Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

ΔΙΟΚΛΗΤΙΑΝΟΣ Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ. ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ- μαζικές διώξεις και ανακρίσεις ορθόδοξων ιερέων.Εισέβαλαν στα σπίτια τους και στους ναούς για έρευνες…. ΦΩΤΟ Το διαβάσαμε από το: ΔΙΟΚΛΗΤΙΑΝΟΣ Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ. ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ- μαζικές διώξεις και ανακρίσεις ορθόδοξων ιερέων.Εισέβαλαν στα σπίτια τους και στους ναούς για έρευνες…. ΦΩΤΟ


Oι ιερείς της επισκοπής Rivne Κανονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Ουκρανίας δικαιοδοσίας Πατριαρχείου Μόσχας σύρθηκαν μαζικά σε ανακρίσεις από την SBU την κρατική ασφάλεια Ουκρανίας….
Κατά τις ανακρίσεις της SBU, οι ιερείς αισθάνθηκαν «κάπως» σαν αυτά που διαβάζουμε στα βιβλία για νεομάρτυρες δήλωσε ο Γραμματέας της επισκοπής UOC ο πρωτοσύγκελος  Alexander Egorov στις 5 /12/ 2018. Όπως διευκρίνισε 14 ιερείς της UOC – 13  της επισκοπής Rivne κι 1 της Sarnensko-Polesskaya παρουσιάστηκαν στις αρχές μετά από κλήση για ανάκριση. όλοι οι ιερείς διέθεταν δικηγόρο.Δεν έδωσε λεπτομέρειες για το περιεχόμενο της ανάκρισης. Πρόσθεσε ότι ασκούνται πιέσεις και ταπεινώσεις στους ιερείς με σκοπό να τους εξαναγκάσουν να μπουν στην αυτοαποκαλούμενη ενωμένη εκκλησία που ο Βαρθολομαίος θα δώσει τον Τόμο.  Μιλώντας για το ηθικό των ιερέων που πέρασαν μια ολόκληρη μέρα στα ανακρίτρια της SBU, τόνισε ότι έχουν καλό ηθικό.



Επίσης η αστυνομία και η  (SBU) εισέβαλαν στους ναούς και τα σπίτια των ιερέων των επισκοπών Jitomir και ’Ovroutch και έκαναν έρευνες κατ΄οίκον….



Οι συνεργάτες της καθεστωτικής αστυνομίας του Ποροσένκο και της  (SBU) έκαναν έρευνα κατ΄οίκον σε γραφεία της Μητρόπολης αλλά και σ΄εκκλησίες και σε σπίτια ιερέων της επισκοπής Jitomir στις 3 Δεκέμβρη 2018. Αυτή η πληροφορία επιβεβαιώθηκε από από τη Γ Διεύθυνση της Αστυνομίας της περιοχής Jitomir και την τοπική Διεύθυνση SBU. Όπως δήλωσαν οι δυνάμεις της τάξης οι έρευνες διαδραματίζονται στο πλαίσιο της  εντολής των ποινικών διώξεων σύμφωνα με το άρθρο 161 του ποινικού κώδικα  (καταπάτηση του δικαιώματος ισότητας των πολιτών λόγω  του ανήκειν σε ράτσα, έθνος ή θρησκεία ). Ο σκοπός των ερευνών είναι η αναζήτηση και κατάσχεση τυπωμένων εγγράφων ή σε ψηφιακή μορφή,φωτοαντίγραφα, φλασάκια USB οπτικούς δίσκους και σημειωματάρια, « των οποίων τα κείμενα περιέχουν σοκαριστικές προτάσεις  για την ευαισθησία πολιτών, οπαδών και μελών  διαφορετικών ομολογιών, θρησκειών, σε σχέση με τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, και έχουν αναφορά σε θρησκευτικό μίσος, έχθρα ». Ο πρωτοσύγκελος Anatole Kapliouk, περιέγραψε λεπτομερώς την έρευνα στον καθεδρικό της Μεταμόρφωσης στο Ovroutch, όπου είναι ο εντεταλμένος : « έφθασαν το πρωί μ΄ένα διάταγμα του Δικαστηρίου, πήραν τα κλειδιά άνοιξαν την εκκλησία  κι έψαχνα όλη τη μέρα τυπωμένα έγγραφα.… Σκάλισαν τα πάντα μέχρι στο ιερό βήμα ,πήγαν στην κρύπτη,στο ισόγειο του ναού στο υπόγειο , στον καυστήρα… Κοίταξαν τα πάντα. όλη τη μέρα έψαχναν και δεν βρήκαν τίποτα  ». «Ομοίως ερεύνησαν τα γραφεία της επισκοπής ενώ δεν είχαν το δικαίωμα. Σύμφωνα με το ένταλμα είχαν εξουσιοδότηση για έρευνα μόνο στην εκκλησία » πρόσθεσε.
Έρευνες για  »θρησκευτικό μίσος » ομοίως διεξήχθησαν στο διαμέρισμα του υπεύθυνου της Εκκλησίας Ύψωσης Τιμίου Σταυρού στο  Jitomir, του π. Serge Gritsaïouk. Κατασχέθηκαν ο υπολογιστής, 2 τηλέφωνα, φλασάκια USB, σημειωματάριο….« Οι αστυνομικοί κατάσχεσαν όλο το υλικό πληροφορικής της Επισκοπής, τα φλασάκια  USB, σκληροί δίσκοι από κάμερες επιτήρησης βίντεο, δίσκους υπολογιστών » δήλωσε ο εκπρόσωπος της επισκοπής  στο Interfax-religion.ru.








dimpenews.com

http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2018/12/blog-post_133.html

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2018

Μόσχα: «Ο Τούρκος Βαρθολομαίος είναι παράγων διεθνούς αποσταθεροποίησης» – O Οικουμενικός Πατριάρχης υμνεί τους παπικούς, αρνείται τους Ορθοδόξους





Εντελώς ανακόλουθος και άκρως προκλητικός εμφανίστηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος κατά την Θρονική Εορτή του Αγίου Ανδρέου στο Φανάρι.

Κατά την Πατριαρχική Θεία Λειτουργία παρουσία για ακόμη μια φορά και αντιπροσωπείας των Ρωμαιοκαθολικών υπό τον Καρδινάλιο Κουρτ Κοχ, Πρόεδρο του Ποντιφικού Συμβουλίου για την Χριστιανική Ενότητα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος αναφέρθηκε μεταξύ άλλων και σε όλους όσοι αντιδρούν στον διάλογο μεταξύ των δύο πλευρών, τονίζοντας χαρακτηριστικά:

«Εις δε τους εκπροσώπους του αντιοικουμενικού και αντιδιαλογικού φονταμενταλισμού, λέγομεν, μετ᾿ εμφάσεως, ότι όχι μόνον δεν είναι οι αυθεντικοί υπερασπισταί της εκκλησιαστικής παραδόσεως, ως οι ίδιοι θεωρούν τον εαυτόν των, αλλά ότι παρερμηνεύουν και παραποιούν την γνησίαν παράδοσιν, και, διά του ου κατ᾿ επίγνωσιν ζήλου των, διχάζουν τον λαόν του Θεού. Ως απεφάνθη η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος, «κοινός» και «ενιαίος» σκοπός εις πάντας τους θεολογικούς διαλόγους, τους οποίους διεξάγει η Ορθόδοξος Εκκλησία, είναι «η τελική αποκατάστασις της εν τη ορθή πίστει και τη αγάπη ενότητος» (Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον, § 12). Το κοινόν ποτήριον της Θείας Ευχαριστίας προϋποθέτει την κοινήν πίστιν, την πλήρη συμφωνίαν εις την ομολογίαν της πίστεως».

Με λίγα λόγια ο κ. Βαρθολομαίος χαρακτηρίζει φονταμενταλιστές τους διαφωνούντες με τον διαχριστιανικό διάλογο. Τι γίνεται όμως με τον διορθόδοξο διάλογο; Με βάση τα λεγόμενά του είναι και ο ίδιος φονταμενταλιστής, αφού αρνείται πεισματικά τον διάλογο με την Ρωσική Εκκλησία, αλλά και με τις υπόλοιπες Εκκλησίες σε μια πιθανή Πανορθόδοξη Σύνοδο για το ουκρανικό ζήτημα, βαδίζοντας μεμονωμένα και εγωιστικά αδιαφορώντας για τις απόψεις των άλλων!!

Ρωσική Εκκλησία
Στο μεταξύ πάντως στην Ρωσική Εκκλησία είναι πεπεισμένοι μετά την συνεδρίαση της Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου μεσοβδόμαδα πως το τελικό έγγραφο της Συνόδου που ολοκληρώθηκε στην Κωνσταντινούπολη την Πέμπτη υποδεικνύει σαφώς το πραγματικό επίπεδο της «ανεξαρτησίας” της νέας εκκλησίας που η Κωνσταντινούπολη προσπαθεί να δημιουργήσει με την υποστήριξη των ουκρανικών αρχών.

«Παρά το γεγονός ότι πριν από αρκετές ημέρες οι εκπρόσωποι των ουκρανικών αρχών είχαν μεγάλες ελπίδες για συνάντηση της Συνόδου του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης και μάλιστα υποσχέθηκαν να φέρουν έναν Τόμο από την Κωνσταντινούπολη για την αυτοκέφαλη εκκλησία που δημιουργούν , τα πραγματικά αποτελέσματα της συνάντησης γι ‘αυτούς ήταν αρκετά μετριοπαθή «, ανέφερε ο ιερέας Ιγκόρ Γιακίμσουκ, γραμματέας για τις διορθόδοξες σχέσεις του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας.

Αναφερόμενος στις αναφορές του ανακοινωθέντος της Συνόδου και ειδικά σχετικά με τον Καταστατικό Χάρτη της νέας ουκρανικής Εκκλησίας για τον οποίο αναφέρθηκε πως είναι έτοιμος σχολίασε: «Τίθεται το ερώτημα: ποια θα είναι η ανεξαρτησία της νέας Εκκλησίας, αν δεν έχει καν εμπιστοσύνη να επεξεργαστεί το δικό της Χάρτη;”

«Η κανονική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία συνέταξε και ενέκρινε το δικό της χάρτη, και η συζήτηση ήταν ελεύθερη και διαφανής”, είπε ακόμη.

«Το επίπεδο της «ελευθερίας» που παρέχει η Κωνσταντινούπολη στα υποκείμενα εκκλησιαστικά σώματα, απεικονίζει σαφώς τις άλλες δύο ρήτρες του ανακοινωθέντος”, δήλωσε ο ιερέας. «Μια από αυτές είναι η κατάργηση του εξάρχου των Ρωσικών Ορθοδόξων ενοριών στη Δυτική Ευρώπη, η οποία ήταν μια απόλυτη έκπληξη για όλα τα μέλη της, συμπεριλαμβανομένου του προκαθήμενου”, ανέφερε.

Μια άλλη απόφαση είναι περί των δύο αγίων της Φινλανδικής Αυτόνομης Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία σύμφωνα με τον ιερέα δεν έχει ακόμα το δικαίωμα να κατατάξει τους δικούς της Αγίους αν και πριν από λίγο καιρό στις προσπάθειες να διαχωριστεί από τη Ρωσική εκκλησία της υποσχέθηκαν αυτοκεφαλία, που δεν έχει ακόμη χορηγηθεί.

«Η ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, σε αντίθεση με την Ορθόδοξη Εκκλησία της Φινλανδίας, μπορεί να κατατάξει μόνη της τους Αγίους της”, δήλωσε.

Εμβαθύνοντας την κριτική της πάντως η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία υποστηρίζει πως οι ενέργειες του Βαρθολομαίου συνέβαλαν στην αστάθεια της περιοχής του Εύξεινου Πόντου, υπονομεύοντας τη συμφωνία του Μινσκ.

“Οι δραστηριότητες του Πατριάρχου Βαρθολομαίου της Κωνσταντινούπολης παίρνουν όλο και περισσότερο πολιτικό χαρακτήρα, καθιστώντας τον παράγοντα διεθνούς αποσταθεροποίησης στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας”, δήλωσε το Πατριαρχείο της Μόσχας.

«Στη ρωσική κοινωνία, μεταξύ των θρησκευόμενων, υπάρχει κατηγορηματική μη αποδοχή των πράξεων του Φαναρίου, οι οποίες θεωρούνται ότι παραβιάζουν την ενότητα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας”, ανέφερε μια πηγή του Πατριαρχείου Μόσχας και συμπλήρωσε:

“Ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης δεν είναι μόνο επικεφαλής μιας μικρής Ορθοδόξου Εκκλησίας, είναι επίσης Τούρκος πολίτης και οι πράξεις του είναι βέβαιο ότι θα επηρεάσουν τις ρωσοτουρκικές σχέσεις”.

Από την άλλη πλευρά, ο Βαρθολομαίος «συμμετέχει ευχαρίστως στην κλιμάκωση των σχέσεων Ρωσίας-Ουκρανίας υποσκάπτοντας τη θέση του μοναδικού ιδρύματος που διαθέτει τη δυναμική της διατήρησης της ειρήνης στις σχέσεις Ρωσίας-Ουκρανίας, που είναι η Ουκρανική Εκκλησία υπό την ηγεσία του Μητροπολίτη Ονούφριου” δήλωσε η ίδια πηγή .

«Τόσο το ρωσικό όσο και το ουκρανικό κοινό και, ίσως, κάποιοι λογικοί άνθρωποι μέσα στις πολιτικές ελίτ των δύο χωρών, σύντομα θα αναρωτιούνται εάν οι Τούρκοι εταίροι συνειδητοποιούν τι σημαίνουν οι ενέργειες αυτού του ανθρώπου για την κλιμάκωση της έντασης στην περιοχή του Ευξείνου Πόντου. Χωρίς την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, δεν είναι δυνατή η επανένταξη της Donbass, διότι ακριβώς ο Μητροπολίτης Ονούφριος δίνει εντολή σεβασμού και στις δύο πλευρές της πρώτης γραμμής και η Εκκλησία μπορεί να λειτουργήσει ως αγωγός στη διαδικασία συμφιλίωσης, όπως συνέβη πολλές φορές στην Ευρωπαϊκή ιστορία. Έτσι, ο Τούρκος πολίτης Πατριάρχης Βαρθολομαίος, με τη σιωπηρή συναίνεση του κράτους της ιθαγένειάς του, υπονομεύει τη διαδικασία του Μινσκ και την περιφερειακή σταθερότητα της Μαύρης Θάλασσας”, ανέφερε η πηγή.

ΠΗΓΗ

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2018

Ειπαμε ναστε κολακες αλλα οχι και μεχρι ΑΚΡΑΣ ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΑΣ !!!!!!και ΑΗΔΙΑΣ!!!!!!!


ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ
Εις το εξης εκτος απο ....ταπεινοι και αναξιοι δουλοι του Ιησου Χριστου.... θα δηλωνουμε ολοι μας και ταπεινοι και αναξιοι δουλοι του Αιρεσιαρχου Βαρθολομαιου.

Ε ΡΕ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΔΕΣΠΟΤΙΚΗ!!!!

ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ Ο ΜΠΑΡΔΑΚΑΣ ο μεγας αναφανης εκκλησιαστικος αστηρ ΕΦΑ ΤΑΥΤΑ:


Θέλουμε να γνωρίζετε ότι ημείς, οι ταπεινοί και ανάξιοι δούλοι σας αλλά και πνευματικά σας τέκνα, στηρίζουμε τη μεγάλη σας προσπάθεια, ουχί, επαναλαμβάνω, δια κυριαρχίαν και  αυθαιρεσίαν, αλλά διά την εφαρμογήν των Ιερών Κανόνων. Και προσευχόμεθα από τα βάθη της καρδίας μας ο Θεός να σας δίδει δύναμη, υπομονή και σύνεση, την οποία έχετε, διά να τελεσφορήσει η υπόθεσις.

 από ΟΜΟΛΟΓΙΑ 

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2018

Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΟΣΜΑ ΦΛΑΜΙΑΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

Ο ευσεβέστατος αγωνιστής της Ορθοδοξίας Μοναχός Κοσμάς Φλαμιάτος (+1852), προέβλεψε 75 χρόνια πριν να συμβεί, την ημερολογιακή καινοτομία. 


Στο προφητικό του έργο "Φωνή ορθόδοξος και σπουδαία" (Αθήνα 1849) περιγράφει με οξυδέρκεια την εκκλησιαστική κατάσταση της εποχής και προβλέπει την επερχόμενη κατά της Ορθοδοξίας επιβουλή.
Είναι σημαντικότατο βιβλίο που πρέπει να διαβάσουν όλοι οι ενασχολούμενοι με τα εκκλησιαστικά.
Παραθέτουμε το επίμαχο απόσπασμα, όπου αναφέρεται στην επιβουλή της Αγγλίας (μέσω των προτεσταντών και της μασωνίας):

"Δια δε την κατάργησιν πάλιν των καθ΄ ημάς εορτασίμων και πανηγυρικών ημερών, εκτός της Κυριακής, επενόησε και ενεργεί πολλά άλλα σκάνδαλα. Πρώτον μεν ενεργεί πολυτρόπως ίνα εισάξη δια νόμου εις τα ορθόδοξα Κράτη, το νέον λεγόμενον έτος της Δύσεως, καθ΄ ο αυτοί προτρέχουσι 12 ημέρας, ώστε όταν ημείς έχομεν πρώτην του μηνός, αυτοί μετρώσι 13. Δι΄ αυτής της καινοτομίας ελπίζει ίνα συγχύση και ανατρέψη τας εορτασίμους ημέρας και εισάξη και άλλους νεωτερισμούς"






http://entoytwnika1.blogspot.com/2017/09/blog-post_63.html

Τώρα θα βάλουν "όρια" οι Νεοημερολογίτες; Το έφτασαν στο τέρμα από καιρό!!!

"Ι.Μ. Πειραιώς: Ποια θα πρέπει να είναι τα όρια κοινωνίας μας με τους αιρετικούς με αφορμή την επίσκεψη του Συροϊακωβίτη «Πατριάρχη»"



Μα ξεχνάτε ότι το έχετε τερματίσει;






..και οι παπάδες όταν τους πειράξεις γίνονται ΑΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ...


Λες και δεν το ξέραμε!

Για τήρα στον παρακάτω σύνδεσμο, 
αν θες να διαβάσεις περισσότερα 
και να γελάσεις πικραμένα, ευλογημένο μου:


https://www.protothema.gr/greece/article/837757/mitropolitis-messinias-hrusostomos-oi-klirikoi-otan-tous-peiraxeis-ginodai-agria-thiria/


Ευανθία η Σαλογραία 


(σ.σ.) Θηρία για το χρήμα, γατούλες για την προδοσία της Πίστεως...

ΠΑΣΑΙ ΑΙ ΟΥΡΑΝΙΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΡΕΣΒΕΥΣΑΤΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ






Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΣΧΙΣΜΑΤΑ

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Μετὰ τὸ Ἡμερολογιακὸ ἔρχεται τὸ Οὐκρανικὸ

1. Αἰχμάλωτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἡ Κωνσταντινούπολη
Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινούπολης, ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, ἡ πηγὴ τῶν εὐσεβῶν δογμάτων καὶ τῆς κανονικῆς εὐταξίας, ἡ ὁποία ἐπὶ δεκαέξι αἰῶνες (4ος-19ος αἰ.) εἶχε πρωτεύοντα ρόλο στὴν πορεία καὶ ἐξέλιξη ὅλων τῶν τομέων ζωῆς καὶ δράσεως τῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰῶνος σταδιακὰ καὶ μὲ αὐξανόμενους ρυθμοὺς χάνει αὐτά της τὰ γνωρίσματα. Διαβρωμένη ἐσωτερικά, σὲ ἐπίπεδο ἡγεσίας καὶ θεολογίας, ἀπὸ ἀρχὲς καὶ ἀξίες τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ τῆς «Νέας Τάξεως» πραγμάτων, δηλαδὴ τῆς Μασονίας, τοῦ Ἀποκρυφισμοῦ καὶ τῆς Θεοσοφίας, ἐγκατέλειψε τὴν ἀσφαλῆ, φωτεινὴ καὶ σωτηριώδη ὁδὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ πορεύεται τώρα στὶς σκοτεινὲς ἀτραποὺς τῶν καινοτομιῶν καὶ νεωτερισμῶν, αἰχμάλωτη στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἤτοι τοῦ Συγκρητισμοῦ, διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακοῦ.

Δὲν πρόκειται ἐδῶ νὰ ἀναλύσουμε πῶς καὶ πότε ἔγινε αὐτὴ ἡ ἀλλαγή, αὐτὴ ἡ παραμόρφωση, γιατὶ τὸ ἔχουμε πράξει πολλὲς φορὲς στὸ παρελθόν, ἰδιαίτερα μάλιστα κατὰ τὴν πρόσφατη περίοδο, πρὶν καὶ μετὰ τὴν σύγκληση τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016)[1]. Γι᾽ αὐτὸ ἄλλωστε εἰσπράξαμε καὶ τὴν ὀργὴ τοῦ πρωτοστάτη τῶν καινοτομιῶν καὶ παραμορφώσεων πατριάρχη Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος ξεπέρασε στὸ καταστροφικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας ἔργο τοὺς μασόνους προκατόχους του Μελέτιο Μεταξάκη καὶ Ἀθηναγόρα. Ὀνομαστικὰ ἀλλὰ καὶ τιμητικά, μᾶς ὑπέδειξε ὡς ἐμπόδιο στὸ καινοτόμο ἀντορθόδοξο ἔργο του καὶ ἐζήτησε τὴν τιμωρία μας, εὑρὼν πρόθυμο ὑποτακτικὸ ἢ μᾶλλον ὁμόφρονα κρυφὸ ὁμοϊδεάτη τὸν μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ἄνθιμο, ποὺ ἄσκησε δικαστικὴ δίωξη ἐναντίον μας.

2. Μονομερὴς καὶ ἀντισυνοδικὴ ἡ ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου
Στὸ παρὸν σύντομο ἄρθρο ἐπιθυμοῦμε νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι μεταξὺ τῶν πικρῶν καρπῶν αὐτῆς τῆς ἀποστατικῆς πορείας τῆς Κωνσταντινούπολης ἦταν ἡ ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση τοῦ 1924, ἡ ὁποία ἐτραυμάτισε ἀνεπανόρθωτα τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ τὴν τραυματίζει μέχρι σήμερα, σχεδὸν ἐπὶ ἕνα αἰώνα. Ἐπρόκειτο τότε γιὰ μία ἀχρείαστη, χωρὶς ποιμαντικὴ ἀναγκαιότητα, λανθασμένη, μονομερῆ καὶ πραξικοπηματικὴ ἐνέργεια, χωρὶς συνοδικὴ πανορθόδοξη ἀπόφαση, ποὺ ἔλαβε ὁ νεωτεριστὴς μασόνος πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, παρασύρας καὶ τὸν κατὰ τὰ ἄλλα συνετὸ καὶ μεγάλο ἐκκλησιαστικὸ ἱστορικό, καθηγητὴ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χρυσόστομο Παπαδόπουλο. Ὁ τελευταῖος δικαιολογώντας στὸν ὅσιο Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο τὴν σύμπραξη καὶ συνέργεια στὴν ἀντισυνοδικὴ καὶ πραξικοπηματικὴ ἐκείνη ἐπιβολὴ τοῦ Νέου Ἡμερολογίου εἶπε στὸν ὅσιο Γέροντα, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ ἴδιος: «Νὰ μὴ τὸ ἔσωνα, νὰ μὴ τὸ ἔσωνα! Αὐτὸς ὁ διεστραμμένος ὁ Μεταξάκης μὲ πῆρε στὸ λαιμό του». Σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν πατριάρχη Ἀθηναγόρα γράφει ἐπίσης ὁ ὅσιος Φιλόθεος τῆς Πάρου: «Τὴν διαίρεσιν καὶ τὸ σχίσμα ἐπέφερεν ἡ ἀπρομελέτητος, ἄσκοπος, ἄκαιρος καὶ διαβολικὴ καινοτομία, ἤτοι ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ Γρηγοριανοῦ (Παπικοῦ) ἡμερολογίου ὑπὸ τοῦ μασόνου προκατόχου σας Μελετίου Μεταξάκη, παρασύραντος τὸν τότε ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον»[2]. Τὴν μονομερῆ ἐκείνη διαιρετικὴ καὶ ἐσφαλμένη ἀπόφαση τῆς ἀλλαγῆς τοῦ Ἡμερολογίου ἐπικρίνει καὶ ὁ ἀείμνηστος Γέροντας Γαβριὴλ Διονυσιάτης, μεγάλη ἁγιορειτικὴ μορφὴ τοῦ 20οῦ αἰῶνος, λέγοντας μεταξὺ ἄλλων: «Κατὰ ταῦτα ἡ Ἐκκλησία ἔσφαλε κατὰ τὴν γνώμην ἐγκύρων κύκλων, ἀποφασίσασα μονομερῶς τὴν ἀλλαγὴν τοῦ ἡμερολογίου καὶ ἑορτολογίου, ἐξ οὗ παρουσιαζόμεθα σήμερον διηρημένοι Ἐκκλησιαστικῶς οἱ Ὀρθόδοξοι πρὸς σκανδαλισμὸν τῶν εὐλαβεστέρων πιστῶν καὶ χλεύην παρὰ τῶν ἀλλοπίστων»[3].

3. Τραυματίσθηκε ἡ ἑνότητα σὲ πανορθόδοξο καὶ τοπικὸ ἐπίπεδο
Ἡ μονομερὴς καὶ ἀντισυνοδική, τοῦτ᾽ αὐτὸ πραξικοπηματική, ἐνέργεια τῆς ἐπιβολῆς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου φαίνεται καὶ ἐκ τοῦ ὅτι ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν αὐτοκεφάλων τοπικῶν ἐκκλησιῶν μόνον δύο, δυστυχῶς ἑλληνόφωνες, δέχθηκαν ἀρχικὰ τὴν μεταρρύθμιση· τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Πολλὲς μάλιστα ἐπέκριναν τὴν ἀπόφαση καὶ ἐξακολουθοῦν μέχρι σήμερα νὰ τηροῦν τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο. Ἡ ἑνότητα ἔτσι διασπάσθηκε καὶ σὲ πανορθόδοξο καὶ σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο. Σὲ πανορθόδοξο ἐπίπεδο, διότι ὅσες ἐκκλησίες ἀπέρριψαν τὴν μεταρρύθμιση γιορτάζουν σὲ διαφορετικὲς ἡμερομηνίες τὶς μεγάλες δεσποτικὲς καὶ θεομητορικὲς ἑορτές, ὡς καὶ τὶς ἑορτὲς τῶν Ἁγίων, μὲ ἐξασθένηση τῆς κοινῆς, ταυτόχρονης, ὁμόφωνης, ὁμοθυμαδόν, ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ λατρείας καὶ ἐξύμνησης τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Α´ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ποὺ καθόρισε τὸν κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα δὲν βρέθηκε οὔτε τόλμησε κανεὶς νὰ προσβάλει τὴν λειτουργικὴ ἑνότητα. Τὸ ἐτόλμησε καὶ τὸ ἐπέβαλε ἡ Κωνσταντινούπολη, μὲ χειρότερη τώρα διάσπαση αὐτῆς ποὺ ἴσχυε πρὸ τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, διότι τότε ἑορταζόταν μόνο τὸ Πάσχα σὲ διαφορετικὴ ἡμερομηνία. Τώρα γιορτάζονται διασπαστικὰ καὶ διαιρετικὰ ὅλες οἱ ἀκίνητες δεσποτικές, θεομητορικὲς ἑορτὲς καὶ μνῆμες Ἁγίων.

Χειρότερες διαιρέσεις καὶ ἔριδες, μὲ σχισματικὲς ἀπολήξεις, διαδραματίσθηκαν σὲ τοπικὸ ἐκκλησιαστικὸ ἐπίπεδο, ἐκεῖ ὅπου οἱ ἐκκλησιαστικὲς ἡγεσίες ποὺ ἀκολούθησαν τὸ Νέο Ἡμερολόγιο, θέλησαν νὰ τὸ ἐπιβάλουν διὰ τῆς βίας, μὲ τὴν σύμπραξη τῶν κρατικῶν ἀρχῶν. Εὐλαβεῖς κληρικοί, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ δεχθοῦν τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση ὡς προσβολὴ τῆς πάτριας, τῆς Πατερικῆς Παράδοσης, ὑπέστησαν ἀπερίγραπτης ὠμότητας καὶ σκληρότητας διωγμοὺς καὶ ταλαιπωρίες. Καθαιρέθηκαν, ἀποσχηματίσθηκαν, ἐξορίσθηκαν, διασύρθηκαν, ἀφαιρέθηκαν οἱ ναοί τους, κατασυκοφαντήθηκαν· μία φοβερῶν διαστάσεων ἐμφύλια ἐκκλησιαστικὴ διαμάχη, ποὺ ἔσχισε ὄχι μόνο τὸ σῶμα τῶν κληρικῶν πρὸς τοὺς ἐπισκόπους καὶ μεταξύ των, τῶν μοναχῶν πρὸς τοὺς ἐπισκόπους καὶ ἡγουμένους, ἀλλὰ διέλυσε ἀκόμη καὶ φιλικοὺς καὶ οἰκογενειακοὺς δεσμούς, ἀφοῦ ὑψώθηκαν τείχη, μεταξὺ φίλων, ἀλλὰ καὶ μελῶν τῆς ἴδιας οἰκογένειας. Μία ἀπὸ τὶς πιὸ μελανὲς σελίδες τῆς σύγχρονης ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας εἶχε γραφῆ μὲ πατριαρχικὸ ἑλληνικὸ χέρι, καθ᾽ ὑπαγόρευση σκοτεινῶν μὴ ἐκκλησιαστικῶν κέντρων.

Πολλοὶ ὁδηγήθηκαν σὲ σχισματικὲς καταστάσεις, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν τυραννία τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχόντων, διακυβεύοντας τὴν σωτηρία τους. Οἱ περισσότεροι ἤλπιζαν εἰς μάτην ὅτι θὰ θεραπευθεῖ τὸ τραῦμα τοῦ σχίσματος, ἀπὸ μία μελλοντικὴ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ ἄξιζε νὰ συγκληθεῖ καὶ μόνο γι᾽ αὐτὸν τὸν λόγο. Ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ θέματα τῆς προετοιμαζόμενης ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1920 οἰκουμενικῆς συνόδου, ἀμέσως μετὰ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση, ἦταν τὸ Ἡμερολογιακό. Μπορεῖ μάλιστα βασίμως νὰ ὑποστηριχθεῖ ὅτι ἦταν τὸ πιὸ φλέγον καὶ ἐπεῖγον θέμα ἀπὸ ὅσα περιέλαβε ἡ θεματολογία τῆς συνόδου, τὸ ὁποῖο ὅμως τὴν τελευταία στιγμὴ διεγράφη ἀπὸ τὸν κατάλογο τῶν θεμάτων, διότι ὁ Διάβολος ἀγρυπνεῖ καὶ δὲν θέλει τὴν εἰρήνη, τὴν ὁμόνοια, τὴν ἑνότητα μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων. Ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου δὲν μπόρεσε καὶ μόνο γι᾽ αὐτὸ νὰ ὑπηρετήσει τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἐκτὸς τοῦ ὅτι γιὰ πολλοὺς ἄλλους λόγους δὲν ἐκπροσωπήθηκαν δυσαρεστημένες τέσσερις μεγάλες καὶ πολυάνθρωπες ἐκκλησίες, πλῆθος δὲ πιστῶν καὶ ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες ποὺ ἔλαβαν μέρος ἀπορρίπτουν τὶς κακόδοξες καὶ ἀντορθόδοξες ἀποφάσεις της. Τὴν ἀπροσδόκητη καὶ ἀδικαιολόγητη ἔκπτωση τοῦ Ἡμερολογιακοῦ ἀπὸ τὸν κατάλογο τῶν θεμάτων καὶ τοὺς λόγους ποὺ τὴν προκάλεσαν ἀναλύσαμε λεπτομερέστερα στὴν ἱστορικὴ Ἡμερίδα ποὺ ἔγινε στὸν Πειραιᾶ στὶς 23 Μαρτίου τοῦ 2016, μὲ συνδιοργάνωση τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως, Γλυφάδας, Κυθήρων, Πειραιῶς καὶ τῆς «Συνάξεως Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν», μὲ γενικὸ θέμα «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Μεγάλη προετοιμασία χωρὶς προσδοκίες». Ἡ δική μας εἰσήγηση εἶχε ὡς τίτλο:«Παλαιὸ καὶ Νέο Ἡμερολόγιο καὶ ὁ κοινὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα. Γιατὶ ἀπέσυρε τὸ φλέγον θέμα ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος;»[4].

Ἕνα μεγάλο λοιπὸν τραῦμα, μία μεγάλη πληγὴ στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἕνα μεγάλο σχίσμα, τὸ Ἡμερολογιακὸ παραμένει ἀθεράπευτο ἐπὶ ἕνα σχεδὸν αἰώνα. Καὶ στὸ παρελθὸν ἔγιναν λάθη καὶ ἐλήφθησαν ἐσφαλμένες ἀποφάσεις, ποὺ διορθώνονταν ὅμως σύντομα ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὰ προκάλεσαν κατὰ τὴν ἀξιωματικὴ ρήση «ὁ τρώσας καὶ ἰάσεται», ἢ ἂν δὲν ἦταν δυνατὴ ἡ θεραπεία λόγῳ ἀλλαγῆς τῶν ἱστορικῶν δεδομένων, τουλάχιστον ζητοῦσαν συγγνώμη οἱ ἐπίγονοι καὶ ἀπόγονοι αὐτῶν ποὺ προκάλεσαν ἱστορικὲς καταστροφὲς ἢ ἔλαβαν ἄδικες ἀποφάσεις. Ἀκόμη καὶ ὁ ἀμετανόητος Παπισμὸς ζητάει συγγνώμη γιὰ τὶς σταυροφορίες καὶ τὰ ἐγκλήματα τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης, καὶ ἡ σημερινὴ μεταχιτλερικὴ Γερμανία, μᾶλλον καὶ αὐτὴ ἀμετανόητη καὶ αὐταρχική, ζητάει μὲ τοὺς ἐκπροσώπους της συγγνώμη γιὰ τὰ ἐγκλήματα τοῦ Ναζισμοῦ. Ὑπενθυμίζουμε ὅτι ὅταν ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινούπολης ἦταν ὄντως Ἁγία καὶ Μεγάλη, σύντομα ἐπενέβαινε καὶ διόρθωνε λάθη καὶ σχίσματα, ποὺ προκλήθηκαν ἀπὸ ἐμπάθειες καὶ κακογνωμίες πατριαρχῶν καὶ ψευδοσυνόδων. Ποιός δὲν συγκινεῖται ἀπὸ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου καὶ τὴν ἀνακομιδὴ τῶν Λειψάνων του, ποὺ ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησίας μας στὶς 27 Ἰανουαρίου κάθε χρόνο; Ὁ μέγας Ἅγιος δὲν ἐπέτρεπε τὴν μετακίνηση τῆς σοροῦ του, πρὶν νὰ ζητήσει συγγνώμη ὁ αὐτοκράτωρ Θεοδόσιος, γιὰ ὅσους διωγμοὺς ὑπέστη ὁ ἴδιος καὶ ὅσοι τοῦ ἔμειναν πιστοί, ποὺ ἔκοψαν κάθε δεσμὸ μὲ τὴν ἐπίσημη ἐκκλησία καὶ χαρακτηρίσθηκαν ὡς «Σχίσμα τῶν Ἰωαννιτῶν». Καὶ μόνον ὅταν μὲ γραπτὴ ἐπιστολή, ποὺ ἔβαλε πάνω στὸ μνῆμά του, ταπεινὰ καὶ εἰρηνικά, ὁ αὐτοκράτωρ ζήτησε συγγνώμη μὲ προτροπὴ καὶ τοῦ πατριάρχου Ἁγίου Πρόκλου, ἐπέτρεψε ὁ Ἅγιος νὰ γίνει ἡ ἀνακομιδὴ τοῦ Λειψάνου του καὶ ἡ θριαμβευτική του ἐπανενθρόνιση στὴν Κωνσταντινούπολη, μὲ τὴν ὁποία ἔληξε καὶ τὸ λεγόμενο «Σχίσμα τῶν Ἰωαννιτῶν». Παραλείπουμε πάμπολλες ἄλλες διορθώσεις καὶ θεραπεῖες σχισμάτων καὶ διαιρέσεων ἀπὸ τὴν ὄντως τότε Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Τὸ ἴδιο πρέπει νὰ πράξει καὶ τώρα, γιὰ νὰ ἀνταποκριθεῖ στὸν ἱστορικό της ρόλο, καὶ νὰ κρατήσει ἀκέραια τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ἐκτίμηση τῶν Ὀρθοδόξων.

4. Ἀντὶ νὰ θεραπεύσουν τὸ Ἡμερολογιακὸ σχίσμα προκαλοῦν ἄλλο, τὸ Οὐκρανικό
Δυστυχῶς ὅμως, ἀντὶ νὰ θεραπεύσει τὰ τραύματα καὶ τὶς πληγὲς ποὺ προκάλεσε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ προκαλεῖ ἡ ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση τοῦ 1924, νὰ ἀποκαταστήσει σὲ πανορθόδοξο ἐπίπεδο τὴν ἑορτολογικὴ ἑνότητα, καὶ σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο νὰ ἐπανέλθουν ἡ ἑνότητα καὶ ἡ εἰρήνη, νὰ παύσουν ἡ διαίρεση καὶ τὸ σχίσμα μεταξὺ Παλαιοημερολογιτῶν καὶ Νεοημερολογιτῶν, τώρα προκαλεῖ καινούργιο σχίσμα στὴν Οὐκρανία μὲ τὴν αὐθαίρετη, ἀντικανονική, μονομερῆ, ἀντισυνοδική, πραξικοπηματικὴ χορήγηση αὐτοκεφαλίας σὲ δύο σχισματικὲς μερίδες Ὀρθοδόξων, πρᾶγμα ποὺ δὲν τὸ ἐζήτησε οὔτε τὸ ἐπιθυμεῖ ἡ κανονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἐπαναλαμβάνονται οἱ ἴδιες ἀντικανονικὲς καὶ ἀντισυνοδικὲς ἐκτροπὲς καὶ πρακτικὲς ποὺ ὁδήγησαν στὶς ἡμερολογιακὲς διαιρέσεις. Κρατικὲς καὶ πολιτικές ἐπεμβάσεις καὶ πιέσεις ἀπὸ τὴν παπικὴ καὶ προτεσταντικὴ Δύση, μονομερεῖς ἀποφάσεις τῆς Κωνσταντινούπολης, ὅπως τότε, χωρὶς πανορθόδοξη συναίνεση, μὲ διαφαινόμενη μάλιστα ἀντίθεση τῆς πλειονότητας τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν, ὅπως τότε, καὶ πρὸ παντὸς βεβαιωμένος κίνδυνος συγκρούσεων καὶ ταραχῶν ἐπισκόπων πρὸς πατριάρχας καὶ μητροπολίτας, κληρικῶν καὶ μοναχῶν πρὸς ἐπισκόπους καὶ ἡγουμένους, καὶ εὐλαβῶν λαϊκῶν ἀπογοητευμένων, ταλαιπωρουμένων καὶ ἀμφιβαλλόντων γιὰ τὴν σωτηρία τους, ὅπως τότε. Ἐπειδὴ μάλιστα ἡ νέα ἑτεροκέφαλη ἐκκλησία, μὲ τὴν σύμπραξη τῶν κρατικῶν ἀρχῶν, θὰ διεκδικήσει ναούς, μοναστήρια καὶ σεβάσματα τῆς κανονικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ὅλοι ἐπισημαίνουν ὅτι θὰ ὑπάρξουν συγκρούσεις μεταξὺ κατεχόντων καὶ διεκδικούντων, ποὺ θὰ φθάσουν μέχρι τὶς αἱματοχυσίες. Ἔκαναν σύνθημα καὶ λάβαρο οἱ Οἰκουμενιστὲς τὴν ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν, τὸ «ἵνα πάντες ἓν ὦσι», καὶ τὸ ἀκυρώνουν στὴν πράξη, ἀφοῦ διαιροῦν καὶ διασποῦν τὸ ἴδιο τους τὸ σπίτι, τοὺς Ὀρθοδόξους. Δὲν περιμένουν δικαιολογημένα νὰ ἀκούσουν τὸ γνωστό «Ἰατρὲ θεράπευσον σεαυτόν»; Στὰ πλαίσια τοῦ οἰκολογικοῦ κινήματος θέλουν νὰ σώσουν τὰ ζῶα, τὰ δένδρα, τὴν κτίση ἀπὸ τὴν οἰκολογικὴ καταστροφή, λησμονοῦντες ὅτι ἔργο τους μέσα στὴν Ἐκκλησία εἶναι νὰ σώσουν τὸν ἄνθρωπο, τὸν βασιλέα τῆς κτίσεως, ἀπὸ τὸ κακὸ καὶ τὴν ἁμαρτία, στὰ ὁποῖα οἱ ἴδιοι τὸν ὠθοῦν μὲ τὰ σκάνδαλα, τὶς αἱρέσεις, τὰ σχίσματα, τὴν ἐκκοσμίκευση, τὴν τρυφηλὴ ζωή, τὴν συμπόρευση μὲ τοὺς ἄρχοντες τοῦ αἰῶνος τούτου. Ἂν ὅμως καὶ μία ψυχὴ ἀξίζει, ὅσο ἀξίζει ὅλος ὁ κόσμος κατὰ τὴν ἀψευδῆ τοῦ Κυρίου διδασκαλία[5], ἀναλογίζονται στὴν πνευματικὴ οἰκολογία πόσους κόσμους καταστρέφουν μὲ τὰ σχίσματα καὶ τὶς διαιρέσεις;

Κοντὸς ψαλμός, ἀλληλούϊα. Ἡ μεταλλαγμένη Κωνσταντινούπολη τῶν Οἰκουμενιστῶν, γιὰ νὰ ξαναγίνει ὄντως Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἐκκλησία, ὅπως ἦταν μέχρι τὸ τέλος τοῦ 19ου αἰῶνος, πρέπει νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν πρωτειομανία, τὶς ὀλέθριες ἀποφάσεις τοῦ Κολυμπαρίου, νὰ θεραπεύσει τὰ τραύματα τοῦ Ἡμερολογίου καί, ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμή, νὰ ἀποφύγει νὰ προκαλέσει νέο σχίσμα, τὸ ὁποῖο ἀπὸ τὴν Οὐκρανία θὰ ἐπεκταθεῖ εἰς ὁλόκληρη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅσοι ἀγαποῦμε τὴν Κωνσταντινούπολη τῶν αἰώνων εὐχόμαστε καὶ προσευχόμαστε ἐκτενῶς.

[1]. Βλ. ἐνδεικτικὰ τὴν μελέτη μας «Ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία στὸν Οἰκουμενισμό. Ἡ μεγάλη ἀνατροπὴ τοῦ 20οῦ αἰώνα», στὸ βιβλίο μας: Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Πρέπει νὰ ἐλπίζουμε ἢ νὰ ἀνησυχοῦμε; Θεσσαλονίκη 2016, σελ. 15-48. Ἐπίσης Μοναχοῦ Σεραφειμ, «Ἡ Μασονία καὶ οἱ Πατριάρχες»,Θεοδρομία 15 (2013) 513-530, 16 (2014) 127-144. Τοῦ αὐτοῦ, «Στοιχεῖα ἐπιδράσεως τῆς Μασονίας στὸν πρώϊμο ἑλληνικὸ Οἰκουμενισμό»,Θεοδρομία 19 (2017) 568-589, 20 (2018) 101-116.
[2]. Περὶ ὅλων αὐτῶν βλ. εἰς Πρωτοπρεσβύτερος Θεοδωροσ Ζησησ, Ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος ὡς ἀγωνιστὴς τῆς Ὀρθοδοξίας. Μὲ ἀναφορὲς στὴν ἐπικαιρότητα, Ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 80-101.
[3]. Ἀρχιμ. Γαβριηλ Διονυσιατης, «Τὸ Ἡμερολογιακὸν Ζήτημα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος», εἰς Τὸ Ἡμερολογιακὸν Ζήτημα (Μικρὰ σημβολὴ εἰς τὴν ἐπίλυσίν του), Ἐκδ. «Ὀρθοδόξου Τύπου», Ἀθῆναι 2004, σελ. 18-19.
[4]. Δημοσιεύθηκε καὶ στὴν Θεοδρομία 18 (2016) 264-291.
[5]. Μάρκ. 8, 36: «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;».

FacebookTwitterGoogle+Ανταλλαγή
ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ
Ενα μεγάλο μπράβο στην νεολαία Νίκαιας που τίμησε τον Κων.Κατσιφά
ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ
Το τέλος της αρχαίας Ελλάδας. Η παρακμή των εμφυλίων που έφερε την πτώση
Αφήστε ένα σχόλιο
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018

Ο Ιερώνυμος κάλεσε τους Ρότσιλντ να αναλάβουν το ξεπούλημα της Εκκλησιαστικής Περιουσίας

Ο πράκτορας Ιερώνυμος κάλεσε τους Ρότσιλντ να αναλάβουν το ξεπούλημα της Εκκλησιαστικής Περιουσίας

Αγιογραφία του πράκτορα Ιερώνυμου από τους πράκτορες της ΕφΣυν. Θα αλλάξουν χέρια πάρα πολλά λεφτά και περιουσίες που ο κόσμος εμπιστεύθηκε στην Εκκλησία κι όχι στους πράκτορες της Βουλής και της Δημοσιογραφίας.
Μετά το Χρηματιστήριο ,τα εξοπλιστικά, τους Ολυμπιακούς και τα Μνημόνια ακόμα μια τεράστια κομπίνα για την αρπαγή δημοσίου πλούτου στήνεται από τα ξένα αφεντικά και τους ελληνόφωνους πράκτορες.

Κοίτα να δεις σύμπτωση Με το που άρχισε η επίθεση με τα Μνημόνια ο πράκτορας Ιερώνυμος κάλεσε την εταιρία Cushman & Wakefield να αναλάβει το ξεπούλημα της Εκκλησιαστικής Περιουσίας κι αυτή η εταιρία συμπτωματικά…. έχει Rothschild.





Για να μην πάει το μυαλό μας στο κακό….η ΕφΣυν της Μοσάντ …έσπευσε να μας ενημερώσει καθυσηχαστικά ότι είναι η μεγαλύτερη Real Estate εταιρία στο κόσμο. Άρα “καλοί” άνθρωποι… πετυχημένοι.

Όχι τίποτα επιστήμονες στις μεγάλες κομπίνες.
Κουβέντα δεν έγραψαν για τους μαφιόζους Rothschild που ανεβάζουν κυβερνήσεις πρακτόρων ώστε η αρπαγή της Δημόσιας Περιουσίας να γίνεται με φωτογραφικούς νόμους, εγκεκριμένος από το ΣτΕ.

Κι αυτό προκειμένου να ΜΗΝ μπορούν να καταργηθούν εύκολα αυτοί οι νόμοι και για να μην καταδικαστούν ποτέ για προδοσία όσοι βουλευτές τους ψήφισαν. Θέλουν νομική κάλυψη οι προδότες γι’αυτό πριν από κάθε τέτοια κομπίνα δισεκατομμυρίων… ψηφίζουν τη νομική ασυλία όσων βάζουν την υπογραφή τους.


Όλες αυτές οι διεθνείς εταιρίες “Συμβούλων” ετοιμάζουν τα πάντα , συντάσσουν ακόμα και τους νόμους προς ψήφιση, ώστε οι κλόουν της Βουλής, να μην χρειάζεται να σκεφτούν το παραμικρό, να ψηφίσουν χωρίς να διαβάσουν λέξη και να τσεπώσουν εκατομμύρια σε μίζες ως μερίδιο από το μεγάλο κόλπο.

https://grothia.gr/enimerosi/sionismos/78778/agiografia-toy-praktora-ieronymoy-apo-toys-praktores-tis-efsyn-2/

Ο ΔΕΝΔΙΑΣ, ΤΟ FACEBOOK ΚΑΙ Η ΣΥΝΑΓΩΓΗ

Αυτή είναι και η φωτογραφία που έχει στο προφίλ του

(https://www.facebook.com/dendiasnikos/photos/a.416832261715157/1701378419927195/?type=1&theater).

Η οποία, κάτι μας θυμίζει, κάτι μας θυμίζει… Θυμηθήκαμε τι!

Πρόκειται για την γνωστή φωτογραφία με φόντο την συναγωγή Αθηνών, την οποία έχουμε δημοσιεύσει πολλές φορές σε αναρτήσεις σχετικές με τον εν λόγω. Μόνο που ο… φέρελπις χρησιμοποίησε τα σύγχρονα μέσα και «έσβησε» την συναγωγή!


Γιατί άραγε; Τον έπιασαν οι… ντροπές, ή μήπως θεωρεί πως τώρα που πλησιάζουν και οι εκλογές, μια φωτογραφία με φόντο την συναγωγή δεν είναι και ότι καλύτερο για έναν πολιτικό στην Ορθόδοξη Πατρίδα μας;

https://grothia.gr/enimerosi/sionismos/78758/o-dendias-to-facebook-kai-i-synagogi-2/

Kαταπέλτης ο Κύριλλος: Το πατριαρχείο Κων/πολης είναι πλέον σχισματικό.


O Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών Κύριλλος επανήλθε σήμερα με νέες του δηλώσεις και ανακοίνωσε ότι η πλειοψηφία των ορθοδόξων στηρίζει τις αποφάσεις της Συνόδου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που υιοθετήθηκαν στις 15 Οκτώβρη  αναφορικά με την Εκκλησία της Κων/πολης. δήλωσε στις 19 Οκτώβρη ο Πατριάρχης Κύριλλος μεταφέρει το TASS.

«Το πατριαρχείο Κων/πόλεως ταυτίστηκε με τους σχισματικούς. Αντικανονικά, παραβιάζοντας όλους τους κανόνες, εισέβαλε στη δικαιοδοσία μας,συγχώρησε τους σχισματικούς. Έτσι έγινε το ίδιο σχισματικό », δήλωσε ο επικεφαλής της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, μιλώντας σε σύνοδο ολομέλειας της VIII Συνόδου της Εκκλησίας για την Κοινωνική Υπηρεσία. Ανακοίνωσε ότι η πλειοψηφία των ορθοδόξων στηρίζει τις αποφάσεις της Συνόδου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που υιοθετήθηκαν στις 15 Οκτώβρη.

«Τώρα πιστεύω ότι η απόλυτη πλειοψηφία των ορθοδόξων υποστηρίζουν αυτή την απόφαση», δήλωσε ο πατριάρχης. « Ο κλήρος οφείλει να εργαστεί για να εξασφαλίσει ότι τέτοιες ενέργειες της ιεραρχίας θα έχουν την ευρεία υποστήριξη των ευσεβών μας ανθρώπων.»

dimpenews.com

Απονομή αυτοκεφαλιών ή αρπαγή εδαφών; Η αναφορά του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς για το Οικουμενικό Πατριαρχείο.



Αναμφισβήτητα το ιστορικό των δραστηριοτήτων του Οικουμενικού Πατριαρχείου μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο μπορεί να ρίξει φως στα βαθύτερα κίνητρα της… απόβασης του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Ουκρανία.

 Για αυτόν τον λόγο, ακολουθεί μεταφρασμένο [το κατά δύναμιν] απόσπασμα της αναφοράς του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς [Σαγκάη & Σαν Φρανσίσκο] για το Οικουμενικό Πατριαρχείο προς την Δεύτερη Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας εκτός Ρωσίας (ROCOR)που έγινε στην πρώην Γιουγκοσλαβία το 1938.

Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς μόλις έχει περιγράψει τις συνέπειες των Βαλκανικών Πολέμων και του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, δηλαδή, την απώλεια επισκοπών και την απώλεια πολιτικής ισχύος στο εσωτερικό της Τουρκίας. 

Αναφέρει μάλιστα ότι παρ’ όλη αυτήν την ταπείνωση, ολόκληρος ο Ορθόδοξος κόσμος έβλεπε με ευλάβεια την πόλη που ήταν κάποτε πρωτεύουσα της οικουμένης και ότι ο διάδοχος των Αγίων Ιωάννου Χρυσοστόμου και Γρηγορίου του Θεολόγου θα μπορούσε από αυτήν την θέση να καθοδηγήσει πνευματικά ολόκληρο τον Ορθόδοξο κόσμο, αν μονάχα είχε την δική τους ακλόνητη στάση στην υπεράσπιση της δικαιοσύνης και της αλήθειας.

Στο σημείο που μεταφέρω εδώ ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς περιγράφει τις ενέργειες του Πατριαρχείου που σημάδεψαν την καθοδική του πορεία. Το συγκλονιστικό είναι ότι περιγράφει αυτό που θα ακολουθήσει και σήμερα το βλέπουμε να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας. 

Αν και από το 1938 ορισμένα δεδομένα έχουν αλλάξει (όπως το ότι σήμερα το Πατριαρχείο έχει αναπτύξει συμμαχίες με τους δυνατούς της γης) διαβάζοντας κανείς αυτό το κείμενο νοιώθει σα να γράφτηκε σήμερα και βλέπει τα πράγματα να μπαίνουν στην σωστή τους διάσταση όσον αφορά το ζήτημα στην Ουκρανία.

***

Γράφει ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς:

«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο επιθύμησε να αναπληρώσει τις επισκοπές που έχασε από τη δικαιοδοσία του καθώς και την απώλεια της πολιτικής του ισχύος εντός των ορίων της Τουρκίας, υπάγοντας στον εαυτό του εδάφη στα οποία έως τότε δεν υπήρχε Ορθόδοξη ιεραρχία, και ομοίως τις Εκκλησίες κρατών που η κυβέρνησή τους δεν είναι Ορθόδοξη.

Έτσι, στις 5 Απριλίου του 1922, ο Πατριάρχης Μελέτιος διόρισε έναν Έξαρχο Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης με τον τίτλο του Μητροπολίτη Θυάτειρας με έδρα στο Λονδίνο,

στις 4 Μαρτίου του 1923, ο ίδιος Πατριάρχης χειροτόνησε τον Τσέχο Αρχιμανδρίτη Σαμπάτιο, Αρχιεπίσκοπο Πράγας και Πάσης Τσεχοσλοβακίας,

στις 15 Απριλίου του 1924, ιδρύθηκε η Μητροπολιτεία Ουγγαρίας και Πάσης Κεντρικής Ευρώπης με Επισκοπική έδρα στη Βουδαπέστη, παρόλο που εκεί ήδη υπήρχε Σέρβος επίσκοπος.

Στην Αμερική δημιουργήθηκε μια Αρχιεπισκοπή υπαγόμενη στον Οικουμενικό Θρόνο,

και στη συνέχεια το 1924 ιδρύθηκε μία Επισκοπή στην Αυστραλία με Επισκοπική έδρα στο Σύδνευ.

Το 1938 η Ινδία υπάχθηκε στον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας.
Παράλληλα, προχώρησε η υπαγωγή ξεχωριστών τμημάτων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που έχουν αποκοπείαπό την Ρωσία.

Έτσι, στις 9 Ιουνίου του 1923, ο Οικουμενικός Πατριάρχης δέχτηκε στην δικαιοδοσία του την Επισκοπή Φινλανδίας ως μια αυτόνομη Φινλανδική Εκκλησία,

στις 23 Αυγούστου του 1923, η Εσθονική Εκκλησία υπάχθηκε με τον ίδιο τρόπο,

στις 13 Νοεμβρίου του 1924, ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ζ’ αναγνώρισε την αυτοκεφαλία της Πολωνικής Εκκλησίας υπό την εποπτεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου – δηλαδή, μάλλον αυτονομία.

Τον Μάρτιο του 1936, ο Οικουμενικός Πατριάρχης δέχθηκε την Λετονία στη δικαιοδοσία του.

Ο Πατριάρχης Φώτιος, μη περιοριζόμενος στην απόκτηση Εκκλησιών σε περιοχές που είχαν βγει από τα όρια της Ρωσίας, δέχθηκε στην δικαιοδοσία του τον Μητροπολίτη Ευλόγιο στη Δυτική Ευρώπη μαζί με τις ενορίες που υπάγονταν σε αυτόν,
και στις 28 Φεβρουαρίου του 1937, ένας Αρχιεπίσκοπος της δικαιοδοσίας του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Αμερική χειροτόνησε τον Επίσκοπο Theodore-Bogdan Shpilko για μια Ουκρανική Εκκλησία στη Βόρεια Αμερική.

Έτσι, ο Οικουμενικός Πατριάρχης έγινε πραγματικά «οικουμενικός» [παγκόσμιος] στο εύρος της επικράτειας που θεωρητικά υπόκειται σε αυτόν. Ολόκληρη σχεδόν η υδρόγειος σφαίρα, εκτός από τις μικρές περιοχές των τριών Πατριαρχείων και του εδάφους της Σοβιετικής Ρωσίας, σύμφωνα με την αντίληψη των ηγετών του Πατριαρχείου εισέρχεται στην συγκρότηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Αυξάνοντας δίχως όρια τις επιθυμίες τους να υποτάξουν τμήματα της Ρωσίας, οι Πατριάρχες της Κωνσταντινουπόλεως άρχισαν να κάνουν και δηλώσεις για την μη κανονικότητα της προσάρτησης του Κιέβου στο Πατριαρχείο Μόσχας και να δηλώνουν ότι η παλαιά νότια Ρωσική Μητρόπολη του Κιέβου θα έπρεπε να υπόκειται στον Θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. 

Μια τέτοια άποψη δεν εκφράζεται μόνο με σαφήνεια στον Τόμο της 13ης Νοεμβρίου του 1924, σε σχέση με τον διαχωρισμό της Πολωνικής Εκκλησίας, αλλά επίσης προωθείται διεξοδικά και από τους Πατριάρχες. Έτσι, ο Εφημέριος του Μητροπολίτη Ευλόγιου στο Παρίσι, ο οποίος χειροτονήθηκε με την άδεια του Οικουμενικού Πατριάρχη, ανέλαβε τον τίτλο Χερσονήσου [Chersonese], δηλαδή, η Χερσόνησος, η οποία βρίσκεται τώρα στο έδαφος της Ρωσίας, υπόκειται στον Οικουμενικό Πατριάρχη.

Το επόμενο λογικό βήμα για το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα είναι να διακηρύξει ότι ολόκληρη η Ρωσία υπάγεται στην δικαιοδοσία της Κωνσταντινουπόλεως.

Ωστόσο, η πραγματική πνευματική δύναμη, ακόμη και τα πραγματικά όρια εξουσίας δεν αντιστοιχούν καθόλου σε αυτήν την αυτο-εξάπλωση της Κωνσταντινούπολης. Και δεν αναφέρω το γεγονός ότι σχεδόν παντού η εξουσία του Πατριάρχη είναι εντελώς εικονική και συνίσταται κυρίως στην τιτλοποίηση επισκόπων που έχουν εκλεγεί σε διάφορα μέρη ή στην αποστολή τέτοιων από την Κωνσταντινούπολη, πολλά εδάφη τα οποία η Κωνσταντινούπολη θεωρεί ότι υπάγονται στην δικαιοδοσία της δεν έχουν καν ποίμνιο.

Το ηθικό κύρος των Πατριαρχών της Κωνσταντινούπολης έχει επίσης πέσει πολύ χαμηλά λόγω της εξαιρετικής αστάθειάς τους στα εκκλησιαστικά θέματα. Έτσι, ο Πατριάρχης Μελέτιος ο Δ διοργάνωσε ένα «Πανορθόδοξο Συνέδριο» με εκπροσώπους από διάφορες εκκλησίες το οποίο αποφάσισε την εισαγωγή του Νέου Ημερολογίου. 
Η απόφαση αυτή, η οποία αναγνωρίστηκε μόνο από ένα τμήμα της Εκκλησίας, εισήγαγε ένα τρομακτικό σχίσμα μέσα στους Ορθόδοξους Χριστιανούς. 

Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ζ αναγνώρισε την απόφαση της συνόδου της Ζωντανής Εκκλησίας σχετικά με την εκθρόνιση του Πατριάρχη Τύχωνα, τον οποίο λίγο πιο πριν η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως είχε ανακηρύξει «ομολογητή», και στη συνέχεια μπήκε σε κοινωνία με τους «Ανακαινιστές» στη Ρωσία, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Εν ολίγοις, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που θεωρητικά καλύπτει σχεδόν ολόκληρο το σύμπαν ενώ στην πραγματικότητα επεκτείνει την εξουσία του μόνο πάνω σε διαφορετικές επισκοπές και σε άλλα μέρη έχει μόνο μια υψηλή επιφανειακή εποπτεία λαμβάνοντας κάποια έσοδα γι’ αυτό· εκδιωκόμενο από την εγχώρια κυβέρνηση και μη υποστηριζόμενο από οποιαδήποτε κρατική εξουσία στο εξωτερικό: έχοντας χάσει τη σημασία του ως πυλώνας της αλήθειας και έχοντας γίνει το ίδιο πηγή διαίρεσης, και παράλληλα διακατεχόμενο από μια υπερβολική αγάπη για την εξουσία – παρουσιάζει ένα ελεεινό θέαμα που θυμίζει τις χειρότερες περιόδους στην ιστορία της Επισκοπικής Έδρας της Κωνσταντινουπόλεως.»

Σχολιασμός / μετάφραση Φαίη για το ΑΒΕΡΩΦ
………………………………….

THE DECLINE OF THE PATRIARCHATE OF CONSTANTINOPLE – An overview written in 1938.

Πηγή Orthodox Christianity από averoph

σ.σ. Δικαιολογημένη οργή και απογοήτευση σαρώνει τα ξένα Ορθόδοξα ιστολόγια από την στάση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στο θέμα των σχισματικών της Ουκρανίας. Το άρθρο που ακολουθεί αποτελεί τμήμα μίας έκθεσης του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς [Σαγκάη & Σαν Φρανσίσκο] προς την Δεύτερη Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας εκτός Ρωσίας (ROCOR) που είχε γίνει στην τότε Γιουγκοσλαβία το 1938. Επίκαιρο όσο ποτέ, κάνει μία αναδρομή στην ιστορία του Οικουμενικού Πατριαρχείου για να καταλήξει στην τραγική αλήθεια που όλοι γνωρίζουμε: το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως δεν είναι πια «στυλοβάτης της αληθείας», «έχει το ίδιο μετατραπεί σε κέντρο διχασμού», «διακατέχεται από μία υπερβολική αγάπη για την εξουσία», «παρουσιάζει ένα αξιολύπητο θέαμα που θυμίζει τις χειρότερες εποχές στην ιστορία της Έδρας της Κωνσταντινουπόλεως».

 Αυτά έγραφε από το 1938 ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς και 80 χρόνια αργότερα ο λόγος του παραμένει εκκωφαντικά αληθινός. Η διολίσθηση και η παρακμή του Οικουμενικού Πατριαρχείου που προκαλεί συνεχώς σκανδαλισμό, κλονίζει και διαιρεί την Εκκλησία θα πρέπει να μας προβληματίσει.

Το κείμενο παρατίθεται στα αγγλικά. 
  
St. John (Maximovich) of Shanghai and San Francisco.

The following article, which is part of a report on all the Autocephalous Churches made by Archbishop John to the Second All-Diaspora Sobor of the Russian Church Abroad held in Yugoslavia in 1938, gives the historical background of the present state of the Patriarchate of Constantinople. It could well have been written today, apart from a few small points which have changed since then. We reproduce it here to bring more clarity into the current ecclesiastical crisis surrounding the Ecumenical Patriarchate and the Ukraine.
The primacy among Orthodox Churches is possessed by the Church of the New Rome, Constantinople, which is headed by a Patriarch who has the title of Ecumenical, and therefore is itself called the Ecumenical Patriarchate, which territorially reached the culmination of its development at the end of the 18th century. At that time there was included in it the whole of Asia Minor, the whole Balkan Peninsula (except for Montenegro), together with the adjoining islands, since the other independent Churches in the Balkan Peninsula had been abolished and had become part of the Ecumenical Patriarchate. The Ecumenical Patriarch had received from the Turkish Sultan, even before the taking of Constantinople by the Turks, the title of Millet Bash, that is, the head of the people, and he was considered the head of the whole Orthodox population of the Turkish Empire. This, however, did not prevent the Turkish government from removing patriarchs for any reason whatever and calling for new elections, at the same time collecting a large tax from the newly elected patriarch. Apparently the latter circumstance had a great significance in the changing of patriarchs by the Turks, and therefore it often happened that they again allowed on the Patriarchal Throne a patriarch whom they had removed, after the death of one or several of his successors. Thus, many patriarchs occupied their see several times, and each accession was accompanied by the collection of a special tax from them by the Turks.
In order to make up the sum which he paid on his accession to the Patriarchal Throne, a patriarch made a collection from the metropolitans subordinate to him, and they, in their turn, collected from the clergy subordinate to them. This manner of making up its finances left an imprint on the whole order of the Patriarchate’s life. In the Patriarchate there was likewise evident the Greek «Great Idea,» that is, the attempt to restore Byzantium, at first in a cultural, but later also in a political sense. For this reason in all important posts there were assigned people loyal to this idea, and for the most part Greeks from the part of Constantinople called the Phanar, where also the Patriarchate was located. Almost always the episcopal sees were filled by Greeks, even though in the Balkan Peninsula the population was primarily Slavic.
At the beginning of the 19th century there began a movement of liberation among the Balkan peoples, who were striving to liberate themselves from the authority of the Turks. There arose the states of Serbia, Greece, Romania, and Bulgaria, at first semi-independent, and then completely independent from Turkey. Parallel with this there proceeded also the formation of new Local Churches which were separate from the Ecumenical Patriarchate. Even though it was unwillingly, under the influence of circumstances, the Ecumenical Patriarchs permitted the autonomy of the Churches in the vassal princedoms, and later they recognized the full independence of the Churches in Serbia, Greece, and Romania. Only the Bulgarian question was complicated in view on the one hand of the impatience of the Bulgarians, who had not yet attained political independence, and, on the other hand, thanks to the unyieldingness of the Greeks. The self-willed declaration of Bulgarian autocephaly on the foundation of a firman of the Sultan was not recognized by the Patriarchate, and in a number of dioceses there was established a parallel hierarchy.

Κωνσταντινούπολη 19ος αιώνας.
The boundaries of the newly-formed Churches coincided with the boundaries of the new states, which were growing all the time at the expense of Turkey, at the same time acquiring new dioceses from the Patriarchate. Nonetheless, in 1912, when the Balkan War began, the Ecumenical Patriarchate had about 70 metropolias and several bishoprics. The war of 1912-13 tore away from Turkey a significant part of the Balkan Peninsula with such great spiritual centers as Salonica and Athos. The Great War of 1914-18 for a time deprived Turkey of the whole of Thrace and the Asia Minor coast with the city of Smyrna, which were subsequently lost by Greece in 1922 after the unsuccessful march of the Greeks on Constantinople.
Here the Ecumenical Patriarch could not so easily allow out of his authority the dioceses which had been torn away from Turkey, as had been done previously. There was already talk concerning certain places which from of old had been under the spiritual authority of Constantinople. Nonetheless, the Ecumenical Patriarch in 1922 recognized the annexation to the Serbian Church of all areas within the boundaries of Yugoslavia; he agreed to the inclusion within the Church of Greece of a number of dioceses in the Greek State, preserving, however, his jurisdiction over Athos; and in 1937 he recognized even the autocephaly of the small Albanian Church, which originally he had not recognized.
The boundaries of the Ecumenical Patriarchate and the number of its dioceses had significantly decreased. At the same time the Ecumenical Patriarchate in fact lost Asia Minor also, although it remained within its jurisdiction. In accordance with the peace treaty between Greece and Turkey in 1923, there occurred an exchange of population between these powers, so that the whole Greek population of Asia Minor had to resettle in Greece. Ancient cities, having at one time a great significance in ecclesiastical matters and glorious in their church history, remained without a single inhabitant of the Orthodox faith. At the same time, the Ecumenical Patriarch lost his political significance in Turkey, since Kemal Pasha deprived him of his title of head of the people. Factually, at the present time under the Ecumenical Patriarch there are five dioceses within the boundaries of Turkey in addition to Athos with the surrounding places in Greece. The Patriarch is extremely hindered in the manifestation even of his indisputable rights in church government within the boundaries of Turkey, where he is viewed as an ordinary Turkish subject-official, being furthermore under the supervision of the government. The Turkish government, which interferes in all aspects of the life of its citizens, only as a special privilege has permitted him, as also the Armenian Patriarch, to wear long hair and clerical garb, forbidding this to the rest of the clergy. The Patriarch has no right of free exit from Turkey, and lately the government is ever more insistently pursuing his removal to the new capital of Ankara (the ancient Ancyra), where there are now no Orthodox Christians, but where the administration with all the branches of governmental life is concentrated.
Such an outward abasement of the hierarch of the city of St. Constantine, which was once the capital of the ecumene, has not caused reverence toward him to be shaken among Orthodox Christians, who revere the See of Sts. Chrysostom and Gregory the Theologian. From the height of this See the successor of Sts. John and Gregory could spiritually guide the whole Orthodox world, if only he possessed their firmness in the defense of righteousness and truth and the breadth of views of the recent Patriarch Joachim III. However, to the general decline of the Ecumenical Patriarchate there has been joined the direction of its activity after the Great War. The Ecumenical Patriarchate has desired to make up for the loss of dioceses which have left its jurisdiction, and likewise the loss of its political significance within the boundaries of Turkey, by submitting to itself areas where up to now there has been no Orthodox hierarchy, and likewise the Churches of those states where the government is not Orthodox. Thus, on April 5, 1922, Patriarch Meletius designated an Exarch of Western and Central Europe with the title of Metropolitan of Thyateira with residency in London; on March 4, 1923, the same Patriarch consecrated the Czech Archimandrite Sabbatius Archbishop of Prague and All Czechoslovakia; on April 15, 1924, a Metropolia of Hungary and All Central Europe was founded with a See in Budapest, even though there was already a Serbian bishop there. In America an Archbishopric was established under the Ecumenical Throne, then in 1924 a Diocese was established in Australia with a See in Sydney. In 1938 India was made subordinate to the Archbishop of Australia.
At the same time there has proceeded the subjection of separate parts of the Russian Orthodox Church which have been torn away from Russia. Thus, on June 9, 1923, the Ecumenical Patriarch accepted into his jurisdiction the Diocese of Finland as an autonomous Finnish Church; on August 23, 1923, the Estonian Church was made subject in the same way, on November 13, 1924, Patriarch Gregory VII recognized the autocephaly of the Polish Church under the supervision of the Ecumenical Patriarchate—that is, rather autonomy. In March, 1936, the Ecumenical Patriarch accepted Latvia into his jurisdiction. Not limiting himself to the acceptance into his jurisdiction of Churches in regions which had fallen away from the borders of Russia, Patriarch Photius accepted into his jurisdiction Metropolitan Eulogius in Western Europe together with the parishes subordinate to him, and on February 28, 1937, an Archbishop of the jurisdiction of the Ecumenical Patriarch in America consecrated Bishop Theodore-Bogdan Shpilko for a Ukrainian Church in North America.
Thus, the Ecumenical Patriarch has become actually «ecumenical» [universal] in the breadth of the territory which is theoretically subject to him. Almost the whole earthly globe, apart from the small territories of the three Patriarchates and the territory of Soviet Russia, according to the idea of the Patriarchate’s leaders, enters into the composition of the Ecumenical Patriarchate. Increasing without limit their desires to submit to themselves parts of Russia, the Patriarchs of Constantinople have even begun to declare the uncanonicity of the annexation of Kiev to the Moscow Patriarchate, and to declare that the previously existing southern Russian Metropolia of Kiev should be subject to the Throne of Constantinople. Such a point of view is not only clearly expressed in the Tomos of November 13, 1924, in connection with the separation of the Polish Church, but is also quite thoroughly promoted by the Patriarchs. Thus, the Vicar of Metropolitan Eulogius in Paris, who was consecrated with the permission of the Ecumenical Patriarch, has assumed the title of Chersonese; that is to say, Chersonese, which is now in the territory of Russia, is subject to the Ecumenical Patriarch. The next logical step for the Ecumenical Patriarchate would be to declare the whole of Russia as being under the jurisdiction of Constantinople.
However, the actual spiritual might and even the actual boundaries of authority by far do not correspond to such a self-aggrandizement of Constantinople. Not to mention the fact that almost everywhere the authority of the Patriarch is quite illusory and consists for the most part in the confirmation of bishops who have been elected to various places or the sending of such from Constantinople, many lands which Constantinople considers subject to itself do not have any flock at all under its jurisdiction.

Μελέτιος Μεταξάκης (ο μασόνος)
The moral authority of the Patriarchs of Constantinople has likewise fallen very low in view of their extreme instability in ecclesiastical matters. Thus, Patriarch Meletius IV arranged a «Pan-Orthodox Congress,» with representatives of various churches, which decreed the introduction of the New Calendar. This decree, recognized only by a part of the Church, introduced a frightful schism among Orthodox Christians. Patriarch Gregory VII recognized the decree of the council of the Living Church concerning the deposing of Patriarch Tikhon, whom not long before this the Synod of Constantinople had declared a «confessor,» and then he entered into communion with the «Renovationists» in Russia, which continues up to now.
In sum, the Ecumenical Patriarchate, in theory embracing almost the whole universe and in fact extending its authority only over several dioceses, and in other places having only a higher superficial supervision and receiving certain revenues for this, persecuted by the government at home and not supported by any governmental authority abroad: having lost its significance as a pillar of truth and having itself become a source of division, and at the same time being possessed by an exorbitant love of power—represents a pitiful spectacle which recalls the worst periods in the history of the See of Constantinople.
From Orthodox Word, vol. 8, no. 4 (45), July-August 1972, pp. 166-168, 174-175.
St. John (Maximovich) of Shanghai and San Francisco

https://aktines.blogspot.com/2018/11/blog-post_82.html