Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010

῾Η χρησιμοποίησις ὑπὸ τῆς Ρώμης τοῦ ῾Ημερολογίου ὡς προπαγανδιστικοῦ μέσου παραπλανήσεως καὶ συγκρούσεως τῶν ᾿Ορθοδόξων



῾Ο Παπικὸς Προσηλυτισμὸς
καὶ ἡ Μεταρρύθμισις τοῦ ῾Ημερολογίου

«᾿Ορθῶς ἄρα ἡ ᾿Εκκλησία ῾Ιεροσολύμων
ἀπεφήνατο κατὰ τῆς καινοτομίας
ἐπὶ τῇ βάσει καθαρῶς δογματικῶν λόγων»
(Γρηγόριος Παπαμιχαὴλ)

ΜΕΤΑ τὴν πολλαπλῆ καταδίκην τῆς παπικῆς ῾Ημερολογιακῆς Καινοτομίας ὑπὸ τῶν ᾿Ορθοδόξων κατὰ τὸν ΙϚʹ αἰῶνα, τὰ κύματα τῆς συγχύσεως ἀπὸ τὸ «παγκόσμιον σκάνδαλον» τοῦ Γρηγοριανοῦ ῾Ημερολογίου δὲν ἔπαυσαν νὰ προσκρούουν εἰς τὴν Θείαν ῾Ολκάδα τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας διὰ μέσου τῆς ἐπιτεταμένης παπικῆς προπαγάνδας εἰς τὴν ᾿Ανατολήν, ἀλλ᾿ οἱ φύλακες ἐφρυκτώρουν καὶ διησφάλιζον τὸ λογικὸν ποίμνιόν των. ῾Ο Καθηγητὴς κ. Ι. Σοκολώφ, τῆς Θεολογικὴς ᾿Ακαδημίας Πετρουπόλεως, ἔγραφε τὸ 1910: «᾿Αλλὰ καὶ ἐν τοῖς μετέπειτα χρόνοις οἱ ῞Ελληνες ἱεράρχαι ἐπανειλημμένως συνίστων τοῖς ὀρθοδόξοις τὴν ἀποφυγὴν καὶ τοῦ νέου τούτου ὅπλου τῆς λατινικῆς προπαγάνδας, ὡς Κύριλλος ὁ Λούκαρης, Παρθένιος ὁ Αʹ, Παΐσιος ὁ Βʹ, Κύριλλος ὁ Εʹ, Γρηγόριος ὁ Ϛʹ καὶ ῎Ανθιμος ὁ Ϛʹ. ᾿Αλλὰ καὶ οἱ τῶν λοιπῶν ᾿Εκκλησιῶν Πατριάρχαι τὴν αὐτὴν ἐπεδείξαντο ἐν τῷ ζητήματι τούτῳ μέριμναν, ἐφ᾿ ᾧ καὶ ἐν Παλαιστίνῃ καὶ ἐν Συρίᾳ καὶ ἐν Αἰγύπτῳ καὶ ἐν Κύπρῳ ἔτι ἐξεδόθησαν πρός τε τὸν κλῆρον καὶ τὸν λαὸν πατριαρχικαὶ καὶ ποιμαντορικαὶ ᾿Εγκύκλιοι, ἐν αἷς ἐτονίζετο ἡ χροιὰ καὶ ὁ σκοπὸς τῆς ἡμερολογιακῆς ταύτης μεταρρυθμίσεως, καὶ συνεδέετο αὕτη πρὸς τὴν λοιπὴν γνωστὴν σειρὰν τῶν διαφόρων καινοτομιῶν τῆς παπικῆς ᾿Εκκλησίας», καθ᾿ ὅσον «ἡ ὑπὸ τοῦ Πάπα Γρηγορίου τοῦ ΙΓʹ τῷ 1582 ἐπενεχθεῖσα ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμισις ἀνέκαθεν ἢ μᾶλλον εὐθὺς ἀμέσως ἐθεωρήθη ἐν τῇ ᾿Ορθοδόξῳ ᾿Ανατολῇ ὡς καινοτομία ἐκκλησιαστικὴ καὶ θρησκευτικὴ καὶ ὡς μία ἐκ τῶν συνήθων τάσεων τῆς κρατούσης ἐν τῇ Δύσει ἐκκλησιαστικῆς ἀπολυταρχίας, τὸ ὄνειρον τῆς ὁποίας ἦν καὶ ἔστι καὶ ἔσται ἡ ἐπέκτασις τῆς ἐπιρροῆς αὐτῆς ἐπὶ τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Ανατολῆς. ᾿Εθεωρήθη, ἄλλαις λέξεσι, νέα παπικὴ ἐκστρατεία κατὰ τῆς ἐν ᾿Ανατολῇ ᾿Ορθοδοξίας. ῾Ως τοιαύτη θεωρηθεῖσα καὶ ἐκτιμηθεῖσα ἡ καινοτομία αὕτη ἀμέσως κατεδικάσθη» ὑπὸ τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας Συνοδικῶς καὶ ἀπερρίφθη.
Ο ΠΑΠΙΚΟΣ ὅμως προσηλυτιστικὸς ζῆλος καὶ φανατισμὸς δὲν ἐξητμίσθη, ἀλλὰ προσεπάθη διὰ παντὸς τρόπου νὰ ἐπιβάλῃ τὴν Καινοτομίαν.
Εἰς τὴν προοπτικὴν αὐτήν, περὶ τὰ τέλη τοῦ ΙΘʹ αἰῶνος ἐνεφανίσθη εἰς τὸ προσκήνιον ὁ παπικὸς καρδινάλιος Π. Τοντίνι (Tondini de Quarenghi) ὑπὸ τὰς ἑξῆς συνθήκας.
῾Υφίστατο εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν ὁ «῾Ελληνικὸς Φιλολογικὸς Σύλλογος», εἰς τὸν ὁποῖον τὴν 7ην ᾿Ιουνίου 1893 ἔγινε διάλεξις περὶ ῾Ημερολογίου, «αἱ δὲ συζητήσεις τοῦ Συλλόγου ἐπὶ τῆς ἡμερολογιακῆς μεταρρυθμίσεως ηὐξήθησαν σὺν τῶ χρόνῳ τοσοῦτον, ὥστε ὁ Πατριάρχης ῎Ανθιμος ὁ Ζʹ (1895-1896) ἀπηγόρευσε ταύτας.
Τὸ ἔτος 1894 ὁ παπικὸς καρινάλιος Π. Τοντίνι, μέλος ὢν τῆς῾῾Ακαδημίας τῆς Βολωνίας᾿᾿, εἰς Κωνσταντινούπολιν, ῾῾δι᾿ ἐπανειλημμένων ἀγορεύσεων, γενομένων ἀπὸ τοῦ βήματος τοῦ ῾Ελληνικοῦ Φιλολογικοῦ Συλλόγου᾿᾿, ὑπεστήριζε τὴν μεταρρύθμισιν τοῦ ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου.
Τὸ ἑπόμενον ἔτος 1895 μετέβη πρὸς τὸν αὐτὸν σκοπὸν εἰς Ρωσίαν. ᾿Αλλὰ ῾῾ὑπὸ τοῦ Συμβουλίου τῆς Γεωγραφικῆς ῾Εταιρείας τῆς Ρωσίας᾿᾿ ἐδόθη εἰς αὐτὸν ἀρνητικὴ ἀπάντησις.
᾿Επανελθὼν τὸ αὐτὸ ἔτος ἐκ Ρωσίας εἰς Κωνσταντινούπολιν, ἠγόρευσε πάλιν εἰς τὸν ῾῾῾Ελληνικὸν Φιλολογικὸν Σύλλογον᾿᾿, προπαγανδίζων τὴν παπικὴν ἡμερολογιακὴν μεταρρύθμισιν.
Διὰ τῶν προσηλυτιστικῶν τούτων ἀγορεύσεων, ἐξετέθησαν αἱ ἐν προκειμένῳ νέαι θέσεις τοῦ Παπισμοῦ. Δηλαδή, ῾῾ἡ ἐγκατάλειψις τοῦ νῦν ἐν χρήσει ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου καὶ ἡ ἀντικατάστασις αὐτοῦ δι᾿ἑτέρου ἀκριβεστέρου ἐπιβάλλεται μὲν ὑπὸ λόγων ἐπιστημονικῶν καὶ διεθνῶν, οὐδαμῶς δὲ
παρεμποδίζεται ὑπὸ λόγων θρησκευτικῶν. ῾Ως ἀκριβέστερον δὲ ἡμερολόγιον ὑπέδειξε τὸ παρὰ τοῖς λαοῖς τῆς ῾Εσπερίας ἐν χρήσει γρηγοριανόν᾿᾿. ᾿Εσυκοφάντει δὲ ὁ παπικὸς Τοντίνι τοὺς ᾿Ορθοδόξους, ὅτι θεωροῦν τὸ ἰουλιανὸν ἡμερολόγιον ὡς ῾῾τὸ μόνον ἀληθὲς καὶ ἀκριβὲς᾿᾿ καὶ ὡς ζήτημα ῾῾καθαρῶς θρησκευτικόν᾿᾿».
* * *
ΕΙΣ ΤΟΝ παπικὸν καρδινάλιον Π. Τοντίνι ἐδόθη ἀπάντησις μέσῳ τοῦ ἐπισήμου περιοδικοῦ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου «᾿Εκκλησιαστικὴ ᾿Αλήθεια». Τὸ πλῆρες κείμενον τῆς ἀπαντήσεως ταύτης δημοσιεύομεν ἐν συνεχείᾳ, ἂν καὶ δὲν ἀποδεχώμεθα πάσας τὰς ἀπόψεις αὐτοῦ, ἐφ᾿ ὅσον καθ᾿ ἡμᾶς «ὁ διαχωρισμὸς τοῦ ᾿Ιουλιανοῦ ἡμερολογίου ἀπὸ τῆς ὀρθοδόξου λατρείας καὶ τοῦ ἑορτολογίου εἶναι ἀδύνατος, καθ᾿ ὅτι συνεδέθη μετὰ τούτων ἀρρήκτως. Τὸ ίουλιανὸν ἡμερολόγιον ἢ καλενδάριον εἶναι ἡ ἐν τῷ παρόντι αἰῶνι χρονικὴ τάξις τῶν
ἑορτῶν τῆς ῾῾ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ᾿᾿ θείας λατρείας τῆς ᾿Ορθοδοξίας» .
Πρὶν ὅμως νὰ παραθέσωμεν τὸ κείμενον τῆς «᾿Εκκλησιαστικῆς ᾿Αληθείας»,
ἀξίζει νὰ ἴδωμεν τί ἀπέγινεν ὁ παπικὸς Π. Τοντίνι, ὅστις «ἀπεδείχθη
ὑποκρινόμενος ὁμιλῶν περὶ ἐπιστημονικοῦ χαρακτῆρος τοῦ ἡμερολογίου, καθ᾿ ὅτι ἀργότερον, ἐν ἔτει 1905, ὑπεστήριζε τὸ ἀντίθετον»! ᾿Ιδού πῶς ὁ Γρηγόριος Παπαμιχαὴλ ἐν ἔτει 1910 περιγράφει τὴν προσηλυτιστικὴν προσπάθειαν τοῦ παπικοῦ καρδιναλίου: «Καὶ εἶναι μὲν ἀληθές, ὥς ἄλλως τε ἦν καὶ ἑπόμενον, ὅτι ὁ πάντα λίθον ἐν τῇ ᾿Ορθοδόξῳ ᾿Ανατολῇ μετὰ φανατισμοῦ κινήσας ὑπὲρ ἀποδοχῆς τῆς μεταρρυθμίσεως ταύτης (τοῦ παπικοῦ ἡμερολογίου) πατὴρ Tondini de Quarenghi ὑπεστήριξε πάσῃ δυνάμει, ὅτι ἡ ὑπὲρ τῆς μεταρρυθμίσεως προπαγάνδα αὐτοῦ ὡς μόνα ἐλατήρια καὶ δικαιολογίαν ἔχει τὰ ἐπιστημονικὰ συμφέροντα τῆς μεμορφωμένης ἀνθρωπότητος, στερεῖται δὲ παντάπασι πάσης δογματικῆς χροιᾶς, μηδαμῶς θίγουσα τὰς παλαιὰς μεταξὺ τῆς Δυτικῆς καὶ ᾿Ανατολικῆς ᾿Εκκλησίας δογματικὰς ἔριδας καὶ διαφοράς, ἀλλ᾿ ὅμως ταχέως ὁ πατὴρ οὗτος ἐφωράθη ὑποκρινόμενος ἐν τοῖς ἰσχυρισμοῖς αὐτοῦ, διότι ἐν τῷ ῾῾Bessarione᾿᾿ (Βησσαρίων) τῷ 1905 ἐδημοσίευσε μελέτην ὑπὸ τὴν ἐπιγραφήν: ῾῾Les titres exprimant directement la divine Maternité de Marie dans le Théotocarion du Patriarcat de Constantinople᾿᾿(᾿Ονομασίαι ἐκφράζουσαι ἀμέσως τὴν θείαν μητρότητα τῆς Μαρίας ἐν τῷ Θεοτοκαρίῳ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως), ἐν ᾗ θεωρήσας πρόσφορον νὰ ἀναμίξῃ καὶ τὸ ἡμερολογιακὸν ζήτημα, ἀπεφάνθη, ὅτι τοῦτο ἐνέχει ἐκκλησιαστικὴν και θρησκευτικὴν σπουδαιότητα καὶ εἶναι μάλιστα ΕΝ ΤΩΝ ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΝ ΚΑΙ ΟΥΣΙΩΔΕΣΤΑΤΩΝ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ, ἕνεκα τῶν ὁποίων ὑφίσταται ἡ μεταξὺ τῶν ᾿Εκκλησιῶν διαίρεσις. ῾Η δὲ οὐσία τοῦ περὶ οὗ ὁ λόγος ζητήματος
τούτου ἔγκειται ἐν τῇ ἀποδοχῇ ἢ μὴ ῾῾τῆς μιᾶς πηγῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας᾿᾿, ἄλλαις λέξεσιν, ἐν τῇ ἀποδοχῇ ἤ ἀποκρούσει τοῦ παπικοῦ πρωτείου ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ τοῦ Χριστοῦ». Καθίστατο λοιπὸν σαφέστατον, ὅπως ὀρθότατα παρετηρήθη, ὅτι «ἡ ἀποδοχὴ τοῦ παπικοῦ ἡμερολογίου σημαίνει θρησκευτικῶς ἀναγνώρισιν, ἀποδοχὴν καὶ ὑποταγὴν εἰς τὸν αἱρεσιάρχην Πάπαν, ἡ δὲ ἄρνησις τῆς παπικῆς ταύτης καινοτομίας δηλοῖ ἀπόκρουσιν τοῦ αἱρεσιάρχου».
* * *
῾Η Μεταρρύθμισις τοῦ ῾Ημερολογίου
Η ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΙΣ τοῦ παρὰ τοῖς ᾿Ορθοδόξοις λαοῖς ἐν χρήσει ῾Ημερολογίου ἀπετέλεσεν, ἀπὸ τοῦ παρεθόντος ἤδη ἔτους, ζήτημα, ὑπὲρ οὗ ἐπεζητήθη νὰ ἐφελκυσθῇ ἡ προσοχὴ καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ καθ᾿ ἡμᾶς δημοσίου. Αἱ πρὸς ἐπίτευξιν τοῦ σκοποῦ τούτου προσπάθειαι κατεβλήθησαν ὑπὸ τοῦ ἐκ τῶν μελῶν τῆς ἀκαδημίας τῆς Βολωνίας (Bologne) αἰδεσιμωτάτου P. Tondini, ὅστις δι᾿ ἐπανειλημμένων ἀγορεύσεων, γενομένων ἀπὸ τοῦ βήματος τοῦ ῾Ελληνικοῦ Φιλολογικοῦ Συλλόγου, καὶ πέρυσι καὶ πρὸ ὀλίγων εἰσέτι ἡμερῶν, μετὰ τὴν ἐκ Ρωσίας ἐπάνοδόν του, ἔνθα εἶχε μεταβῆ ἐπὶ τῷ αὐτῷ σκοπῷ, ἐπειράθη νὰ ἀποδείξῃ, ὅτι ἡ ἐγκατάλειψις τοῦ νῦν ἐν χρήσει ᾿Ιουλιανοῦ ἡμερολογίου καὶ ἡ ἀντικατάστασις αὐτοῦ δι᾿ ἑτέρου ἀκριβεστέρου, ἐπιβάλλεται μὲν ὑπὸ λόγων ἐπιστημονικῶν καὶ διεθνῶν, οὐδαμῶς δὲ παρεμποδίζεται ὑπὸ λόγων θρησκευτικῶν. ῾Ως ἀκριβέστερον δὲ ἡμερολόγιον ὑπέδειξε τὸ παρὰ τοῖς λαοῖς τῆς ῾Εσπερίας ἐν χρήσει Γρηγοριανόν. Εἰς τὰς ἀποπείρας ταύτας τὸ πολὺ δημόσιον ἐδείχθη τὰ μάλα ἐπιφυλακτικὸν καὶ ἀπρόθυμον, τινῶν μὲν θεωρούντων τὰς παρούσας περιστάσεις ὡς ὅλως ἀκαταλλήλους, πρὸς ὑποκίνησιν τοιούτων ζητημάτων, ἄλλων δὲ μετὰ δυσπιστίας ἀποβλεπόντων εἰς τὸ πρᾶγμα καὶ διερωτωμένων μὴ ἡ ἐμφάνισις, καὶ τοῦ ζητήματος τοῦ ἡμερολογίου, καθ᾿ ὅν ἀκριβῶς χρόνον ἡ παλαιὰ Ρώμη ἐντείνει τὰς ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ ἐνεργείας της ἐπὶ τοῦ θρησκευτικοῦ ἐδάφους, εἶναι προϊὸν οὐχὶ τυχαίας συμπτώσεως, ἀλλὰ συνδεδυασμένη καὶ εἰς τὸν αὐτὸν σκοπὸν τείνουσα ἀνέλιξις ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ σχεδίου. ῞Οπως ποτ᾿ ἂν ᾖ ὅμως καὶ ὑποτιθεμένου τοῦ καθαρῶς αὐτοτελοῦς καὶ ἐπιστημονικοῦ σκοποῦ τοῦ ζητήματος, ἀπάντησίς τις σαφὴς καὶ εὐκρινής, ἐπαναφέρουσα τὸ ἀντικείμενον τοῦτο εἰς τὸ ἀληθὲς αὐτοῦ σημεῖον ἀπὸ τοῦ λελανθασμένου, εἰς ὃ ἐξώθησαν αὐτὸ αἱ ἐν τῷ Φιλολογικῷ Συλλόγῳ ἀγορεύσεις, νομίζομεν ὅτι ὀφείλεται τῷ σοφῷ ἀκαδημαϊκῷ, καὶ εἰς τὴν ἀπάντησιν ταύτην— τὴν οὐδένα μὲν ἐπίσημον χαρακτῆρα ἔχουσαν ἢ δικαιουμένην νὰ ἔχῃ, ἀλλὰ διερμηνεύουσαν πιστῶς τὸ φρόνημα οὐχὶ ἀσημάντου μερίδος τῆς κοινωνίας ἡμῶν — σκοπεῖ νὰ δώσῃ ἡ παροῦσα διατριβή.
* * *
ΑΝ ΚΑΛΩΣ ἀντελήφθημεν τῶν λεγομένων τοῦ αἰδεσιμωτάτου Tondini, τὸ κύριον σημεῖον, ἀφ᾿ οὗ ὡρμήθη οὗτος εἶναι ὅτι ἡμεῖς ἐμμένομεν εἰσέτι εἰς τὴν ἰδέαν, ὅτι τὸ ᾿Ιουλιανὸν ἡμερολόγιον εἶναι τὸ μόνον ἀληθὲς καὶ ἀκριβές· πρὸς δὲ ὅτι καὶ θεωροῦμεν τὸ ζήτημα ὡς καθαρῶς θρησκευτικόν. Διὸ καὶ προσεπάθησε νὰ μᾶς πείσῃ
α) ὅτι τὸ ζήτημα τῆς διορθώσεως τοῦ ἡμερολογίου εἶναι ζήτημα καθαρῶς ἐπιστημονικόν, οὐδεμίαν ἄμεσον σχέσιν ἔχον πρὸς τὴν θρησκείαν, καὶ
β) ὅτι εἶναι ἀνεπίδεκτον συζητήσεως τὸ λελανθασμένον τοῦ ᾿Ιουλιανοῦ
ἡμερολογίου.
Συνεπῶς κατέληξεν εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι τὸ Γρηγοριανὸν ἡμερολόγιον, τὸ μὴ ἔχον τὰς ἐλλείψεις τοῦ ᾿Ιουλιανοῦ, δέον νὰ ἀντικαταστήσῃ τοῦτο. Τὴν ὑπὸ τοιαύτην ὅμως ἄποψιν ἐξέτασιν τοῦ ζητήματος ἐχαρακτηρίσαμεν ἀκριβῶς ἀνωτέρω ὡς λελανθασμένην, δι᾿ οὓς λόγους μέλλομεν νὰ ἐκθέσωμεν. Καὶ ἐν πρώτοις, σφάλλεται ὁ αἰδεσμιμώτατος Tondini, ὑποθέτων ὅτι ἡμεῖς θεωροῦμεν εἰσέτι τὸ ᾿Ιουλιανὸν ἡμερολόγιον ὡς κατὰ πάντα τέλειον· ἐξ ἐναντίας πάντες οἱ καὶ ἄκρῳ δακτύλῳ μόνον γευσάμενοι παιδεύσεώς τινος, γινώσκουσιν ὅτι τὸ ᾿Ιουλιανὸν ἡμερολόγιον, ἕνεκα τῶν ὡς ἐκ τῆς ἐλλείψεως τῶν καταλλήλων ὀργάνων ἀτελῶν ἀστρονομικῶν παρατηρήσεων καὶ γνώσεων τῆς ἐποχῆς καθ᾿ ἣν κατηρτίσθη, περιέχει ἐλαφράς τινας ἀνακριβείας, αἵτινες, ἀνεπαίσθητοι καθ᾿ ἣν ἐποχὴν ἐγένετο ἢ καὶ νῦν ἔτι, καταστήσονται πάντως μετὰ πάροδον χρόνου πολλοῦ πρόδηλοι καὶ ἐπαισθηταί.῾Επομένως εἶναι πάντῃ περιτταὶ αἱ ὅλως ἀνεπαρκεῖς καθ᾿ἑαυτὰς ἀποδείξεις, ἄς ἐσταχυολόγησε τῆδε κακεῖσε, ὅπως μᾶς πείσῃ περὶ πράγματος, ὅπερ οὐδεὶς θέτει ἢ διενοήθη νὰ θέσῃ τὴν σήμερον ἐν ἀμφιβόλῳ. ᾿Επίσης ματαιοπονεῖ ὁ αἰδεσιμώτατος Tondini, ὅπως μᾶς πείσῃ περὶ τοῦ καθαρῶς ἐπιστημονικοῦ χαρακτῆρος τοῦ θέματός του. Καὶ ἐν τούτῳ, ὅτι δηλαδὴ τὸ ἡμερολόγιον δὲν ἔχει ἄμεσον καὶ ἀπ᾿ εὐθείας σχέσιν πρὸς τὴν θρησκείαν, εἴμεθα σύμφωνοι. Λέγομεν ὅμως ἄμεσον καὶ ἀπ᾿ εὐθείας σχέσιν, δι᾿ οὓς λόγους θὰ ἀναπτύξωμεν κατωτέρω.
* * *
ΑΛΛ᾿ ΕΚ ΤΟΥ ὅτι συμφωνοῦμεν ἐν τοῖς ἀνωτέρω δυσὶ σημείοις ἕπεται [ ἆρά γε ] ὅτι συμφωνοῦμεν καὶ ὡς πρὸς τὸ συμπέρασμα, ὅτι δηλαδὴ πρέπει ἀμέσως νὰ ἀντικατασταθῇ τὸ νῦν ἡμερολόγιον καὶ δὴ διὰ τοῦ Γρηγοριανοῦ; Πολλοῦ γε καὶ δεῖ, καὶ διὰ πολλαπλοῦς λόγους. Καὶ ἐν πρώτοις, ἅπαξ τεθέντος ὅτι τὸ ᾿Ιουλιανὸν ἡμερολόγιον πρέπει νὰ ἀντικατασταθῇ ὡς ἐλαττωματικόν, ἐννοεῖται οἴκοθεν ὅτι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θὰ ἀντικαταστήσῃ αὐτὸ πρέπει νὰ φέρῃ
αὐθεντικῶς πάντα τὰ προσόντα ἀδιαφιλονεικήτου ἀκριβείας· διότι βεβαίως ἡ ἀναστάτωσις τῆς κοινωνίας πρὸς ἁπλῆν παραδοχὴν ἑτέρου ἐν ἐλάσσονι μὲν σχετικῶς βαθμῷ ἀνακριβοῦς, ἀλλὰ πάντοτε ἀνακριβοῦς, δὲν ἀξίζει τὸν κόπον.
᾿Εξακολουθοῦμεν δὲ νὰ φρονῶμεν ὅτι τὸ Γρηγοριανὸν ἡμερολόγιον δὲν ἔχει ὑπὲρ ἑαυτοῦ ἀδιαφιλονεικήτους ἀποδείξεις μαθηματικῆς ἀκριβείας, καὶ ὅτι ἡ ἐπιστήμη δὲν εἶπεν εἰσέτι τὴν τελευταίαν λέξιν της ἐπὶ τοῦ ἀπασχολοῦντος ἡμᾶς ἀντικειμένου. ᾿Αλλὰ θὰ μᾶς εἴπωσι: τὸ κώλυμα τοῦτο δύναται νὰ ἀρθῇ μέχρι
τοῦ 1900, ἐπισπευδομένης τῆς συγκλήσεως συνεδρίου ἐξ ἁρμοδίων ἀνδρῶν, ὅπερ νὰ καταρτίσῃ μετὰ μαθηματικῆς ἀκριβείας τὸ ἡμερολόγιον. Δὲν
ἀντιλέγομεν· μόνον δὲν πρέπει νὰ λησμονηθῇ ὅτι ἡμεῖς οἱ ᾿Ανατολῖται ἔχομεν ὡς ἀρχὴν τὸ «σπεῦδε βραδέως», μὴ μεταίροντες εὐκόλως τὰ ὅρια ἃ ἔθεντο οἱ Πατέρες ἡμῶν, καὶ μάλιστα ἐπὶ ζητημάτων ἐχόντων οἱανδήποτε, ἔστω καὶ πόρρωθεν, ἔμμεσον σχέσιν μὲ τὴν θρησκείαν. ῞Οτι δὲ τὸ ἡμερολόγιον ἔχει ἔμμεσον σχέσιν μὲ τὴν θρησκείαν καὶ ἀρκετὰ στενὴν μάλιστα ἐξάγεται οὐχὶ μόνον ἐκ τοῦ ὅτι ἐξ αὐτοῦ ἐξαρτᾶται ἡ μεγίστη τῶν χριστιανικῶν ἑορτῶν, τὸ Πάσχα, ὡς καὶ πᾶσαι αἱ ἐξ αὐτοῦ ρυθμιζόμεναι, οὐχὶ μόνον ἐκ τῆς συχνῆς μνείας Συνόδων καὶ Κανόνων τῆς ᾿Εκκλησίας, ὧν ἐγένετο χρῆσις ἐν ταῖς ἀγορεύσεσι τοῦ αἰδεσιμωτάτου Tondini, ἀλλὰ καὶ ἐξ αὐτῆς τῆς συμπεριφορᾶς του, ἀποταθέντος πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην, καθὼς καὶ ἐκ τῆς ἀπαντήσεως τῆς δοθείσης αὐτῷ ἐν Ρωσίᾳ, ὅτι ἄνευ τῆς συμμετοχῆς τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῶν λοιπῶν Πατριαρχῶν τῆς ᾿Ανατολῆς, πᾶσα διόρθωσις τοῦ ἡμερολογίου εἶναι ἀδύνατος.
* * *
ΑΛΛΑ δεδόσθω πρὸς στιγμὴν ὅτι τὸ Γρηγοριανὸν ἡμερολόγιον διακηρύττεται αὐθεντικῶς τέλειον, ἢ ὅτι διορθοῦται καὶ τελειοποιεῖται μέχρι τοῦ 1900 εἰς τρόπον τοιοῦτον, ὥστε οὐδεμία νὰ ὑπολειφθῇ ἀμφιβολία περὶ τῆς ἀκριβείας του. Θὰ ἀνταλλάξωμεν λοιπὸν ἀμέσως πρὸς αὐτὸ τὸ ἡμέτερον ἡμερολόγιον; Πάλιν ὄχι, ἀπαντῶμεν. Καὶ ἡ αἰτία; Διότι, μολονότι τὸ ζήτημα εἶναι καθαρῶς ἐπιστημονικόν, ὁ ἁπλοῦς λαὸς ὅμως, ἡ μεγίστη δηλαδὴ πλειοψηφία τῶν ὀρθοδόξων, ἕνεκα τῆς ἐμμέσου σχέσεως τοῦ ἡμερολογίου πρὸς τὴν θρησκείαν καὶ δὴ πρὸς τὸ Πάσχα, θεωρεῖ τὸ ζήτημα ὡς καθαρῶς θρησκευτικόν. ῾Η ἀπότομος λοιπὸν ἀλλαγὴ τοῦ ἡμερολογίου, θὰ ἰσοδυνάμει εἰς τὰ ὄμματα τοῦ λαοῦ πρὸς ἀπόπειραν τροποποιήσεως τῆς πίστεως τῶν Πατέρων του, πρὸς αὐτόχρημα ἐκφραγκισμόν.
Καὶ ἂν ἀκόμη δὲ ὁ λαὸς δὲν θὰ ἔκαμνε μόνος του τὴν σκέψιν ταύτην, θὰ τὴν ἐνέβαλλον εἰς τὸν νοῦν του οἱ ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ ἐγκατεσπαρμένοι πολυπληθεῖς καὶ πολυποίκιλοι πράκτορες ξένης τινὸς ᾿Εκκλησίας, οἵτινες δὲν θὰ παρημέλουν νὰ ἐκμεταλλευθῶσι τὸ ζήτημα λέγοντες πρὸς τὸν λαόν: Τὸ βλέπετε ὅτι ἐπλανᾶσθε εἰς τὸ σπουδαῖον αὐτὸ θρησκευτικὸν ζήτημα καὶ ὅτι δὲν
ἠξεύρατε πότε ἔπρεπεν ἀκριβῶς νὰ ἑορτάσητε τὸ Πάσχα; ὅπως ἐπλανᾶσθε εἰς αὐτό, τοιουτοτρόπως πλανᾶσθε καὶ εἰς τὰ λοιπὰ θρησκευτικὰ ζητήματα τὰ διαχωρίζοντα ἡμᾶς. Δὲν θὰ ἦτο λοιπὸν ἀσυνεσία ἐκ μέρους μας, δὲν θὰ εἴμεθα
ἀναπολόγητοι καὶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ἂν
ἀνεστατοῦμεν τὴν ᾿Ορθοδοξίαν καὶ διεταράττομεν τὰς συνειδήσεις χωρὶς κανένα ἀποχρῶντα ἐπείγοντα λόγον, μόνον καὶ μόνον ὅπως προπαρασκευάσωμεν τὸ ἔδαφος εἰς τὰς ξένας προσηλυτιστικὰς ἐνεργείας;
῾Οποία βλάβη ἐγένετο ἡμῖν διότι ἀνεμείναμεν ἐπὶ τρεῖς αἰῶνας, ἢ ὁποία βλάβη σπουδαία (καὶ ὡς τοιαύτην δὲν θεωροῦμεν τὴν δυσχέρειαν ἐν ταῖς διεθνέσιν ἐμπορικαῖς συναλλαγαῖς, διότι ἐξῳκειώθημεν ἤδη πρὸς αὐτὴν) θὰ ἐπέλθῃ ἂν ἀναμείνωμεν εἰσέτι ἐπί τινα χρόνον, μέχρις οὗ ἐκλείψῃ ὁ κίνδυνος, ὃν θὰ συνεπήγετο τό γε νῦν ἡ ἀντικατάστασις τοῦ ἡμερολογίου; ᾿Αλλὰ θὰ μᾶς ἀντείπωσιν ὅτι θὰ ἔλθῃ ἐποχή, καθ᾿ ἣν ἡ φύσις καὶ αἱ ὧραι τοῦ ἔτους θὰ μᾶς καταδείξωσι τὴν πλάνην μας· διότι π.χ. θὰ μαίνηται ὁ χειμών, ἐνῷ ἡμεῖς θὰ ἔχωμεν εἰσέτι Αὔγουστον. ᾿Αγαθῇ τύχῃ· ἕως οὗ τὰ πράγματα καταντήσουν εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο, θὰ διέλθῃ ὑπὲρ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς σεβαστὸς ὀρμαθὸς αἰώνων καὶ οἱ ἀπόγονοί μας, οἵτινες δὲν θὰ εὑρίσκωνται πιθανῶς ὑπὸ τὰς σημερινὰς βιωτικὰς συνθήκας, θὰ ἦναι εἰς θέσιν νὰ σκεφθῶσι περὶ τοῦ πρακτέου. ῎Αλλως τε ἡ φύσις τότε ἀποδεινύουσα τῷ λαῷ ἀκαταμαχήτως ὅτι πρόκειται περὶ καθαρῶς ἐπιστημονικοῦ ζητήματος, θὰ ἐκμηδενίσῃ τοὺς κινδύνους οὓς νῦν φοβούμεθα.
* * *
ΕΚ ΤΩΝ ἀνωτέρω ἐξάγεται ἡ ἀληθὴς θέσις τοῦ ζητήματος. ᾿Αναγνωρίζομεν ὅτι τὸ ᾿Ιουλιανὸν ἡμερολόγιον εἶναι ἀνακριβές, ἐξ ἧς ἀνακριβείας προέκυψε μετ᾿ αἰῶνας πολλοὺς ἡ καθυστέρησις ἡμερῶν τινων ἐν τῷ ὑπολογισμῷ τοῦ ἀληθοῦς ἔτους, καὶ ὅτι τὸ ζήτημα τοῦτο, καθαρῶς ἐπιστημονικοῦ χαρακτῆρος
ὄν, δὲν ἔχει ἄμεσον καὶ ἀπ᾿ εὐθείας σχέσιν πρὸς τὴν θρησκείαν. ᾿Αλλὰ παρὰ πάντα ταῦτα, λόγοι ὕψιστοι καὶ ζωτικώτατοι ἐπιβάλλουσι νὰ ἀναβληθῇ ἡ λύσις τοῦ ζητήματος εἰς εὐθετωτέραν ἐποχήν. Συμφωνοῦμεν μετὰ τοῦ διαπρεποῦς ἀκαδημαϊκοῦ ἐν τῇ ἐκφράσει πόθων καὶ εὐχῶν ὑπὲρ τοῦ ἑνιαίου ἡμερολογίου δι᾿ ἅπαντας τοὺς χριστιανικοὺς λαούς. Σοβαρὰ ὅμως σκέψις καὶ
ἐνέργεια πρὸς λύσιν τοῦ ζητήματος εἶναι τό γε νῦν ἐκ τῶν ἀδυνάτων, διότι ἐπιτελουμένη θὰ ἐτάραττε τὰς συνειδήσεις καὶ θὰ ὑπεβοήθει τὸ ἔργον τῶν πολεμίων τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ῍Ας παραβάλῃ ὁ αἰδεσ. Tondini τὴν ἀπάντησις ἡμῶν ταύτην πρὸς τὴν δοθεῖσαν αὐτῷ ὑπὸ τοῦ Συμβουλίου τῆς Γεωγραφικῆς
῾Εταιρίας τῆς Ρωσίας καὶ θὰ εὕρῃ ταύτην ταυτόσημον σχεδὸν πρὸς ἐκείνην.
῍Ας σταθμίσῃ καλῶς τί σημαίνουν αἱ φράσεις «ὅτι ἡ ἀνάγκη τῆς ἐπιδιορθώσεως τοῦ ἡμερολογίου ἡμῶν ὡς καὶ ὁ τρόπος τῆς ἐκτελέσεως τοῦ ἔργου ἐξαρτᾶται
ἐξ ἀπόψεων μὴ εἰσερχομένων ἐν τῷ κύκλῳ τῶν γεωγραφικῶν ἐπιστημῶν. ῞Οτι ἡ ἀνάλυσις τῶν ἀπόψεων τούτων δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τεθῇ ἐπὶ διεθνοῦς ἐδάφους οὔτε κἂν νὰ καταστῇ ἀντικείμενον δημοσίων συζητήσεων. ῞Οτι ἡ
Γεωγραφικὴ ἑταιρία ἀσχολουμένη εἰς τὸ ζήτημα τοῦτο δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποβλέπῃ εἰς τὴν ἐπίτευξιν πρακτικῶν ἀποτελεσμάτων... Κατὰ συνέπειαν τούτων τὸ Συμβούλιον ἀποφασίζει ὅτι δὲν ὑπάρχει πρὸς τὸ παρὸν λόγος καταρτισμοῦ εἰδικῆς ἐπιτροπῆς πρὸς μελέτην τοῦ ζητήματος τοῦ ἡμερολογίου, πολλῷ δὲ ἧττον λόγος προσκλήσεως ξένων σοφῶν πρὸς συμμετοχὴν ἐν
ἐργασίαις, αἵτινες δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχωσιν ἐθνικὸν μόνον χαρακτῆρα».
῍Ας συμπληρώσῃ ταύτας διὰ τῶν προφορικῶς δοθεισῶν αὐτῷ ἐξηγήσεων καὶ θὰ εὕρῃ εὐχερέστατα ὅτι ἡ ἀπάντησις τῆς Γεωγραφικῆς ῾Εταιρίας τῆς Ρωσίας, τὴν ὁποίαν παραθέτομεν, ὡς εὕρομεν αὐτὴν κατακεχωρισμένην ἐν τῷ φύλλῳ τῆς 14 Νοεμβρίου ἐ.ἔ. τῆς «Νέας ᾿Επιθεωρήσεως», ἀφοῦ ἤδη εἶχε συμπληρωθῇ ἡ παροῦσα ἀπάντησις, συμπίπτει ἀκριβῶς πρὸς τὴν διδομένην παρ᾿ ἡμῶν. ῾Η μόνη ἐπουσιώδης διαφορὰ εἶναι εἰς τὸ ὅτι ἡμεῖς λέγομεν σαφῶς καὶ ἄνευ περιστροφῶν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐν Ρωσίᾳ ἐλέχθη αὐτῷ ὑπὸ τύπον διπλωματικώτερον. Καὶ ταῦτα μὲν ὅσον ἀφορᾶ τὸ ζήτημα τῆς διορθώσεως τοῦ
ἡμερολογίου. Νῦν δὲ θὰ καταστέψωμεν τὸν λόγον ζητοῦντες τὴν ἄδειαν νὰ ἀποτείνωμεν εἰς τὸ ἀξιότιμον προεδρεῖον τοῦ ῾Ελληνικοῦ Φιλολογικοῦ Συλλόγου, οὗτινος Συλλόγου ἀποτελοῦμεν μέλος, μίαν παρατήρησιν.
Ζήτημα εἰς τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται συνεχῶς τὸ Πάσχα, οἱ Κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων, ἡ ᾿Εκκλησία, οἱ Πατριάρχαι, οἱ Πάπαι καὶ οὕτω καθεξῆς, ἐν τῷ ὁποίῳ ζητεῖται ἡ ἀναίρεσις, ἐν τόπῳ ἀναρμοδίῳ, ἀποφάσεως ληφθείσης ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου ῾Ιερεμίου τοῦ Βʹ καὶ τῶν λοιπῶν Πατριαρχῶν τῆς ᾿Ανατολῆς, ἐν τῷ ὁποίῳ ἐκφέρεται κατὰ τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας κοσμίως μέν, ἀλλὰ σαφῶς καὶ κατηγορηματικῶς ἡ μομφὴ ὅτι παραβαίνει τοὺς Κανόνας τῶν Συνόδων, ἀφοῦ λέγεται «λυπηρόν ἐστι πάντοτε ὅτι ἡ διατήρησις τοῦ ᾿Ιουλιανοῦ ἡμερολογίου τίθησι τὴν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν εἰς θέσιν ᾿Εκκλησίας τιμώσης τὰ μέγιστα τὰς διατάξεις τῶν παλαιῶν περὶ τοῦ Πάσχα Συνόδων καὶ ὅμως ἐξ ἄλλου παραβαινού-
σης αὐτὰς λίαν συνεχῶς» (᾿Επιθεώρησις, 17 Νοεμβρίου) · ζήτημα, λέγομεν, τοιοῦτον εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ χαρακτηρισθῇ ὡς ζήτημα θρησκευτικόν;
Καὶ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει τί ἐγένετο τὸ σχετικὸν ἄρθρον τοῦ κανονισμοῦ τοῦ Συλλόγου τὸ ἀπαγορεῦον τὰς πολιτικὸν καὶ θρησκευτικὸν χαρακτῆρα φερούσας διαλέξεις; Δὲν ἦτο προτιμότερον νὰ μιμηθῇ ὁ Σύλλογος τὸ παράδειγμα τὴς Γεωγραφικῆς ῾Εταιρείας τῆς Ρωσίας καὶ νὰ δηλώσῃ καθὼς ἐκείνη «ὅτι ἡ ἐξέτασις τῶν ἀπόψεων τούτων δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τεθῆ ἐπὶ διεθνοῦς ἐδάφους, ἢ νὰ καταστῇ κἂν ἀντικείμενον δημοσίων συζητήσεων»;

http://www.synodinresistance.org/Theology_el/3a4001PapikosProselytismosOEM18-21.pdf

                       

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλω αφήστε το σχόλιο σας εδω