Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

Ὅταν οἱ φύλακες προδίδουν

Οἱ διαστρεβλώσεις τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας καὶ οἱ κηρυσσόμενες κακοδοξίες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου τοῦ Ἁγίου Ὅρους γιὰ τὴν αἰτιολόγηση τῆς κοινωνίας της μὲ τοὺς Νεοημερολογίτες-Οἴκουμενιστές του Φαναριοῦ καὶ τὶς ἄλλες αἱρετικὲς παρασυναγωγὲς Γιὰ νὰ μπόρεση ὁ ἀντικειμενικὸς ἀναγνώστης νὰ ἐξαγάγη τὰ συμπεράσματα του ἀναφορικὰ μὲ τὴν στάση ποὺ ὀφείλουν νὰ τηροῦν οἱ "Ὀρθόδοξοι ὅταν κηρύσσεται αἵρεσις, ὡς ἡ σήμερον κηρυσσομένη αἵρεσις τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς τοῦ πατριαρχείου τῆς Κων/πόλεως καὶ τῶν κοινωνικῶν μὲ αὐτοὺς Νεοημερολογιτῶν καὶ ψευδοπαλαιοημερολογιτῶν-μνημονευτῶν ἁγιορείτικων Μονῶν θὰ παραθέσουμε στὴ συνέχεια τὰ ἐπιχειρήματα τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τῶν Νέο-παλαιοημερολογιτῶν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου.
Συνοπτικὰ ἐπιχειρήματα ὑπὲρ τῆς κοινωνίας μὲ τὸ οἰκουμενιστικό πατριαρχειό του Φαναριοῦ καὶ τῶν ἄλλων κακοδόξων Νεοημερολογιτῶν - Οἰκουμενιστῶν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου Ἢ Ἱερὰ Μονὴ Γρηγορίου μὲ τὸν τότε μοναχὸ π. Βασίλειο (νῦν διάκονο), καθοδηγούμενο ἀπὸ τὸν Γέροντά του, καθηγούμενο τῆς Μονῆς, π. Γεώργιο Καψάνη, ὑποστηρίζει ὅτι σήμερα δὲν ἔχουμε συνοδικὴ κήρυξη τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ παρὰ μόνον σποραδικὲς οἰκουμενιστικὲς ἐνέργειες διαφόρων Οἰκουμενιστῶν καὶ πάντως ὁ Οἰκουμενισμὸς σήμερα εἶναι σὲ ὕφεση.
Κατὰ τοὺς Γρηγοριάτες πατέρες ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ δὲν εἶναι προφανὴς καὶ ἑπομένως δὲν δικαιολογεῖται ἡ διακοπὴ τῆς κοινωνίας καὶ ἡ ἀποτείχιση τῶν Ὀρθοδόξων ἀπὸ τοὺς Νεοημερολογίτες καὶ Οἰκουμενιστὲς ποιμένες κατὰ τοὺς ΙΕ' τῆς ΑΒ' Συνόδου καὶ κατὰ τὸν ΛΑ' τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ἡ στάση τῆς Μονῆς Γρηγορίου καὶ τῶν ἄλλων Ἁγιορειτικῶν Μονῶν (Μνημονευτῶν τῶν κακοδόξων Οἰκουμενιστῶν καὶ καταληψιῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου, φερομένων ὡς πατριαρχῶν, πλὴν τῆς γεραρᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου καὶ τῶν ἡρωικῶν ζηλωτῶν Πατέρων τῆς ἐρήμου), ποὺ ἐλέγχουν αὐστηρὰ τὶς διάφορες οἰκουμενιστικὲς ἐκδηλώσεις, συμπροσευχὲς μετὰ αἱρετικῶν, οὐνιτικὰ συλλείτουργα - συνιερουργίες μετὰ τοῦ Πάπα, ἑνωτικὲς συμφωνίες, εἶναι, κατὰ τοὺς Γρηγοριάτες μοναχούς, ἡ ἐνδεδειγμένη πατερικὴ στάση. Κατ᾿ ἐξαίρεση ἐπιτρέπεται ἡ διακοπὴ τῆς κοινωνίας τῶν κακοδόξων ποιμένων, ὅταν κηρύσσεται προφανὴς αἵρεση, ἐνῶ ἐπιβάλλεται ἡ διακοπὴ τῆς κοινωνίας μόνον ὅταν ὑπάρξη ἕνωση μὲ καταδικασμένους ἀπὸ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ἢ μεγάλες τοπικὲς ἢ Πανορθόδοξες Συνόδους αἱρετικούς, διαφορετικὰ εἶναι καλύτερα νὰ παραμένουν οἱ Ὀρθόδοξοι σὲ κοινωνία μὲ τοὺς ποιμένες αὐτοὺς καὶ νὰ ἀναμένουν καταδίκη τους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, γιατί στὸ κάτω-κάτω ποτὲ δὲν καταδικάστηκε κανεὶς κληρικὸς ἐπειδὴ δὲν διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ τὸν κακόδοξο ποιμένα του πρὸ συνοδικῆς διαγνώμης. Ἀναλυτικὰ τὰ ἐπιχειρήματα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου

1." Ἡ στάση τῶν ἁγίων Πατέρων ἔναντι τῶν αἱρετικῶν ἦταν πάντοτε ἡ
ἰδία."
Γιὰ ὅσους ἑνώνονται μὲ καταδικασμένους αἱρετικοὺς Συμφώνως πρὸς τοὺς κανόνες α' καὶ β' τῆς Γ' Οἰκουμενικῆς συνόδου, ὅσοι προσχωροῦν στοὺς αἱρετικοὺς ἐκπίπτουν τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας καὶ τῆς Ἱεροσύνης. Ὡς ἐκ τούτου, οἱ Ἅγιοι Σάββας καὶ Θεοδόσιος μὲ ὅλους τοὺς μοναχούς της Παλαιστίνης ἐδήλωναν, ὅτι εἶναι πρόθυμοι νὰ χύσουν τὸ αἷμα τους, παρὰ νὰ δεχθοῦν ἕνωση μὲ τοὺς Μονοφυσίτες. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἀντιμετωπίσθησαν καὶ οἱ ἑνώσεις τὰ ἔτη 1274 καὶ 1439. Οἱ Πατέρες δηλαδὴ διέκοψαν τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ ὅσους ἀπεδέχοντο τὴν ἕνωση τῆς Λυὼν (1274). Προετίμησαν μάλιστα τὰ βασανιστήρια καὶ τὸν θάνατο, ὡς οἱ ἁγιορεῖτες ὁσιομάρτυρες καὶ οἱ ὅσιοι Μελέτιος καὶ Γαλακτίων. Ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικὸς ἐπίσης συνιστοῦσε στοὺς Ὀρθοδόξους, νὰ μὴ ἐπικοινωνοῦν μὲ ὅσους ἀπεδέχοντο τὴν ψευδένωση τῆς Φλωρεντίας (1439), καὶ ἔλεγε "Φευκτέον αὐτούς, ὡς φεύγει τὶς ἀπὸ ὄψεως".
 Γιὰ ὅσους κηρύττουν αἵρεση. Ὁ ἱερὸς Δοσίθεος Ἱεροσολύμων ἑρμηνεύων ὡραιότατα τὴν "Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία παρουσιάζει τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία ἀντιμετωπίζει αὐτοὺς ποὺ κηρύττουν ἐντὸς αὐτῆς αἱρετικὰ δόγματα: "Τὴν αἵρεση τὴν ἀναφύουσαν, ἐὰν ἐξαπλωθῆ, κρίνει καὶ κατακρίνει ἡ Οἰκουμενικὴ σύνοδος". Μετὰ δὲ τὴν σύνοδο οἱ ἀμετανόητοι αἱρετικοὶ ἀπεκόπτοντο παντελῶς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας. Σὲ μερικὲς περιπτώσεις ἡ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς ἀνωτέρω διεκόπτετο καὶ πρὸ συνοδικῆς κρίσεως. Ὁ ιε' κανὼν τῆς ΑΒ' συνόδου ἐπιτρέπει τὴν πράξη αὐτή, ἐφ' ὅσον γίνεται μὲ σκοπὸ νὰ ἐλευθερωθῆ ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τὸ σχίσμα καὶ τὴν αἵρεση τῶν ἐπισκόπων αὐτῶν. Ἐπειδὴ ὅμως τὸ ἐκκλησιαστικὸ σχίσμα δὲν εἶναι κάτι τὸ ἁπλό, ἡ τελικὴ κρίση καὶ ἡ ἀποκοπὴ τῶν αἱρετικῶν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὡς προαναφέραμε, ἀνετέθη στὶς Οἰκουμενικὲς συνόδους. Αὐτὸ ἔγινε, διότι οἱ αἱρέσεις δὲν ἦταν εὔκολο νὰ συνειδητοποιηθοῦν ἀμέσως ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπίσης δὲν ἦταν δίκαιο νὰ θεωροῦνται αἱρετικοί, πρὸ τῆς τελικῆς ἀποφάσεως τῆς Οἰκουμενικῆς συνόδου, ὅσοι ἐκοινωνοῦσαν ἀπὸ ἄγνοια, γιὰ Οἰκονομία ἡ γιὰ κάποια ἄλλη αἰτία μὲ τοὺς ἐπισκόπους ποὺ ἐκήρυττον αἱρετικὲς δοξασίες. Γι' αὐτὸ κανεὶς ἱερὸς κανὼν ἡ ἅγιος πατήρ δὲν ἐπέβαλε ποτὲ στὸ Ὀρθόδοξο πλήρωμα τὴν διακοπὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς πρὸ συνοδικῆς κρίσεως. Ἐπίσης κανεὶς κληρικὸς δὲν ἐτιμωρήθη ποτὲ γι' αὐτό, σὲ ἀντίθεση βεβαίως μὲ αὐτοὺς ποὺ συνέχιζαν τὴν ἐπικοινωνία μετὰ τὴν συνοδικὴ καταδίκη."
Καὶ συνεχίζει ὁ π. Βασίλειος: "Ἀρκετὰ παραδείγματα ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία ἀποδεικνύουν, ὅτι ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση τῆς αἱρετικῆς διδασκαλίας μέχρι τὴν τελικὴ καταδίκη τῆς μεσολαβοῦσε ἕνα διάστημα, μικρὸ ἡ μεγάλο. Στὴν περίοδο αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία προσπαθοῦσε διὰ τῶν ἐκπροσώπων της νὰ φέρη σὲ μετάνοια τοὺς "καινούς" διδασκάλους, ἐφαρμόζοντας τὴν ἀναγνωρισμένη ἀπὸ ὅλους τους ἁγίους Πατέρες γραμμὴ τῆς Οἰκονομίας. Ἔτσι π.χ. ἐνῶ ὁ Μονοθελητισμὸς ἄρχισε νὰ
κηρύττεται τὸ 615, οἱ κύριοι πολέμιοί του, ἅγιοι Σωφρόνιος καὶ Μάξιμος, δὲν φαίνεται νὰ ἔχουν διακόψει τὴν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς πρὸ τῶν συνόδων τῆς Δύσεως (640-649) ποὺ τοὺς ἀναθεμάτισαν."
α) Ἡ Ὀρθόδοξος ἀπάντησις γιὰ τὴν διακοπὴ τοῦ μνημόσυνου πρὸ συνοδικῆς διαγνώμης. Ἀντιπατερικὴ βάση τῆς ἐργασίας, ὅπως ἀπεδείχθη στὶς προηγούμενες ἀπαντήσεις μας, ἀποτελεῖ ἡ θεωρία ὅτι ἡ διακοπὴ τοῦ μνημόσυνου τῶν αἱρετικῶν γίνεται κυρίως(!) (ὅπως ἐξάγεται ὡς τελικὸ συμπέρασμα καὶ ἀπὸ τὸ πνεῦμα καὶ τὰ
γραφόμενα τῆς Μονῆς Γρηγορίου) μόνον μετὰ ἀπὸ διάγνωση ποὺ θὰ κάνη Οἰκουμενικὴ ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος! Αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὸ παρατιθέμενο πιὸ πάνω κείμενο: "Ἐπειδὴ ὅμως τὸ ἐκκλησιαστικὸ σχίσμα δὲν εἶναι κάτι τὸ ἁπλό, ἡ τελικὴ κρίση καὶ ἡ ἀποκοπὴ τῶν αἱρετικῶν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὡς προαναφέραμε, ἀνετέθη στὶς Οἰκουμενικὲς συνόδους."  Συντριπτικὰ εἶναι ὡστόσο τὰ ὀρθόδοξα ἐπιχειρήματα ποὺ κονιορτοποιοῦν τὶς αὐθαίρετες ἀπόψεις τῶν Γρηγοριατῶν πατέρων γιὰ τὸ δικαίωμα καὶ τὴν ὑποχρέωση τῶν Ὀρθοδόξων νὰ διακόπτουν τὴν κοινωνία πρὸς τοὺς κακοδόξους ἐπισκόπους κατὰ τὸν ΙΕ' τῆς ΑΒ' Ἱερᾶς Συνόδου κὰτ᾿ ἐξοχὴν πρὸ Συνοδικῆς Διαγνώμης."Προσπαθοῦν, ὅπως βλέπουμε, ὁ π. Βασίλειος καὶ ὁ π. Γεώργιος Καψάνης νὰ παρουσιάσουν τὸν ΙΕ' Ἱερὸν Κανόνα τῆς ΑΒ' Συνόδου ὡς δυνητικὸν παρὰ τὴν ὁμόφωνη διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων ὅτι ὀφείλουν οἱ Ὀρθόδοξοι νὰ ἀποτειχίζονται ἀπὸ τοὺς ψευδεπισκόπους ποὺ κηρύσσουν αἵρεση κυρίως καὶ κατ᾿ ἐξοχὴν πρὸ συνοδικῆς διαγνώμης. Ἡ μετὰ τὴν Οἰκουμενικὴ Συνοδικὴ κατάκριση τῆς αἱρέσεως ἀποτείχιση εἶναι αὐτονόητος! Ο ΙΕ' Ἱερὸς Κανόνας τῆς ΑΒ' Συνόδου ἐπιβάλλει στοὺς πιστούς, κλῆρο καὶ λαό, τὴν ἄμεση διακοπὴ τῆς κοινωνίας καὶ τοῦ μνημοσύνου τοῦ δημοσία καὶ ἐπ᾿ ἐκκλησίας αἱρετικὰ κηρύσσοντος προέδρου, εἴτε ἐπίσκοπος εἶναι αὐτὸς εἴτε ἱερεύς, εἴτε πνευματικὸς ἡγούμενος, γέροντας.
Ἐρμηνεύοντας τὸν ΙΕ' Ἱερὸ Κανόνα τῆς ΑΒ' Συνόδου ὁ Ζωναρᾶς γράφει: " Ἐὰν τυχὸν ὁ πατριάρχης, ἢ ὁ μητροπλίτης, ἢ ὁ ἐπίσκοπος εἶναι αἱρετικός, καὶ ὄντας αἱρετικὸς κηρύσση τὴν αἵρεσιν δημοσία, καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, ἀντὶ νὰ διδάσκη τὴν ἀλήθεια, συνεχῶς καὶ ἀδιάντροπα μὲ θρασύτητα διδάσκει τὰ αἱρετικὰ δόγματα, αὐτοὶ ποὺ ἀποσχίζονται ἂπ αὐτόν, ὅποιοι καὶ ἂν εἶναι, ὄχι μόνον δὲν τιμωροῦνται γι᾿ αὐτὸ τὸ λόγο, ἀλλὰ ἀντιθέτως θὰ ἀξιωθοῦν κάθε τιμῆς, ἐπειδὴ χωρίζουν ἀπὸ τὴν κοινωνία τῶν αἰρετικῶν· αὐτὸ δηλώνει τὸ ἀποτειχίζοντες (τοῦ κανόνος)· (τὸ γὰρ τεῖχος, τῶν ἐντὸς αὐτοῦ πρὸς τοὺς ἐκτός, χωρισμὸς ἐστιν)· διότι ἀκριβῶς δὲν ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ Ἐπίσκοπον ἀλλὰ ἀπὸ ψευδεπίσκοπον καὶ ψευδοδιδάσκαλον· οὔτε σχίσμα κατὰ τῆς Ἐκκλησίας ἔκαναν, ἀλλὰ μᾶλλον ἀπήλλαξαν τὴν Ἐκκλησίαν ἀπὸ σχίσματα, ὅσον ἦταν δυνατὸν ἀπὸ τὴν πλευρά τους". Τὰ ἴδια γράφει καὶ ὁ Βαλσαμών: " Ἔαν κάποιος χωρισθῆ ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπόν του, τὸν μητροπολίτην του ἢ τὸν πατριάρχην του, ὄχι λόγω κάποιου προσωπικοῦ ἁμαρτήματός του ἀλλὰ λόγω αἱρέσεως, ἐπειδὴ ἐκεῖνος διδάσκει ἐπ᾿ ἐκκλησίας ἀνερρυθριάστως κάποια διδάγματα ξένα του ὀρθοῦ δόγματος, καὶ πρὶν ἀκόμη ὑπάρξει τελεσίδικη καταδικαστικὴ ἀπόφασις γιὰ τὸν αἱρετικόν, καὶ πολὺ περισσότερο μετὰ τὴν διάγνωσιν, ἔαν ἀποτειχισθῆ, δηλαδὴ χωρίση ἀπὸ τὴν κοινωνία τοῦ ἐπισκόπου του, ὄχι μόνον δὲν θὰ τιμωρηθῆ, ἀλλὰ καὶ θὰ τιμηθῆ ὡς ὀρθόδοξος· διότι ἀκριβῶς δὲν ἀποσχίσθηκε ἀπὸ Ἐπίσκοπον, ἀλλὰ ἀπὸ ψευδεπίσκοπον καὶ ψευδοδιδάσκαλον καὶ αὐτὸ τὸ ὁποῖο κάνει εἶναι ἄξιο ἐπαίνου, διότι δὲν τέμνει τὴν Ἐκκλησίαν, ἀλλὰ μᾶλλον τὴν ἑνώνει καὶ τὴν ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὸ σχίσμα". Ὁ δὲ Ἀριστηνὸς τονίζει ἐπίσης: "Ἐὰν μερικοὶ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὸν κηρύσσοντα αἵρεσιν, (ἐπίσκοπον κλπ.), ποῦ ἔχει καταδικασθεῖ ἀπὸ σύνοδον ἢ ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες καὶ ὄχι γιὰ κάποιο προσωπικὸ ἔγκλημα, εἶναι ἄξιοι κάθε τιμῆς καὶ ἀποδοχῆς ὡς ὀρθόδοξοι". Ράλλη-Ποτλὴ "Σύνταγμα Ἱερῶν Κανόνων", τόμ. Β' σέλ. 694.
Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἑρμηνεύει ἐπίσης τὸ σχετικὸν χωρίον στὸ Πηδάλιον κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον: "Ἐὰν οἱ ρηθέντες πρόεδροι, (ἐπίσκοποι), εἶναι αἱρετικοί, καὶ κηρύσσουν τὴν αἵρεσίν τους δημόσια, καὶ γὶ αὐτὸ χωρίζονται οἱ
ὑποκείμενοι σ' αὐτούς, καὶ πρὶν νὰ γίνη ἀκόμα συνοδικὴ κρίσις γὶ αὐτὴν τὴν αἵρεσιν, οἱ χωριζόμενοι αὐτοί, ὄχι μόνον γιὰ τὸν χωρισμὸν δὲν καταδικάζονται, ἀλλὰ καὶ τιμῆς τῆς πρεπούσης, ὡς Ὀρθόδοξοι εἶναι ἄξιοι, ἐπειδὴ δὲν προξένησαν στὴν Ἐκκλησίαν σχίσμα μὲ τὸν χωρισμὸν αὐτόν, ἀλλὰ μᾶλλον ἐλευθέρωσαν τὴν Ἐκκλησίαν ἀπὸ τὸ σχίσμα καὶ τὴν αἵρεσιν τῶν ψευδεπισκόπων αὐτῶν." Ἱερὸν Πηδάλιον, ἔκδ. 1886, σέλ. 292. Τοὺς ἁγίους Πατέρες καὶ Διδασκάλους μιμήθηκαν καὶ οἱ Ἁγιορεῖτες Ὁσιομάρτυρες ποὺ μαρτύρησαν ἐπὶ Βέκκου τοῦ Λατινόφρονος καὶ ἔγραψαν τὴν περίφημη ἐκείνη ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Αὐτοκράτορα Μιχαὴλ τὸν Παλαιολόγον, ἡ ὁποία εἶναι θεολογικώτατη καὶ πλήρης Θείων ἀληθειῶν. Στὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ μεταξὺ ἄλλων περιλαμβάνονταν καὶ τὰ ἑξῆς: "Ἐμπεριέχεται δὲ καὶ στὸν ΙΕ' Κανόνα τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης Α' καὶ Β' ἐπονομασθείσης Συνόδου, ὅτι ὄχι μόνον ἀνεύθυνοι εἶναι ἀλλὰ καὶ ὅτι πρέπει νὰ ἐπαινοῦνται αὐτοὶ οἱ ὅποιοι ἀποσχίζονται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶναι προφανῶς αἱρετικοὶ καὶ διδάσκουν δημόσια, αἱρετικὰ διδάγματα, καὶ πρὶν νὰ ὑπάρξη συνοδικὴ καταδίκη τους, ἀκριβῶς, ἐπειδὴ ἡ Ὀρθόδοξός του Χριστοῦ Ἐκκλησία τὴν ἀναφορὰν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως, κατὰ τὴν τέλεσιν τῆς ἀναίμακτου θυσίας, τὴν θεωροῦσε πάντοτε συγκοινωνίαν τελείαν μὲ τὸν μνημονευόμενον ἀρχιερέα καὶ τὸ φρόνημά του. Διότι ἔχει γραφεῖ στὴν ἐξήγησιν τῆς Θείας Λειτουργίας ὅτι ἀναφέρει ὁ ἱερουργῶν καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀρχιερέως...καὶ ὅτι εἶναι κοινωνὸς αὐτοῦ καὶ τῆς πίστεως καὶ διάδοχος τῶν Θείων μυστηρίων... (καί) ὅτι μολυσμὸν ἔχει ἡ κοινωνία μὲ μόνην τὴν ἀναφορὰν αὐτοῦ, ἔστω καὶ ἂν εἶναι ὀρθόδοξος ὁ ἀναφέρων". Δοκίμιον Ἱστορικόν, περὶ τοῦ σχίσματος τῆς δυτικῆς ἐκκλησίας ἀπὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς - καὶ τῶν ἐν Φλωρεντίᾳ συνόδω γενομένων δολιοτήτων καὶ ἐκβιασμῶν εἰς βάρος τῶν Ὀρθοδόξων - συγγραφὲν ὑπὸ τοῦ Ἁγιορείτου Μοναχοῦ Καλλίστου Βλαστοῦ, Ἅγιον Ὅρος 1895, ἐπανέκδοσις 1991, σέλ. 106-107.
Τώρα τί λέτε, π. Γεώργιε καὶ π. Βασίλειε, καὶ οἱ Ἁγιορεῖτες οἱ ἐπὶ Βέκκου μαρτυρήσαντες ἀντιπατερικὰ ἐδίδασκαν ὅταν, ὅπως ἀναφέρουν, ἐπαινοῦνται ὅσοι πρὸ συνοδικῆς διαγνώμης ἀποσχίζονται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶναι προφανῶς αἱρετικοὶ καὶ διδάσκουν δημόσια, αἱρετικὰ διδάγματα, καὶ πρὶν ὑπάρξει συνοδικὴ καταδίκη τους; Οἱ Ὁσιομάρτυρες ἔκοψαν τὸ μνημόσυνο τῶν Λατινοφρόνων πρὸ Συνοδικῆς διαγνώμης! Τοὺς Λατινόφρονες δὲν εἶχε ἀκόμη καταδικάσει καμμία σύνοδος... Ἦταν βεβαίως καθηρημένοι καὶ ἀναθεματισμένοι οἱ Λατινόφρονες κατὰ τοὺς
Ἱεροὺς Κανόνες ἀλλὰ κατὰ τὴν πράξη καὶ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, καθαιρετέοι καὶ ἀναθεματιστέοι, δὲν εἶχαν δήλ. ἀκόμη καθαιρεθεῖ καὶ ἀναθεματισθεῖ, γιὰ νὰ στερηθοῦν καὶ νὰ ἐκπέσουν τῆς Ἱερωσύνης κατὰ τοὺς ἀ' καὶ β' τῆς Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Βλ. καὶ τὸν ἀ' τῆς Ζ'. Τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας βλ. στὴ συνέχεια τοῦ παρόντος. Βέβαια αὐτὸ τὸ πλήρωσαν μὲ τὴ ζωή τους!...
Σύμφωνα, λοιπόν, μὲ τὴν ἑνιαία διδασκαλία καὶ τὴν πράξη τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ τὰ διδάγματα τῆς τοῦ Χριστοῦ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, κάθε Ὀρθόδοξος ὀφείλει νὰ διακόπτει τὸ μνημόσυνο τοῦ αἱρετικοῦ ἐπισκόπου καὶ ὅλων ὅσοι εἶναι κοινωνικοὶ πρὸς αὐτόν. Ἰδιαίτερα ὅταν αὐτοὶ οἱ ἐπίσκοποι δὲν ἕπονται τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ πολὺ περισσότερο ὅταν ἔρχονται σὲ προφανῆ ἀντίθεση μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ κηρύσσουν ἐπ' ἐκκλησίας γυμνὴ τὴ κεφαλὴ αἵρεση.
"Ὅσοι μὲ ταπείνωση δέχονται καὶ ὑποτάσσονται στὴν Ἱερὰ Παράδοση εἶναι ἄξια μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ὅσοι ἀπὸ ὑπερηφάνεια τὴν ἀρνοῦνται ἢ θέλουν
ἀνθρωποκεντρικὰ νὰ ἀλλοιώσουν τὸν Θεανθρωποκεντρικὸ χαρακτήρα τῆς
ἐξέρχονται τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ." Γράφει καὶ ὁ π. Γεώργιος Καψάνης στὴν "Χριστιανική", 07.06.2001, σέλ. 5. Ἄραγε τί συμβαίνει ὅταν οἱ Νεοημερολογίτες δὲν ἀκολουθοῦν τὴν Παράδοση τῶν Ἁγίων ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ποὺ εἶχαν ἑνιαῖο ἑορτολόγιο, ὅταν δήλ. δὲν ἀκολουθοῦν τὴν Παράδοση 1600 χρόνων; Κατὰ τὴν διακήρυξη καὶ τοῦ π. Γεωργίου Καψάνη ἔχουν ἐξέλθει τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας.
Πολὺ περισσότερο εἶναι ἀποκεκομμένοι ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο Σῶμα, τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ:
-ὅταν αἴρουν τὰ ἀναθέματα ποὺ ἐπέβαλαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες κατὰ τῶν Παπικῶν, ὅπως ἔκανε μονομερῶς καὶ ἀντικανονικῶς ὁ π. Ἀθηναγόρας,
- ὅταν συναγελάζονται καὶ συμπροσεύχονται σὲ κάθε εὐκαιρία μὲ τοὺς κηρυχθέντες ὕπο τῶν Ἁγίων Πατέρων αἱρετικούς, προτεστάντες, παπικοὺς καὶ μονοφυσίτες, ἀλλὰ καὶ ἐτεροθρήσκους καὶ εἰδωλολάτρες (ὅπως γίνεται σήμερα ἀπὸ τὴν παγκόσμια ὀρθοδοξία),
- ὅταν συνάπτουν συμφωνίες μαζί τους καὶ ἀναγνωρίζουν τὰ μυστήρια πανάρχαιων αἱρετικῶν, (Μπαλαμὰντ μὲ τοὺς Οὐνίτες, Σαμπεζὺ μὲ τοὺς Μονοφυσίτες)
- καὶ ὅταν συλλειτουργοῦν οὐνιτικὰ μὲ τὸν πάπα, οἱ Ἀθηναγόρες, οἱ Δημήτριοι καὶ οἱ Βαρθολομαῖοι, καὶ μεταδίδουν ἀκόμη καὶ τὰ μυστήρια στοὺς αἱρετικούς.
Βλ. σὲ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, "Διάλογοι χωρὶς προσωπεῖον", "Ό.Τ.", 12.07.02 τὴν προσλαλιὰ πρὸς κληρικοὺς τῆς Ἀμερικῆς καὶ τῆς Γερμανίας του καὶ σωματικὰ πλέον νεκροῦ τυμπανιαίου μασόνου πρώην "πατριάρχου" Ἀθηναγόρα: "Πιστεύω ὅτι θὰ ἔλθει (τὸ κοινὸν ποτήριον). Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἔλθει, διότι ἤδη ἔρχεται. Διότι ἤδη εἰς τὴν Ἀμερικὴν μεταλαμβάνετε πολλοὺς ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ποτήριον καὶ καλὰ κάνετε. Καὶ ἐγὼ ἐδῶ ὅταν ἔρχονται Καθολικοὶ καὶ
Προτεστάνται καὶ ζητοῦν νὰ μεταλάβουν τοὺς προσφέρω τὸ Ἅγιον Ποτήριον! Καὶ εἰς τὴν Ρώμην τὸ ἴδιο γίνεται καὶ εἰς τὴν Ἀγγλίαν καὶ εἰς τὴν Γαλλίαν."
Ὁ ἀντικειμενικὸς Ὀρθόδοξος ἀναγνώστης ἃς βγάλει τὰ συμπεράσματά του.Ἢ ἀποτείχιση ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἐπισκόπους εἶναι ἐπιβεβλημένη καὶ κατὰ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ γνωστοῦ κανονολόγου τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας Νικόδημου Μίλας καὶ δὴ χωρὶς νὰ χρειάζεται πρῶτα συνοδικὴ καταδίκη τῆς ἀρξαμένης ἐτεροδιδασκαλίας. Πόσον μᾶλλον μετὰ ἀπὸ συνοδικὲς καταδίκες, ὅπως εἶναι ἐκεῖνες τῶν Παπικῶν, τῶν Προτεσταντῶν καὶ τῶν Μονοφυσιτῶν μὲ τοὺς ὁποίους κοινωνοῦν πνευματικά, συμπροσευχητικὰ καὶ λειτουργικά, κοινωνοῦντες ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸ ἴδιον ποτήριον Νεοημερολογίτες καὶ ἑτερόδοξοι ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια συνεχῶς, ὡς ἀπεδείχθη. Βλ. π. Γ. Μεταλληνοῦ, "Οἱ διάλογοι χωρὶς προσωπεῖον", ΌΤ. 12.07.02. Βλ. καὶ Ό.Τ. 07.02.03, τὸ κείμενο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, σχόλιο στὴν "Καθολική". Ἑρμηνεύει ὁ μεγάλος Σέρβος κανονονολόγος: "Ἐὰν ὅμως ἐπίσκοπος τὶς ἢ μητροπολίτης ἢ πατριάρχης ἄρξηται νὰ διακηρύττη δημοσὶα ἒπ ἐκκλησίας αἱρετικὴν τινὰ διδαχήν, ἀντικειμένην πρὸς τὴν Ὀρθοδοξίαν, τότε οἱ προαναφερθέντες κέκτηνται τὸ δικαίωμα ἅμα καὶ χρέος νὰ ἀποσχισθώσι πάραυτα τοῦ ἐπισκόπου, μητροπολίτου καὶ πατριάρχου ἐκείνου, δὶ οὐ μόνον εἰς οὐδεμίαν θέλουσιν ὑποβληθῆ κανονικὴν ποινήν, ἀλλὰ θέλουσι καὶ ἐπαινεθῆ εἰσέτι, κὰθ ὅσο διὰ τούτου δὲν κατέκριναν καὶ δὲν ἐπαναστάτησαν ἐναντίον τῶν νομίμων ἐπίσκοπων, ἂλλ ἐναντίον ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων, οὔτε καὶ ἐδημιούργησαν τοιουτοτρόπως σχίσμα, ἐν τὴ Ἐκκλησία, ἂλλ
ἀντιθέτως, ἀπήλλαξαν τὴν Ἐκκλησίαν ἐν ὄσῳ ἠδυνήθησαν μέτρω τοῦ σχίσματος καὶ τῆς διαιρέσεως". Αὐτὰ διδάσκουν οἱ ἀληθεῖς διδάσκαλοι τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ὄχι ὅσα γράφει ὁ π. Βασίλειος στὴν ἐργασία του, ἀφοῦ δὲν κάνει καμμίαν ἀναφορὰν στοὺς Ἁγίους Πατέρες οὔτε κὰν στὴν ἑρμηνείαν τοῦ μεγάλου Ἁγίου μας, τοῦ Ἁγίου Νικόδημου τοῦ Ἁγιορείτου στοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ΛΑ' καὶ ΙΕ' τῆς ΑΒ' Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Μεγάλου Φωτίου. Ἢ ἑρμηνεία τοῦ Μίλας τὴν ὁποίαν μας μετέφερε στὰ ἑλληνικὰ ὁ Σέρβος Θεολόγος Εἰρηναῖος Μπούλοβιτς,(νῦν ἐπίσκοπός του Σερβικοῦ Πατριαρχείου), εἶναι σὲ πλήρη συμφωνία μὲ τὴν ἑρμηνεία τοῦ Ἁγίου Νικόδημου τοῦ Ἁγιορείτου καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμπροσεύχεται ὁ κ. Βαρθολομαῖος ὄχι μόνον μὲ ἑτεροδόξους αἱρετικοὺς ἀλλὰ καὶ ἐτεροθρήσκους, καὶ νὰ μᾶς λέει ὁ ὁ π. Βασίλειος ὅτι ἐμεῖς φεύγουμε ἀπὸ τὴν ... "ἐκκλησία"(!) ὅταν διακόπτουμε τὴν κοινωνία αὐτῶν καὶ ἐκείνων ποὺ εἶναι κοινωνικοὶ πρὸς αὐτοὺς (σέλ. 14 ἔπ. καὶ κυρίως σέλ. 15 στὸ Ἀντιπατερικὴ ἡ στάση τοῦ Ζηλωτικοῦ Παλαιοημερολογιτισμοῦ, Ἅγιον Ὅρος 2000).
Δὲν λέγει καὶ ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ὅτι ἐχθροί του Θεοῦ δὲν εἶναι
μόνον οἱ αἱρετικοὶ ἀλλὰ καὶ ὅσοι κοινωνοῦν μὲ αὐτούς, ἀναφερόμενος στὴ σχετικὴ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου; Εἶναι φορέας τῆς Ἀποστολικῆς Παραδόσεως ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ὅταν συμπροσεύχεται καὶ μετὰ ἱερειῶν τοῦ Σατανᾶ, παστορισσῶν προτεσταντριῶν στὴν Καμπέρα τῆς Αὐστραλίας, στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὴν Ἀσίζη τελευταία; Ἐκφράζει τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὅταν μεταδίδει τὰ μυστήρια στοὺς κατολύκους στὴν Ραβέννα; Εἶναι ὀρθόδοξος πατριάρχης ὁ κ. Βαρθολομαῖος - (μετὰ τοῦ κ. Χριστοδούλου καὶ τοῦ κ. Μελετίου Καλαμαρά) - ὅταν συμμετέχει στὴν δαιμονολατρεία τῆς Καμπέρα ἢ στὶς πανδαιμονιακὲς ἐκδηλώσεις μὲ κοινὴ λατρεία καὶ συμπροσευχὲς μὲ Μωαμεθανούς, Βουδιστές, Ἑβραίους καὶ ὅλο τὸ συνοθύλευμα τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν; Ναί, μὲ μιὰ τέτοια "ἐκκλησία" ἐμεῖς οἱ "Ὀρθόδοξοι, ἀγαπητοὶ Γρηγοριάτες πατέρες, δὲν θέλουμε νὰ ἔχουμε καμμία σχέση. Θέλουμε νὰ εἴμαστε ἐκτὸς αὐτῆς τῆς Ψευδοεκκλησίας τοῦ ἐρχομένου Ἀντιχρίστου. Δὲν ἀκούσατε ποτέ, Γρηγοριάτες πατέρες, τί διδάσκει ὁ Φωστήρας τῆς Ἐφέσσου Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός; "... πέπεισμαι γὰρ ἀκριβῶς ὅτι ὅσον ἀποδιίσταμαι τούτου καὶ τῶν τοιούτων, (τοῦ ἑνωτικοῦ πατριάρχου Μητροφάνους καὶ τῶν Λατινοφρόνων γενικῶς), ἐγγίζω τῷ Θεῷ καὶ πάσι τοὶς ἁγίοις, καὶ ὥσπερ τούτων χωρίζομαι, οὕτως ἐνοῦμαι τὴ ἀληθεία καὶ τοὶς ἁγίοις πατράσι, τοὶς θεολόγοις τῆς Ἐκκλησίας". Ἀπολογία τοῦ ἁγιωτάτου Μητροπολίτου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, ρηθεῖσα ἐπὶ τὴ τελευτὴ αὐτοῦ  Ἀπὸ τὶς παραπάνω ἐπίσημες ἑρμηνευτικὲς διατάξεις τοῦ ΙΕ' Ἱεροῦ Κανόνος τῆς ΑΒ' Συνόδου σαφῶς προκύπτει τὸ λογικὸ συμπέρασμα ὅτι: Ὁ πρόεδρος (προϊστάμενος τῆς Ἐκκλησίας, ἢ τῆς ἐνορίας ἢ καὶ μικρῆς ὁμάδος Ὀρθοδόξων), εἴτε πατριάρχης εἶναι, εἴτε μητροπολίτης, εἴτε ἐπίσκοπος, εἴτε καθηγούμενος Μοναστηρῖου, εἴτε γέροντας συνοδείας, εἴτε γέροντας ἐνὸς μοναχοῦ, εἴτε πνευματικὸς ἐνὸς πιστοῦ, ὅταν κηρύσση δημοσία, γυμνὴ τὴ κεφαλὴ μίαν κακοδοξίαν κατεγνωσμένην = κατεδικασμένην (ὄχι μόνον) ὑπὸ Συνόδου (ἀλλὰ καί) ἡ ὑπὸ Ἁγίων Πατέρων, τότε ὁ κλῆρος καὶ ὁ λαὸς ποὺ ποιμαίνεται ἂπ αὐτόν, ἀλλὰ καὶ ὅλοι ὅσοι λαμβάνουν γνῶσιν τῶν κακοδοξιῶν τοῦ Χριστιανοί, ἀποκτοῦν ἀμέσως τὸ δικαίωμα καὶ ἔχουν καθῆκον ἀπὸ τὸν Ἱερὸν Κανόνα νὰ τὸν ἀποκηρύξουν καὶ νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴν κοινωνίαν του καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν τελεσίδικον καταδίκην τοῦ ψευδεπισκόπου ἡ ψευδοδιδασκάλου, ("οὐ μόνον τὴ κανονικὴ ἐπιτιμήσει οὒχ ὑπόκεινται πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοὶς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται". ΙΕ', Ἱεροῦ Κανόνος ΑΒ' Ἱερᾶς Συνόδου) ἐὰν θέλουν νὰ εἶναι καὶ νὰ λέγονται Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ ὄχι αἱρετικοί, (ὡς αἱρετικὸν περιποιούμενοι, κατὰ τὸν ἅγιον Δοσίθεον τῶν Ἱεροσολύμων). Βλ. σχετικά: Περὶ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας καὶ μνημόσυνου καὶ τοῦ σχετικοῦ αὐτοὶς ΙΕ' Ἱεροῦ Κανόνος τῆς Α' καὶ Β' Ἁγίας Συνόδου, ἔκδ. "Ἅγιος Ἀγαθάγγελος Ἐσφιγμενίτης", Ἅγιον Ὅρος 1993, σελ. 19 Πάνω λοιπὸν ἀπὸ κάθε πρόεδρον ἔθεσαν οἱ Πατέρες μας τὶς Ἱερὲς Γραφές, τὴν Ἅγιαν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας μας, τὶς ἀποφάσεις τῶν Ἁγίων Συνόδων, τὸ Σύνταγμα τῶν Θείων Κανόνων καὶ τοὺς Ἁγίους, τοὺς ὁποίους καὶ ἀκολούθησαν, χωριζόμενοι τῆς κοινωνίας, τοῦ αἱρετικοῦ προέδρου καὶ διακόπτοντες τὸ μνημόσυνόν του. Οἱ ἀδιάφοροι γιὰ τὴν 'Αγίαν Πίστιν, οἱ κόλακες, οἱ τυχοδιῶκτες καὶ γενικῶς ὅλο τὸ σύστημα τῶν ὑπηρετῶν ἐνόχων σκοπιμοτήτων τοῦ αἰῶνος τούτου ἀκολουθοῦσαν τοὺς λυκοποιμένες, βοηθώντας τους στὸ ψυχοφθόρο τους ἔργο. ὃ.π. σελ. 22.  Όχι μόνον πρὸ Συνοδικῆς Διαγνώμης ἐπιβάλλεται ἡ διακοπὴ τοῦ μνημόσυνου τοῦ κηρύσσοντος αἵρεσιν ἀλλὰ καὶ μετὰ ἀπὸ συνοδικὴν διαγνώμην ἡ ὁποία δὲν εἶναι Ὀρθόδοξος. Αὐτὸ ἔγινε γιὰ παράδειγμα μετὰ τὴν εἴκονομαχικὴν Σύνοδον τοῦ 754 πρὶν συγκληθεῖ ἡ Ζ' Οἰκουμενικὴ Σύνοδος (787). Οἱ Ὀρθόδοξοι-Εἴκονοφιλοι δὲν κοινωνοῦσαν μὲ τοὺς Εἴκονομαχους καὶ ὤφειλαν νὰ μὴ κοινωνοῦν κατὰ τὰ πρακτικὰ τῆς Ζ' Οἰκουμενικῆς. Ἡ διακοπὴ τῆς κοινωνίας συνεχίσθηκε καὶ μετὰ τὴν β' Εἰκονομαχικὴν Σύνοδον τοῦ 815, ἡ ὁποία ἀκύρωσε τὴν Ζ' Οἰκουμενικὴν καὶ ἐπεκύρωσε τὶς ἀποφάσεις τῆς α' Εἰκονομαχικῆς συνόδου. Καὶ σύμφωνα μὲ ὅλους τους ἑρμηνευτές, Ζωναρά, Βαλσάμωνα, Ἀριστηνό, "Ἅγιο Νικόδημο Ἁγιορείτη, Νικόδημο Μίλας, τοὺς Ὁσιομάρτυρες τοὺς ἔπι Λατινόφρονος Βέκκου μαρτυρήσαντες, κατὰ τὸν "Ἅγιο Μάρκο Εὐγενικό, οἱ Ὀρθόδοξοι ὀφείλουν νὰ ἀποτειχίζονται ἀπὸ τοὺς ἐπισκόπους ποὺ κηρύσσουν αἵρεσιν κυρίως καὶ κὰτ ἐξοχὴν πρὸ συνοδικῆς διαγνώμης. Ἡ μετὰ τὴν Οἰκουμενικὴν συνοδικὴν κατάκρισιν τῆς αἵρεσεως ἀποτείχισις εἶναι αὐτονόητος! Κατὰ τὸν "Ἅγιον Θεόδωρον τὸν Στουδίτην ὁ καιρὸς τῆς διακοπῆς τῆς κοινωνίας καὶ τῆς ἀποτειχίσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι "Καιρὸς Ὁμολογίας, καιρὸς ἐνστάσεως, καιρὸς ἀθλήσεως, τυχὸν καὶ ἄλλων παθημάτων" ἀλλὰ καὶ
στεφάνων καὶ δόξης ἐπουρανίου" (Ρ.Ο. 99, 1013 Β). Καὶ κυρίως γιὰ μᾶς, τοὺς ἱερεῖς καὶ ποιμένες, ἰσχύει τὸ τοῦ Μεγάλου Ὁμολογητοῦ: " ἐὰν οἱ ἱερωμένοι ἅπαξ ἁλώθηκαν ἀπὸ τὴν αἱρετικὴ κοινωνία, ἔχει ὁρισθεῖ γι' αὐτοὺς νὰ ἐμποδίζονται ἀπὸ τὴν ἱερουργία..." Καὶ τὸ σημαντικότερο ποὺ ξεκαθαρίζει τὰ πράγματα, ὅτι ὀφείλουν οἱ Ὀρθόδοξοι πρὸ συνοδικῆς διαγνώμης νὰ ἀποτειχισθοῦν ἀπὸ τοὺς κακοδόξους αἱρετικούς, (σήμερον Νεοημερολογίτες-Οἰκουμενιστές), εἶναι αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ "Ἅγιος στὴ συνέχεια!
"Γιατί πὼς διαφορετικὰ θὰ φανῆ ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα σὲ κείνους ποὺ πρόδωσαν τὴν ἀλήθεια καὶ σὲ κείνους ποῦ τίμησαν τὸ ἱερατικό τους ἀξίωμα; "Πῶς γὰρ φανείη τὸ διάφορον τῶν προδοσάντων τὴν ἀλήθειαν καὶ μή; Πῶς θὰ φανῆ ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα σὲ κείνους ποὺ ἤθλησαν μὲ γενναιότητα καὶ σὲ κείνους ποῦ δὲν θέλησαν νὰ πάθουν οὔτε τὸ παραμικρὸ γιὰ τὸ καλὸ (γιὰ τὴν πίστη);" Ρ.Ο. 99, 1636-7. Στὴν Ζ' Οἰκουμενικὴ Σύνοδο Πρόεδρος ἦταν ὁ πολὺς Ταράσιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ἐνῶ μετεῖχαν σ' αὐτὴν 136 ἡγούμενοι Μοναστηριῶν, οἱ πλεῖστοι τῶν ὁποίων πολλὰ δεινὰ εἶχαν ὑποστεῖ στὴν προσπάθειά τους νὰ ἀποφύγουν τὴν αἱρετικὴ κοινωνία μὲ τοὺς κακοδόξους (πάντοτε πρὸ Συνοδικῆς διαγνώμης). Βλ. Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, Ρ.Ο. 1157 Ὁ, 1641 D.
Καὶ ὁ Ἅγιος Μεθόδιος μετὰ τὴν β' Εἰκονομαχικὴν σύνοδον (815) (ἡ ὁποία ἀκύρωσε τὴν Ζ' Οἰκουμενικὴν καὶ ἐπεκύρωσε τὶς ἀποφάσεις τῆς α' Εἴκονομαχικης συνόδου), ἐπειδὴ δὲν κοινωνοῦσε μὲ τοὺς Εἴκονομαχους ἔπαθεν, ἐμαστιγώθη φρικωδῶς καὶ ἐπὶ 9 χρόνια φυλακίσθηκε στὴ νῆσο τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου γιὰ τὰ ὀρθόδοξα φρονήματά του. Βλ. Συνοδικόν της Ὀρθοδοξίας εἰς τὸ Τριώδιον, σύγκρινε καὶ ΘΗΕ, σέλ. 900, Μεθόδιος Ἀ', Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ἀλλὰ καὶ οἱ Ἅγιοι Θεόδωρος καὶ Θεοφάνης οἱ Γραπτοί, οἱ ὁποῖοι καταριθμοῦνται μεταξὺ τῶν ἐπιφανέστερων θυμάτων τοῦ εἰκονοκλαστικοῦ διωγμοῦ τοῦ Θ' αἰῶνος μετὰ τὴν Εἰκονομαχικὴν σύνοδον τοῦ 815 ἐνεκλείσθησαν εἰς φρούριον τοῦ Βοσπόρου μέχρι τοῦ θανάτου τοῦ διώκτου τῶν Λέοντος Ἐ' τοῦ Ἀρμενίου (25 Δέκ. 820)."
β) Ἡ Ὀρθόδοξος ἀπάντησις γιὰ τὶς καθαιρέσεις τῶν κακοδόξων αἱρετικῶν καὶ ὅσων τοὺς ἀκολουθοῦσαν "Ἐντελῶς ἀνιστόρητο παρουσιάζεται τὸ ἐπιχείρημα ὅτι οὐδεὶς καθηρέθη ποτέ, ἐπειδὴ δὲν διέκοψε τὸ μνημόσυνο τῶν αἱρετικῶν καὶ κακοδόξων.
"Ὅταν καθήροντο οἱ ἐπίσκοποι, καθήροντο καὶ οἱ ἱερεῖς καὶ ὅλοι ὅσοι τοὺς ἀκολουθοῦσαν. Αὐτὸ τὸ βλέπουμε καὶ ἀπὸ τοὺς Κανόνες Ἀ' τῆς Τρίτης Οἰκουμενικῆς, τὸν Ἀ' τῆς Ζ', ἀπὸ τὴν Ζ' Οἰκουμενική, ὅπως εἴδαμε στὰ πρακτικά της, καὶ ἀπὸ πλῆθος ἄλλων Ἱερῶν Κανόνων.
"Ἢ ὄξυτης ὅμως προῆλθε κυρίως ἀπὸ τῆς ἀποφάσεως τῆς Συνόδου, (τοῦ 842 σ.σ.) δι' ἧς καθηρέθησαν οἱ Εἰκονομάχοι ἱεράρχαι καὶ ἡγούμενοι, διότι διὰ τῆς καθαιρέσεως ταύτης παρέμειναν χηρεύουσαι πολλαὶ ἐπισκοπαὶ καὶ ἡ δυσχέρεια
ὁμαδικῆς ἀναπληρώσεως τῶν κενῶν ἦτο μεγίστη. "Ἄλλωστε καὶ οἱ
ἐπιβαλλόμενοι ὄροι διὰ τὴν ἐπιστροφὴν εἰς τοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας τῶν μετανούντων Εἰκονομάχων ἱερέων καὶ διακόνων ἤσαν βαρεῖς, ἰδιαιτέρως δὲ ἡ στέρησις πάσης τιμῆς." Βλ. Φειδᾶς, στὴν ΘΗΕ, σέλ. 900, Μεθόδιος Ἀ', Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἀφήνουμε τοὺς ἀναγνῶστες νὰ βγάλουν τὰ συμπεράσματά τους γιὰ τὴν σοβαρότητα τῶν ἐπιχειρημάτων τοῦ π. Βασιλείου!
Γάφει ὁ π. Βασίλειος μὴ στηριζόμενος στοὺς Ἁγίου Πατέρες:
"Ὁ π. Νικόλαος βέβαια καὶ οἱ Ζηλωταὶ τολμοῦν νὰ χαρακτηρίζουν ὡς αἵρεσι ἀκόμη καὶ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ ἑορτολογίου, ἐπειδὴ διέσπασε τὴν Μία Ἐκκλησία σὲ δυὸ (τὴν παλαιοημερολογιτικὴ καὶ τὴν νεοημερολογιτική) καὶ συνεπῶς ἔπληξε ἄμεσα τὸ δόγμα τῆς Μῖας Ἐκκλησίας. Ἢ διάσπασις βέβαια ἔγινε ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ὄχι ἀπὸ ἐμᾶς....Ὃ π. Νικόλαος λέγει ἐπίσης, ὅτι τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο εἶναι Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅτι ἡ Ζ' Οἰκουμενικὴ σύνοδος ἀναθεματίζει ὅσους ἀθετοῦν τὶς Παραδόσεις. "Ἄρα, μὲ τὴν ἁπλὴ λογική, ὅσοι τὸ ἀποδέχθηκαν, ὑπόκεινται στὰ φρικτὰ ἀναθέματα τῆς συνόδου αὐτῆς. Ἢ ἄποψίς τους αὐτὴ εἶναι τελείως αὐθαίρετη!"
Ἡ Ὀρθόδοξος ἀπάντησις. γιὰ τὴν συμφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων στὸ θέμα τοῦ πατρίου ἑορτολογίου "Τὸ Νέο ἡμερολόγιο συγκεκριμένα δὲν θεωρεῖται (ἀπὸ τοὺς Γρηγοριάτες) αἵρεση! "Ἄλλα μας διδάσκει ὅμως ὁ πολὺς Δοσίθεος, ὁ ὁποῖος γίνεται ἀποδεκτὸς καὶ ἀπὸ τὸν π. Βασίλειο: "Τέσσερα μεγάλα θηρία ἐγέννησε ὁ ΙΣΤ' αἰών. Τὴν αἵρεσιν τοῦ Λουθήρου, τὴν αἵρεσιν τοῦ Καλβίνου, τὴν αἵρεσιν τῶν Γιεβουζιτῶν, καὶ τὴν αἵρεσιν τοῦ νέου καλενταρίου. Καὶ κατὰ μὲν τῶν αἱρέσεων Λουθήρου καὶ Καλβίνου ἔγραψαν οἱ ... κατὰ δὲ τῆς αἱρέσεως τοῦ νέου καλενταρίου ἀπεφάνθη ἡ ἓν Κωνσταντινουπόλει μεγάλη Οἰκουμενικὴ Συνοδὸ ς τῷ 1593.
Δοσιθέου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων "Ὁμολογία Ὀρθοδόξου Πίστεως" σέλ. 4. Γιὰ τὸ θέμα ἀπὸ τὴν πλούσια βιβλιογραφία ποὺ κυριολεκτικὰ ἔχει κονιορτοποιήσει τὰ ἀντίθετα ἐπιχειρήματα τῶν Νεοημερολογιτῶν βλ. τὶς θαυμάσιες μελέτες
Εὐστρατιάδου, "Ἡ πραγματικὴ ἀλήθεια περὶ τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Ἡμερολογίου", , ἔκδοσις δ', Ἀθῆναι 1988, Ὃ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἐπίσης ἐδίδασκε, ὅτι ἡ ἑνότης τῶν Ὀρθοδόξων δὲν εἶναι μόνον δογματικὴ ἀλλὰ εἶναι καὶ λειτουργική. Ἔτσι οἱ ἑορτὲς καὶ οἱ νηστεῖες ὀφείλουν νὰ τηροῦνται ταυτοχρόνως ἀπὸ ὅλους τους Ὀρθοδόξους. Κατὰ τὸν Σωζόμενον, οἱ αἱρετικοὶ Ναυατιανοί, ὅπως καὶ οἱ σημερινοὶ Νεοημερολογίτες καὶ Νεοπαλαιοημερολογίτες ποὺ ἔχουν δυὸ ἑορτολόγια καὶ δυὸ Πασχαλιὰ -(βλ. "ὀρθόδοξον ἐκκλησίαν" Φιλανδίας, Ἁγιορεῖτες μνημονευτὲς ποὺ λειτουργοῦν μία μὲ τὸ Νέο καὶ μία μὲ τὸ Παλαιό, ὅπως καὶ τὰ σλαυικὰ Πατριαρχεῖα ποὺ βρίσκονται σὲ κοινωνία μὲ τὶς νέες χῶρες, τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Κύπρο)-, πίστευαν ὅτι τὸ θέμα τῆς λειτουργικῆς ἑνότητος ἦταν θέμα "ἀδιάφορον".
Στὴν ἐν Ἀγγάρῳ τῆς Βιθυνίας σύνοδον εἰπώθηκε γιὰ τὸν Κανόνα τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα ὅτι εἶναι ἀδιάφορος καὶ ὅτι δὲν εἶναι ἀξιόλογη αἰτία πρὸς χωρισμὸν τῆς Ἐκκλησίας ἡ διαφωνία τῆς Ἑορτῆς. "Ὅλως ὅμως ἀντιθέτως γιὰ τὸν Ἅγιον
Ἰωάννην τὸν Χρυσόστομον αὐτὸ εἶναι ἀδιανόητο καὶ ἡ λειτουργικὴ ἑνότης εἶναι ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ: "προετιμήσαμεν τὴν συμψωνίαν τῆς τῶν χρόνων παρατηρήσεως... Οὐδὲ γὰρ ἡ Ἐκκλησία χρόνου ἀκρίβειαν οἶδεν, ἂλλ ἐπειδὴ παρὰ τὴν ἀρχὴν πάσιν ἔδοξεν τοὶς Πατράσιν διηρημένοις, ὁμοὺ συνελθεὶν καὶ τούτων ὁρισάντων ἡμέραν, τὴν συμφωνίαν πανταχοῦ τιμώσα καὶ τὴν ὁμόνοιαν ἀγαπώσα κατεδέξατο τὸ ἐπιταχθέν... " Ρ.Ο. 48, 864, 871.
1ο Συμπέρασμα
Ἐμεῖς δὲν σχίζουμε, λοιπόν, τὴν Ἐκκλησία κατὰ τὶς ἀνωτέρω παραθέσεις τῶν ἱερῶν κειμένων. Κάνουμε τὸ καθῆκον μας ὡς ἄγρυπνοι φύλακες. Ἀποκαλύπτουμε τὶς προδοσίες, τὴν πονηρὴ αἵρεση τοῦ Νεοημερολογιτισμου καὶ τὴν ἐκκλησιομάχο παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Καὶ γνωρίζουμε πολὺ καλὰ ὅτι: "Εἰ δὲ καὶ πάνυ ὀλίγοι ἐν τὴ Ὀρθοδοξία καὶ εὐσέβεια διαμείνωσιν, οὗτοι εἰσὶν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ". Ἐμεῖς εἴμαστε σίγουρα ἑνωμένοι μὲ τὴν Ἐκκλησία. Κατέχουμε αὐτὸ ποὺ πάντα, παντοῦ καὶ ὑπὸ πάντων ἐπιστεύθη. Εἴμαστε ἡ ἀκαινοτόμητη Ἐκκλησία, γιατί στοιχοῦμεν ἑπόμενοι, τῷ συνόλῳ, τὴ ἀρχαιότητι, τὴ συμφωνία. Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ σας ὁδηγεῖ μὲ σιγουριὰ στὴν ἀπώλεια γὶ αὐτὸ ἔχετε κάθε λόγο νὰ ἀγωνιᾶτε. Σᾶς τίπτει φοβερὰ ἡ συνείδησή σας λόγω τῆς μεγάλης προδοσίας τῆς Πίστεως καὶ τῆς κοινωνίας σας μετὰ τῶν δυσεβῶν παναιρετικῶν, πρωτίστως τῶν Οἰκουμενιστῶν τοῦ ἐσβεσμένου Φαναριοῦ. Ἐπιστρέψτε στὶς βάσεις, στὴν ἑνιαία Παράδοση καὶ Πίστη τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ κοινωνήσουμε μαζί σας καὶ μὴ προσπαθῆτε νὰ δικαιολογήσετε πάση θυσία τὰ ἀδικαιολόγητα. Ἐφαρμόζοντας, ὡστόσο, καὶ τὴν δική σας ἀντιπατερικὴ καὶ περίεργη λογικὴ καὶ θεωρία σέλ. 7 ἔπ. ἔνθ. ἄνωτ. καὶ πάλιν ὀφείλουμε οἱ Ὀρθόδοξοι, πολὺ περισσότερο, νὰ ἀποτειχισθουμε ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, διότι ὁ Νεοημερολογιτισμὸς καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι Παναίρεσις κατεγνωσμένη καὶ ὑπὸ τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ ἀπὸ τὴν Ζ' καὶ Β' Οἰκουμενικὴν Σύνοδον καὶ τὴν τελευταίαν του 1593 Πανορθόδοξον, (Οἰκουμενικὴν κατὰ τὸν πολὺν Δοσίθεον
Ἱεροσολύμων) . Γιατί, ὅποιος κηρύσσει ὅτι ἡ Ἐκκλησία διεσπάσθη καὶ ὅτι θὰ ἐπανιδρυθεῖ στὸ Μέλλον ἀπὸ τὶς κατὰ μέρος χριστιανικὲς ὁμολογίες -(πράγμα ποὺ ἐπαναλαμβάνεται συνεχῶς καὶ ἔχει παγιωθεῖ ὡς πίστις τῶν Οἰκουμενιστῶν ποιμένων σας)-καὶ ὅσοι τὸν ἀκολουθοῦν ὑπόκεινται στὰ ἀναθέματα τῆς Β' Οἰκουμενικῆς ἀλλὰ καὶ τῆς Ζ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, γιατί ἔτσι ἀνατρέπεται ὅλο τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως καὶ τὸ δόγμα τῆς Μῖας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ποὺ
ὁμολογοῦμε οἱ Ὀρθόδοξοι στὸ 9ο ἄρθρο τοῦ Συμβόλου Νικαίας Κων/πόλεως.
Οἱ θεῖοι Πατέρες τῆς Ζ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ξεκάθαρα καὶ ρητὰ ἀναθεμάτισαν ἐπίσης "τοὺς προστιθέντας τί ἡ ἀφαιροῦντας ἐκ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας" καὶ ὅλα ὅσα ἔφευρον οἱ νεωτεριστὲς μετὰ τὴν Ἁγίαν αὐτὴν Οἰκουμενικὴν Σύνοδον καὶ εἶναι "παρὰ τὴν διδασκαλίαν καὶ ὑποτύπωσιν τῶν Ἁγίων Πατέρων", δηλαδὴ παρὰ τὴν Ἐκκλησιαστικὴν Παράδοσιν. Ἑπομένως ἀναθεμάτισαν καὶ τὴν καινοτομίαν τοῦ Νέου ἡμερολογίου καὶ τὴν καινοτομίαν καὶ κακοδοξίαν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὅταν οἱ "Ἅγιοι Πατέρες διδάσκουν καὶ διακηρύσσουν: "Νήφοντες ἐν πάσιν ἀποστολικῶς, τὸ ἰσόρροπον κρίνομεν, ἴνα πάσαν καινοφωνίαν, ὑφεσὶν τὲ καὶ πλεονασμόν, ὡς ζιζάνια τῷ καθαρῷ σίτω ἐπισπαρέντα, ἀναβολῆς πάσης ἐκτός, ἐκτίλλωμεν ὡς τῆς ἀληθείας ἀντίθετα καὶ τῆς Ἐκκλησίαςἀντίμαχα. Τὰ γὰρ ἐν αὐτῇ παραδοθέντα οὐκ εἰσὶ ναὶ καὶ οὔ, ἀλλὰ ναὶ εἰσὶν ἐν ἀληθείᾳ καὶ μένουσιν ἀρραγῆ καὶ ἀκράδαντα εἰς τοῦ αἰῶνος χρόνον..." Πρακτικὰ Ζ' Οἴκ. Συνόδου, Mansi, Τόμος 12, σέλ. 1002 ... Πατέρες κηρύττουσι τέκνα ὑπακοῆς ἐσμὲν καὶ ἐγκαυχώμεθα ἐν προσώπῳ μητρὸς τὴ παραδόσει τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας" Ἠμεῖς τοὺς θεσμοὺς τῶν Πατέρων φυλάττομεν. Ἠμεῖς τοὺς προστιθέντας τί ἢ ἀφαιροῦντας ἐκ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἀναθεματίζομεν... Ἠμεῖς κατὰ πάντα τῶν αὐτῶν θεοφόρων Πατέρων ἠμῶν τὰ δόγματα καὶ πράγματα κρατοῦντες κηρύσσομεν ἐν ἔνι στόματι καὶ μία καρδία, μηδὲν προστιθέντες, μηδὲν ἀφαιροῦντες, τῶν ἓξ αὐτῶν παραδοθέντων ἠμίν, ἀλλὰ τούτοις βεβαιούμεθα, τούτοις στηριζόμεθα... Εἰ τὶς πάσαν παράδοσιν Ἐκκλησιαστικὴν ἔγγραφον τὲ ἡ ἄγραφον ἀθετεῖ ἀνάθεμα ἔστω..." Mansi, Τόμος 23ος, σέλ. 128 ἔπ. Τὸ Νέον ἡμερολόγιον προσκρούει στὰ κελεύσματα τοῦ θεηγόρου καὶ οὐρανοβάμονος Παύλου γιὰ τὴν ἀκριβῆ τήρηση τῶν Παραδόσεων: "Στήκετε καὶ κρατεῖτε τᾶς παραδόσεις, ἃς ἐδιδάχθητε εἴτε διὰ λόγου εἴτε δὶ ἐπιστολῆς ἠμῶν" (Β' Θέσ. β' 15) καὶ "Σὺ δὲ μένε ἐν οἲς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδῶς παρὰ τίνος ἔμαθες" (Β' Τίμ. γ' 14) καὶ στὶς Παροιμίες διαβάζουμε "Μὴ μέταιρε ὅρια αἰώνια, ἃ ἔθεντο οἱ πατέρες σου" (Παροιμ. ΚΒ' 28).  Πρόκειται γιὰ γραφικὰ κελεύσματα στὰ ὁποῖα καταφεύγει καὶ ὁ Ἅγιος Ταράσιος γιὰ νὰ ἀποδείξη, ὅπως εἴδαμε, ὅτι ὄφειλαν νὰ διακόψουν τὴν κοινωνία μὲ τοὺς Εἰκονομάχους καὶ οἱ κρινόμενοι ἀπὸ τὴν Ζ' Οἰκουμενικὴν Σύνοδον ἐπίσκοποι πρὸ Συνοδικῆς διαγνώμης, χωρὶς νὰ ὑπάρχη κὰν ὁ ΙΕ' τῆς ΑΒ' Συνόδου!
http://www.orthway.org/Pdf%27s/K_29.pdf

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλω αφήστε το σχόλιο σας εδω