των επικαίρων γεγονότων τα οποία, χάρις εις τον πρακτικόν, ιστορικόν και πολιτιστικόν αυτών χαρακτήρα, θα βοηθήσουν έτι περισσότερον εις την εξάλειψιν της «ignoranza» (αμαθείας), η οποία εισέτι μαστίζει ωρισμένας ρ.καθολικάς μικράς περιοχάς και γίνονται αιτία πολλών κακών και καταστροφή συνεργασιών και αγαθών συνεννοήσεων. Είναι τρανή αλήθεια ότι το Movimento dei Focolari είναι μία Κίνησις ειλικρινής και καθαρά, και εις την δραστηριότητά της, και εις τας λεπτομερείας της αποστολής της, έχει δε μέγα κύρος και κοινωνικήν προβολήν, σήμερον είναι η πλέον δυναμική και ζώσα ρωμαιοκαθολική Κίνησις και μάλιστα συνεργάσιμος, η πλέον αγαπητή και συμπαθής μέσα εις τους κόλπους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Ο Σεβ. Καρδινάλιος Μιλάνου Angelo scola, υπέροχη μορφή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, έπλαιξε πλούσιον Εγκώμιον διά τον ρόλον και το έργον της Ορθοδόξου Μητροπόλεως και δη ηυχαρίστησε διά την πολύτιμον αυτής προσφοράν, και γενικά διά το έργον αυτής εν Ιταλία. Η ομιλία αυτού ήτο μία ακριβής ανακεφαλαίωσις του περιεχομένου των Documenti επί της Οικουμενικής Κινήσεως της Β’ Βατικανής Συνόδου. Από πλευράς του, ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιταλίας και Μελίτης κ. Γεννάδιος ανέπτυξε το θέμα: «1961-2015: ήμυσις αιών, με σταθμούς αφ’ ενός μεν πορείας αποξενώσεως, φανατισμού και αρνητικών αντιδράσεων και αφ’ ετέρου με σταθμούς πορείας επανασυναντήσεως, ενδυναμώσεως και ενθαρρύνσεως των σημείων καταλλαγής, αδελφοσύνης και ελπίδος, προς συμπόρευσιν από κοινού εις την Ευαγγελικήν ρήσιν: “ίνα πάντες εν ώσιν”».
Τα Μ.Μ.Ε. εξεπροσωπήθησαν από ικανούς δημοσιογράφους και μέσω αυτών το, από εκκλησιαστικής, ποιμαντικής και πολιτιστικής πλευράς, επιτυχές «Συνέδριον των Πρεσβυτέρων», έγινε γνωστόν εις τας ενορίας και τας μονάς, αι οποίαι διά των συνεργατών αυτών κατηχούν τους ενορίτας και γίνονται άπαντες μάρτυρες νέων γεγονότων, τα οποία γνωρίζουν και οι φίλοι αυτών και ούτω συμμετέχουν εις την πνευματικήν αυτών ζωήν.
Τα συμπεράσματα του Συνεδρίου τούτου υπήρξαν πλούσια:
1ον. Πλείσται όσαι ενορίαι εγνώρισαν την σημερινήν εκκλησιαστικήν κατάστασιν μεταξύ των Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών.
2ον. Πλείστοι όσοι πιστοί διαφόρων ρωμαιοκαθολικών ενοριών εγνώρισαν την ισχυράν παρουσίαν και το μεγαλείον του κύρους της Ορθοδόξου Μητροπόλεως Ιταλίας και Μελίτης.
3ον. Εγνωρίσθη περισσότερον εις τας καρδίας του λαού εν Ιταλία η Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία.
4ον. Η κατανόησις, η αδελφοσύνη και ο σεβασμός μεταξύ των Αρχιεπισκοπών έγιναν βιώματα διά μίαν αληθινά μεταξύ αυτών ειλικρινή και εποικοδομητικήν επικοινωνίαν και συνεργασίαν διά την από κοινού αντιμετώπισιν και εξουθένωσιν των κακοβούλων νεοφιλοσοφικών τεχνασμάτων και των καταστρεπτικών συμπερασμάτων της αδιαφορίας και εκκοσμικεύσεως.
5ον. Διά των ενοριών και συνεργατών αυτών ο λαός του Θεού γνωρίζει την πρόοδον και την πορείαν των σχέσεων των δύο Εκκλησιών, Ορθοδόξου και Ρωμαιοκαθολικής, καθώς και εκείνην με τας άλλας Εκκλησίας και Ομολογίας εν Ιταλία και γενικά.
Η τοιαύτη δραστηριότης της Ορθοδόξου Μητροπόλεως, με την συμμετοχήν αυτής εις συνέδρια και εις την διοργάνωσιν συναντήσεων και εκδηλώσεων, έχει ένα λαμπρόν αποτέλεσμα, το οποίον, χάρις εις την ενημέρωσιν, ευαισθητοποίησιν εκείνων των οποίων η καταγωγή των προγόνων αυτών ήτο Ελληνική ή η πίστις αυτών Ορθόδοξος, οι οποίοι υπάρχουν σχεδόν εις ολόκληρον την Ιταλίαν, και όχι μόνον εις την Μεγάλην Ελλάδα, όπως μνημονεύουν τινές, οι οποίοι εις την ουσίαν παρέμειναν εις την λήθην επί αιώνας, γεναιαί γεναιών, ελλείψει εκκλησιών, ιερέων, και γενικά της οργανώσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας εν Ιταλία, η οποία από του έτους 1996, οπότε και εξελέγη Ποιμενάρχης αυτής ο νυν Μητροπολίτης Γεννάδιος, ο από Κρατείας, γνωρίζει την αναγέννησιν αυτής, η οποία οφείλεται εις την δυναμικήν παρουσίαν και την έγκυρον και ελπιδοφόρον παρρησίαν της Μητροπόλεως Ιταλίας και Μελίτης, εις την αρχοντικήν και πολιτισμένην ταύτην χώραν της cultura και της arte, ένθα ο αρχαίος πολιτισμός, ο κλασικός και ο Χριστιανικός συναντώνται, επηρεάζουν, μορφώνουν, παίζουν τον ρόλον αυτών εις το προσκήνιον της ζωής και γίνονται μάρτυρες αγαθών ή φαύλων γεγονότων, καταδιώξεων και διωγμών, ιστορικών εποχών και περιόδων.
Ευρισκόμενος εις Μιλάνο, ο Γεραρός Ποιμενάρχης ημών εσυνέχισε την Ποιμαντορικήν Περιοδείαν του εις την Λομβαρδίαν, μέχρι και την Κυριακήν της Απόκρεω. Με την ευκαιρίαν της αρχής του Τριωδίου την 31ην Ιανουαρίου εχοροστάτησε εις τον Εσπερινόν εν τω Ιερώ Ναώ του Ακαθίστου Ύμνου Μιλάνου, ενώπιον πολλού εκκλησιάσματος. Εις το τέλος της ακολουθίας ωμίλησε εις τους Κατηχουμένους της ενορίας και έδωσεν εις αύτούς συμβουλάς σχετικά με την νέαν ζωήν την οποίαν θα ζήσουν ως Ορθόδοξοι. Την επομένην Κυριακήν, ετέλεσε την Θείαν Λειτουργίαν εις την κατάμεστον από πιστούς μεγαλοπρεπή εκκλησίαν της Παναγίας και είπον μεταξύ άλλων: «Η “δικαίωσις” και η “σωτηρία” δεν κερδίζεται με φαρισαικά ψευδή προσωνύμια. Ένας τρόπος υπάρχει να δικαιωθούμεν: «Δικαιούμενοι δωρεάν διά της απολυτρώσεως εν Χριστώ Ιησού» (Ρωμ. 3,23-24). Είναι τρανή αλήθεια ότι μόνον η εν Χριστώ καταλλαγή “σώζει εις το παντελές” (Εβρ. 7,25). Εις αυτήν οδηγεί ημάς το κατανυκτικόν Τριώδιον».
Η ενορία του Μιλάνου, με την παρουσίαν του πρώτου εφημερίου, κατά τους νεωτέρους χρόνους, Αρχιμανδρίτου Ευαγγέλου Υφαντίδη, νυν Πρωτοσυγκέλλου της Μητροπόλεως Ιταλίας και Μελίτης, και δη χάρις εις τας συνετάς αυτού πρωτοβουλίας, αύτη ανεβαθμίσθη και απέβη μία των καλυτέρων και δραστηριωτέρων ενοριών της Μητροπόλεως. Με την παραχώρησιν του ιερού ναού τη Μητροπόλει υπό της Αμβροσιανής Εκκλησίας, και με την διακονίαν του νέου αυτής εφημερίου, και Αρχιερατικού Επιτρόπου Λομβαρδίας, Αρχιμανδρίτου Θεοφυλάκτου Βίτσου, ανήλθεν αύτη έτι περισσότερον ποιοτικά και ανυψώθη πνευματικά και κοινωνικά, και ηγαπήθη από τας Χριστιανικάς Εκκλησίας και από κάθε άνθρωπον καλής θελήσεως. Η εκκλησία της Παναγίας διεκοσμήθη ορθοδόξως υπό εικόνων και εκκλησιαστικών συμβόλων και ιερών καλυμμάτων. Τα Σχολεία Ελληνικής Γλώσσης και Ορθοδόξου Κατηχήσεως, λειτουργούν με ζήλον και ενδιαφέρον, η δε Ελληνική Κοινότης Μιλάνου προκόπτει, αναπτύσσεται, προοδεύει και καρποφορεί.
Εις την εορτήν της κοπής της «Βασιλόπιτας» της Κοινότητος Μιλάνου, μέσα εις μίαν λαμπράν Αίθουσαν, πλήρη από Μέλη και φίλους της, ο Σεβασμιώτατος ωμίλησε καταλλήλως προς όλους, Ιταλούς και ημετέρους, περί των ιστορικών δεσμών των δύο λαών, αλλά και μεταξύ Κωνσταντινουπόλεως και Μεδιολάνων, σημειώσας όλως ιδιαιτέρως το ιστορικόν γεγονός των τριών ιεραποστόλων Σισινίου, Αλεξάνδρου και Μαρτυρίου, μαθητών Ιωάννου του Χρυσοστόμου, οι οποίοι απεστάλησαν εις τον Άγιον Αμβρόσιον διά να λάβουν και παρ’ αυτού την ευλογίαν, ώστε να διδάξουν εις τον λαόν του Trentino και της Βορείου Ιταλίας τον Σωτήρα ημών Ιησούν Χριστόν».
1602ital1.jpg
1602ital4.jpg