Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2009



Καὶ ἄλλη «ἄνωθεν βεβαίωσις»
Θαῦμα ἐπιβεβαιωτικὸ
τοῦ Πατρίου ῾Ημερολογίου*
᾿Αποκάλυψις τῆς Θεοτόκου
στὸν ἐνάρετο Ρῶσο Μοναχὸ Μπόρις / Νικόλαο
τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Βαλαὰμ
(† 7.5.1969)
ΟΙ ΕΚΔΟΤΕΣ τοῦ ᾿Ορθοδόξου περιοδικοῦ τῶν Η.Π.Α. «᾿Ορθόδοξος Λόγος»
 (Orthodox Word) ἐπεσκέφθησαν προσφάτως τὴν περίφημη Ρωσικὴ
῾Ιερὰ Μονὴ Βαλαάμ, ἐπὶ τῆς λίμνης Λαντόγκα, ὅπου ὁ ῾Ιερομόναχος
 Κενσουρῖνος τοὺς παρέδωσε τὴν χειρόγραφο αὐτοβιογραφία τοῦ Γέροντός του π. Μπόρις (Νικολάου στὸ Μέγα Σχῆμα), τὴν ὁποία ἐδημοσίευσαν, σὲ ἀγγλικὴ μετάφρασι («O.W.», ἀριθ. 5-6/160-161/Σεπτέμβριος - ᾿Οκτώβριος 1991).
Ποῖος ἦταν ὅμως ὁ π. Μπόρις μὲ τὸν θαυμαστὸ βίο του; ῾Ο ἅγιος αὐτὸς Γέρων ἐγεννήθη τὴν 22.7.1876. Μετὰ ἀπὸ ἀπὸ πολλὲς δοκιμασίες, εἰσῆλθε τὸ 1900 στὴν ῾Ιερὰ Μονὴ Βαλαάμ, ὅπου διέπρεψε στὴν ἀρετὴ καὶ τοὺς ἀσκητικοὺς κόπους.
Μία ὁμάδα ἀσκητῶν - ὁμολογητῶν τῆς Μονῆς αὐτῆς, ὑπὸ τὸν ῾Ιερομόναχο Μιχαὴλ († 1962) παρέμειναν πιστοὶ στὴν τήρησι τοῦ Πατρίου ῾Ημερολογίου, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο
τοὺς ἐστοίχισε βεβαίως ταλαιπωρίες καὶ ταπεινώσεις.
Τὸ 1940, ἐγκατέλειψαν τὴν Μονὴ τοῦ Βαλαὰμ καὶ εὑρέθησαν στὴν ἐπὶ τοῦ Φινλανδικοῦ ἐδάφους ὁμώνυμη Μονὴ (Νέο Βάλαμο), ὅπου ἀφοῦ παρέμειναν μέχρι τοῦ 1957, ἐζήτησαν νὰ ἐπιστρέψουν στὴν πρώτη τους Μονή. ῞Ομως, ἀντὶ αὐτοῦ, τοὺς μετέφεραν στὴν ῾Ιερὰ Μονὴ τῶν Σπηλαίων τοῦ Πσκώφ, ὅπου ἔζησαν μέχρι τῆς κοιμήσεώς των στὰ ὑπόγεια σπήλαια.
Μερικοὶ ἀπὸ τὴν ὁμάδα τους εἶχαν κατέλθει ἤδη (1926) ἀπὸ τὸ Βαλαὰμ στὴν Τσεχοσλοβακία καὶ ἐνετάχθησαν στὴν ᾿Αδελφότητα τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιὼβ Ποτσάεβ (Μονὴ Βλαντιμήροβα) ἤ ἐτέθησαν στὴν ὑπηρεσία τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς Διοικήσεως τῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Διασπορᾶς, ἡ ὁποία εἶχε ἀκόμη τὴν ἕδρα της στὴν Σερβία (Κάρλοβιτς). ῾Ο πλέον γνωστὸς ἀπὸ αὐτούς, ὁ π. Φιλήμων, ἐκοιμήθη ὁσιακῶς στὴν
῾Ιερὰ Μονὴ ῾Αγίας Τριάδος τοῦ Τζόρντανβιλ τῶν Η.Π.Α., κατὰ τὸ ἔτος 1956.
Τὸ πολὺ χαρακτηριστικὸ θαῦμα, τὸ ὁποῖο δημοσιεύουμε ἐν συνεχείᾳ, ἀποτελεῖ τὸ 14ο κεφάλαιο τῆς αὐτοβιογραφίας τοῦ ὁσιωτάτου Μοναχοῦ Μπόρις/Νικολάου.
* * *
ΤΟΝ Σεπτέμβριο τοῦ 1925 ὑπῆρξε μία διαίρεσις τῶν ἀνθρώπων στὸ Βαλαὰμ σὲ «παλαιοημερολογῖτες» καὶ σὲ «νεοημερολογῖτες».
῎Αρχισαν νὰ μᾶς πιέζουν νὰ πᾶμε μὲ τὸ νέο ἡμερόλογιο. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ᾿Αδελφοὺς παρέμειναν πιστοὶ στὸ Παλαιὸ ῾Ημερολόγιο.
Νομικὲς διαδικασίες ἄρχισαν. ῾Η ἐκκλησιαστικὴ διοίκησις ἔφθασε.
Συνεστήθη ἕνα δικαστήριο μὲ τὴν ἐποπτεία τοῦ ῾Ηγουμένου Παυλίνου.
῎Αρχισαν νὰ συγκεντρώνουν τοὺς ᾿Αδελφοὺς ἕνα πρὸς ἕνα, καὶ πολλοὶ ἐκδιώχθηκαν ἀπὸ τὴν Μονή.
῏Ηλθε καὶ ἡ σειρά μου ἐπίσης. Πῆγα μέσα στὸ δωμάτιο καὶ ἐκεῖ καθόταν ὁ ῾Ηγούμενος Παυλῖνος μὲ ἄλλους τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως.
῾Ο ῾Ηγούμενος εἶπε: «᾿Εδῶ εἶναι ἕνας δοῦλος τοῦ Θεοῦ· ἐρωτήσατε αὐτόν». ῞Ενας ἀπὸ αὐτοὺς εἶπε, ὅτι θὰ ὡμιλοῦσε καὶ ὅτι κάθε τὶ θὰ πρέπει νὰ καταγραφῆ.
Αὐτοὶ ἐρώτησαν: «Δέχεσαι τὸν π. Παυλῖνο ὡς ῾Ηγούμενο;». «Θὰ πηγαίνης στὶς ἐκκλησιαστικὲς ἀκολουθίες κατὰ τὸ νέο ἡμερολόγιο;».
Δὲν ἀπάντησα σὲ αὐτὴ τὴν ἐρώτησι· ἦταν σὰν νὰ παρέλυσε ἡ γλῶσσα μου. Αὐτοὶ ἀνέμεναν καὶ εἶπαν: «Λοιπόν, γιατί δὲν ἀπαντᾶς;». Δὲν μποροῦσα νὰ εἰπῶ τίποτε. Μετὰ αὐτοὶ εἶπαν: «Καλά, πήγαινε, δοῦλε τοῦ Θεοῦ, καὶ σκέψου πάνω σὲ αὐτό».
ΑΡΧΙΣΑ νὰ προσεύχωμαι στὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, τὴν «᾿Εγγυήτριά» μου ἀπὸ τὴν καρδιά μου: «Πές μου καὶ ὑπόδειξέ μου τὸν δρόμο τῆς ζωῆς μου: Μὲ ποιό μέρος νὰ πάω, μὲ τὸ νέο ἤ τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο; Θὰ πρέπει νὰ πηγαίνω στὸ Καθολικὸ ἤ κάπου ἀλλοῦ;». Καὶ ἐγὼ ὁ ἁμαρτωλὸς προσευχόμουν στὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ὑπακοῆς μου στὴν κουζίνα.
῞Οταν ἐτελείωσα τὴν ἀπογευματινή μου ὑπακοή, πῆγα στὸ κελλί μου καὶ σκέφθηκα μὲ τὴν ἁπλότητα τῆς καρδιᾶς μου: «Γιατί δὲν μοῦ ἀπαντᾶς, Μητέρα τοῦ Θεοῦ;». ᾿Αλλὰ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δὲν μὲ ἐγκατέλειψε τὸν ἁμαρτωλό. ῾Ο Θεὸς θέλει τὴν σωτηρία ὅλων.
Ξαφνικὰ τὸ Καθολικὸ ἐμφανίσθηκε μπροστά μου, τὸ ἴδιο ὅπως εἶναι: τὸ ἴδιο ὕψος, πλάτος καὶ μῆκος. ῎Ημουν κατάπληκτος ἀπὸ αὐτὴ τὴν θαυμαστὴ ἐμφάνισι - πῶς
μπῆκε στὸ μικρό μου κελλί; ᾿Αλλὰ ἡ ἐσωτερική μου φωνὴ μοῦ εἶπε: «῞Ολα εἶναι δυνατὰ στὸν Θεό. Τίποτε δὲν ἀδυνατεῖ γι᾿ Αὐτόν».
«Λοιπόν», σκέφθηκα, «θὰ πρέπει κανεὶς νὰ πηγαίνη στὸ Καθολικὸ κατὰ τὸ νέο ἡμερολόγιο».
Μετά, ἐνῶ τὸ σκεφτόμουν αὐτό, μία σκούρα κουρτίνα ἔπεσε ἀπὸ ψηλά, στὸ μέσον τῆς ὁποίας ὑπῆρχε ἕνας χρυσὸς σταυρός. Τὸ Καθολικὸ παρέμεινε πίσω ἀπὸ τὸ πέπλο. Παρέμεινα ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά.
Τὸ Καθολικὸ ἔγινε γιὰ μένα ἀόρατο καὶ ἡ ἐσωτερική μου φωνὴ μοῦ εἶπε: «Πήγαινε μὲ τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο καὶ τήρησέ το».
ΚΑΙ ἄκουσα μία φωνὴ γυναικός, ἡ ὁποία ἐρχόταν ἀπὸ ὑψηλὰ ἀπό τὴν γωνία: «῎Αν θέλης νὰ σωθῆς, κράτησε πιστὰ τὶς παραδόσεις τῶν ῾Αγίων ᾿Αποστόλων καὶ τῶν ῾Αγίων Πατέρων».
Καὶ μετὰ ἡ ἴδια φωνὴ ἐπαναλήφθηκε γιὰ δεύτερη φορά, καὶ τὴν τρίτη φορὰ ἡ φωνὴ εἶπε: «῎Αν θέλης νὰ σωθῆς, τήρησε πιστὰ τὴν παράδοσι τῶν ῾Αγίων ᾿Αποστόλων καὶ τῶν ῾Αγίων Πατέρων, καὶ ὄχι αὐτῶν τῶν ῾῾σοφῶν᾿᾿ ἀνθρώπων».
Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ θαῦμα, ὅλα ἐξαφανίσθηκαν καὶ ἀπέμεινα μόνος στὸ κελλί μου. ῾Η καρδιά μου ἄρχισε νὰ χαίρεται ποὺ ὁ Κύριος μοῦ ὑπέδειξε τὸν δρόμο τῆς σωτηρίας, μὲ τὶς προσευχὲς τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἀπὸ τότε μέχρι τώρα, θυμᾶμαι αὐτὸ τὸ μεγάλο θαῦμα γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.

(*) Περιοδ. «῞Αγιος Κυπριανός», ἀριθ. 252/᾿Ιανουάριος- Φεβρουάριος 1993, σελ. 102-103.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλω αφήστε το σχόλιο σας εδω