Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

Από το Μεγάλο Γεροντικό και τον Μικρό Ευεργετινό


Ο Θεός από κάθε άνθρωπο που είναι βαπτισμένος ζη­τάει αυτά τα τρία: Από την ψυχή ορθή πίστι, από την γλώσ­σα την αλήθεια και από το σώμα την σωφροσύνη (Αγ. Γρηγόριος Θεολόγος).


                         
 

Η ασφάλειά μας πάνω από όλα!

Αεροδρόμιο στον Καναδά. Πτήση για ΗΠΑ.

"Η ασφάλεια πάνω από όλα!", αναφωνεί ο επιβάτης μετά τον... εξονυχιστικό έλεγχο που του γίνεται.



Το βιντεάκι λέγεται ‘A Message From Transport Canada’ και είναι του Καναδού κωμικού Rick Mercer.


Αστείο ή αλήθεια; Ή απλά υπερβολή; Μέχρι που είναι διατεθειμένες οι αρχές των ανεπτυγμένων χωρών να πάνε τη "βαλίτσα" των μέτρων ασφάλειας στα αεροδρόμια, μετά την αποτυχημένη απόπειρα τρομοκρατικής επίθεσης στην πτήση της Delta τα Χριστούγεννα, με την αύξηση της ‘τρομολαγνείας’;. Η υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Τζάνετ Ναπολιτάνο, ανακοίνωσε ότι μέσα στο 2010 οι 40 σαρωτές σώματος που λειτουργούν στα αμερικανικά αεροδρόμια θα αυξηθούν σε 340! Στο γραφικό που παρουσιάζεται στο ρεπορτάζ γίνεται προφανές πως αυτοί οι ανιχνευτές μέσω πομποδεκτών ραδιοκυμάτων απεικονίζουν γυμνό το ανθρώπινο σώμα με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα προσωπικά δεδομένα των επιβατών, την υγεία τους.



( Από κόκκινο ουρανό)

Θέλουν κάποιοι σκοτεινοί εγκέφαλοι, (για να κάνουν τα άνομα έργα τους),
να χάσουν οι άνθρωποι εκτός από την ηρεμία τους και την ... αξιοπρέπεια τους!

ΕΓΙΝΕ Η ΕΝΩΣΗ

Έγινε από το 1965 η Ένωση των Εκκλησιών !

του Αθαν. Σακαρέλλου

1. Η εξαπάτηση των πιστών

1. Οι Ορθόδοξοι, τα τελευταία πενήντα χρόνια, γίνονται συχνά ακροατές και θεατές των πιο αντορθοδόξων δηλώσεων και εκδηλώσεων εκ μέρους όχι μόνον των Λατίνων, αλλά και αυτών των ποιμένων τους, οι οποίοι έχουν αποδειχθή τέλειοι Λατινόφρονες, δηλ. αιρετικώτεροι των αιρετικών Λατίνων.

α. Οι κακόδοξες δηλώσεις των Ορθοδόξων αυτών Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, επισκόπων, λοιπών κληρικών και θεολόγων, είναι πολλές.
Κοινός παρανομαστής τους είναι το ότι η Ορθοδοξία δεν είναι πλέον η Μία Aγία Kαθολική και Αποστολική Εκκλησία, που ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεώς μας. Πιστεύουν ότι βρίσκεται στην ίδια κατάσταση, που είναι η «αδελφή» της Εκκλησία, ο παπισμός. Διακηρύσσουν ότι ο πνευματικός ηγέτης του παπισμού, ο πάπας, είναι ο «πρώτος Επίσκοπος» ολόκληρης της Εκκλησίας του Χριστού, ο «πρεσβύτερος αδελφός» τους. Και, τέλος, επαίρονται ότι η «κοινωνία» των δύο «εκκλησιών» είναι «σχεδόν πλήρης», κατά τη διαβεβαίωση του πάπα Παύλου Στ΄, ο οποίος το 1972 δήλωσε :
«Μετά της Ορθοδόξου Εκκλησίας ευρισκόμεθα σχεδόν εις τελείαν κοινωνίαν» !
Με άλλα λόγια, κατά τον Πάπα Παύλο Στ΄ η ΄Ενωση έγινε, αλλά δεν είναι ακόμα «τελεία»!
Η άποψη αυτή υποστηρίζεται συνεχώς μέχρι σήμερα από τους Λατίνους και τους Λατινόφρονες του Φαναρίου. Και είναι από μιά σκοπιά σωστή. Η αλήθεια είναι ότι όντως η Ένωση των Εκκλησιών έγινε! Αυτό που απομένει είναι μόνο η αποκάλυψή της στους πιστούς, ως και η αποδοχή της απ’ αυτούς. Αυτό όμως θα γίνη όταν πάπας και Πατριάρχης «κοινωνήσουν» από το «Κοινό Ποτήριο», όπως ήδη «κοινωνούν» μετά το 1965, σε πολλές περιπτώσεις, λοιποί κληρικοί και λαϊκοί από τις δύο «εκκλησίες» τους!
Σήμερα, μεγάλο μέρος του Ορθόδοξου λαού, φαίνεται ότι δεν ενοχλείται από το ενδεχόμενο μιάς Ενώσεώς του με τον πάπα! Έχει αμβλυνθεί επικίνδυνα το Ορθόδοξο αισθητήριό του. Ευθύνεται γι’ αυτό κυρίως η αδιαφορία των ποιμένων του. Δεν τον κατήχησαν και δεν τον κατηχούν σύμφωνα με τη διδασκαλία και το αγωνιστικό παράδειγμα των αγίων Πατέρων στα θέματα πίστεως. Προφανώς, οι ίδιοι δεν γνωρίζουν και δεν έχουν γευθεί ποτέ την Ορθοδοξία.
Με αυτά τα δεδομένα οι Λατινόφρονες Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι και λοιποί ποιμένες, παρουσιάζουν σταδιακά την Ένωση, που αποφάσισε το 1965 ο πάπας με τον Αθηναγόρα.. Πιστεύουν ότι έτσι θ’ αποφευχθούν ανεπιθύμητες και σε βάρος τους αντιδράσεις για την προδοσία τους αυτή από τον πιστό λαό του Θεού.

β. Οι αντορθόδοξες εκδηλώσεις των Λατινοφρόνων ποιμένων της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι επίσης πολλές. Χαρακτηριστικώτερες είναι οι «συμπροσευχές» , η μνημόνευση σε ακολουθίες του ονόματος του πάπα, ως Ορθοδόξου επισκόπου, τα «συλλείτουργα» παπών και Πατριαρχών, η διείσδυση της φράγκικης θεολογίας στο χώρο της Ορθοδοξίας, η μετάδοση των αχράντων μυστηρίων σε πιστούς των Λατίνων, που σημαίνει «Κοινό Ποτήριο». Αυτό υπάρχει όταν από το ίδιο άγιο Ποτήριο κοινωνούν όχι μόνο οι Ορθόδοξοι, αλλά και Λατίνοι, όπως έγινε σε πολλές περιπτώσεις, τελευταία δε, στη Ραβέννα το 2002, όπου ο Βαρθολομαίος και ο Αναστάσιος της Αλβανίας «κοινώνησαν» αδιάκριτα Ορθοδόξους και παπικούς!
Άλλες εκδηλώσεις των Λατινοφρόνων Ιεραρχών είναι οι διάλογοι, όπως εκείνος της «αγάπης» και ο λεγόμενος «θεολογικός»,. Για τον τελευταίο, ο Αθηναγόρας δεν έτρεφε καμία ελπίδα και εκτίμηση, ιδιαίτερα δε για τους δικούς του θεολόγους του ! Αλλ’ ούτε και κανένας Ορθόδοξος πιστός είναι δυνατόν να τρέφει κάποια ελπίδα και εκτίμηση στο «Θεολογικό διάλογο», όπως γίνεται. Ούτε επίσης είναι δυνατόν ποτέ κανένας Ορθόδοξος πιστός να τρέφει ελπίδα και εκτίμηση και στους προσκείμενους στους Λατινόφρονες του Φαναρίου θεολόγους, αλλά για άλλους λόγους από εκείνους του Αθηναγόρα.
Ο «θεολογικός διάλογος» του Αθηναγόρα, γίνεται, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία (!) με βάση τα «ενούντα» και όχι τα «διαιρούντα» την Ορθοδοξία και παπισμό θεολογικά ζητήματα. Συζητούν δηλ. οι Λατινόφρονες θεολόγοι με τους Λατίνους «αδελφούς» τους, και αποφασίζουν ότι συμφωνούν, στα όσα .....δεν διαφωνούν εκ των προτέρων!
Επίσης, οι κοινές συμφωνίες, όπως εκείνη του Μπαλαμάντ το 1993, με την οποία αναγνωρίστηκε η Ουνία, ως ορθόδοξη κατάσταση.
Ακόμα, η ανταλλαγή επισκέψεων, μεταξύ Λατίνων και Λατινοφρόνων ηγετών, με κακόδοξες φιέστες τόσο στη Κωνσταντινούπολη , όσο και στο Βατικανό, αλλά και την Ελλάδα, την οποία για πρώτη φορά μετά το σχίσμα επισκέφθηκε ο αιρετικός πάπας. Όλα αυτά, αν συνέβαιναν σε παληότερες εποχές, όχι μόνο οι ποιμένες της Εκκλησίας, αλλά και όλοι οι πιστοί, θα «ξεσηκώνονταν»! Θα έπαυαν την «κοινωνία» με κάθε αιρετικό επίσκοπο και με όσους «κοινωνούσαν» μαζί του.
Αυτό σημαίνει, ότι όσοι διέκοπταν την «κοινωνία» μαζί του, αυτοί και μόνο θα παρέμειναν στην Εκκλησία. Αντίθετα, όσοι ανάξιοι ποιμένες προσχωρούσαν στην κακοδοξία, όπως κάνουν σήμερα οι Λατινόφρονες Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι, επίσκοποι, λοιποί κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί, θα εθεωρείτο ότι είχαν αποκόψει μόνοι τους τον εαυτό τους από την Εκκλησία.
Από τη στιγμή που κάποιο μέλος της Εκκλησίας, οποιαδήποτε θέση κι’ αν κατέχει στο σώμα της, περιπέσει σε κακοδοξία, ή «κοινωνεί» με έναν από αυτούς, που έπεσαν στην αίρεση, δεν εξακολουθεί να είναι μέλος της. Ούτε Πατριάρχης μπορεί να είναι, ούτε Αρχιεπίσκοπος ή επίσκοπος, ούτε ιερεύς ή μοναχός, ούτε καν απλό μέλος της, ούτε μπορεί να λέγεται χριστιανός!

γ. Ο Μέγας Αθανάσιος αναφερόμενος σε όποιον έχει εκπέσει από την αλήθεια της Πίστεως λέγει ότι αυτός δεν είναι δυνατόν να καλείται καν χριστιανός, «ούτ’ αν είη, ούτ’ αν λέγοιτο χριστιανός» . Ο δε άγιος Ειρηναίος λέει ότι όσοι «είναι εκτός αληθείας», αυτοί «είναι εκτός Εκκλησιάς» . Η αλήθεια είναι ο Χριστός .
Πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να είναι Πατριάρχης, Αρχιεπίσκοπος, ή άλλος κληρικός, γιατί δεν έχει Αποστολική Διαδοχή και ιερωσύνη . Τα αντίθετα πίστευε ο Αθηναγόρας. Σε μιά συνάντησή του στη Ρώμη, στις 16.10.1967, με τον πάπα Παύλο Στ΄ του είπε:
«Είσθε φορεύς αποστολικής χάριτος και διάδοχος πλειάδος αγίων ανδρών, κλεϊσάντων τον πρώτον τη τιμή και τη τάξει Θρόνον των ανά την Οικουμένην Εκκλησιών» !
Ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς λέγει ότι εκβάλλονται της Εκκλησίας και αναθέματι καθυποβάλλονται πάντες οι εκπίπτοντες της Ορθοδόξου Πίστεως και μη «ομολογούντες και πιστεύοντες ως το πνεύμα το Άγιον προεμήνυσε δια των Προφητών, ως ο Κύριος εθέσπισε δια σαρκός επιφανείας, ως οι Απόστολοι εκήρυξαν πεμφθέντες υπ’ Αυτού, ως οι Πατέρες ημών και διάδοχοι εκείνων εδίδαξαν ημάς» .

1. Οι Ορθόδοξοι σήμερα βλέπουν με ανησυχία και αγωνία τις προκλητικές δηλώσεις και εκδηλώσεις των επισκόπων τους. Τις κάθε μιά απ’ αυτές, τις θεωρούν ως ένα περαιτέρω βήμα για την προώθηση της Ενώσεώς τους με τον πάπα.
Η ΄Ενωση όμως δεν είναι κάτι που προετοιμάζεται να γίνει στο μέλλον. Η Ένωση έγινε! Έκτοτε, υλοποιείται μεθοδικά, λίγο κατ’ ολίγο. Αυτή είναι μιά πρώτη εντύπωση που μπορεί να σχηματίσει κάποιος, αν δεν γνωρίζει πως εργάζονται οι αντίθεες δυνάμεις για την ΄Ενωση των Εκκλησιών στα πλαίσια του «παπικού Οικουμενισμού» και της «Πανθρησκείας».

2. Ο τρόπος, που Λατίνοι και μεγαλόσχημοι Λατινόφρονες του Φαναρίου μεθόδευσαν την ΄Ενωση είναι πολύ χαρακτηριστικός και ύπουλος. Στηρίζονται στην εξαπάτηση και τη βία. Την ίδια μέθοδο χρησιμοποίησαν στο παρελθόν, όπως με τις αποφάσεις των ψευδοσυνόδων τους στο Λατερανό, στη Λυών, στην Φλωρεντία-Φερράρα. Γνωρίζουν οι διάφοροι «αγιώτατοι» και « παν- αγιώτατοι» ότι ΄Ενωση Ορθοδοξίας με το παπισμό, δεν μπορεί ποτέ να γίνει με καθαρά και τίμια μέσα. Την ίδια μέθοδο της εξαπάτησης και της βίας χρησιμοποιούν και σήμερα .

α. Θ’ αναφερθούμε στο τρόπο που ο Πατριάρχης Αθηναγόρας το 1963, προσπάθησε να «ξεγελάσει» τους αγιορείτες μοναχούς, να μην αντιδράσουν στις αντορθόδοξες ενέργειές του στις οποίες σκόπευε τότε να προβή.
Ο αείμνηστος μοναχός της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου π. Ανδρέας έγραψε τότε:
«Τον Ιούνιο του 1963 ήλθε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας εις το Άγιον Όρος, δια τον εορτασμό της χιλιετηρίδος εις τον οποίον εορτασμό η Μονή μου δεν έλαβε μέρος θεωρήσασα τούτον ως “επιζήμιο” και πριν φύγη η Α.Θ.Π. παρέστη εις συνεδρίασιν της Ιεράς ημών Κοινότητος, εις την οποίαν ωμίλησε και μας είπε ρητώς, ότι “ημείς οι Ορθόδοξοι, δεν προτιθέμεθα να θυσιάσωμεν ούτε ένα ιώτα. Όποιος εξέφυγεν ας επανέλθη”! Και με την ομιλία του αυτήν είπομεν ότι αδίκως τον συκοφαντούν» .
Οι δε μακαριστοί Καθηγούμενοι Γαβριήλ της Διονυσίου και Βησσαρίων της Γρηγορίου σε «Ανοικτή Επιστολή» τους συμπλήρωσαν:
«Έναγχος υπάρχει εισέτι εις τας ακοάς ημών, Παναγιώτατε, η βεβαίωσις εν ομιλία Σας εν Καρυαίς, κατά την εορτήν της χιλιετηρίδος, ότι:“τα της Αγιωτάτης ημών Εκκλησίας, δεν επιδέχονται ουδεμίαν αλλαγήν ή τροποποίησιν καθ’ ότι αύτη κατέχει το πλήρωμα της αληθείας εν τε τη πίστει και τη λατρεία” Εν πατρική δε συγκαταβάσει προς την απλοϊκότητα των Αγιορειτών Πατέρων ( είπε), ότι “αν που έλθωμεν εις διάλογον μετά ετεροδόξων και μας είπουν, επί παραδείγματι, ότι δεχόμεθα πάντα τα ιδικά σας, αλλά θέλομεν να δεχθήτε και σεις ένα και μόνον αίτημα ιδικόν μας, να κρεμάσητε τας εικόνας ολίγον τι υψηλότερον, σας βεβαιώ από της θέσεώς μου, δεν θα το δεχθώμεν”.
Η διαβεβαίωσις εκείνη επλήρωσε χαράς και ευφροσύνης τας καρδίας ημών και την φυλάττομεν ζηλοτύπως εις τα βάθη της ψυχής μας.» !
Δεν εξαπάτησε ο Αθηναγόρας τους απονήρευτους αγιορείτες πατέρες με τα λόγια του αυτά;

β. Ένας άνθρωπος, που παρακολούθησε και παρακολουθεί με προσοχή πολλές από τις μεθοδεύσεις των Λατίνων και των Λατινοφρόνων για το θέμα της Ενώσεως, είναι ο πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός. καθηγητής και Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Αναφερόμενος ο π. Γ. Μεταλληνός στην επίσκεψη του πάπα στην Κωνσταντινούπολη τον Νοέμβριο 2006 και την αντίστοιχη επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου στη Ρώμη το Δεκέμβριο 2006 γράφει μεταξύ άλλων, τα εξής:
«Υπάρχουν, βέβαια, Μητροπολίται, που αντιλαμβάνονται σαφώς τα γινόμενα, αλλά σιωπούν ή αντιδρούν χαλαρά «για διατήρηση της ενότητος» όπως μας λέγουν! Υπάρχουν και άλλοι όμως, που ή δεν αντιλαμβάνονται την βαρύτητα των ανοιγμάτων αυτών ή δέχονται και αυτοί την Παπική «εκκλησία» ως Εκκλησία του Χριστού, με μυστήρια και Χάρη. Γι’ αυτούς η Ένωση έχει γίνει ή ουδέποτε έπαυσε να υπάρχει» .

γ. Ένας άλλος, εξ ίσου σπουδαίος Θεολόγος και γνώστης των τεκταινομένων στο χώρο των Λατίνων και Λατινοφρόνων για την υποταγή της Ορθοδοξίας στον πάπα, είναι ο πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης, καθηγητής της Θεολογικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Σε πρόσφατο άρθρο του ο Π. Θεόδωρος Ζήσης γράφει για τους Λατινόφρονες, τους οποίους θεωρεί πιο επικίνδυνους από εκείνους της Φλωρεντίας – Φεράρας.
Εκείνοι, λέγει, «εσχεδίαζαν και εχάλκευαν με κρυφές συμφωνίες την Ένωση, χωρίς να ενημερώνουν όλα τα μέλη της αντιπροσωπείας, γιά να μην υπάρχουν αντιδράσεις, όπως δεν ενημερώνεται και σήμερα ο πιστός λαός και δεν αντιλαμβάνεται γι’ αυτό ότι η ΄Ενωση γίνεται ήδη σταδιακά, έχει προχωρήσει ουσιαστικά με συμπροσευχές, συλλείτουργα και αμοιβαία εκκλησιολογική αναγνώριση, εις τρόπον ώστε το κοινό Ποτήριο, όταν έλθη επισήμως να αποτελεί απλώς μία επισφράγιση και επικύρωση της γενομένης ήδη Ενώσεως» !
Σε άλλο άρθρο του, ο π. Θεόδωρος Ζήσης αναφέρει τις πληροφορίες του Πρωτοσυγκέλου του Μητροπολίτη Ιταλίας Γενναδίου για την Ένωση των Εκκλησιών, όπως τις μετέδωσε από τη Ναύπακτο ο γέροντας π. Αρσένιος Κομπούγιας: Κατ’ αυτές
« Έχουν συμφωνήσει οι Ορθόδοξοι με την παπική κούρια κι’ έχουν υπογράψει την Ένωσιν. Δεν εξαγγέλλουν όμως το γεγονός υπολογίζοντας εις τας τυχόν αντιδράσεις του πιστού λαού» .

δ. Την ίδια άποψη εξέφρασε πριν από λίγα χρόνια και ο λόγιος Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου στο Άγιο ΄Όρος π. Γεώργιος Καψάνης, ο οποίος έγραψε:
«Πάντα τα ανωτέρω δηλούν ότι το Οικουμενικόν Πατριαρχείον δεν θεωρεί πλέον τον πάπαν και την Ρωμαιοκαθολικήν Καθολικήν Εκκλησίαν ως αιρετικούς, σχισματικούς και πλανωμένους εφόσον δέχεται την μεν παπικήν Εκκλησίαν ως «αγίαν», τον δε επικεφαλής αυτής ως «άγιον», «μακαριστόν», υπέρ ου τελεί και επιμνημόσυνον δέησιν.
Σημαίνουν επίσης ότι η Ένωσις σχεδόν έχει γίνει και απομένει η μεθόδευσις της τελείας μυστηριακής κοινωνίας, προς την οποίαν ολοταχώς βαίνομεν, εφόσον ο Θεολογικός Διάλογος θα παρακάμψη τας δογματικάς και εκκλησιολογικάς διαφοράς και θα ασχοληθή με το κεφάλαιον περί των μυστηρίων, προφανώς δια την επιτάχυνσιν της μυστηριακής κοινωνίας» !

ε. Εκτός από τις παραπάνω μαρτυρίες για την γενόμενη Ένωση των Εκκλησιών, που προέρχονται από τόσο αξιόπιστα πρόσωπα, με γνωστές τις ευαισθησίες τους προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, έχουμε και μιά άλλη. Προέρχεται από ένα Ορθόδοξο κι’ αγωνιστή Ιεράρχη, το Μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγουστίνο Καντιώτη, ο οποίος έγραψε το 1980 τα εξής:
«Η ένωσις, η ψευδοένωσις, έχει αποφασισθή. Έχει αποφασισθή εις μυστικά διαβούλια Ανατολής και Δύσεως, διαβούλια πολιτικής, οικονομικής και θρησκευτικής φύσεως, ων εγκέφαλος ο πάπας.
Το σχέδιον προς πραγματοποίησιν του σκοπού εξελίσσεται κατά φύσεις και στάδια εν αγνοία του Ορθοδόξου λαού, ο οποίος έκπληκτος μίαν πρωΐαν θα ακούση ότι η ένωσις επετεύχθη! Προοίμιον δε αυτής είναι αι κοιναί προσευχαί Ορθοδόξων μετά δυτικών, τας θυσίας κατά περίεργον τρόπον θέλουν τινές να δικαιολογήσουν. Δεν είναι υπερβολή, εάν είπωμεν ότι ευρισκόμεθα εις το κύκλωμα φοβερών ημερών δια ιην Ορθόδοξον πίστιν. Συντελείται εις βάθος και έκταση προδοσία, την οποία δεν δυνάμεθα να φαντασθώμεν !
Ιεράρχης της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο Μητροπολίτης Λεοντοπόλεως Νικόδημος (του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας) προέβη εις δηλώσεις εις τας οποίας λέγει:
“Είναι χαρακτηριστικόν ότι εις τους ενταύθα καθολικούς κύκλους λέγεται ότι τα πράγματα θα διευθετηθούν εν κρυπτώ και παραβύστω και ερήμην των ποιμνίων των δύο Εκκλησιών. Υπό των κληρικών τούτων, τα ποίμνια θα ευρεθούν προ τετελεσμένων γεγονότων. Και όσον μεν αφορά εις τα ποίμνια των Δυτικών άγνωστον τι θα συμβή. Ως προς δε την παρ’ ημίν Εκκλησίαν τρέμομεν παρά τω ευσεβή λαώ, όταν θα έλθουν εις φως αι νυν εν τω σκότει εκτυλισσόμεναι
μηχανορραφίαι και θα αποκαλυφθή ότι οι τεταγμένοι δια να προστατεύσουν την Εκκλησίαν και το ποίμνιον εγένοντο συνένοχοι των επιβουλευομένων αυτούς”» !

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των πιο πάνω καταξιωμένων προσώπων, και με τα όσα στοιχεία διέθεταν, η ΄Ενωση με τον Πάπα σχεδιάστηκε και χαλκεύτηκε από τους νέους Λατινόφρονες στα κρυφά, «εν κρυπτώ και παραβύστω», χωρίς καμιά ενημέρωση του Ορθόδοξου λαού, υλοποιείται δε σταδιακά και σχεδόν έχει γίνει!

1. Ο Αθηναγόρας μνημόνευε τον πάπα!

1. Το πρώτο σημαντικό στοιχείο, που πρέπει να γνωρίζει κάθε Ορθόδοξος πιστός είναι το ότι ο Αθηναγόρας υπήρξε ο πρώτος Πατριάρχης που μνημόνευσε τον Πάπα στην αγία Πρόθεση και στη Θεία Λειτουργία.
Το «μνημόσυνο» των Προκαθημένων της Εκκλησίας όπως θα δούμε πιό κάτω έχει βαθύτατη θεολογική σημασία. Συγκεκριμένα:

α. Η ενότης της Εκκλησίας είναι βασικό δόγμα της. Το ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεώς μας, λέγοντες ότι πιστεύομεν «εις μίαν αγίαν καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν».
Η ενότης αυτή της Εκκλησίας υπάρχει όταν οι Προκαθήμενοι των τοπικών Εκκλησιών, όπως είναι οι Πατριάρχες και οι Αρχιεπίσκοποι, μνημονεύουν αλλήλους στις ακολουθίες, προπαντός στη Θεία Λειτουργία, όπως στην αγία Πρόθεση κατά την Προσκομιδή των αγίων Δώρων. Όταν παύσει το μνημόσυνο αυτό ενός Προκαθημένου μιάς τοπικής Εκκλησίας, δηλ. κάποιου Πατριάρχη ή Αρχιεπισκόπου, αυτό σημαίνει «παύση κοινωνίας» της Εκκλησίας αυτής με τις λοιπές Εκκλησίες. Αυτό σημαίνει «ακοινωνησία», δηλ σχίσμα! Θ΄ αναφέρουμε μερικές από τις γνώμες των Πατέρων και άλλων εκκλησιαστικών ανδρών:

• Οι Πατέρες όταν απαγορεύουν την «κοινωνία» με τον οποιοδήποτε αιρετικό επίσκοπο ή Αρχιεπίσκοπο ή Πατριάρχη, συμπεριλαμβάνουν στην απαγόρευση αυτή και το «μνημόσυνο» του ονόματός του .
• Ο άγιος Αλέξανδρος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, γράφει ο π. Θεόδωρος Ζήσης, «πιεζόταν από τον Αυτοκράτορα Κωνστάντιο, γιο του Μεγάλου Κωνσταντίνου, να δεχθεί σε κοινωνία τον υποκριτικώς μετανοήσαντα και ζητήσαντα συγγνώμη, ΄Αρειο. Θεώρησε το πράμα τόσο σοβαρό, να επικοινωνήσει δηλ. και να συνδιαλλαγεί με τον ΄Αρειο και να παραβεί το Ευαγγέλιο, ώστε προσευχήθηκε στο Θεό και τον παρεκάλεσε να τον απαλλάξει από αυτήν την αποστασία με τον θάνατο. Προτιμούσε να πεθάνει, παρά να δεχθεί σε κοινωνία τον ΄Αρειο. Και ο Θεός τον απήλλαξε κατά άλλο τρόπο, την άλλη μέρα πέθανε ο Άρειος» .
• Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής:
«Ει και ο βασιλεύς και ο Πατριάρχης και η Σύνοδος γράψωσι προς τον Ρώμης έγγραφον συκατάθεσιν της πίστεως κατά το εικός, εγώ πάλιν ου κοινωνώ υμίν, επειδή εν τοις Διπτύχοις μνημονεύετε Σεργίου, Πύρρου, Παύλου και Κύρου, οίτινες έξαρχοι κεχρηματίκασι της αιρέσεως, και ου μόνον υπό τοσούτων Συνόδων ανεθεματίσθησαν εν Ιεροσολύμοις, εν Ρώμη και εν Αφρική, αλλά και απέθανον εν τη αιρέσει και τω χωρισμώ τω από της καθόλου Εκκλησίας, και επειδή ημείς εκείνοις κοινωνείτε, ει και Ορθόδοξοι γένησθε, ου κοινωνώ υμίν, επειδή κοινωνείτε τοις ακοινωνήτοις»
• Επίσης, οι Αγιορείτες μοναχοί το 1274 διακήρυξαν:
«Ο γαρ αιρετικόν δεχόμενος, τοις αυτού υπόκειται εγκλήμασι, ..ων το συνάντημα ει δυνατόν φύγωμεν» .
• Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός γράφει για το μνημόσυνο των Λατίνων:
«Φεύγετε και υμείς, αδελφοί, την προς τους ακοινωνήτους κοινωνίαν και το μνημόσυνον των αμνημονεύτων. Ίδε, εγώ Μάρκος ο αμαρτωλός, λέγω υμίν ότι ο μνημονεύων του πάπα ως Ορθοδόξου αρχιερέως, ένοχος εστίν πάντα τα των Λατίνων εκπληρώσαι, μέχρι και αυτής της κουράς των γενείων και ο λατινοφρονών μετά των Λατίνων κριθήσεται και ως παραβάτης της πίστεως λογισθήσεται» .
• Ο ιστορικός της ψευδοσυνόδου Φεράρας -Φλωρεντίας Μέγας Εκκλησιάρχης Σίλβεστρος Συρόπουλος, πιεζόμενος από τους μεσάζοντες του Αυτοκράτορα να μνημονεύει τον πάπα, απάντησε:
«Εκείνοι γαρ μνημονεύονται επ’ εκκλησίαις, όσοι εισίν ομόδοξοι και κοινωνικοί προς την αυτήν Εκκλησίαν. Οι δε ακοινώνητοι ουδέ μνημονεύονται ουδέ έχει άδειάν τις των ιερωμένων εύχεσθαι επ’ εκκλησίας υπέρ ακοινωνήτου. Ο δε πάπας εστίν ακοινώνητος. Πως ουν μνημονευθήσεται ο ακοινώνητος μετά των κοινωνικών; »
• Ο Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος γράφει:
«Η πνευματική κοινωνία των ομοδόξων, και η τελεία υποταγή προς τους γνησίους ποιμένας εκφράζεται με το μνημόσυνο. Οι Σύνοδοι και οι άλλοι Πατέρες ορίζουν, ότι αυτών που αποστρεφόμεθα το φρόνημα, (αυτών) πρέπει να αποφεύγουμε και την κοινωνία»
β. Το αποκαλυπτικό «ντοκουμέντο», το οποίο είναι σχεδόν άγνωστο στους Ορθοδόξους, είναι η ομολογία του ίδιου του Αθηναγόρα, ότι μνημονεύει τον αιρετικό πάπα, τόσο στην αγία Πρόθεση, κατά την Προσκομιδή των αγίων Δώρων, όσο και στο άγιο Θυσιαστήριο.
Σε γράμμα, που έστειλε ο Αθηναγόρας το 1968 στον πάπα Παύλο Στ΄, για τη γιορτή των Χριστουγέννων, γράφει:
«Εν τη κοινωνία ταύτη (της αγάπης του Χριστού) ιερουργούντες μετά της χορείας των περί ημάς Ιερωτάτων Μητροπολιτών και υπερτίμων, μνησθησόμεθα από των διπτύχων της καρδίας ημών του τιμίου ονόματός Σου. αδελφέ, Αγιώτατε της Πρεσβυτέρας Ρώμης Επίσκοπε, ενώπιον της αγίας αναφοράς αυτού τούτου του τιμίου Σώματος και αυτού τούτου του τιμίου αίματος του Σωτήρος εν τη θεία του Αγιωτάτου προκατόχου ημών, Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Και ερούμεν τη αγία ημέρα των Χριστουγέννων ενώπιον του αγίου θυσιαστηρίου και λέγομεν σοι: της Αρχιερωσύνης σου μνησθείη Κύριος ο Θεός, πάντοτε, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων» !!!

γ. Η ομολογία αυτή του Αθηναγόρα είναι όντως φοβερή! Ομολογεί τη μνημόνευση στην αγία Πρόθεση και στο άγιο Θυσιαστήριο του ονόματος του αιρετικού πάπα! Αυτό σημαίνει αδιαμφισβήτητα ότι θεωρούσε τον εαυτό του ενωμένο με τον πάπα! Σημαίνει ότι ο Αθηναγόρας θεωρούσε ότι έγινε η ΄Ενωση των Εκκλησιών!
Είναι δυνατόν να έγινε η Ένωση των Εκκλησιών, επειδή ο Αθηναγόρας μνημόνευε τον πάπα; Ασφαλώς, ναι!
Ο Αθηναγόρας δεν ήταν ένα απλό άτομο. Δεν ήταν ένα απλό μέλος της Εκκλησίας. Ήταν Πατριάρχης της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κι’ όταν ο Προκαθήμενος μιάς Εκκλησίας, όπως είναι το ιστορικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, ενώνεται με τον αιρετικό πάπα, καθίστανται αιρετικοί όχι μόνο οι «περί Αυτόν Ιερώτατοι Μητροπολίται», όπως γράφει, που τον μνημονεύουν και συλλειτουργούν μαζί του, αλλά και όλοι οι Ορθόδοξοι, όπως
• όλοι οι υπ’ αυτόν κληρικοί, που συλλειτουργούν μαζί του ή τον μνημονεύουν.
• όλο το ποίμνιό του, που εξυπηρετείται μυστηριακά από κληρικούς του, που τον μνημονεύουν.
• όλοι οι άλλοι Πατριάρχες και Αρχιεπίσκόποι, που έχει «κοινωνία» μαζί τους.
• όλοι οι άλλοι κληρικοί των λοιπών Πατριαρχείων και Εκκλησιών, οι οποίοι συλλειτουργούν ή μνημονεύουν τους Πατριάρχες ή Αρχιεπισκόπους τους, που «κοινωνούν» με τον Αθηναγόρα!
• ολόκληρα τα ποίμνια των Πατριαρχείων και Εκκλησιών αυτών, των οποίων οι Προκαθήμενοι Πατριάρχες τους και Αρχιεπίσκοποι «κοινωνούν» με τον Αθηναγόρα!
Δηλαδή, εάν ένας Πατριάρχης μιας οιασδήποτε Ορθόδοξης Εκκλησίας μνημονεύει τον πάπα, αυτό και μόνο το γεγονός καθιστά παπικές όλες τις τοπικές Εκκλησίες, με τις οποίες έχει «κοινωνία»!

δ. Ναι, αλλά ο Αθηναγόρας πέθανε. Μετά τον Αθηναγόρα, τι έγινε; Τι στάση τήρησαν και τηρούν οι διάδοχοί του Δημήτριος και Βαρθολομαίος;
Εξαρτάται, από τον εάν οι διάδοχοι του Αθηναγόρα μνημονεύουν και αυτοί τον Πάπα.
Τον μνημονεύουν;
Εάν είπε την αλήθεια ο καθένας τους, ο Δημήτριος και ο Βαρθολομαίος, όταν είχαν εκλεγεί Πατριάρχες, ότι θα συνέχιζαν ν’ ακολουθούν τη γραμμή του Αθηναγόρα, την οποία ποτέ δεν καταδίκασαν, θα δεχθούμε ότι κι’ αυτοί μνημονεύουν τον πάπα! Αυτό το έμμεσο συμπέρασμα μπορεί να τεκμηριωθεί με αποδείξεις;
Ασφαλώς, ναι! Δεν έχει κανείς, παρά να παρακολουθήσει τα όσα έγιναν κατά την πρόσφατη, στις 29 Νοεμβρίου 2006 επίσημη επίσκεψη του πάπα Βενεδίκτου 16ου στη Κωνσταντινούπολη. Κατά την διάρκεια της του εσπερινού και της θείας Λειτουργίας, που παρίστατο και ο πάπας αντάλλαξε με τον Βαρθολομαίο λειτουργικούς ασπασμούς, ευλόγησε το περιστασιακό εκκλησίασμα, του έψαλαν «πολυχρονισμούς» και δυο τροπάρια τα οποία συνέθεσαν ειδικά γι’ αυτόν «αγιορείτες μοναχοί» , τέλος δε ο διάκονος του Βαρθολομαίου έκανε την εξής δέηση:
«Έτι δεόμεθα υπέρ του αγιωτάτου επισκόπου και πάπα Ρώμης Βενεδίκτου και του Αρχιεπισκόπου και Πατριάρχου ημών Βαρθολομαίου και υπέρ του κατευθυνθήναι τα διαβήματα αυτών εις πάν έργον αγαθόν» !!!
Δεν είναι η δέηση αυτή «μνημόνευση επ’ εκκλησίαις» του πάπα;
Είναι δυνατόν να έχει κανείς αντίρρηση σ’ αυτό;
Το μνημόσυνο αυτό του πάπα σημαίνει ΄Ενωση των Εκκλησιών !!!

ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ!!!

Να σταματήσει αμέσως ο εξευτελισμός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821



Έλληνες είναι αυτοί που έκαναν αυτήν την κατάπτυστη διαφήμιση για την εταιρία vodafon; Αμφιβάλω! ακόμα κι αν γράφονται στην ταυτότητα "Ελληνες"...
Δεν σεβάστηκαν τόσους αγώνες και τόσο αίμα ποτάμι, που χύθηκε από τους Ήρωες της εθνικής μας Επανάστασης του 1821, για την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία... Όλα πια τα ισοπέδωσαν. Όλα στο βωμό του κέρδους, στον Βάαλ του χρήματος. Το χρήμα, βλέπεις, δεν έχει ούτε Θεό ούτε Πατρίδα, ούτε ιερά και όσια ούτε τσίπα και ντροπή!!!

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ









        
 



           

ΜΟΝΑΧΗ ΧΕΡΟΥΒΕΙΜΙΑ

Την σκότωσαν επειδή δεν δέχθηκε να προδώσει την ορθόδοξη πίστη της



Στο κοιμητήριο της Ι.Μ Πέτρου Βόντα αναπαύεται η μοναχή Χερουβείμiα-κατά κόσμον Σβετλάνα Μιχαέλα Τανάσα.Η αδελφή Χερουβειμία σπούδασε αρχαία ελληνικά και λατινικά στα πανεπιστήμιο Ιασίου Ρουμανιάς και έλαβε μια υποτροφία από το ίδρυμα Σόρος,για ένα μάστερ στο CEU(Central European University) της Βουδαπέστης.Η εργασία που της ανέθεσαν ήταν να ερευνήσει ένα χειρόγραφο της Ερμηνείας στη Γένεση του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και εκεί απέδειξε ότι το κειμενο που είχαν τυπώσει οι Ιησουίτες και έπειτα εισήγαγε ο J.P.Migne στην Ελληνική Πατρολογία είχε πολλές παρεμβάσεις και αλλοιώσεις σε σχέση με το ερευνόμενο χρυσοστομικό κείμενο..
Το συμπέρασμα της ήταν ότι μια κριτική έκδοση της Ερμηνείας της Γένεσης θα αποδείκνυε τις αυθαίρετες προσθήκες των Ιησουιτών.
Οι καθηγητές εκτίμησαν τη δουλειά της και της πρότειναν να κάνει και διδακτορικό.
Η διδακτορική της διατριβή θα είχε ως κεντρικό άξονα την ερμηνεία της Γενεσeως.Επρεπε να αποδείξει ότι οι Αγιοι Πατέρες στην ερμηνεία της Γένεσεως στηρήχθηκαν στον Ωριγένη.Η Σβετλάνα άρχισε να μελετά χωρίς να έχει καταλαβεί αρχικά τι σκοπό είχαν.Όσο όμως διάβαζε τους Αγιους Πατέρες καταλάβαινε τι βλασφημία της ζητούσαν να αποδείξει.Μου είχε αφήσει η ίδια και τα έχω εδώ ,την ερμηνεία του Αγίου Αυγουστίνου (στα λατινικά),του Ωριγένη(στα ελληνικά) του Θεοδωρήτου(στα ελληνικά),του Αγίου Εφραιμ του Σύρου(στα Αγγλικά),ακόμα και ένα σχόλιο του Φίλωνος του Αλεξανδρινού (στα ελληνικά).έργα τα οποία είχε διαβάσει στο πρωτότυπο στη Βουδαπεστη .’Οσο διαβαζε τόσο καταλάβαινε ότι οι Αγιοι Πατερες όχι μόνο δεν ακολουθησαν τις θέσεις του Ωριγένη, αλλά ένας από τους λόγους που τα έγραψαν ήταν για να καταπολεμήσουν τις αιρετικές θέσεις του Ωριγένη.
Κάποια στιγμή παιρνοντας πληροφορίες για τους καθηγητές της έμαθε ότι οι πιο πολλοί από αυτούς ήταν Έβραιοι,ενώ σιγά-σιγά διαπιστωσε το πόσο περιφρονούσαν την Ορθοδοξία
‘Όταν ανακοίνωσε το πόρισμα της έρευνας της είπαν:’’Οχι,διάβασέ το άλλη μία φορά,δεν είναι έτσι,ξανασκέψου το.Εμείς σε πληρώνουμε για να αποδείξεις κάτι και εσύ πρέπει να το κάνεις’Ακολούθησαν πολλές αντεγκλήσεις και επιχειρηματολογίες.
Μετά από κάποιο διάστημα γύρισε στην πατρίδα της τη Ρουμανία για να πάρει κάποια πράγματα.Επειδή δεν αισθανόνταν καλά επισκέφθηκε έναν γιατρό για εξετάσεις.Εκει διαπίστωσε ότι είχε καρκίνο του δέρματος με γρήγορη εξάπλωση,στην αριστερη ωμοπλάτη.Την είχαν ακτινοβολήσει.(σημ. π.Γεωρ.. Είχαν τοποθετήσει δηλαδή έναν μηχανισμό που εκπέμπει δέσμη ακτινοβολίας σε κάποιο μερος που σύχναζε και περνουσε πολλές ώρες.π.χ το γραφείο της και η ακτινοβολία έπεφτε πάνω της,στην προκειμένη περίπτωση στην αριστερή ομωπλάτη.Μ΄αυτόν τον τρόπο και οι κομμουνιστες του Τσαουσέσκου είχαν «φάει» πολλούς.Είναι χαρακτηριστικο ότι ο Τσαουσέσκου είχε πάντα μαζί του ανιχνευτη ακτινοβολίας).
Ο γιατρός της είπε ότι έχει λίγους μήνες ζωής.Γύρισε στη Βουδαπέστη να πάρει τα πράγματα της.της.΄΄Μη φεύγεις έχουμε λύσεις για την αρρώστια σου.Ακου μας και θα γλυτώσεις΄΄.Πήρε όσα πράγματα μπορούσε(τα πιο πολλά βιβλία της εμειναν εκεί)και γύρισε στη χώρα της στον πατέρα Ιουστίνο Πίρβου(σημ.π.Γεωρ.ηγουμενος της μονής Πετρου Βόντα και μέγας ομολογητή της πίστεώς μας)και του τα διηγήθηκε όλα.Αυτός της είπε να μείνει στο μοναστήρι.Αυτό έγινε τον Αυγουστο του 1997.
Περασε ενάμιση χρόνο γεμάτο πόνους.Γρήγορα έκανε μετασταση.’Έλιωνε μέρα με τη μέρα.Δέχτηκε να ρασοφορεθεί και λίγο πριν πεθάνει έγινε μοναχή.Δεν ήθελε να πάρει μορφίνη,θέλοντας με τον πόνο να σβήσει τις αμαρτίες της.
Τα ουρλιαχτά πόνου προαγγέλουν ακόμη και σήμερα σε όσους την άκουσαν τα βάσανα της κολάσεως.Ο Θεός εισάκουσε την τελευταία της επιθυμία να μην πεθάνει πριν την πανηγυρη της μονής(Σύναξις των Αγίων Αρχαγγέλων).Μετά την αγρυπνία την νύχτα της 7ης προς 8η Νοεμβρίου 1998 στις 03.00 η Αγία μάρτυς Χερουβειμία εκοιμηθη,έτοιμη να ομολογήσει μπρος στον Τριαδικό Θεό των αγώνα των Ορθοδόξων ενάντια στον άρχοντα του αιώνα τουτου.
Η αδελφή Χερουβειμία μας διηγούνταν ότι είχαν φύγει από το CEU για τον ίδιο λόγο,καρκίνο του δέρματος,ενας φοιτητής από τη Βουλγαρία,ένας από τη Γεωργία και ένας από της Η.Π.Α.Λυπαμαι που δε μπορώ να πώ τα ονόματά τους, ίσως κάποιος κάποτε τα μάθει.Η ορθοδοξία είναι ζωντανή και καρποφορεί εν αληθεία.,ενώ ο σπόρος της πίστεως είναι το αίμα των μαρτύρων.

Μετάφραση:proskynitis.blogspot.com
Ένα κείμενο του μοναχού Φιλοθέου
Πηγή:www.proortodoxia.wordpress.com
 (Από Προσκυνητής)

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

Νεοπαγανιστικές απάτες

Ανύπαρκτοι οι δήθεν διωγμοί κατά των Εθνικών μαρτυρεί η ιστορία

Μέρα με την ημέρα, ο κόσμος μαθαίνει την αλήθεια, και οι Νεοπαγανιστές εκτίθενται για τα ψεύδη τους περί δήθεν διωγμών που υπέστησαν από Χριστιανούς. Όσα ψέματα έλεγαν τόσο καιρό, γυρίζουν πλέον εναντίον τους, και οι Νεοεθνικοί ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ, καρπώνονται πλέον τα αποτελέσματα της απάτης τους. Δείτε μερικά ακόμα στοιχεία, για να καταλάβετε για τι ψεύτες μιλάμε!


Ο Μέγας Κωνσταντίνος κατηγορείται ότι απαγόρευσε τη λατρεία και έκλεισε ναούς. Οι μόνοι ναοί που έκλεισε ήταν της Αφροδίτης στην Ηλιούπολη, για συγκεκριμένους λόγους . Εξάλλου, ο Μέγας Κωνσταντίνος επέτρεψε την ίδρυση εθνικών ναών (Ζώσιμος, 2,31. Aurel. Victor, Caesares, 40. Orelli, Iscriptiones latinae, III, αρ. 55880)
Αλήθεια είναι ότι μόνο το ιερό της Αφροδίτης στην Άφακα του Λιβάνου κατεδάφισε ο Μέγας Κωνσταντίνος (Ευσέβιος, Βίος Κωνσταντίνου, Γ’, 55), διότι εκεί εκπορνεύονταν όχι μόνο γυναίκες αλλά και άνδρες γύννιδες (τραβεστί) [Οι τελευταίοι Εθνικοί, Pierre Chuvin, Harvard University Press / μετάφραση Ο. Χειμωνίδου, ελλ. εκδ. Θύραθεν (σ. 47)]. Στην Ηλιούπολη της Φοινίκης, όπου φαίνεται πως υπήρχαν μόνο γυναίκες ιερόδουλοι της Αφροδίτης, ο Κωνσταντίνος περιορίστηκε στο να συστήσει στον πληθυσμό μεγαλύτερη εγκράτεια και να χτίσει μια εκκλησία. Στην Αίγυπτο ο αυτοκράτορας απλώς απαγόρευσε τον ευνουχισμό των ιερέων του... θεού Νείλου, όμως επέτρεψε τις τελετές και εορτές που εξασφάλιζαν τις πλημμύρες του ιερού ποταμού (Ευσέβιος, Δ’, 25. Λιβάνιος, Υπέρ των Ιερών, Λ’, 35. Γρηγόριος Θεολόγος PG 35, 705)

Στην πραγματικότητα , πολύ εκτενέστερο διωγμό κατα της μαγείας, διεξήγαγε ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΗΣ αυτοκράτορας Ο παγανιστής αυτοκράτωρ Αύγουστος είχε συγκεντρώσει και κάψει πάνω από 2.000 μαντικά και προφητικά βιβλία (Σουητώνιος, Div. August., 31.).

Γράφει χαρακτηριστικά ο Γερμανός ιστορικός F. Gregorovius:

«από τους βανδαλισμούς αυτούς [που έγιναν βάσει των διατάξεων του Θεοδοσίου] η αρχαία Ελλάδα έπαθε ελάχιστα, συγκριτικά με όλες τις άλλες χώρες της Αυτοκρατορίας. Κυρίως η Αθήνα έμεινε απαλλαγμένη από καταστροφές. Κανένα από τα εν Αθήναις μεγάλα κι ονομαστά ιερά δεν γκρεμίστηκε. (...) Ο Χριστιανισμός ανεδείχθη ίσως ευλαβέστερος προς τα μνημεία της αρχαίας τέχνης στην Αθήνα απ’ ότι σε οποιαδήποτε άλλη πόλη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Εξαιρουμένων ορισμένων καταστροφών καλλιτεχνημάτων και ιερών προς τα οποία είχε μετά ιδιάζουσας εμμονής συμφυή η παγανιστική πίστη, η νικώσα θρησκεία φαίνεται να έλαβε κατοχήν των Αθηνών ειρηνικά. (...) Η καταστροφή του ναού του Ολυμπίου Διός δεν δύναται να αποδοθεί εις τον βανδαλισμό βυζαντινού ανθύπατου ή εις τον ευσεβή ζήλο κάποιου επισκόπου. (...) Πολλοί ναοί κατέπεσαν υπό σεισμών και μάλιστα σε μεταγενέστερα χρόνια. Ο ναός του Διός εν Ολυμπία κατέπεσε τον 6ο αιώνα, ο ονομαστός εν Κυζίκω μετά τον 11ο αιώνα υπερμεσούντα.» [ Ιστορία των Αθηνών», F. Gregorovius, Βιβλιοθήκη Μαρασλή, Αθήναι 1904 ] (τ. 1, σ. 97, 128, 133)

Όσο για τον Αλάριχο, ο Gregorovius αναφέρει τα εξής:

«Ουδείς ιστορικός μαρτυρεί ότι ο βασιλεύς των βαρβάρων (ο Αλάριχος) εξηκόντισε τον πυρσό του εμπρησμού εις το ιερό της Δήμητρος. (...) Υπερβάλλουσι όμως δεινώς όσοι ανάγουν στον Αλάριχο την εξολόθρευση των εθνικών θεών της Ελλάδας κι όσοι θεωρούν ότι οι Γότθοι (του Αλάριχου ) προέβησαν εξεπίτηδες σε σκόπιμη καταστροφή των ναών και ιερών.» (τ. 1, σ. 101, 103)

Ο Μέγας Κωνσταντίνος έλεγε στους υπηκόους του «πηγαίνετε στους βωμούς και στα δημόσια ιερά και τελέστε τις τελετές κατά τις συνήθειές σας» (Θεοδ. Κώδ. IX, 16, 1 και 2, νόμοι του 319 και 320 μ.Χ.)

Για τα όσα λέει ο Λιβάνιος σχετικά με τους νόμους του Κωνστάντιου ο Παπαρηγόπουλος σχολιάζει: «Αλλά ότι ο Λιβάνιος λέει υπερβολές και ότι ούτε εκείνοι οι ρητοί νόμοι (του Κωνστάντιου) εκτελέστηκαν, συμπεραίνεται από τη συνεχή επανάληψή τους και από πολλές άλλες αναμφισβήτητες μαρτυρίες και γεγονότα. Επίσης ο εθνικός Σύμμαχος βεβαιώνει ότι ο ίδιος ο Κωνστάντιος, που το 353 εξέδωσε το νόμο 4, όταν επισκέφθηκε τη Ρώμη μετά από 4 χρόνια (357), διατήρησε ευλαβικά τα προνόμια των Εστιάδων και γενικά επέτρεψε ο ίδιος την λατρεία.» [Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Κ. Παπαρηγόπουλου, 1885, επανέκδ. εκδ. Κάκτος, 1992 (8,3) ]

«Η πολιτική που χάραξε ο Αυτοκράτορας Κωνστάντιος με τους αντιπαγανιστικούς νόμους του τού 356-7 έμελλε να μείνει νεκρό γράμμα ώς τον Θεοδόσιο» [ Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε. τ. Ζ', σ. 54]

Τι λέει ο Gibbon, από την «Ιστορία της παρακμής και πτώσης της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας»:

«..Υπάρχει σοβαρός λόγος να πιστεύουμε ότι τό το επίσημο έδικτο [σημ. :των Αυτοκρατόρων Κωνστάντιου και Κώνστα κατά των Εθνικών] είτε εγράφη δίχως να δημοσιευθεί, είτε εδημοσιεύθη δίχως να εκτελεστεί. Η μαρτυρία των γεγονότων και τα μνημεία που ακόμη είναι σε ύπαρξη, αποδεικνύουν την δημόσια εξάσκηση της παγανιστικής λατρείας καθ’ όλη τη βασιλεία των γιών του Κωνσταντίνου. Στην Ανατολή καθώς και στη Δύση, στις πόλεις καθώς και στην επαρχία, μεγάλος αριθμός ναών παρέμεινε σεβαστός, ή τουλάχιστον διασώθηκαν, και το ευσεβές πλήθος ακόμα απολάμβανε την πολυτέλεια των θυσιών, των τελετών και των πομπών, με την άδεια ή την συγκατάθεση της δημόσιας αρχής. Τέσσερα περίπου χρόνια μετά την υποτιθέμενη ημερομηνία του φοβερού έδικτού του, ο Κωνστάντιος επεσκέφθη τα τεμένη της Ρώμης και η εντιμότητα της συμπεριφοράς του συνιστάται απο έναν παγανιστή ρήτορα ως ένα παράδειγμα άξιο μίμησης από τους επόμενους ηγεμόνες. «Ο αυτοκράτωρ», λέει ο Σύμμαχος, «επέτρεψε να μείνουν άθικτα τα προνόμια των Εστιάδων. Εγγυήθηκε τη καθορισμένη παροχή για να παράσχει τα έξοδα των δημόσιων τελετών και θυσιών. Και παρ’ όλο που ασπάζεται μια άλλη θρησκεία, ποτέ δε σκέφτηκε να στερήσει την αυτοκρατορία από την ιερή λατρεία της αρχαιότητας».[ The decline and fall of the Roman Empire, E. Gibbon, Collier Books, N.Y., N.Y. (Vol. 1, p.399) ]

Ο Σύμμαχος (επιστολή, Migne, 18, 391) επαινεί τον Κωνστάντιο ότι επικύρωσε τα προνόμια των Εστιάδων, απένειμε ιερατικά αξιώματα σε εξέχοντες Ρωμαίους και έδωσε επιχορηγήσεις σε εθνικούς ναούς και αγώνες.


Ο Κωνστάντιος μερίμνησε και για την εκλογή εθνικού πρωθιερέως της Αφρικής με ειδικό νόμο του (C. Th., XII, 1, 46), το έτος 358. Έτος διωγμών, κατά τους Νεοπαγανιστές.

Ολα αυτά, συ συνδυασμό με το γεγονώς πως το ποσοστό των Χριστιανών στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν 56,5 % το έτος 350 μ.Χ. [ Πηγή : The Rise of Christianity, Princeton 1996], μας δείχνει πως ο Χριστιανισμός ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥ!

Ενδιαφέρον είναι ότι ο Ονώριος και ο Θεοδόσιος Β’ (γιοί του Θεοδόσιου Α’) επενέβησαν για να προστατεύσουν τους νομοταγείς Εθνικούς από κακοποιήσεις από μέρους των φανατικών χριστιανών και απαίτησαν σύμφωνα με νόμο να καταβάλλεται διπλάσια αποζημίωση για κλοπή περιουσιών. <Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε. > (τ. Ζ', σ.345)

Codex Theodosianus XVI.10.24 (8 Ιουνίου 423 μ.Χ.) Αυτοκράτορες Γρατιανός, Βαλεντινιανός και Θεοδόσιος προς Ασκληπιόδοτο, 'Επαρχο Πραιτορίου: «(...) Ιδιαιτέρως διατάσσουμε τους πραγματικούς χριστιανούς και αυτούς που ισχυρίζονται ότι είναι, να μην κάνουν κατάχρηση της εξουσίας που τους δίνει η Εκκλησία και τολμήσουν να απλώνουν βίαιο χέρι επάνω στους εβραίους και εθνικούς που ζουν ήσυχα και δεν επιχειρούν ενάντιο στην τάξη και στους νόμους Μας. Γιατί αν τέτοιοι χριστιανοί φερθούν βίαια εναντίον φιλήσυχων ανθρώπων που ζουν με ασφάλεια, ή λεηλατήσουν τα αγαθά των, θα υποχρεωθούν να αντικαταστήσουν εις διπλούν, τριπλούν ή και ακόμη τετραπλούν αυτά που έκλεψαν. Επίσης, οι διοικητές των επαρχιών, το προσωπικό τους και οι κάτοικοι των επαρχιών αυτών ας ενημερωθούν ότι δεν θα επιτρέψουν να διαπραχθεί ένα τέτοιο έγκλημα. Αλλιώς, θα τιμωρηθούν κι αυτοί με τον ίδιο τρόπο μ’ αυτούς που διέπραξαν το έγκλημα.»

Θεοδοσιανός Κώδικας, XVI.10.8, Αυτοκράτορες Γρατιανός, Βαλεντινιανός και Θεοδόσιος προς Παλλάδιο, Δούκα της Οσροηνής (30 Νοεμβρίου 382 μ.Χ.):

«Με την έγκριση του δημοσίου συμβουλίου διατάσσουμε ότι οι ναοί όπου προηγουμένως σύχναζαν τα πλήθη, και που βρίσκονται ακόμα σε δημόσια χρήση, θα παραμείνουν ανοικτοί. Έτσι θα μπορούν τα πλήθη γηγενών και επισκεπτών να βλέπουν το ναό. Η αξία των αγαλμάτων, που βρίσκονται μέσα στους ναούς, θα υπολογίζεται με βάση την αισθητική τους και όχι τον ιερό τους χαρακτήρα.(..)»

Θεοδοσιανός Κώδικας, XVI.10.15, Αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος προς Μακρόβιο, Βικάριο της Ισπανίας, και Προκλιανόν, Βικάριο των Πέντε Επαρχιών (29 Ιανουαρίου 399 μ.Χ.):

«(..) επιθυμούμε και να διατηρηθούν τα διακοσμητικά στοιχεία των δημοσίων κτιρίων. Αν κάποιος επιχειρήσει να καταστρέψει αυτά τα έργα, δεν θα βασίζεται σε καμία εξουσία.»

Θεοδοσιανός Κώδικας XVI.10.18, Αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος προς Απολλόδωρο, Ανθύπατο Αφρικής (20 Αυγούστου 399 μ.Χ.):

"Αν κάποιος επιχειρήσει να καταστρέψει ναούς, οι οποίοι είναι κενοί από παράνομα αντικείμενα, δεν θα έχει την αυτοκρατορική υποστήριξη. Διατάσσουμε ότι η κατάσταση των κτιρίων θα πρέπει να παραμείνει αλώβητη.(..)"

Ιουστινιανός Κώδικας I.11.3, Αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος προς Μακρόβιο και Βικάριο Προκλιανό (399 μ.Χ.) :

«Όπως απαγορεύθηκαν οι θυσίες, έτσι θέλουμε να διατηρήσουμε το διάκοσμο των δημοσίων έργων. Όποιος επιχειρήσει να καταστρέψει αυτά τα έργα, δεν βασίζεται σε καμία εξουσία. Αν τυχόν εμφανίσει κάποια αυτοκρατορική απάντηση ή νόμο για να υπερασπίσει τον εαυτόν του, τα έγγραφα αυτά θα αποσπασθούν απ’ τα χέρια του και να παραπεμφθούν στη Σοφία Μας."

Το 1994 δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ελληνικά» (τ. 44, Θεσσαλονίκη 1994, σ. 31-50), μελέτη της κ. Πολύμνιας Αθανασιάδη, καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με τον τίτλο: «Το λυκόφως των Θεών στην Ανατολική Μεσόγειο: Στοιχεία ανάλυσης για τρεις επί μέρους περιοχές». Η κ. Αθανασιάδη, επέλεξε εκεί τρεις περιοχές της αυτοκρατορίας με διαφορετική γεωγραφική φυσιογνωμία, ιστορικό υπόβαθρο και δημογραφική σύνθεση, εξασφαλίζοντας έτσι μεγαλύτερη αξιοπιστία στην έρευνά της. Οι περιοχές αυτές είναι η Ελλάδα, η Κωνσταντινούπολη και η Συρία – Παλαιστίνη. Έτσι αντιμετωπίζει εύκολα τις «γενικεύσεις του Λιβανίου» όσο και τον «υπερβολικά μεγάλο αριθμό φιλολογικών μαρτυριών» σε Χριστιανούς και εθνικούς συγγραφείς για την καταστροφή των ναών, που καταντά όπως λέει: «ύποπτος»!

Γράφει: «Στην προσπάθειά τους να ηρωοποιήσουν επισκόπους και αυτοκράτορες, σε μια περίοδο, κατά την οποία ο θρησκευτικός φανατισμός θεωρείτο αρετή, συχνά οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς απέδιδαν σ’ αυτούς ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΝΑΩΝ ή στην καλύτερη περίπτωση, μεγαλοποιούσαν τα ηροστράτεια ανδραγαθήματά τους».

Η ίδια η συγγραφέας αναφέρει ότι «Σε τόπους όπως η Αθήνα ή οι Δελφοί, ο κανόνας είναι ότι τα μεταγενέστερα στρώματα έχουν καταστραφεί από τους ίδιους τους αρχαιολόγους στην προσπάθειά τους να φτάσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα στο κλασικό υπόστρωμα» των ανασκαφών. Τις παρατηρούμενες καταστροφές αποδίδουν οι αρχαιολόγοι στους σεισμούς, τις βαρβαρικές επιδρομές (4ο – 6ο αιώνα) και την εγκατάλειψη. Τα αρχαία μνημεία των Αθηνών και των Δελφών έμειναν απείραχτα από τους Χριστιανούς.»

Ο Βαλεντιανός Α’ (364-375 μ.Χ.) διακηρύσσει ότι «...οι νόμοι που εξέδωσα κατά την αρχή της βασιλείας μου, που επιτρέπουν στον καθένα να ακολουθεί την θρησκεία στην οποία ανήκει»(Θεοδ. Κώδ., IX, 16, 9 του έτους 371 μ.Χ.).

Ο Βαλεντιανός περιορίστηκε στο να απαγορεύσει, επί ποινή θανάτου, τις νυχτερινές τελετές (Θεοδ. Κώδ., X, 1, 8 και IX, 16, 9 της 9ης Σεπτεμβρίου 364). Επίσης απαγορεύει να αναλαμβάνει Χριστιανός την ευθύνη ενός παγανιστικού ναού. Όμως αυτά τα μέτρα, όπως τονίζει ο G. Fowden, περιόριζαν επίσης τη δικαιοδοσία των επισκόπων σε ζητήματα δημόσιας τάξης<Οι τελευταίοι Εθνικοί, Pierre Chuvin, Harvard University Press / μετάφραση Ο. Χειμωνίδου, ελλ. εκδ. Θύραθεν>(σ. 66). Με άλλα λόγια, απέτρεπαν τις αυθαιρεσίες των Χριστιανών επισκόπων.

Στις 29 Μαΐου 371 μ.Χ. οι δύο αυτοκράτορες Βαλεντιανός και Βάλης ενέκριναν την πρακτική της δημόσιας προφητείας στη ρωμαϊκή Σύγκλητο, καθώς και «όλα τα θρησκευτικά έθιμα που επέτρεπαν οι πρόγονοι» (omnis concessa a maioribus religio)<Οι τελευταίοι Εθνικοί, Pierre Chuvin, Harvard University Press / μετάφραση Ο. Χειμωνίδου, ελλ. εκδ. Θύραθεν>(σ. 70). «Δεν καταδικάζουμε [την προφητεία], αλλά απαγορεύουμε τη χρήση της για επιβλαβείς σκοπούς», διατάζουν (Θεοδ. Κώδ., IX, 16, 9).

Θεοδώρητος Κύρου, Εκκλησιαστική Ιστορία, Ε', 20 :«Ωστόσο, ο Βάλεντας [364-378 μ.Χ.] επέτρεψε σε όλους να λατρεύουν και να τιμούν καθ’ οποιονδήποτε τρόπο ήθελαν ό,τι ήθελαν. Μόνο κατά των υπερασπιστών των Αποστολικών εντολών επέμεινε σε πόλεμο. (σσ: Δηλαδή κυνήγησε τους Ορθόδοξους!) Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βάλεντα το πυρ των ναών ήταν αναμμένο, οι σπονδές και οι θυσίες προσφέρονταν στα είδωλα, δημόσιες εορτές γίνονταν στις πλατείες, και οι λάτρεις των διονυσιακών οργίων τριγυρνούσανε φορώντας δέρματα αιγών, σε βακχικό παραλήρημα, και γενικά συμπεριφερόμενοι με τέτοιο τρόπο, ώστε να δείχνουν την κακοήθεια του αφέντη τους.»

Ο Βάλεντας ως γνωστόν δίωξε Ορθόδοξους και κυρίως τους μοναχούς. Η καταγωγή (από επαρχία) και η κοινωνική προέλευση (χωρικοί και στρατιώτες) του Βάλεντα δείχνουν τους «λόγους» που δίωξε την παραδοσιακή αριστοκρατεία. Υπήρχε αντίθεση μεταξύ στρατιωτικής και παραδοσιακής αριστοκρατείας, όταν από τον 3ο αιώνα και μετά άρχισαν να ανέρχονται στην ιεραρχία άτομα μη αριστοκρατικής καταγωγής, κι αυτή ακριβώς την αντίθεση εκφράζουν οι διωγμοί του Βάλεντα, και όχι την αντίθεση εθνισμού-χριστιανισμού, μια και όπως είπαμε ο Βάλεντας εδίωκε και χριστιανούς.

«Ο Γρατιανός (...) αποδοκίμαζε τις διώξεις λόγω των διαφορετικών θρησκευτικών πίστεων και επανέφερε όλους όσοι είχαν εξοριστεί λόγω της θρησκείας τους. Επίσης εξέδωσε ένα νόμο με τον οποίο θέσπισε ότι ο καθένας μπορούσε ελεύθερα να εξασκεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα και επιτρεπόταν να κάνει θρησκευτικές συναθροίσεις.» Σωζόμενος, Εκκλησιαστική Ιστορία, Ζ’, 1.

«Αλλά ο Αυτοκράτορας [σημ. ο Γρατιανός: 375-383 μ.Χ.] εφείσθη των αγαλμάτων των θεών που ο λαός σεβόταν. 424 ναοί ή ναΐδρια ακόμη υπήρχαν, για να ικανοποιούν την αφοσίωση του λαού. », [Vol. II, p. 73].

Οι ίδιοι οι Εθνικοί είχαν ανακηρύξει θεό τους τον Θεοδόσιο στα 393 -αφού είχε αρχίσει τους υποτιθέμενους διωγμούς - λέγοντας σε εορταστική συνεδρίαση της Σύγκλητου: "Deum dedit Hispania quem videmus" = Η Ισπανία μας χάρισε το Θεό που βλέπουμε! <Ο Μύθος των μεγάλων της ιστορίας, Κ. Σιμόπουλου >

Όπως λέει κι ο ιστορικός της εποχής Σωζόμενος «μέσα στους νόμους ο Θεοδόσιος περιέγραφε τιμωρίες που δεν εφαρμοζόταν. Φρόντιζε όχι να τιμωρεί αλλά να προκαλεί το φόβο της τιμωρίας»(Σωζόμενος, Εκκλησιαστική Ιστορία, Ζ’, 12)

Ο Πλούταρχος αναφέροντας την παρακμή των αρχαίων μαντείων, γράφει μεταξύ άλλων παραδειγμάτων πανάρχαιων μαντείων που σίγησαν στην εποχή του, ότι το ίδιο το δελφικό μαντείο, άλλοτε είχε δύο «προφήτιδες» και μια τρίτη εφεδρική, ενώ στην εποχή του (1ος –2ος μ.Χ. αι.) μία ήταν αρκετή (Περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων, 8). Ο Παυσανίας (2ος μ.Χ. αι.) αναφέρει πλήθος εγκαταλλελειμένων ναών της αρχαιοελληνικής θρησκείας στην ελληνική ύπαιθρο. Μόνο στην Αρκαδία, στο κέντρο της Αρχαίας Κλασσικής Ελλάδας, ο Παυσανίας (Αρκαδικά) αναφέρει πλήθος ναών ερειπωμένων, δίχως στέγη, και εγκατελειμένων: της Αφροδίτης (9,6), της Αθηνάς (14,4), της Αφροδίτης (12,6), του Απόλλωνα (15,4), του Ερμή (17,1), της Αφροδίτης (24,6), των Δώδεκα θεών (25,3), της Ήρας (26,2), της Δήμητρας (29,5), του Ερμή (32,1), του Ερμή (30,6), των Μουσών ( 32,2), του Άρη (32,3), της Αρτέμιδος (35,5), της Αθηνάς (36,7), της Αφροδίτης (41,10), της «Μητρός των θεών» (44,1), της Αρτέμιδος (53,11) και του πυθίου Απόλλωνα (54,5). Αναρωτάται κανείς πού είχε πάει η θεοσέβεια προς τους παλιούς θεούς, και δεν αναστυλώνονταν τόσοι μεγάλοι ναοί, μεγάλων θεών από τους Ελληνες. Μήπως επειδή δεν τους ένοιαζε πια και τόσο το Δωδεκάθεο;

Πολλοί παγανιστικοί ναοί ερήμωσαν επειδή απλούστατα εγκαταλείφθησαν από τους πρώην πιστούς τους, κι όχι επειδή κατεστράφησαν από τους Χριστιανούς. Το παράδειγμα της Αντιοχείας, που αναφέρει ο ίδιος ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, οι Αντιοχείς να αδιαφορήσουν παντελώς για την εορτή του πολιούχου τους Απόλλωνα, ασφαλώς και δεν ήταν μεμονωμένη περίπτωση.

Το ποσοστό των Χριστιανών στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 350 μ.Χ. ήταν 56,5% [Rodney Stark, The Rise of Christianity: A Sociologist Reconsiders History (Princeton, 1996).], δηλαδή ήδη, στο σύνολο της αυτοκρατορίας οι Χριστιανοί ήταν πλειοψηφία. Αν λοιπόν ήταν στο σύνολο της Αυτοκρατορίας πλειοψηφία χριστιανική, τότε στο ανατολικό ελληνικό τμήμα της (το οποίο αφενός είχε αποδεδειγμένα πάντοτε περισσότερους Χριστιανούς απ’ ότι το δυτικό, και αφετέρου είχε αρχίσει να εκχριστιανίζεται πολύ πιο νωρίς απ’ ότι το δυτικό λατινικό τμήμα) είναι προφανές ότι οι Χριστιανοί όχι απλώς ήταν πλειοψηφία αλλά και μεγαλύτερη του 56%!!

Όταν οι Ειδωλολάτρες ήταν πλειοψηφία, δίωκαν σκληρά επί τρεις συνεχείς αιώνες τους Χριστιανούς. Αντιθέτως οι Χριστιανοί, ΠΟΤΕ δεν δίωξαν τους Ειδωλολάτρες. Και οι ΨΕΥΤΕΣ σημερινοί Νεοειδωλολάτρες, θα υποστούν τις συνέπειες της απάτης τους, με το να εκτεθούν στα μάτια όλου τους κόσμου ως ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ, απόγονοι των αρχαίων Ειδωλολατρών δολοφόνων.

http://www.oodegr.com/neopaganismos/diogmoi/anyparkt1.htm


ΔΙΑΚΡΙΣΗ

Είπεν ο αββάς Αμμωνάς ότι,
Ποιεί άνθρωπος όλον τον χρόνον αυτού βαστάζων αξίνην, και ουχ ευρίσκει κατενεγκείν το δένδρον, έστι δε άλλος έμπειρος του κόπτειν, και από ολίγων  καταφέρει το δένδρον.
Έλεγεν δε την αξίνην είναι την διάκρισιν.


Παναγιώτης Σημάτης

Παγιώνεται και επεκτείνεται η Οικουμενιστική αίρεση
 Φιλοπαπικές προτεραιότητες του νέου Πατριάρχη Σερβίας

Είδαμε δημοσιευμένες (25/1/2010) τις προτεραιότητες του νέου Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίου. Μία από αυτές είναι (τη θεωρεί μάλιστα ως αποστολή του) είναι «η συμφιλίωση της ορθόδοξης και της καθολικής εκκλησίας».
Και βέβαια, αφού επικράτησε –με τις φιλότιμες προσπάθειες του Πατριάρχη Βαρθολομαίου– ο χαρακτηρισμός ως Εκκλησίας και του Παπισμού, όχι απλώς για λόγους ευγενείας και ως διπλωματικός ελιγμός, αλλά με την κύρια σημασία του όρου, και αφού παγιώθηκε να αποκαλείται από όλους ως Εκκλησία που έχει μυστήρια και, άρα, είναι ισόκυρος της Ορθοδοξίας, είναι λογικό ο νέος Πατριάρχης (που ως φάνηκε εξ αρχής, αποδέχεται την Οικουμενιστική ιδεολογία) να μην μιλά πια για επιστροφή στη ΜΙΑ Εκκλησία, ούτε για αποβολή των παπικών αιρέσεων, ούτε καν για ένωση και τόσα άλλα πολύπλοκα «κουραφέξαλα» που εμποδίζουν τη κοσμική συνεργασία των ανθρώπων και την ειρηνική συνύπαρξη. Τώρα πλέον μιλάμε απλά για συμφιλίωση, που θα προέλθη μέσα από τον Διάλογο.
Και αμέσως ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄, ωσάν να το περίμενε ή ωσάν να ήσαν συνεννοημένοι, άρπαξε την ευκαιρία και απάντησε προς το νέο Πατριάρχη μεταξύ άλλων: «είμαι υποχρεωμένος να εκφράσω την εκτίμησή μου για το παράδειγμα πίστης προς τον Κύριο και τις πολλές χειρονομίες ανοίγματος προς την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία».
Υπήρξε και άλλη άμεση συνέχεια. Σε δηλώσεις του ο Πατριάρχης Σερβίας κ. Ειρηναίος (26/1/2010) χαιρετίζει και πάλι την επίσκεψη του Πάπα στη Σερβική πόλη Νις, που προετοιμάζεται για το 2013, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 1.700 ετών από την έκδοση του Διατάγματος των Μεδιολάνων το 313 μ.Χ., λέγοντας ότι είναι μια καλή ευκαιρία για την ευόδωση του οικουμενικού διαλόγου.
Μετά από αυτά οι ανθρώπινες ελπίδες, ότι οι διαμαρτυρίες των πιστών μπορούν να σταματήσουν τον οικουμενιστικό κατήφορο που βαδίζουν οι «ορθόδοξοι» ηγέτες, ελαχιστοποιούνται. Και ελαχιστοποιούνται, γιατί οι ενέργειές τους αφίστανται συνειδητά της παραδεδομένης Πατερικής πορείας προσεγγίσεως με τους αιρετικούς, όπως φαίνεται, αν συγκρίνουμε παρόμοιες καταστάσεις στην εκκλησιαστική ιστορία.
Φανταστείτε, αλήθεια, το Μ. Αθανάσιο και τον σύγχρονό του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αλέξανδρο (που παρακαλούσε το Θεό να πεθάνει παρά να επικοινωνήσει με τον Άρειο) ή οποιοδήποτε άλλο Πατέρα της Εκκλησίας, να απεδέχοντο μια τέτοια συγχαρητήριο επιστολή από οποιονδήποτε αμετανόητο και ανειλικρινή αιρεσιάρχη, να άνοιγαν μαζί του Διάλογο και να συμπροσεύχονταν.
Ασφαλώς και δεν θα απεδέχοντο ευμενώς ποτέ τέτοια επιστολή από τον αιρεσιάρχη, γιατί δεν είχαν κάνει τέτοιου είδους οικουμενιστικά ανοίγματα (και ποιος ξέρει ποια άλλα παρασκηνιακά βήματα) προς τον Άρειο. Και παρά το γεγονός ότι ο αυτοκράτορας (ο Μ. Κωνσταντίνος) τους ζητούσε να επικοινωνήσουν με τον Άρειο, ο Μ. Αθανάσιος αρνιόταν να τον δεχθεί σε κοινωνία, κι αυτό του στοίχισε εξορίες (και από τον ίδιο τον Μ. Κωνσταντίνο!), γιατί έβλεπε πως ο Άρειος ζητούσε μεν την επικοινωνία, αλλά δεν την ζητούσε ειλικρινώς. Και διασάλπιζε δυνατά, ο πολύπαθος πατριάρχης Αθανάσιος, προς τους αιρετικούς, πως μόνο μετά από ειλικρινή μετάνοιά τους για επιστροφή στην ΜΙΑ Εκκλησία, θα εγίνοντο δεκτοί.
Ενθυμηθείτε ακόμα άλλο ένα παράδειγμα. Οι απλοί πιστοί και μόνο στο πρωτάκουσμα της αιρετικής διδασκαλίας του Νεστορίου (πριν δηλ. παγιωθεί, επισημοποιηθεί και καταδικασθεί ως αίρεση), βγήκαν έξω από την Εκκλησία διαμαρτυρόμενοι.
Μακάρι ο νέος Πατριάρχης να μας διέψευδε. Υπάρχουν, όμως, άραγε περιθώρια ελπίδας για μια διάψευση, μετά την «αυτόβουλη» δήλωσή του για ανοίγματα προς την καθολική εκκλησία, μετά το όργιο συμπροσευχών και μυστικών διαβουλεύσεων των ειδικών γραφειοκρατών του Φαναρίου, των Βρυξελών και της Γενεύης κ.ά.;
Κατά τα άλλα, εμείς σήμερα, είμαστε μια ωραία ορθόδοξη ατμόσφαιρα και οικογένεια. Οι περισσότεροι αγνοούν ή συμπορεύονται με τον Οικουμενισμό και κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουμε να δημοσιεύουμε «γενναίες» αντιρρήσεις, να καυτηριάζουμε τα κακώς κείμενα των συμπροσευχών και των διαλόγων, όπως χωρίς κανένα αποτέλεσμα γίνεται δεκαετίες τώρα, ή μάλλον με αποτέλεσμα να εξαπλώνεται ανεμπόδιστα όλο και περισσότερο ο Οικουμενισμός.
Και μετά θα αναπαύουμε την συνείδησή μας, παρακολουθούντες ειρηνικά μια κατανυκτική ακολουθία, κατά προτίμηση σε κάποιο ναό που μνημονεύονται οι οικουμενιστές Πατριάρχες και Αρχιεπίσκοποι ή οι όποιοι συνοδοιπόροι τους στο οικουμενιστικό παναιρετικό πανηγύρι.
Σημάτης Παναγιώτης

(Από Ακτίνες)

Θα πλανηθούν και οι εκλεκτοί;


Στις έσχατες μέρες
  του κ. Αθανασίου Σακαρέλλου

1. Η συντέλεια του κόσμου

Ο κόσμος, δηλ. το σύμπαν ολόκληρο, τη δημιουργία του οποίου περιγράφει ο Μωϋσής στη Γένεση, κάποτε θα έχει ένα τέλος. Θα καταστραφεί . Μόνο ο άνθρωπος, κατʼ εξαίρεση, είναι προορισμένος από το Θεό να ζει αιώνια στην άλλη ζωή.

Για το τέλος του κόσμου γίνεται πολλές φορές λόγος στην Αγία Γραφή. Το τέλος αυτό συνήθως ονομάζεται «συντέλεια του αιώνος», ή «συντέλεια των αιώνων». Συνδυάζεται μάλιστα με τη μέλλουσα Κρίση του κόσμου από τον Κύριο και τη αναδημιουργία του σύμπαντος .

Η Αγία Γραφή αναφέρεται στις τελευταίες «μέρες», που θα προηγηθούν της «συντέλειας των αιώνων». Είναι οι λεγόμενες «έσχατες ημέρες». Οι μέρες αυτές είναι ένα χρονικά ακαθόριστο διάστημα. Δεν γνωρίζουμε δηλαδή ούτε το από πότε θα αρχίσει, ούτε το πόσο θα διαρκέσει. Αυτό συμβαίνει επειδή εμείς δεν ξέρουμε το πότε θα γίνει η «Δευτέρα Παρουσία του Χριστού». Αυτό το γνωρίζει μόνο ο Θεός .

2. Τι είναι αυτές οι «έσχατες μέρες».

α. Για τις «έσχατες ημέρες» μίλησε ο ίδιος ο Χριστός στους μαθητές Του . Τον είχαν ρωτήσει οι μαθητές Του από ποιά σημάδια, θα καταλάβαιναν ότι πλησιάζει η «συντέλεια του κόσμου».
Ο Κύριος τους απάντησε ότι προ του τέλους του κόσμου θα έλθουν πολλοί άνθρωποι, ο καθένας απʼ τους οποίους θα εμφανίζεται ότι αυτός τάχα είναι ο πραγματικός Χριστός! Θα τους πιστέψουν πολλοί. Θα πλανηθούν όμως. Γιʼ αυτό συνέστησε στους μαθητές Του όλων των αιώνων να προσέχουν να μην πλανηθούν από κανένα.

Οι άνθρωποι τότε θʼ ακούνε πολέμους και ειδήσεις για πολέμους. Δεν θα πρέπει να ταράζεται κανένας τους. Ακόμα δεν θα έχει φτάσει το τέλος του κόσμου. Τότε θα ξεσηκώνεται το ένα έθνος εναντίον του άλλου και το ένα βασίλειο εναντίον του άλλου. Θα συμβαίνουν πείνες, επιδημίες ασθενειών και σεισμοί στα διάφορα μέρη. Όλα αυτά θα είναι αρχή ωδίνων!

Τότε θα παραδώσουν τους μαθητές Του, δηλ. όσους θα Τον ακολουθούν, σε θλίψεις και δοκιμασίες. Πολλοί απʼ αυτούς, δηλ. τους χριστιανούς, θα σκανδαλισθούν και θα κλονισθεί η πίστη τους. Ο ένας θα παραδώσει τον άλλον στους άπιστους άρχοντες και θα μισήσει ο ένας τον άλλο.
Θα αναφανούν πολλοί ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήτες! Θα παρασύρουν τους περισσότερους στις πλάνες τους. Θα πληθυνθεί η κακία κιʼ η αμαρτία. Θα ψυχραθεί από τους πολλούς η αγάπη. Εκείνος όμως που θα δείξει υπομονή μέχρι το τέλος, αυτός μόνο θα σωθεί....

Τέλος, ο Χριστός ανάφερε ως σημείο, που θα προαναγγέλλει την έλευση της «συντέλειας» του κόσμου», την προφητεία του Δανιήλ για το «βδέλυγμα της ερημώσεως» το οποίο θα σταθεί «εν τόπω αγίω» .

β. Ο προφήτης Δανιήλ στον οποίο αναφέρθηκε πιο πάνω ο Χριστός, έζησε περίπου 600 χρόνια προ Χριστού. Είχε ορισμένες «οράσεις», δηλ. «αποκαλύψεις» από το Θεό, για ορισμένα γεγονότα, που θα συνέβαιναν στο μέλλον.

Μεταξύ των «οράσεων» αυτών είναι και η βεβήλωση του Ναού του Σολομώντα και η ερήμωση της Ιουδαίας.

Αυτά όμως, είναι προτύπωση των «έσχατων ημερών» . Στην περίοδο αυτή κάποιος δυνατός και ονομαστός, θα επιτεθεί σε κάθε θεία και ανθρώπινη δύναμη. Θα λέει πολύ βλάσφημα λόγια κατά του Θεού. Θα εμποδίσει δε να προσφέρεται η θυσία στο θυσιαστήριο του ναού, τα δε Ιεροσόλυμα θα ερημώσουν. Αιτία που θα συμβεί αυτό, είναι οι αμαρτίες των θυσιαζόντων. Προφανώς εννοεί τις αμαρτίες κλήρου και λαού . Σʼ αυτό το «βδέλυγμα ερημώσεως», αναφέρθηκε ο Χριστός, όπως είπαμε πιο πάνω.

Οι προφητικές οράσεις του Δανιήλ έχουν επαληθευθεί ιστορικά με καταπληκτική ακρίβεια .

γ. Ο απόστολος Παύλος στις δύο επιστολές του αναφέρεται στις «έσχατες ημέρες».
Γράφει στον Τιμόθεο, ότι στους τελευταίους καιρούς θα αποστατήσουν πολλοί από την ορθή πίστη! Θα προσέχουν σε διδασκαλίες ανθρώπων, που θα κατέχονται είτε από πνεύματα πλάνης, είτε θα εμπνέονται από δαιμόνια. Θα προσέχουν σε ανθρώπους που ψευδολογούν με υποκρισία και έχουν αναίσθητη τη συνείδησή τους

Σʼ άλλη επιστολή του στον Τιμόθεο συμπληρώνει ότι στις έσχατες μέρες θα έλθουν καιροί χαλεποί!

Τότε οι άνθρωποι, λέει, θα είναι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, απειθείς στους γονείς τους, αχάριστοι, ασεβείς, χωρίς ιερό και όσιο. Θα στερούνται ακόμα και αυτή τη φυσική στοργή. Θα είναι αδιάλλακτοι, διαβολείς, ακρατείς στις επιθυμίες τους, σκληροί και ανήμεροι, εχθροί κάθε αγαθού. Θα είναι προδότες, αυθάδεις, φουσκωμένοι από υπερηφάνεια και εγωισμό. Θα αγαπούν τις ηδονές κιʼ όχι το Θεό. Θα είναι με το εξωτερικό σχήμα της ευσέβειας μόνο, θα έχουν αρνηθεί όμως τη δύναμή της.
Αυτούς τους ανθρώπους συνιστά στους πιστούς να τους αποφεύγουν .

Τέλος, στους Θεσσαλονικείς γράφει ότι η «ημέρα Κυρίου», δηλ. η «Δευτέρα Παρουσία του Χριστού», δεν θα έλθει εάν δεν έλθει πρώτα η «αποστασία» και ο αντίχριστος, ο οποίος θα εξαπατήσει όσους δεν θα εγκολπωθούν την αλήθεια για να σωθούν. Ο Θεός θα παραχωρήσει αυτοί να πλανηθούν και έτσι να κατακριθούν, όσοι δεν πίστευαν στην αλήθεια .

δ. Τέλος, η Αποκάλυψη του Ευαγγελιστή Ιωάννη περιγράφει πολύ παραστατικά τις έσχατες μέρες. Θα σημειώσουμε εδώ ελάχιστα για τον αντίχριστο και τον ψευδοπροφήτη .

Ο αντίχριστος θα έχει όλη τη δύναμη του σατανά. Θα συνενώσει υπό την εξουσία και κυριαρχία του όλη την ανθρωπότητα, ως Παγκόσμιος Κυβερνήτης. Θα εξαπολύσει διωγμό εναντίον όσων πιστών, δεν θα δεχθούν το «σφράγισμά» και τη λατρεία του ως θεό. Μόνο λίγοι πιστοί δεν θα τον προσκυνήσουν και δεν θα λάβουν το «χάραγμά» του. Αυτοί θα είναι όσοι έχουν και διατηρούν τη σφραγίδα του Χριστού, δηλ. τη σωστική χάρη του Αγίου Πνεύματος, που έλαβαν με το άγιο βάπτισμα και το χρίσμα τους.
Ο ψευδοπροφήτης θα είναι εκκλησιαστικός ηγέτης. Θα είναι ο μεγαλύτερος αξιωματούχος της εποχής αυτής, μετά τον αντίχριστο.Θα παρουσιάζει δήθεν θαύματα και θα παρακινεί τους πιστούς να λατρεύουν τον αντίχριστο ως Θεό! Έτσι θα πλανά τους πιστούς.

3. Η αποστασία από την ορθή πίστη και ορθή ζωή

α. Προ της «συντελείας των αιώνων» θα υπάρξει μιά ξεχωριστή περίοδος, που θα σηματοδοτεί το τέλος του κόσμου. Η περίοδος αυτή περιγράφεται κυρίως στην «Αποκάλυψη» του Ιωάννη, αλλά και σʼ άλλα βιβλία της Αγίας Γραφής, όπως στον προφήτη Δανιήλ , στα Ευαγγέλια του Ματθαίου, Μάρκου και Λουκά , στις επιστολές του Απ. Παύλου , του Ευαγγελιστή Ιωάννη κτλ.. Στην εποχή αυτή θα επανέλθουν στη γη ο προφήτης Ηλίας με τον Ενώχ.

Η εποχή των «έσχατων ημερών» θα διαφέρει πολύ από την μέχρι τότε εποχή.
Η προηγούμενη των «έσχατων ημερών» εποχή η πίστη των ανθρώπων στο Χριστό κατά κανόνα είναι ελεύθερη.

Η δεύτερη περίοδος, η οποία περιλαμβάνει τις «έσχατες ημέρες» της ανθρωπότητας η πίστη στο Χριστό θα είναι υπό σκληρό διωγμό. Γιʼ αυτό ο Απ. Παύλος χαρακτηρίζει τις μέρες αυτές «χαλεπές». Σʼ αυτές τις μέρες ο διάβολος θα «λυθεί»! Η Αποκάλυψη λέει «λυθήσεται ο σατανάς εκ της φυλακής αυτού και εξελεύσεται πλανήσαι τα έθνη..»

Η νέα αυτή εποχή θα κυριαρχείται ολοκληρωτικά, όχι μόνο από τις δυνάμεις του σατανά, αλλά και από τα όργανά του, που είναι ο «αντίχριστος» και ο «ψευδοπροφήτης».

Ο αντίχριστος θα λαλεί λόγια βλάσφημα εναντίον του Θεού . Θα επιβάλει με τη βία τη λατρεία του εαυτού του ως Θεού. Θα διακόψει τη λατρεία του Χριστού ως αληθινού Θεού, σταματώντας την προσφορά της θυσίας! Αυτό είναι το «βδέλυγμα της ερημώσεως»!

Ο ψευδοπροφήτης θα προκαλέσει την αποστασία των πιστών από την ορθή πίστη και την ορθή ζωή, δηλ. από την ευσέβεια. Θα παρακινεί στην πλάνη τους πιστούς. Θα τους παρασύρει να λατρεύουν τον αντίχριστο ως Θεό! Θα πλανηθούν πολλοί. Θα κινδυνεύσουν ακόμα και οι εκλεκτοί. Θα γλιτώσουν λίγοι, όσοι θα έχουν την «σφραγίδα του αγίου Πνεύματος». Αυτοί είναι όσοι θα έχουν λάβει τη σωστική χάρη του Αγίου Πνεύματος με το άγιο βάπτισμα και θα τη διατηρούν με την άσκηση και τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας.

β. Πρέπει να σταθούμε λίγο σʼ αυτά τα προφητευόμενα γεγονότα. Όλες αυτές οι προρρήσεις του Χριστού, οι οράσεις του Δανιήλ, και οι αποκαλύψεις του Απ. Παύλου και του Ευαγγελιστή Ιωάννη, όλα τα προφητευμένα αυτά γεγονότα της Αγίας Γραφής για τις «έσχατες μέρες», έχουν διπλή διάσταση.

Η πρώτη διάστασή τους είναι η ιστορική. Δηλ. τα γεγονότα αυτά έχουν ήδη επαληθευτεί μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Η δεύτερη, είναι η εσχατολογική. Δηλ. τα προφητευμένα αυτά γεγονότα, που επαληθεύτηκαν, προτυπώνουν όσα θα συμβούν στις έσχατες μέρες.

΄Όταν ο Απ. Παύλος λέει ότι ο αντίχριστος θα καθίσει ως θεός στο ναό του Θεού, ποιό ναό εννοεί; Είναι σαφές ότι εννοεί το ναό του Σολομώντα, όπως δέχονται πολλοί άγιοι Πατέρες ( Δαμασκηνός κ.ά.). Το γεγονός όμως αυτό είναι και προτύπωση, για το τι θα συμβεί στις έσχατες μέρες, που ο αντίχριστος θα καθίσει στις ορθόδοξες εκκλησίες. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος το λέει ξεκάθαρα, ότι θα βεβηλωθεί όχι μόνο τι θυσιαστήριο του ναού του Σολομώντα, αλλά και των Εκκλησιών .

Όταν ο προφήτης Δανιήλ μιλάει για «θυσία», εννοεί προφανώς την θυσία, που προσφέρονταν στην εποχή προ Χριστού στο ναό του Σολομώντα. Στις έσχατες μέρες όμως δεν μπορεί να είναι ίδια αυτή η θυσία. Είναι η θυσία του Χριστού, που τελείται πλέον στις εκκλησίες από τους κληρικούς. Η θυσία όμως αυτή, που τελείται από τους κληρικούς, θα διακοπεί.

Ο Δανιήλ διευκρινίζει ότι η θυσία θα διακοπεί εξ αιτίας των αμαρτιών των θυσιαζόντων, με τη βίαιη παρέμβαση του αντίχριστου, ο οποίος θα την αντικαταστήσει από την δική του λατρεία. Αυτό εννοεί και ο Χριστός, όταν μιλώντας για το «βδέλυγμα ερημώσεως» λέει τη φράση «εστώς εν τόπω αγίω» . Ο άγιος «τόπος» στις έσχατες μέρες είναι η Εκκλησία, στην οποία τελείται η «θυσία του Χριστού». Είναι ο «Νέος Ισραήλ », δηλ. οι χριστιανοί, που «βλέπουν το Θεό».

Όμως, τη διακοπή της «θυσίας του Χριστού» ίσως θα πρέπει να τη δούμε και από μιά άλλη σκοπιά. Προτού ο αντίχριστος χρησιμοποιήσει βίαια μέτρα για τη διακοπή της στις έσχατες μέρες, θα παύσει η θυσία να είναι «ευπρόσδεκτη» στο Θεό, εξ αιτίας των αμαρτιών των θυσιαζόντων !
Ποιες μπορεί να είναι αυτές οι αμαρτίες των θυσιαζόντων; Θα μπορούσαμε νʼ αναφέρουμε μερικές:

Όταν θυσιάζουν τον «αμνό» του Θεού «κληρικοί» που ανήκουν σε αιρετικές, ή σχισματικές κοινότητες λεγομένων χριστιανών. Αυτοί, επειδή δεν έχουν την χάρη της ιερωσύνης, δεν προσφέρουν την αναίμακτη «θυσία».Διακόπτεται έτσι η «θυσία του Χριστού».

Όταν θυσιάζουν επίσης τον «αμνό» του Θεού «κληρικοί» καθηρημένοι από την Εκκλησία, ή και «αυτοχειροτόνητοι». Ούτε αυτοί προσφέρουν την «θυσία» του Χριστού. Κιʼ αυτοί δεν έχουν ιερωσύνη. Διακόπτεται πάλι η πραγματική «θυσία του Χριστού».

Όταν θυσιάζουν ακόμα τον «αμνό» του Θεού κληρικοί, που οι ίδιοι έχουν αιρετικά φρονήματα, ή είναι «ανάξιοι» να τελούν τη θεία μυσταγωγία. Η «θυσία» αυτή που προσφέρουν τα άτομα αυτά, δεν είναι «ευπρόσδεκτη» στο Θεό. Οι πιστοί, που γνωρίζουν τα φρονήματα των κληρικών αυτών, ή την εγνωσμένη «αναξιότητά» τους πρέπει να τους αποφεύγουν.

Η θεία κοινωνία στον «ανάξιο» γίνεται «εις κατάκριμα» , δηλ. είναι καταδίκη του. Ο Θεός είναι «πυρ καταναλίσκον» , που κατακαίει τον «ανάξιο» κληρικό που θα τολμήσει να ιερουργήσει τα μυστήριά Του.
Προτού, λοιπόν, ο αντίχριστος με βίαια μέτρα διακόψει την τέλεση της «θυσίας του Χριστού», εξ αιτίας των αμαρτιών των θυσιαζόντων, θα πάψει αύτη, τουλάχιστον σʼ ωρισμένες περιπτώσεις, να είναι «ευπρόσδεκτη» στο Θεό! Αυτό είναι μία διακοπή της.

γ. Μετά το «βδέλυγμα της ερημώσεως» τι θα συμβεί; Την απάντηση τη δίνει ο ίδιος ο Χριστός. « Τότε, λέει, οι εν τη Ιουδαία φευγέτωσαν επί τα όρη» !

Ο «Νέος Ισραήλ» είναι οι χριστιανοί. Και η «Νέα Ιουδαία» είναι η Εκκλησία. Τότε πρέπει οι χριστιανοί, που δεν θα πλανηθούν από τον «ψευδοπροφήτη», όσοι δηλ. δεν θα υποκύψουν στο σφράγισμα του αντίχριστου, επειδή θα έχουν τη «σφραγίδα» του Χριστού, δηλ. τη θεοποιό χάρη του αγίου Πνεύματος, να φύγουν «επί τα όρη»!

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην «Αποκάλυψή» του μιλάει για μια «γυναίκα», που είναι η Εκκλησία,. Η «γυναίκα» αυτή, δηλ. η Εκκλησία, την εποχή του αντίχριστου έφυγε στην «έρημον, όπου έχει εκεί τόπον ητοιμασμένον από του Θεού, ίνα εκεί τρέφωσιν αυτήν» .

Τη φυγή αυτή στην έρημο, προεικόνισε η φυγή του Παλαιού Ισραήλ από την Αίγυπτο και η παραπλάνησή του επί σαράντα χρόνια στην έρημο του Σινά. Εκεί ο Θεός έτρεφε το λαό του με το ουράνιο «μάννα», που είναι σύμβολο της «νοεράς προσευχής» . Εκεί «έπινον εκ πνευματικής ακολουθούσης πέτρας, η δε πέτρα ην ο Χριστός» . Οδηγούνταν από τη φωτεινή νεφέλη, που ήταν ο Χριστός .
Οι χριστιανοί ήδη από τον 3ο αιώνα, όταν είδαν τα πρώτα σημάδια εκκοσμίκευσης στην Εκκλησία, έφυγαν στην έρημο, ως αναχωρητές, που αποτέλεσαν τη μήτρα του μοναχισμού. Εκεί βρήκε καταφύγιο η ασκητική ζωή της Εκκλησίας. Άραγε, για μιά φορά ακόμα η έρημος θα καταστεί στους «έσχατους καιρούς» το καταφύγιο, όσων θα θέλουν να σωθούν;

4. Η εποχή μας είναι «προδρομική του αντίχριστου»

α. Δεν έχουμε καμιά απόδειξη ότι φανερώθηκε ακόμη ο σατανικός αυτός άνθρωπος. Δεν φαίνεται να έχει έλθει ακόμα ούτε ο «ψευδοπροφήτης».Ο ερχομός του «ψευδοπροφήτη» προϋποθέτει τον ερχομό του αντίχριστου . Είναι όμως, τουλάχιστον εποχή του «δράκοντα», δηλ του σατανά! Σʼ αυτή την περίοδο έχει επιτραπεί στο σατανά να ενεργεί κατά του ανθρώπου με όλη του τη δύναμη όλα τα κακά. Αυτό σημαίνει ότι η εποχή μας είναι τουλάχιστον εποχή προδρομική του αντίχριστου»!

β. Μπορεί να γεννηθεί μια εύλογα μιά απορία. Εφόσον ζούμε σε εποχή «προδρομική του αντίχριστου», που σημαίνει ότι δεν εμφανίστηκε ακόμα ούτε ο αντίχριστος, ούτε ο «ψευδοπροφήτης», τότε πώς κινδυνεύουμε να πλανηθούμε;
Πράγματι δεν ήλθε ακόμα, όπως φαίνεται, ο αντίχριστος. Όμως είναι σαν να ήλθε. Γιατί το έργο, που πρόκειται να επιτελέσει ο αντίχριστος όταν θα έρθει, ήδη επιτελείται στις μέρες μας από άλλα όργανά του, που είναι και αυτοί αντίχριστοι. Τι γραφικές μαρτυρίες γιʼ αυτά που λέμε;

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης λέει ότι ο αντίχριστος έρχεται, αλλά και ήλθε !
Ο απόστολος Παύλος λέει ότι μέχρι να έρθει η εποχή της γενικής και μεγάλης αποστασίας των ανθρώπων από το Θεό και του αντίχριστου «ενεργείται ήδη το μυστήριον της ανομίας» .

Όταν ο απ. Παύλος μιλάει για «μυστήριο ανομίας» εννοεί σαφώς όλα όσα θα συμβούν στην ανθρωπότητα από τον αντίχριστο, τον οποίο η Αγία Γραφή ονομάζει «άνομο» . «Μυστήριο ανομίας» είναι, λοιπόν, το έργο που θα ενεργήσει ο αντίχριστος. Το έργο αυτό, ενεργείται ήδη και στις μέρες μας, κατά τον απόστολο Παύλο!

Ο Απόστολος Παύλος, όταν βρίσκονταν σε περιοδεία στην Μικρά Ασία, σε συγκέντρωση των πρεσβυτέρων της Εφέσου, τους συμβούλευσε να προσέξουν. Μετά την αναχώρησή του από εκεί, τους είπε, θα εισέλθουν διάφοροι πλάνοι και ψευδοδιδάσκαλοι, σαν άγριοι λύκοι για να κατασπαράξουν το ποίμνιο. Τα άτομα αυτά, θα προέλθουν από την ίδια την Εκκλησία και θα διδάσκουν διδασκαλίες, που θα διαστρέφουν την αλήθεια για να αποσπούν τους πιστούς από την ορθή Πίστη . Αυτόν το κίνδυνο διατρέχουν πάντοτε οι πιστοί. Ιδιαίτερα δε όσο πλησιάζουμε στη συντέλεια του κόσμου, που είναι οι κατʼ εξοχήν έσχατες μέρες.

γ. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης κάνει μιά διάκριση μεταξύ αντίχριστου και αντίχριστων. Οι τελευταίοι, που ονομάζονται και «ψευδόχριστοι», θα εκτελούν το έργο του αντίχριστου, προτού ακόμα εμφανιστεί αυτός.

Λέει ο Ευαγγελιστής: «Παιδία, εσχάτη ώρα εστί, και καθώς ηκούσατε ότι ο αντίχριστος έρχεται, και νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν, όθεν γινώσκομεν ότι εσχάτη ώρα εστί» !
Μαζί όμως με τους «αντίχριστους» ή «
ψευδόχριστους» που θα εμφανισθούν στις έσχατες μέρες, θα εμφανισθούν και πολλοί «ψευδοπροφήτες». Ο Κύριος είπε: «πολλοί ψευδοπροφήται εγερθήσονται και πλανήσουσι πολλούς» Και πιο κάτω: «εγερθήσονται γαρ ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήτες και δώσουσι σημεία μεγάλα και τέρατα, ώστε πλανήσαι, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς» .

Στις μέρες προ του ερχομού του αντίχριστου ενεργείται «το μυστήριο της ανομίας» από τους άλλους αντίχριστους και ψευδοπροφήτες. Όλοι αυτοί εργάζονται για να πλανήσουν τους πιστούς, ακόμα και τους εκλεκτούς,. Θέλουν να τους απομακρύνουν από την ορθή πίστη, προλειαίνοντας έτσι το δρόμο για την έλευση του αντίχριστου. Εργάζονται από τώρα για το «βδέλυγμα ερημώσεως», που αποκάλυψε ο προφήτης Δανιήλ.

δ. Ευαγγελιστής Ιωάννης λέει ακόμα ότι όλοι αυτοί οι αντίχριστοι προέρχονται από μας τους χριστιανούς, αλλά δεν ήταν στην πραγματικότητα δικοί μας. Αν ήταν δικοί μας θα είχαν μείνει στην Εκκλησία και δεν θα είχαν φύγει.

«Εξ ημών εξήλθον, λέει, αλλʼ ουκ ήσαν εξ ημών. Ει γαρ ήσαν εξ ημών, μεμενήκεισαν αν μεθʼ ημών, αλλʼ ίνα φανερωθή ότι ουκ εισί πάντες εξ ημών» .

Ποιοι είναι αυτοί, που ήταν κάποτε μαζί μας, αλλά φύγανε απʼ την Εκκλησία κιʼ εκτελούν ως αντίχριστοι το έργο του αντίχριστου; Είναι οι διάφοροι αιρετικοί, που με τις διάφορες ομάδες τους πολεμούν την Ορθή Πίστη κιʼ αγωνίζονται να παραπλανήσουν τους πιστούς.

5. Η πλάνη μέθοδος του διαβόλου.

α. Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο «κατʼ εικόνα και ομοίωσή» Του. To «εμφύσημα» του Θεού, τον πλημμύρισε από τη θεοποιό χάρη Του. Τον τοποθέτησε στον Παράδεισο. Εκεί έβλεπε και μιλούσε με το Θεό ως φίλος προς φίλο. Προορισμός τους να γίνουν «κατά χάριν» θεοί.

Απʼ τον Παράδεισο έβγαλε τους Πρωτόπλαστους ο διάβολος. Τους παραπλάνησε. Τους είπε να φάνε τον απαγορευμένο καρπό, για να γίνουν κιʼ αυτοί θεοί. Η παραπλάνηση του διαβόλου υπήρχε στο σημείο, που αναφέρονταν στο τρόπο που μπορούσαν οι Πρωτόπλαστοι να γίνουν θεοί. Δεν αρνήθηκε ο διάβολος όλα είπε ο Θεός στους Πρωτόπλαστους, όπως το ότι πρέπει να γίνουν θεοί. Μόνο ένα σημείο αρνήθηκε. Αυτό ήταν ο τρόπος που θα πετύχαιναν τη θεοποίησή τους.

Ο δρόμος που ο Θεός έδειξε στους Πρωτόπλαστους για να γίνουν «όμοιοί»Του, από την ανθρώπινη πλευρά, ήταν η άσκηση. Συνίστατο στην εντολή της νηστείας. Η απαγόρευση από το Θεό στον Αδάμ και την Εύα να φάνε τον απαγορευμένο καρπό, αυτό το σκοπό εξυπηρετούσε. Έτσι ο διάβολος τους παραπλάνησε, λέγοντάς τους να παραβούν την εντολή του Θεού, για να γίνουν θεοί.

Οι Πρωτόπλαστοι, άπειροι από παγίδες του διαβόλου, εξαπατήθηκαν. Κιʼ έχασαν τον Παράδεισο. Σωτηρία του ανθρώπου είναι η επάνοδός τους στον Παράδεισο, στην κατάσταση δηλ. να βλέπουν το Θεό και να συνομιλούν μαζί Του ως φίλοι προς φίλο.

Η παρακοή του Αδάμ και της Εύας έγινε αιτία να εισέλθει η αμαρτία στην ανθρωπότητα. Με την αμαρτία αυτή της παρακοής των Πρωτόπλαστων εισήλθε και ο θάνατος στον κόσμο. Ο Θεός δεν δημιούργησε τον θάνατο. Ο θάνατος είναι συνέπεια του προπατορικού αμαρτήματος. Το θάνατο στις δύο μορφές του, τον πνευματικό θάνατο, δηλ. το χωρισμό της ψυχής του ανθρώπου από τον Θεό, και το σωματικό, δηλ. ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα κατάργησε ο Χριστός με το σταυρικό θάνατό Του και την Ανάστασή Του.

Οι συνέπειες της θεοκατάρατης αυτής παρακοής των Πρωτοπλάστων καταργούνται σε κάθε πιστό, συσταυρώνεται , συνθάπτεται και συνανασταίνεται με το Χριστό. Τότε μόνο ο πιστός σώζεται. Γιʼ αυτό λέγει η Γραφή: «μακάριος και άγιος ο έχων μέρος εν τη αναστάσει τη πρώτη. Επί τούτων ο δεύτερος θάνατος ουκ έχει εξουσίαν, αλλʼ έσονται ιερείς του Θεού και του Χριστού, και βασιλεύσουσι μετʼ αυτού χίλια έτη» .

β. Η πλάνη απομακρύνει τον άνθρωπο από τη σωτηρία. Για τον κίνδυνο αυτό προειδοποιεί η Αγία Γραφή, η οποία λέει: «βλέπετε μη τις υμάς πλανήση» .

Ο Απ. Παύλος συνδέει την πλάνη με τους ανθρώπους εκείνους που θʼ απολεσθούν. Αυτοί είναι όσοι δεν δέχτηκαν νʼ αγαπήσουν και να εγκολπωθούν την αλήθεια για να σωθούν. Σʼ αυτούς παραχωρεί ο Θεός να έρθει «ενέργεια πλάνης» . Αυτή η ενέργεια θα τους σπρώχνει στην πλάνη, να πιστεύουν στα ψεύδη. Έτσι θα φτάσουν να κατακριθούν .
Θα πλανηθούν όσοι στερούνται της σωστικής χάριτος του Θεού, που είναι η σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος. Τη σφραγίδα αυτή παίρνει ο πιστός στο βάπτισμά του και πρέπει να διατηρεί σʼ ολόκληρη τη μετέπειτα ζωή του . Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Α΄ Καθολική Επιστολή του λέει, ότι οι πιστοί έχουν το χρίσμα, δηλ. έχουν και διατηρούν μέσα τους το Άγιο Πνεύμα. Όποιος έχει μέσα του το Άγιο Πνεύμα, αυτό τους διδάσκει την αλήθεια . Γιʼ αυτό οι άνθρωποι αυτοί δεν πλανώνται.

6. Η Αγία Γραφή αποκαλύπτει όσους πλανούν τον κόσμο

α. Πρώτος είναι ο διάβολος, «ο πλανών την Οικουμένην» .
Με ποιό τρόπο ο διάβολος πλανά την Οικουμένη; Με την παραποίηση της αλήθειας. Ο διάβολος «εν τη αληθεία ουχ έστηκεν, ότι ουκ έστι αλήθεια εν αυτώ. Όταν λαλεί το ψεύδος, εκ των ιδίων λαλεί, ότι ψεύστης εστί και ο πατήρ αυτού»

Ο Χριστός είναι η ενσάρκωση της αλήθειας, όπως είπε ο Ίδιος: « Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» . Ό,τι λέει ο Χριστός είναι η αλήθεια. Όλη η παραδοθείσα πίστη είναι η αλήθεια. Η αλήθεια αυτή είναι η Ορθόδοξη Πίστη. Αυτή μόνο σώζει τον άνθρωπο. Η αλλοίωση αυτής της αλήθειας είναι η πλάνη, που οδηγεί στην απώλεια.

Η Ορθόδοξη πίστη αναφέρεται τόσο στην ορθή διδασκαλία, όσο και στην ορθή ζωή. Οι άγιοι Πατέρες είναι ξεκάθαροι στο ζήτημα αυτό. Δεν μπορεί ένας πιστός να είναι Ορθόδοξος, αν δεν διαθέτει και ορθή πίστη, αλλά και ορθή ζωή. Αν στερείται ένα από τα δύο αυτά στοιχεία, τότε δεν διαθέτει και το άλλο. ΄Όποιος δεν έχει π.χ. την ορθή πίστη, δεν διαθέτει και το ορθό βίωμα. Και αντίστροφα, όποιος δεν διαθέτει ορθή ζωή, δεν διαθέτει και ορθή πίστη.

β. Δεύτερος είναι ο ψευδοπροφήτης που θα φανερωθεί την εποχή του αντίχριστου.
Ο ψευδοπροφήτης είναι ανώτατος εκκλησιαστικός ηγέτης. Θα έλθει μαζί με τον αντίχριστο και θα πλανήσει πολλούς. Όπως θα δούμε πιό κάτω, θα κάνει «σημεία και τέρατα», δηλ. ψευδοθαύματα, για να εξαπατά τους ανθρώπους να λατρεύσουν τον αντίχριστο ως θεό! Και θα παρασύρει πολλούς.

γ. Τρίτη ομάδα είναι οι ψευδοπροφήτες. Οι ψευδοπροφήτες εργάζονται στην προ του αντίχριστου εποχή, όπως θα εργάζεται ο ψευδοπροφήτης την εποχή του αντίχριστου. Θα είναι και αυτοί πρόσωπα της Εκκλησίας, όπως Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι, επίσκοποι, άλλοι κληρικοί, μοναχοί και θεολόγοι, στερημένοι όμως της χάριτος του Αγίου Πνεύματος!
Από που προκύπτει η ταύτιση των αναξίων κληρικών με τους ψευδοπροφήτες;

Οι «προφήτες» στον Απόστολο Παύλο κατέχουν την κορυφή της κλίμακας των μελών της Εκκλησίας, μετά τους αποστόλους . Είναι κατʼ εξοχήν τα θεούμενα μέλη της Εκκλησίας. Η αρχαία Εκκλησία διάλεγε τους επισκόπους της από όσους είχαν φτάσει σε τέτοια κατάσταση θέωσης. Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης εξηγεί ότι οι προφήτες είναι οι επίσκοποι της Εκκλησίας, που είναι σε κατάσταση θέωσης .


Επομένως, εφʼ όσον «προφήτες» ήταν οι θεούμενοι επίσκοποι , που είχαν κάνει βίωμά τους την «ορθή πίστη», κατʼ αντιδιαστολή «ψευδοπροφήτες» είναι οι ανάξιοι κληρικοί, που προδίδουν την αποστολή τους, «πλανώντες και πλανώμενοι». Όσοι έπαυσαν πλέον να διαθέτουν την ορθή πίστη και ζωή. Σήμερα αυτοί είναι κυρίως οι Οικουμενιστές, οι λατινόφρονες επίσκοποι, που εργάζονται γα την «Ένωση των Εκκλησιών». Αυτοί εργάζονται για τον Ψευδοπροφήτη.

Ο Απ. Πέτρος ομιλεί και για «ψευδοδιδασκάλους », τους οποίους προφανώς ταυτίζει με όλους τους ανάξιους κληρικούς. Και απευθύνει εναντίον τους ένα δριμύτατο κατηγορώ, που πρέπει καθημερινά να έχει στη σκέψη του κάθε κληρικός της Εκκλησίας.

Αυτοί, γράφει μεταξύ πολλών άλλων ο Απ. Πέτρος, θα εισαγάγουν στους πιστούς πλανεμένες διδασκαλίες. Αυτές θα οδηγούν στην απώλεια. Επισημαίνει ιδιαίτερα τις διδασκαλίες τους για ηθικές παρεκτροπές. Θα εμπορεύονται τον πλαστό ζήλο τους σε βάρος των πιστών. Θα είναι ακάθαρτοι. Θα θεωρούν ως απόλαυση και τρυφή το να παραπλανούν πολλούς με τις απάτες τους και τις πλάνες τους, τις οποίες διαδίδουν. Εγκατέλειψαν τον ίσιο δρόμο και πλανήθηκαν. Θα ήταν καλύτερα γιʼ αυτούς να μην είχαν γνωρίσει ποτέ το δρόμο της σωτηρίας, παρά αφού τον γνώρισαν να γυρίσουν πίσω στην αμαρτωλή ζωή τους .

Οι ψευδοδιδάσκαλοι με τους «ψευδοπροφήτες» θα κάνουν πάντα το μεγαλύτερο κακό στην Εκκλησία, ιδίως στις έσχατες μέρες. Θα πλανήσουν τη μεγαλύτερη μερίδα των πιστών, εκτός από λίγους, που δεν θα δεχθούν «το σφράγισμα του αντίχριστου». Αυτοί όμως οι πιστοί θα υποστούν φρικτούς διωγμούς. Ακόμα και θάνατο!

δ. Η παραπλάνηση των πιστών διαρκεί σʼ όλο το διάστημα της ιστορίας της ανθρωπότητας. Ήδη, είδαμε πιό πάνω την παραπλάνηση των Πρωτόπλαστων από τον διάβολο. Ιδιαίτερα όμως επικίνδυνη για τον άνθρωπο θα είναι η εποχή του αντίχριστου, στη διάθεση του οποίου θα τεθεί όλη η δύναμη του διαβόλου και του ψευδοπροφήτη.
Το «μυστήριο της ανομίας ήδη ενεργείται» και πριν την έλευση του Αντίχριστου.

Οι πιστοί, λοιπόν, διέτρεξαν από την εποχή των αποστόλων, και διατρέχουν μέχρι τη συντέλεια του κόσμου, τον κίνδυνο να παραπλανηθούν.

Βρισκόμαστε, λοιπόν, σε έσχατες μέρες, χωρίς να ξέρουμε το πόσο θα
διαρκέσουν αυτές, για να έλθει τελικά η «συντέλεια» του κόσμου.
Αυτό όμως, που έχει ιδιαίτερη σημασία για τον κάθε Ορθόδοξο, δεν είναι το πότε θα γίνει η «συντέλεια» του κόσμου και θα έρθει ο Χριστός να κρίνει τον κόσμο, που ασφαλώς κάποτε θα έρθει. Ο θάνατος του κάθε ανθρώπου συνιστά άλλωστε για τον καθένα στην ουσία τη δική του μέλλουσα Κρίση. Ο καθένας προγεύεται τον Παράδεισο ή την κόλαση, ανάλογα με τα έργα του, ήδη από τη στιγμή του θανάτου του.

Σημασία για τον κάθε Ορθόδοξο έχει η προειδοποίηση του Κυρίου να μην πλανηθεί. Και η πλάνη θα προέλθει στην έσχατη αυτή εποχή, από τους ψευδοπροφήτες και ψευδοδιδασκάλους. Δηλ. από εκκλησιαστικούς ηγέτες! Από αυτούς που προδίδουν την ορθή πίστη. Από αυτούς που κατέληξαν να κατατάξουν τον εαυτό τους, είτε με τη θέλησή τους, είτε χωρίς να καταλάβουν, στην υπηρεσία του σατανά. Από αυτούς, που συντελούν στην αποστασία των πιστών και την «ερήμωση» της Ορθοδοξίας.

ΑΘ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΣ
τηλ. 27410. 59201
e-mail asakar@ acn. gr

Δημοσιεύθηκε στον
«Ορθόδοξο Τύπο» της 4. 8. 2006.


Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010




Η ΦΥΣΗ





Η φύση μπρός μας άνοιξε ως Ναός!
Εσύ τον κόσμο τούτον έχεις πλάσει
και Σύ ΄σαι της αγάπης ο Θεός,
που τη φωνή σου ακούμε μες τα δάση!
                                                             Γ. Βερίτης






Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΣΤΗΝ ΣΕΡΒΙΑ ΤΟ 2013


Ο Πατριάρχης Σερβίας Ειρηναίος χαιρετίζει την επίσκεψη του Πάπα 



Σε δηλώσεις του χθες ο νέος Πατριάρχης Σερβίας Ειρηναίος χαιρετίζει ξανά την επίσκεψη του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄ στη Σερβική πόλη Νις, το 2013, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 1.700 ετών από την υπογραφή του Διατάγματος των Μεδιολάνων το 313 μ.Χ. Συνέχισε μάλιστα λέγοντας ότι είναι μια καλή ευκαιρία για τον οικουμενικό διάλογο.


Mε την παρουσία Ορθοδόξων κληρικών ο παπικός "εσπερινός"

Mε την παρουσία Ορθοδόξων κληρικών ο παπικός "εσπερινός" για τη χριστιανική ενότητα

Το video από τη λήξη της Εβδομάδας προσευχής για τη χριστιανική ενότητα. Παρόντες στον παπικό «εσπερινό» και Ορθόδοξοι κληρικοί (βλ. 0.50 κ.εξής), μεταξύ τους και ο Μητροπολίτης Ιταλίας Γεννάδιος



Μεταξύ άλλων ο Πάπας δήλωσε: [δείτε πρώτα το αγγλικό κείμενο που εκφωνείται στο video – (0.40 κ.εξής) και μετά πρόχειρη μετάφρασή του στα ελληνικά]
Benedict XVI: “In a world marked by religious and Christian indifference ........
and even by an increasing aversion to the Christian faith, a new and intense activity of evangelization is required, not only among the peoples who do not yet know the Gospel, but also among those to whom Christianity was proclaimed and became a part of their history. Unfortunately, there is no lack of issues that separate us from one another, which we hope may be overcome through prayer and dialogue. However, there is a central point of Christ’s message that we can proclaim together: the paternity of God, the victory of Christ over sin and death by His cross and resurrection, the confidence in the transforming action of the Sprit.”

"Σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από αδιαφορία για τις θρησκείες και το Χριστιανισμό και μάλιστα με αυξανόμενη αποστροφή προς την χριστιανική πίστη, απαιτείται μια νέα και έντονη δραστηριότητα του ευαγγελισμού, όχι μόνο μεταξύ των λαών που δεν γνωρίζουν ακόμη το Ευαγγέλιο, αλλά και μεταξύ εκείνων στους οποίους ο Χριστιανισμός κηρύχθηκε και έγινε μέρος της ιστορίας τους. Δυστυχώς, υπάρχουν ζητήματα που μας διαχωρίζουν τον ένα από το άλλο, τα οποία ελπίζουμε ότι μπορούν να ξεπεραστούν μέσω της προσευχής και του διαλόγου. Ωστόσο, υπάρχει ένα κεντρικό σημείο του μηνύματος του Χριστού που μπορούμε να διακηρύσσουμε μαζί: η αναγνώριση της πατρότητας του Θεού, η νίκη του Χριστού επί της αμαρτίας και του θανάτου μέσω του Σταυρού και της Ανάστασής Του, η πίστη της μεταμορφωτικής δύναμης του Πνεύματος"
(Από ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ)


Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

Μία αβάσταχτη αλήθεια: Η έκταση των πάγων στην Αρκτική Θάλασσα αυξάνει!


Μία αβάσταχτη αλήθεια: Η έκταση των πάγων στην Αρκτική Θάλασσα αυξάνει!

Μια έκθεση από την Αμερικανική Εθνική Βάση Πληροφοριών Χιονιού και Πάγου (US National Snow and Ice Data Center) στο Κολοράντο διαπιστώνει ότι ο πάγος της Αρκτικής θάλασσας τους καλοκαιρινούς μήνες έχει αυξηθεί κατά 409.000 τετραγωνικά μίλια, ή 26 τοις εκατό, από το 2007!
Αλλά για μισό λεπτό, δεν έχουμε ακούσει από το ίδιο Κέντρο ότι ο πάγος από τον Βόρειο Πόλο πρόκειται να εξαφανιστεί από τώρα;
Δεν μας αξίζει μία συγνώμη από τους φανατικούς της υπερθέρμανσης του πλανήτη (global warming) που θέλουν να διαμορφώσουν την γνώμη του κόσμου στα μέτρα τους και αποκαλούν όλους όσους αντιτίθενται στην υστερική θεωρία τους αμαθείς αρνητές.
Ήταν τόσο πεπεισμένοι ότι ο κόσμος τελειώνει και μόνο αυτοί θα μπορούσαν να τον σώσουν, όμως τώρα έχουν εκτεθεί, στην καλύτερη περίπτωση, ως υπερβολικά ιδεαλιστές και στη χειρότερη περίπτωση, απατεώνες.
Θα πρέπει να δηλώσουν δημόσια την μετάνοιά τους για την υπεροψία τους.
Προτείνω να κάθονται πάνω στα κομμάτια των πάγων που λιώνουν και να αναλογιστούν ποια είναι τα όριά τους.
Είτε έτσι είτε αλλιώς αφήστε τις πολικές αρκούδες να ασχοληθούν με αυτούς
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή: http://www.washingtontimes.com/


                            

ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

Μη προσευξώμεθα φαρισαϊκώς, ήχος α΄




Παντοκράτωρ Κύριε - Βεβαρημένων των οφθαλμών μου