Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ



Εορτάζει ο ναός της του Θεού Σοφίας εν Κωνσταντινουπόλει.



Μεσούσης της εορτής διψωσάν μου την ψυχήν, ευσεβείας πότισον νάματα. Ότι πάσι Σωτήρ εβόησας. Ο διψών, ερχέσθω προς με και πινέτω. Η πηγή της ζωής, Χριστέ ο Θεός, δόξα σοι.



Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ



"Θά σάς επιβάλουν μεγάλο καί δυσβάστακτο φόρο, αλλά δέν θά προφθάσουν".






70 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΑΤΣΑΛΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΟΙ ΝΟΜΙΜΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΟΧΙΚΟ «ΔΑΝΕΙΟ» ΤΩΝ ΝΑΖΙ, ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΑ 70 ΔΙΣ ΕΥΡΩ, ΟΣΟ 2,5 ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΗΜΕΡΑ
(ΧΩΡΙΣ ΤΙΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΣΕ ΘΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΚΛΟΠΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ)
70 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΑΤΣΑΛΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η Γερμανική Κατοχή για την Ελλάδα δεν έχει τελειώσει ακόμη, αφού βρίσκεται υπό Γερμανική Κατοχή ένα μεγάλο μέρος της Εθνικής μας Περιουσίας, ένα μεγάλο μέρος του Εθνικού μας Πλούτου, που κατέστρεψαν ή διάρπαξαν και κατακρατούν οι Γερμανοί, για να αποτελούν σήμερα χώρα υψηλότατης πιστοληπτικής ικανότητας «ΑΑΑ»!
Η Γερμανία κατακρατεί όλες τις νόμιμες Επανορθώσεις, που κατοχύρωσε στη χώρα μας η Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων το 1946, ως αποζημιώσεις προς την Ελλάδα, αλλά κατακρατεί και το αναγκαστικό Κατοχικό «Δάνειο» που μας άρπαξε κυριολεκτικά το Βερολίνο, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, αφήνοντας να πεθαίνουν κατά χιλιάδες οι Έλληνες και τα Ελληνόπουλα, από την πείνα και τις κακουχίες!
Αλλά κρατεί και Επανορθώσεις ακόμη και από τον καιρό του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως και αποζημιώσεις από τις ημέρες της Ουδετερότητας, πριν η Ελλάδα μπει στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1940!
Συγκεκριμένα, η Γερμανία μας οφείλει:
1. Την καταβολή του υπολοίπου των Επανορθώσεων από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αξίας περίπου 275 εκατομμυρίων ευρώ!
2. Αποζημιώσεις λόγω της απώλειας κυρίως σκαφών (βομβαρδισμοί, τορπιλισμοί, βυθίσεις, αιχμαλωσία) κατά την περίοδο ουδετερότητας της Ελλάδος στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πριν την επίθεση Ιταλίας και Γερμανίας εναντίον μας, ύψους 153 εκατομμυρίων δολαρίων του 1946, που η σημερινή τους αξία υπολογίζεται σε περίπου 5 δις ευρώ!
3. Την επιστροφή του Αναγκαστικού Κατοχικού «Δανείου» που πήρε η Γερμανία από την Κατεχόμενη και ανήμπορη να αντιδράσει Τράπεζα της Ελλάδος, ύψους 3,5 δισ. δολαρίων σε τιμές του 1944, σημερινής αξίας περίπου 14 δις ευρώ!
4. Τις Επανορθώσεις των 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε τιμές του 1946, που υποχρεώθηκε από τη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946) να μας πληρώσει, για τις τεράστιες ζημιές και πολλαπλάσιες βλάβες που προξένησε στην Ελληνική Οικονομία, που κλονίζεται σήμερα, με τιμητή μάλιστα τη Γερμανία! Η σημερινή αξία των κατοχυρωμένων αυτών Επανορθώσεων, υπολογίζεται σε τουλάχιστον 51 δις ευρώ!
Από το Ολοκαύτωμα του Χορτιάτη Θεσσαλονίκης στις 2-9-1944, όπου οι «πολιτισμένοι» Γερμανοί
έκαψαν ζωντανούς μέσα σε φούρνο 149 Έλληνες, ανάμεσά τους πολλά παιδιά, ακόμη και βρέφη,
ενώ κατέστρεψαν ολόκληρο το μαρτυρικό χωριό, παραδίδοντάς το στις φλόγες
Το Σύνολο των παραπάνω οφειλών (με ένα ελάχιστο επιτόκιο της τάξης του 3%), υπολογίζεται σε σημερινή αξία να ισοδυναμεί – όπως φαίνεται και παραπάνω – με τουλάχιστον 70 δισεκατομμύρια ευρώ!!! Εκ των οποίων η Γερμανία έχει καταβάλει μόνο το απειροελάχιστο ποσό, των μόλις 115 εκατομμυρίων μάρκων το 1960…
Σημειώνεται πως στα παραπάνω ποσά, δεν περιλαμβάνονται αποζημιώσεις για τα θύματα (που μόνο για το Δίστομο ορίστηκαν από το Πρωτοδικείο Λειβαδιάς το 1997 σε 9,5 δις δραχμές ή περίπου 28 εκατομμύρια ευρώ), αλλά ούτε και για την ανυπολόγιστη καταστροφή και κυρίως κλοπή αρχαιολογικών και θρησκευτικών μας θησαυρών, που πρέπει να επιστραφούν!

Η ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

Τα οικονομικά προβλήματα, σαν αυτό που μαστίζει τη χώρα, αντιμετωπίζονται όχι μόνο με συγκράτηση και περικοπή δαπανών, αλλά και με είσπραξη των οφειλομένων και ιδίως εκείνων που οφείλει – και ως ηθική αποζημίωση – να καταβάλει κάποια χώρα, που έχει καταστρέψει μια άλλη και μάλιστα σχεδόν ολοσχερώς!
Η Σταύρωση της Ελλάδος, βασισμένη σε στοιχεία της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ 14/11/1997, σε απεικόνιση του ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ – Για όλες τις τεράστιες καταστροφές της Ελλάδος, η χώρα μας απαίτησε στη Διάσκεψη των Παρισίων το 1946, ως Επανορθώσεις, το ποσό των τότε 12 δις δολαρίων, αλλά οι Σύμμαχοι μας κατακύρωσαν μόνο 7,2 δις…

* Σημειώνουμε ότι για τον αριθμό των θυμάτων υπάρχουν άλλες εκτιμήσεις για 750.000 με 800.000
(βλ. σχετικά αναλυτικό πίνακα παρακάτω)
Η καταστροφή της Ελλάδος από τη Γερμανία ήταν τρομακτική, τόσο κατά την Κατοχή, όσο και κατά την εκδικητική αποχώρηση/υποχώρηση, όπου κατέστρεψαν όλες τις υποδομές της χώρας, όπως και η Γενοκτονία στην οποία υπέβαλαν τον άμα

«Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ»

Θύματα και Απώλειες Ελλάδος

Νεκροί πολέμου 1940-41 13.327
Εκτελεσμένοι (σε ολόκληρη την Ελλάδα) 56.225
Θανόντες όμηροι (στα γερμανικά στρατόπεδα) 105.000
Νεκροί από βομβαρδισμούς 7.120
Νεκροί σε μάχες της Εθνικής Αντίστασης
(σύμφωνα με γερμανικά στοιχεία) 20.650
Νεκροί στη Μέση Ανατολή 1.100
Απώλειες Εμπορικού Ναυτικού 3.500
Σύνολο 206.922
Νεκροί από πείνα & σχετικές ασθένειες 600.000
[σ.σ. ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ 806.922]
Απώλειες από υπογεννητικότητα 300.000
Σύνολο απωλειών 1.106.922

Στοιχεία από το βιβλίο «Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ», Αθήνα 2006, Εθνικό Συμβούλιο για τη διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα

χο και υπό κατοχή ελληνικό πληθυσμό, με την καταλήστευση του Εθνικού Πλούτου μας και την υποχρέωση της Ελλάδας να πληρώνει εκείνη τα δυσβάσταχτα έξοδα του Στρατού Κατοχής, οδηγώντας σε θάνατο από πείνα εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες!

Για όλα αυτά η Γερμανία, από τη στιγμή που επανενώθηκε, δεν έχει αποζημιώσει την Ελλάδα! Και είναι πια η ώρα να πληρώσει το χρέος της, όχι μόνο από οικονομικής πλευράς, αλλά κυρίως από ανθρώπινη, από ηθική υποχρέωση!
Σήμερα που η Ελλάδα βρίσκεται σε δεινή κατάσταση, με ένα τεράστιο χρέος, συνεπεία κατά πολύ και της Μεγάλης Καταστροφής που μας προξένησε η Γερμανία, την ώρα που οι Γερμανοί – με μπροστάρη τον επικεφαλή της Deutsche Bank Τζόζεφ Άκερμαν και τα γερμανικά ΜΜΕ – επιτίθενται με πρωτοφανή σφοδρότητα εναντίον της Ελλάδος, χαρακτηρίζοντάς τη πότε «βόμβα» και πότε «το προβληματικό παιδί», ο πολιτικός κόσμος, αλλά και όλοι μαζί ενωμένοι οι Έλληνες πολίτες, οφείλουν να διεκδικήσουν μέχρι του τελευταίου ευρώ, όλες τις επανορθώσεις, αποζημιώσεις και οφειλές της Γερμανίας!

Μόνο η εγγραφή αυτών των βεβαιωμένων οφειλών στον Προϋπολογισμό, θα εκμηδένιζε αυτόματα το έλλειμμα, θα δημιουργούσε πλεόνασμα και θα εξυπηρετούσε (πλήρωνε) και ένα μέρος από το Δημόσιο Χρέος, αλλάζοντας την οικονομική εικόνα της Ελλάδος, μετατρέποντάς τη, σε μια από τις πιο υγιείς και δυναμικές οικονομίες της Ευρώπης!

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ
Είναι πλέον εθνική ανάγκη, να εξεταστεί πολύ σοβαρά το Ζήτημα και να προχωρήσει επίσημα η Ελλάδα στις νόμιμες αυτές και ελάχιστες τελικά διεκδικήσεις, μπροστά την τιτάνια καταστροφή της Γερμανίας κατά της Ελλάδος.
Το ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ φέρνει το καυτό Ζήτημα στην επιφάνεια, ακριβώς για να συζητηθεί εκτός των άλλων και μέσα στο Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος και γνωρίζει το θέμα ως τέως ΥΠΕΞ!
Είναι μια μοναδική ευκαιρία, να συμφωνήσουν όλα τα κόμματα στο Συμβούλιο, για την άμεση ενεργοποίηση των Ελληνικών Διεκδικήσεων!

ΟΦΕΙΛΕΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Και η Αλβανία οφείλει στη χώρα μας την απόδοση ποσού 218.000.000 δραχμών (σε τιμές 1942), που κατέβαλε αναγκαστικά η κατεχόμενη τότε Ελλάδα στα Τίρανα το 1942, για ζημιές που προκάλεσε δήθεν ο Ελληνικός Στρατός στην Αλβανία, κατά την νικηφόρα προέλασή του στη Βόρειο Ήπειρο!
Ήταν μια ατιμωτική καταβολή, με την Ελλάδα υπό Γερμανική-ιταλική-βουλγαρική Κατοχή, συν την εγκληματική δράση των Τσάμηδων στην Ήπειρο!
Και το ποσό αυτό, με τον υπολογισμό ενός ικανού επιτοκίου, οφείλει να επιστραφεί, όχι τόσο για οικονομικούς, όσο για λόγους εθνικής αξιοπρέπειας και τιμής!

Κάτι τέτοιο θα δώσει βαθιά ανάσα όχι μόνο στον Ελληνισμό και το Κράτος, όχι μόνο στην Οικονομία και την Κοινωνία, αλλά και θα σφυρηλατήσει αποφασιστικά την ενότητα του Ελληνισμού, δημιουργώντας θετικές προσδοκίες, ελπίδα, αλλά και άριστες προοπτικές!
Δεν μπορεί να κινδυνεύει η Εθνική Οικονομία, να σβήνουν χιλιάδες θέσεις εργασίας – λόγω της συρρίκνωσης του εισοδήματος των καταναλωτών, αλλά και της μείωσής τους λόγω ανεργίας (φαύλος κύκλος) – δεν μπορεί να ακούγεται ότι κινδυνεύουν μισθοί, ταμεία, συντάξεις, δεν μπορεί να καταρρέουν χιλιάδες οικογένειες, χιλιάδες σπίτια και να αδιαφορούμε για το τεράστιο και σωτήριο ποσό των Γερμανικών Επανορθώσεων, Αποζημιώσεων και Οφειλών!
Δεν μπορεί να πεθαίνει η Ελλάδα, για να ευημερεί η Γερμανία!
Δεν μπορεί να ξαναζήσουμε την εφιαλτική «Κατοχή», με χιλιάδες κοινωνικά και οικονομικά θύματα, για να μας κατηγορεί δημόσια η Γερμανία σαν «προβληματικούς», την ώρα που μας χρωστά 70 ολόκληρα δισεκατομμύρια ευρώ!
Δεν μπορεί!

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010

ΤΟ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ 1923

Φληναφούσιν οι σημερινοί Νεοημερολογίτες θεολόγοι, ότι κατά την επάρατον καινοτομίαν του 1924, μόνον το Μηνολόγιον ήλλαξεν ενώ το Πασχάλιον έμεινε αναλλοίωτον. Την στιγμήν λοιπόν όπου το Πασχάλιον έμεινε αμετάβλητο τον όρο της Α΄Οικουμενικής Συνόδου δεν παρέβημεν τους κανόνες και το εορτολόγιο μας δεν είναι αντικανονικό.

Περί των πραγματικών περί Πασχαλίου βλέψεων της καινοτόμου ιεραρχίας ας αναφερθώμεν εις την αξιοδάκρυτον στάσιν της Ιεραρχίας της Ελλάδος εις το αξιοθρήνητο και κατ΄εφημισμόν αποκληθέν "Πανορθόδοξον Συνέδριον" του 1923 του κ. Μελετίου Μεταξάκη.
Εις το παράνομον τούτο συνέδριον δια δευτέραν φοράν μετά το ανόσιο έγγραφο του 1920, κηρύσσεται αναφανδόν ο αιρετικός σκοπός του Νέου Παπικού καλενδαρίου. Εις αυτό παρευρέθησαν 6 ιεράρχαι εκ των 91 που ηρίθμει τότε ο οικουμενικός θρόνος, η αντιπροσωπεία της Ελλαδικής Εκκλησίας και κανένα άλλο Πατριαρχείο ή Αυτοκέφαλος Εκκλησία, εάν εξαιρέσουμε τον Αρχιεπίσκοπον Αναστάσιον που παρευρέθη ως ενιστάμενος αντιπρόσωπος του Μητροπολίτου Αντωνίου της Υπερορίου Ρωσικής Εκκλησίας.
Οι έξι ιεράρχες του..."Πανορθοδόξου" τούτου συνεδρίου ήσαν εκτός του Μελετίου: ο Κυζίκου Καλλίνικος, ο Κινσοβίου Αναστάσιος, ο Β. Αμερικής Αλέξανδρος, ο Μαυροβουνίου Γαβριήλ, ο Νικαίας Βασίλειος καιο Δυρραχίου Ιάκωβος! Όλοι κι όλοι! Αρκετοί όμως δια να φέρουν την καταστροφήν!
Επί κεφαλής ένας ταραξίας, που στο διάβα του έσπερνε τον όλεθρο "σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά", που τον έδιωχναν από παντού και δια τον οποίον έγραφε ο Μητροπολίτης Κερκύρας και Παξών Μεθόδιος Κοντοστάνος: "Αλλ΄ο εξ Αγίων Τόπων φυγάς Μελέτιος Μεταξάκης, ο από Κιτίου, ο από Αθηνών, από Κωνσταντινουπόλεως και είτα Αλεξανδρείας, άστατον και ανήσυχον φιλαρχίας πνεύμα, κακός δαίμων, και από Αλεξανδρεία δεν ώκνησε εις προσπάθειαν, ίνα επιβληθεί Πατριάρχης Ιεροσολύμων". (Πρακτικά και Αποφάσεις του εν Κων/πόλει Πανορθοδόξου Συνεδρίου 10 Μαϊου - 8 Ιουνίου 1923- Έκδοσις Πατριαρχικού Τυπογραφίου Κων/πολις 1923 - Εισαγωγή Ανατυπώσεως Δ. Μπατιστάτου, Αθήναι 1982- σελ 5).
Περί τούτου του Συνεδρίου γράφει κι ο Μητροπολίτης Φιλάρετος της Υπερορίου Ρωσικής Εκκλησίας το 1972 τα εξής: "Η καινοτομία του Νέου ημερολογίου επροξένησε σχίσμα εις όλας τας τοπικάς Εκκλησίας αι οποίαι την υιοθέτησαν. Ούτως η Ελλάς, η Κύπρος, η Ρουμανία και τώρα η Βουλγαρία εγεύθησαν τον καρπόν της παρακοής. Είναι θλιβερόν ο Ορθόδοξος λαός των προαναφερθεισών εκκλησιών δεν ηδυνήθη να εγερθή σύσσωμος και ως μέγα κύμα να περισχίση και καταστείλη την παλίρροιαν των καινοτομιών... Η ημετέρα Ρωσσική Εκκλησία εν τω προσώπω του μακαρίας μνήμης τότε Αρχιεπισκόπου και κατόπιν Μητροπολίτου και Πρωθιεράρχου της ημετέρας Σνόδου κ.κ. Αναστασίου, εντόνως και αποφασιστικώς διεμαρτηρήθη κατά των καινοτομιών του νέου ημερολογίου και άλλων νεωτερισμών του θλιβεράς μνήμης Πατρ. Μελετίου Μεταξάκη εις την συνάθροισιν της Κων/πόλεως το 1923, η οποία εσφαλμένως αναφέρεται ως Πανορθόδοξος εφόσον τα Πατριαρχεία Αλεξανδρείας και Ιεροσολύμων και η Εκκλησία της Κύπρου δεν αντεπροσωπεύθησαν. Οι περισσότεροι δε ιεράρχαι της εκκλ. Κων/πόλεως ηρνήθησαν να παρευρεθούν, διαμαρτυρόμενοι ούτω δια την αντικανονικότητα της βεβιασμένης πολιτικής αναδείξεως του μελετίου ως Οικουμενικού Πατριάρχου" (Νέα Υόρκη 4 Απριλίου 1972, Πρόλογος του Μητροπ. Φιλαρέτου εις το περί εορτολογίου Υπόμνημα της αδελφότητος της Γενεύης).

Καιτοι υπό τοιαύτας συνθήκας τυγχάνει κωμικόν και γελοίον να γίνεται λόγος περί "Πανορθοδόξου Συνεδρίου" δυστυχώς όμως το θέατρον τούτο υπό ουδενός απεκηρύχθη, απεδοκιμάσθη ή κατεδικάσθη μέχρι σήμερον, και ο χρόνος απέδειξεν ότι η αποστασία δρούσε ήδη δυναμικώς από εκείνου του καιρού αλλά και από πολύ παλαιώτερον. Το Συνέδριον τούτο της αποστασίας λειτούργησε από της 10ης Μαϊου μέχρι της 8ης Ιουνίου 1923 και επραγματοποίησεν έντεκα συνεδρίες. Κατά την 5ην συνεδρία της 23ης Μαϊου επεσκέφθη το συνέδριον ο Αγγλικανός επίσκοπος τεως Οξφόρδης Gore, συνοδευόμενος και υπό του ιερέως του Μπάξτον. Ο κ.Gore εκάθισεν εκ δεξιών του Πατριάρχου και μεταξύ των αντηλλάγησαν προσφωνήσεις μεταξύ των οποίων διημήφθησαν και τα εξής:

Η Α. Θ. Παναγιώτης - Εάν η Υμετέρα Σεβασμιώτης ενδιαφέρεται να πληροφορηθή εις ποίον σημείον ευρισκόμεθα θα τη είπω ότι απεφασίσαμεν να εφαρμοσωμεν τον κανόνα της α. εν Νικαία Συνόδου επιστημονικώς δε θέλομεν να δεχθώμεν το Γρηγοριανόν, το οποίον είναι επίσης λελανθασμένον, αλλά θα συμπληρώσωμεν το Ιουλιανόν κατά τα δεδομένα της αστρονομικής επιστήμης. Μένει η διαφορά ως προς τον εορτασμόν του Πάσχα. Ίνα συμφωνήσωμεν πρέπει και σεις να διορθώσητε καταλλήλως το ημερολόγιον σας.

Ο σεβ. Gore - Το ζήτημα τούτο αφορά όλους. Υπάρχει επιτροπή επί του ημερολογίου εργαζομένη εν τω Βατικανώ. Μοι είπον ότι ο Πάπας είναι διατεθειμένος να προβή εις μεταρρυθμίσεις του ημερολογίου. Δεν γνωρίζω εάν η επιτροπή του Βατικανού κατέληξεν εις αποτέλεσμα. Αλλά θα ήτο καλόν να επιτευχθή μια διαρρύθμισις ημερολογιακή τοιάυτη η οποία να συντελέση ώστε όλοι οι Χριστιανοί να εορτάζωμέν ταυτοχρόνως το άγιον Πάσχα.

Η. Α. Θ. Παναγιότης - Θα παρακαλέσω την Υμ. Σεβασμιότητα να ανακοινώση εις τον αρχιεπίσκοπον Καντουαρίας, ότι είμεθα δια τεθειμένοι να δεχθώμεν το νέον ημερολόγιον το οποίον θα εξευρίσκετο υπό της Δύσεως. (Πρακτικά και αποφάσεις των εν Κων/πόλει Πανορθοδ. Συνεδρίου 10 Μαϊου-8 Ιουνιου1923-Εκδισις Πατριαρχ. τυπογρ. Κων/πολις 1923 σελ.84).

(Από το βιβλίο ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΗΣ ΝΕΟΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ Λάρνακα Κύπρου 1995)

Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ










                                           Κοντάκιον Ήχος γ’
                                           Η Παρθένος σήμερον
Τήν ψυχήν μου Κύριε, εν αμαρτίαις παντοίαις, καί ατόποις πράξεσι, δεινώς παραλελυμένην, έγειρον τή θεϊκή σου επιστασία, ως περ καί τόν Παράλυτον, ήγειρας πάλαι, ίνα κράζω σεσωσμένος, Οικτίρμον δόξα, Χριστέ, τώ κράτει σου.





Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Και Ραββίνος ο Αθηναγόρας!


του κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ
Θεολόγου – Επιτίμου Δικηγόρου

1. Για τον Πατριάρχη Αθηναγόρα έχουν γραφεί πολλά. Έχουν αποκαλυφθεί μέχρι σήμερα αρκετά στοιχεία, που δείχνουν πόσο αποστασιοποιήθηκε από την Ορθοδοξία. Δείχνουν ακόμα, πόσο δικαιολογημένες υπήρξαν για τις ενέργειές του οι αντιδράσεις των Ορθοδόξων. Το 1970 τρεις επίσκοποι, ο πρώην Φλωρίνης Αυγουστίνος, ο Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος και ο Παραμυθίας Παύλος, ως και δεκάδα αγιορείτικων μοναστηριών, διέκοψαν το «μνημόσυνό» του, όπως προτρέπουν τους πιστούς οι Πατέρες της Εκκλησίας, όταν κάποιος επίσκοπος διδάσκει ή ακολουθεί κάποια αίρεση.
Ο Αθηναγόρας όχι μόνο ακολούθησε αίρεση, τον παπισμό, αλλά ενώθηκε μ’ αυτόν, και μαζί του ένωσε το 1965 ολόκληρη την Ορθόδοξη Εκκλησία στην οποία πέτυχε να είναι Πατριάρχης.

2. Υπάρχουν όμως και τα χειρότερα. Τα κατάγγειλε ο προκάτοχός του Πατριάρχης, ο Μάξιμος Ε΄. Κατάγγειλε ότι ο Αθηναγόρας έχει εκθειάσει στο περιοδικό «Ορθοδοξία» τον Μωαμεθανισμό. Επίσης ότι θεάθηκε να προσεύχεται στην μεν Κωνσταντινούπολη στο τέμενος Εγιούπ, στα δε Ιεροσόλυμα στο τέμενος Ομάρ!

Αναφέρει ακόμα ο Μάξιμος Ε΄ τα λόγια που έλεγε ο ίδιος ο Αθηναγόρας και είναι:

«Εμείς εις το χωριό μας, εις το πατρικό μας σπίτι, είχομεν δύο, τον παπά και τον δερβίση, τον δερβίσ’ Κιαμήλ. Εξομολογούμεθα και ελέγομεν τα μυστικά μας εις τον δερβίσ’ Κιαμήλ, διότι εις τον παπά δεν είχομεν εμπιστοσύνη» !

Ο Αθηναγόρας δεν είχε προσχωρήσει μόνο στο παπισμό. Είχε προσχωρήσει και στον ισλαμισμό, αφού εξομολογείτο στο «δερβίσ’ Κιαμήλ» και προσευχόταν σαν μωαμεθανός στα ισλαμικά τεμένη! Ευτυχώς, δεν έγινε και χότζας, γιατί όπως έλεγαν οι παληοί αγιορείτες «ο καλόγερος όταν ασεβήσει, γίνεται ή παπάς, ή χότζας»! Κι’ ο Αθηναγόρας ασέβησε, αλλά χότζας δεν φαίνεται να έγινε.

3. Το κακό όμως με τον Αθηναγόρα δεν σταμάτησε ούτε εδώ. Προχώρησε ακόμα χειρότερα. Έγινε Ραββίνος! Ναι, έγινε Ραββίνος! Έγινε δηλ. θρησκευτικός λειτουργός των Εβραίων. Λειτουργούσε σε συναγωγές τους!

Το ότι ο Αθηναγόρας αλλαξοπίστησε και έγινε Ραββίνος, δεν είναι αποκύημα αρρωστημένης φαντασίας. Είναι ξεδιάντροπη ομολογία του ίδιου του Αθηναγόρα! Απίστευτη και όμως αληθινή! Η ομολογία αυτή είναι συγκλονιστικό «ντοκουμέντο». Είδε το φως της δημοσιότητας τον Οκτώβριο 2006. Εμείς λάβαμε γνώση μόλις τώρα. Μας το έστειλε το «Ορθόδοξο Κέντρο Πατερικών Μελετών “O άγιος Μάρκος ο Ευγενικός”» (www. orthodoxosagon. gr), που βρίσκεται στη Μεθώνη Πιερίας και διευθύνει ο Μάριος Πηλαβάκης, τον οποίο και ευχαριστούμε.

Το «ντοκουμέντο» αυτό είναι η δήλωση του Αθηναγόρα, που έγινε σε εβραϊκή Συναγωγή της Νέας Υόρκης, στην οποία λέει:
« Στην «Κέρκυρα, όπου έζησα κάποτε, λειτούργησα αρκετές φορές ως ραββίνος για τους Εβραίους φίλους μου»!!!

4. Αν το γεγονός αυτό το είχε καταγγείλει οποιοσδήποτε άλλος, δεν θα το πιστεύαμε. Θα το θεωρούσαμε αδιανόητο και αδύνατο να γίνη, ακόμα και από τον Αθηναγόρα, για τον οποίο ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Β΄ (Χατζησταύρου) έγραψε:

«Ο Αθηναγόρας ο Α΄ ουδέν πρεσβεύει, εις ουδέν πιστεύει, ει μη μόνω εαυτώ δουλεύει και την αποθανάτισιν του ονόματός του επιδιώκει, έστω και κατά Ηρόστρατον δια της καταστροφής της Εκκλησίας» !

Το ότι ο Αθηναγόρας τόσο κατηγορηματικά ομολογεί και δηλώνει ο ίδιος ότι αρκετές φορές λειτούργησε στη Κέρκυρα ως Ραββίνος, πείθει τον καθένα, ότι αυτό είναι αλήθεια.

Ο Αθηναγόρας ήταν ακόμα νεαρός διάκονος, όταν το 1923 πραξικοπηματικά χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Κέρκυρας. Παρέμεινε στη θέση του αυτή μέχρι το 1930, όταν μετατέθηκε στην Αρχιεπισκοπή της Αμερικής. Επομένως, κατά το διάστημα από το 1923 μέχρι το 1930, λειτουργούσε στην Κέρκυρα, όπως λέει ο ίδιος, ως Ραββίνος.

Το 1940, όταν ξεκίνησε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος παρακολούθησε μιά «λειτουργία» στη Συναγωγή των Εβραίων της Νέας Υόρκης. Τη «λειτουργία» αυτή περιγράφει η εφημερίδα «New York Times» (25.11.1940). Μετάφραση στα ελληνικά του δημοσιεύματος αυτού, με σχετικό προλογικό σημείωμα, δημοσιεύει το περιοδικό «Χρονικά», ( Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 2006), που εκδίδουν οι Ισραηλίτες της Ελλάδος. Ιδού, λοιπόν, τι γράφουν τα «Χρονικά» στις σελίδες 3 και 4: « Λειτουργία από Έλληνες Εβραίους στη Συναγωγή της Νέας Υόρκης.
 Η 28η Οκτωβρίου 1940 και ο ηρωϊκός πόλεμος που ακολούθησε, κινητοποίησε τις δυνάμεις του Ελληνισμού οπουδήποτε της Οικουμένης. Οι Έλληνες Εβραίοι πέρα από τη στράτευσή τους στις Ένοπλες Δυνάμεις, προσπάθησαν να βοηθήσουν υλικά, με κάθε μέσο στο εσωτερικό και κυρίως σε ξένες χώρες τον αγώνα.

Τα «Χρονικά» έχουν κατά καιρούς δημοσιεύσει ενέργειες που έγιναν από Εβραίους του εξωτερικού. Παρακάτω παρατίθεται μετάφραση δημοσιεύματος της «New York Times», της 25ης Νοεμβρίου 1940, για λειτουργία που έγινε στη Συναγωγή της Νέας Υόρκης:
Οι εδώ Έλληνες Εβραίοι προσεύχονται για τη νίκη
Η Ελλάδα μπορεί να ηττηθεί, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να κατακτηθεί, δήλωσε χθες ο Ραββίνος Δρ. Νταβίντ ντε σόλα Πουλ σε ειδική λειτουργία που έλαβε χώρα στην ισπανική και πορτογαλική Συναγωγή, στο Σέντραλ Παρκ Γουέστ, στην 70η οδό, για τον «υποφέροντα ελληνικό λαό».

Στη λειτουργία, που πραγματοποιήθηκε με τη χορηγία των Ελλήνων Εβραίων της Νέας Υόρκης, παρέστησαν 600 άτομα, μεταξύ των οποίων ο Αρχιεπίσκοπος της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας Βορείου και Νοτίου Αμερικής Αθηναγόρας, ο εδώ Έλληνας γενικός Πρόξενος Ν. Λέλης κλπ....

Μετά τη λειτουργία παρατέθηκε δεξίωση προς τιμήν του Αρχιεπισκόπου Αθηναγόρα και των εκπροσώπων της Ελληνικής Κυβέρνησης. Ο Αρχιεπίσκοπος εξεδήλωσε τη χαρά του για την παρουσία του στις λειτουργίες, ενώ δήλωσε επίσης «ιδιαιτέρως ευχαριστημένος που η αποστολή των Ελλήνων Εβραίων είναι από την ιδιαίτερη πατρίδα μου τα Ιωάννινα. Είμαστε από την ίδια πόλη κι’ είμαι πολύ υπερήφανος γι’ αυτούς» συμπλήρωσε. «Στην Κέρκυρα, όπου έζησα κάποτε, λειτούργησα αρκετές φορές ως Ραββίνος για τους Εβραίους φίλους μου».....

Κατά τα άλλα, οι Πατριάρχες Δημήτριος και Βαρθολομαίος, όπως έχουν δηλώσει, συνέχισαν και συνεχίζουν το έργο του! Το έργο του Ραββίνου Αθηναγόρα!

δημοσιεύθηκε στον ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ στις 20 Ιουλίου 2007
Ομολογία του ιδίου

http://forum.christian-orthodox.gr/viewtopic.php?f=10&t=294&p=27519


Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

Η ημερολογιακή μεταρύθμιση δεν είναι ευάρεστη στον Θεό.


Το θαύμα αναφέρει ο Αγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο Ιερό Πηδάλιο


Διηγείται ο Ιερός Δοσίθεος Ιεροσολύμων (1669-1707), ότι όταν κάποτε ο πατριάρχης Ιεροσολύμων Παίσιος (1645-1660) ευρίσκετο στο Βελιγράδι συνέβη το εξής θαύμα, το οποίο επιβεβαίωσε, ότι η ημερολογιακή μεταρύθμιση την οποία είχε κάνει ο πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ δεν ήτο ευάρεστη στον Θεό.

Μία γυναίκα του Παπικού δόγματος ήθλε να ζυμώσει κατά την 20 Ιουλίου, οπότε τελείται η μνήμη του αγίου Προφήτου Ηλίου και είναι αργία για τους Ορθοδόξους.

Τότε μια ευσεβής Ορθόδοξος γυναίκα της είπε: «Σήμερον εστιν η εορτή Ηλιού του Προφήτου και μη άπτου έργων».

Η Λατινίς απάντησε : «Δέκα ημέραι παρήλθον από της εορτής του Προφήτου» (τότε η ημερολογιακή διαφορά ήτο δέκα και όχι δεκατρείς ημέρες).

Έτσι λοιπόν άρχισαν να φιλονικούν μεταξύ τους για το θέμα, αν καλώς προσετέθησαν από τους παπικούς οι δέκα μέρες, και στο μεταξύ άρχισε το ζύμωμα η Λατινίς.

Αλλά, ώ του θαύματος !...μεταβλήθηκε το ζυμάρι στα χέρια της σε κίσηρα (ελαφρόπετρα) !...

Και ακούστηκε στην Σερβία το θαύμα αυτό και μοιράστηκαν οι άνθρωποι μεταξύ τους αυτή την πέτρα για απόδειξη του μεγάλου αυτού θαύματος.

Ο Πατριάρχης Παΐσιος έλαβε και αυτός ένα μέρος από την πέτρα εκείνη, το οποίο μέχρι τώρα βρίσκεται κρεμασμένο στην εικόνα του Προφήτου Ηλιού στο Μοναστήρι του στην Ιερουσαλήμ.
 

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

Απειλεί ο Κύπρου Χρυσόστομος όσους θα αντιδράσουν στην επίσκεψη του Πάπα

Κωνσταντινούπολη, των Νίκου Παπαχρήστου και Νίκου Μαγγίνα

Σαφές μήνυμα σε όλους όσοι αντιδρούν για την επικείμενη επίσκεψη του Πάπα στην Κύπρου, στις 4 Ιουνίου, έστειλε χθες από την Κωνσταντινούπολη ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος. Σε σχετική ερώτηση του Amen.gr για τις φωνές που εκφράζουν την αντίθεσή τους στο παπικό ταξίδι ο Κύπρου Χρυσόστομος τις χαρακτήρισε «παραφωνίες» και προειδοποίησε πως όποιος ιερέας κάνει κάποια «απρέπεια» τότε «θα τιμωρηθεί αμείλικτα».

Ο προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου διαμηνύει προς κάθε κατεύθυνση πως «δεν πρόκειται να χαριστώ σε κανένα» και υπενθυμίζει πως όλα τα μέλη της Εκκλησίας οφείλουν να κάνουν υπακοή......

Ερωτηθείς για τις προοπτικές συνύπαρξης χριστιανών και μουσουλμάνων πολιτών της μεγαλονήσου απαντά ότι όπως έζησαν αρμονικά τους προηγούμενους αιώνες, «μπορούν να ξαναζήσουν ευτυχισμένα»

Ακολουθούν οι δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου Κύπρου

Νίκος Παπαχρήστου: Μακαριώτατε, σύντομα θα υποδεχθείτε στην Κύπρο στον Πάπα της Ρώμης. Υπάρχουν όμως και φωνές που διαφωνούν. Έχουν αντίθετη άποψη…

Aρχιεπ. Κύπρου: Οι φωνές αυτές… εγώ τις χαρακτηρίζω ως παραφωνίες. Είναι παραφωνίες δεν είναι φωνές. Είναι οι έχοντες ζήλον ου κατ’ επίγνωσην και τις περισσότερες φορές το κάνουν για να κάνουν επίδειξην, για να κάνουν λαϊκισμόν και όχι γιατί πιστεύουν κάτι τέτοιο.
Ούτε έρχονται σε διάλογο μαζί μας, ούτε θέλουν να ακούσουν…είναι άνθρωποι «ου με πείσεις καν με πείσεις». Και αφού είναι αδιόρθωτοι δε νομίζω ότι έχουμε καιρό να χάνουμε ή να σπαταλούμε κύτταρα της φαιάς ουσίας του εγκεφάλου μας.
Εκείνο που έχω πει είναι ότι εκεί (σ.σ. εννοεί στην Κύπρο) υπάρχει Εκκλησία και όλα τα μέλη της οφείλουν να υπακούν στην επίσημη Εκκλησία. Εάν παρ’ ελπίδα οποιοσδήποτε ιερεύς κάνει οποιανδήποτε ασχήμια θα τιμωρηθεί αμείλικτα. Δεν πρόκειται να χαριστώ σε κανένα. Και αν είναι μοναχός της επισήμου Εκκλησίας, να φύγει να πάει να κάνει Εκκλησία δική του. Δεν μπορεί να είναι μέσα στην Εκκλησία. Εκεί θέλουμε και ησυχία και ό,τι αποφασίσει το Κράτος και η επίσημη Εκκλησία οφείλουν να συμμορφώνονται. Όποιου δεν αρέσει να πάει να κάνει εκκλησία δική του. Δεν μπορεί να είναι μέλος της Εκκλησίας και να μην ακούει την εκκλησιαστική Αρχή. Πάνω σε αυτό θα είναι πολύ αυστηρός γιατί ή έχουμε Εκκλησία ή δεν έχουμε.

Ν.Παπαχρήστου: Ποιες είναι οι προσδοκίες σας από την επίσκεψη;

Αρχιεπ.Κύπρου: Ο Πάπας εάν θελήσει μπορεί να κάνει πολλά και να βοηθήσει. Έχει τα μέσα και εγώ για μια ακόμη φορά όταν θα έρθει με το καλό στην Κύπρο, όπως του είχα πει παλιά, θα του επαναλάβω την θέση μου ότι πρέπει να απευθυνθεί στους ευρωπαίους ηγέτες και να τους πει ότι η Ευρώπη πρέπει να σταθεί πάνω σε αρχές και αξίες. Δεν μπορεί να βλέπει την Τουρκία συμφεροντολογικά και ως μεγάλην αγορά. Αυτό θα του το ξεκαθαρίσω.
Και πιστεύω ότι και η Τουρκία αν πραγματικά θέλει το καλώς νοούμενο συμφέρον των τουρκοκυπρίων και αν θέλει αυτοί οι άνθρωποι να ζήσουν ευτυχισμένοι εις την γην των πατέρων τους δεν έχει παρά να συνεργαστεί μαζί μας γιατί όλοι μας θέλουμε το καλώς νοούμενο συμφέρον του Κυπριακού λαού ή λέγονται Έλληνες,ή Τουρκοκύπριοι, Αρμένιοι, Λατίνοι ή ο οποιοσδήποτε. Προς αυτή την κατεύθυνση είμαστε έτοιμοι να εργαστούμε σκληρά για να ζήσει ο λαός μας ευτυχισμένος εις την γην των πατέρων του.
πηγή: amen.gr
(από Θρησκευτικά)
 
Σχόλιο μας:
Σύμφωνα με το δημοσίευμα:
 "Ο προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου διαμηνύει προς κάθε κατεύθυνση πως «δεν πρόκειται να χαριστώ σε κανένα» και υπενθυμίζει πως όλα τα μέλη της Εκκλησίας οφείλουν να κάνουν υπακοή......"
Έχει τα δίκια του ο άνθρωπος... Όποιοι είναι μέλη της "εκκλησίας" του, δηλαδή της Νεοημερολογιτικής - Οικουμενιστικής, που τρέχει με χίλια στην αγκάλη του Πάπα και τον δέχονται ή ανέχονται ως ποιμένα τους, πρέπει (κατ΄αυτόν) να του κάνουν τυφλή υπάκοή και ...καλά να πάθουν!
Επίσης να χαίρονται την "εκκλησία" τους!
 
 

Ο ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΟΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟΥ (ΠΑΠΙΚΟΥ) ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

(ΥΠΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΚΟΤΤΕΑ)

Ὅτι κατεδικάσθη ὑπό τῆς Ἐκκλησίας ὄχι μόνον ἡ ἀνατροπή τοῦ Πασχαλίου, ἀλλ’ ἐν γένει ἡ εἰσαγωγή τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί ἀπεκρούσθη οἱαδήποτε διόρθωσις τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου βεβαιοῖ κατηγορηματικῶς ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία διερμηνεύουσα τό πνεῦμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τήν κοινήν συνείδησιν αὐτῆς. ‘Εν τῆ ‘Εκκλησιαστικῆ Ἱστορία Μελετίου ἀ;ρχαίου Μητροπολίτου Ἀθηνῶν ἐν Τόμῳ 3ω καί ἐν σελίδι 402 7 9 σημειοῦνται τά ἑξῆς: «Πατριαρχεύοντος τούτου τοῦ Ἱερεμίου σύνοδος Μητροπολιτῶν συνήχθη ἐν Κων/λει τῶ αφπγ΄ (1583) ἐπιδημεύσαντος καί Σιλβέστρου τοῦ ‘Αλεξανδρείας, ἥτις κατακρίνασα τό καινοτομηθέν ὑπό Γρηγορίου τῆς Ρώμης Καλενδάριον, δέν τό ἐδέχθη κατά τήν αἴτησιν τῶν Λατίνων».

Τήν αὐτήν πληροφορίαν περί καταδίκης τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου μᾶς δίδει ἡ ‘Εκκλησιαστική Ἱστορία τοῦ Φιλαρέτου Βαφείδου, Μητροπολίτου Διδυμοτείχου, ἐν Τόμῳ 3ω, (1453 – 1908) ἐν σελ. 124 -125 γράφουσα περί τῆς ἐκδοθείσης τῶ 1583 ἐπιστολῆς τοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου τοῦ Β΄ ἥτις ὡς λέγει ὁ Βαφείδης, ἐγράφη συνεπείᾳ τῆς κατά τό ἔτος ἐκεῖνο συγκροτηθείσης ἐν Κων/λει Συνόδου καί ἥτις κυρίως, λέγει ὁ Βαφείδης, καταδικάζει τό Γρηγοριανόν Ἡμερολόγιον. Παρακατιών δέ ὁ αὐτός ἱστορικός λέγει: «ὁμοίως κατά τό 1587 συνεκροτήθη Σύνοδος ἐν Κων/λει, ἐν ἧ παρόντων Ἱερεμίου τοῦ Β΄, Μελετίου τοῦ Πηγᾶ καί τοῦ Ἱεροσολύμων Σωφρονίου κατεκρίθη τοῦ Ἡμερολογίου ἡ διόρθωσις ὡς ἐπισφαλής καί οὐκ ἀναγκαία, πρόξενος δέ μᾶλλον πολλῶν κινδύνων.

Αὐτός οὗτος ὁ ‘Αρχιεπίσκοπος ‘Αθηνῶν κ. Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ὠς Καθηγητής τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας ἐν τῆ «περί τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων» συγγραφῆ του (σελ. 482) ἀναφέρει περί τῆς καταδίκης τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου ὑπό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐπί Σωφρονίου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων γράφων ἐπί λέξει: «Ἕνεκα τῆς πάλης αὐτῆς ἐξῆλθεν ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Σωφρόνιος ὁ Δ΄ εἰς περιοδείαν τῶ 1584 πρός συλλογήν ἐράνων, μεταβάς δέ εἰς Κων/λιν τῶ ἔτει ἐκείνω συμμετέσχε τῆς ἐκεῖ συγκροτηθείσης συνοδικῆς διασκέψεως πρός ἀποκήρυξιν τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου.... Τῆς ἀποφάσεως ταύτης συμμετέσχε διά τοῦ Πατριαρχικοῦ αὐτοῦ κύρους καί ὁ Πατριάρχης Σωφρόνιος, ὅστις ἀποφαίνεται ὅτι μετά τήν καταδίκην τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου μετέβη εἰς Ἱεροσόλυμα». ὁ αὐτός δέ ‘Αρχιεπίσκοπος ‘Αθηνῶν ἐν ἔτει 1918 δημοσιεύσας ἐν τῶ «Ἐκκλησιαστικῶ Κήρυκι» ‘Αθηνῶν πραγματείαν του περί τοῦ Ἡμερολογίου καί σχολιάζων τήν γνωστήν πρός τόν Δαπόντε Δόγην τῆς ‘Ενετίας ἐπιστολήν τοῦ Πατριάχρου (Ἱερεμίου τοῦ Β΄) χαρακτηρίζει ὡς ἄριστα τήν θέσιν ἥν εὐθύς κατέλαβεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀπέναντι τῆς Γρηγοριανῆς τροποποιήσεως τοῦ Ἡμερολογίου. Θεωρεῖται αὕτη ὑφ’ αὐτῆς ὡς μία τῶν «πολλῶν καινοτομιῶν τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης, παγκόσμιον σκάνδαλον καί αὐθαίρετος τῶν Ἐκκλησιαστικῶν παραδόσεων καταπάτησις».

Ὁ νεώτερος ‘Ιστορικός καί δεινός Κανονιολόγος Σεβ. Μητροπολίτης Κασσανδρείας διά προτάσεώς του, ἥν ὑπέβαλεν εἰς τήν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος τῶ 1929, ὑπογεγραμμένης καί ὑπό τῶν Δρυινουπόλεως καί Δημητριάδος, ὡς καί διά τοῦ ὑποβληθέντος είς αὐτήν μακροῦ ὑπομνήματός του, κατήγγειλε τό Νέον Ἡμερολόγιον ὡς ἔργον ἀσεβείας ἔναντι τῶν ἑπτά Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί ὡς ὑποσκάπτον τά θεμέλια τῆς Ὀρθοδοξίας. ‘Εβεβαίουν δέ οἱ ἀνωτέρω τρεῖς Ἱεράρχαι εἰς τήν ὑποβληθεῖσαν ὑπ’ αὐτῶν πρότασιν, ὅτι πάντες οἱ Πατριάρχαι τῆς κατά ‘Ανατολάς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν κοινῆ Συνόδῳ ἐπί Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ καί λοιπῶν ἀπέκλεισεβ δι’ ἀναθέματος τήν ἀποδοχήν τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου. Ὁ δέ Σεβ. Μητροπολίτης Κασσανδρείας χαρακτηρίζει ἐν τῶ ὑπομνήματι του ἐκείνω τήν γενομένην ἡμερολογιακήν διόρθωσιν ὡς παράτολμον καί ἀντικανονικήν πρᾶξιν.

Ὁ Ρῶσος ‘Αρχιμανδρίτης Πορφύριος Οὐσπένσκι, κατά τό ἔτος 1880 ἐδημοσίευσε εἰς τά Ρωσικά περιοδικά καί τά Πρακτικά τῆς Μεγάλης Συνόδου 1583-1593 καί τήν ἀπόφασιν ἤ Σιγγίλιον ἐπί Ἱερεμίου τοῦ Β΄. ‘Αντέγραψε δέ ταῦτα οὐχί ἐκ τῶν κωδίκων τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀλλ’ ἐκ τῆς Μεγάλης Βιβλιοθήκης τοῦ Ὄρους Σινᾶ, ἔνθα ὑπάρχουν ἐν χειρογράφω κώδικι τά ἄνω στοιχεῖα περί τῆς καταδίκης τοῦ Ν¨εου Ἡμερολογίου. Καί πάντα ταῦτα ἐδημοσίευσεν ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ρουμανίας εἰς τά ἐπίσημα περιοδικά αὐτῆς «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ» ἀριθμ. 11/1880 καί «ΡΟΥΜΑΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ἀριθμ. 12/1881 ὑπό τόν τίτλον: «ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΑΛΕΝΔΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΠΑ». Καί ταῦτα ἐδημοσιεύθησαν εἰς τήν Ρουμανίαν ἀκριβῶς καθ’ ἥν ἐποχήν στενοκέφαλοι τινές νεωτερισταί ἠθέλησαν νά κάμουν λόγον περί ἀλλαγῆς τοῦ Ὀρθοδόξου Ἡμερολογίου. ‘Αλλ’ ἡ παρουσία τῶν ἄνω ἐπισήμων ἐγγράφων περί καταδίκης τοῦ Νέου Ἡμερολογίου ἐχαλιναγώγησετάς καινοτομικάς ὁρμάς των. Ἐπί πλέον δέ ἡ Σύνοδος ἐπί τῆ βάσει τούτων καθαρά ἐδήλωσεν ὅτι «Οὐδεμία ‘Εκκλησία δύναται νά μεταβάλη τό Ὀρθόδοξος Ἡμερολόγιον ἄνευ κινδύνου νά γίνη σχισματική ἐν σχέσει πρός τάς ἄλλας ‘Ορθοδόξους Ἐκκλησίας».

Από ΦΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Τρίτη, 20 Απριλίου 2010

ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ



βρήκαν τη γιάφκα του Επαν.Αγώνα, όπου νάναι θα βρούν και τον τάφο τού Μεγαλέξαντρου

Από το πολύ καλό μπλογκ του Μisha

==========================================

Μασκαράδες...

Εν όψει της Νέας Κατοχής από τους γκαουλάιτερ τού ΔΝΤ και τους ντόπιους ταμειο-τσολιάδες, υπό τον φόβο της λαϊκής οργής που θα παρασύρει όλο το φασιστικό σκηνικό των μονεταριστών και θα πιέσει για την έξοδο της χώρας από το μπουρδέλο της ΕΕ
αποκαλύπτουν στάγδην, σαν σε παράσταση σχεδιασμένη από καιρό,
τα στοιχεία για τον Επαναστατικό Αγώνα.

Σε λίγο θα μάς παρουσιάσουν από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ και τον χαμένο τάφο τού Μεγαλέξαντρου

Δε μασάμε το κουτόχορτο, δεν πιπιλάμε τις καραμέλες του GAP , δεν θα αφήσουμε τη μοίρα τούτης της χώρας στα χέρια του σοσιαληστή Πινόκιο



Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΣΤΟΥΣ ΟΥΝΙΤΕΣ


Οι επισκέψεις του κ. Βαρθολομαίου στην Ελλάδα τον τελευταίο καιρό είναι τόσο πολλές, ώστε σιγά σιγά θα φτάσουμε στο σημείο να νομίζουμε ότι μένει στην Κωνσταντινούπολη, αλλ’ αυτός να κατοικοεδρεύει στην Αθήνα ή σε άλλο αστικό κέντρο της χώρας.

Η μυστική συμφωνία που έγινε με τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, όταν είχε εκλεγεί, όπως δείχνουν τα πράγματα, ήταν ότι του έδωσε το ελεύθερο να επισκέπτεται οποιαδήποτε πόλη ή γωνία της Ελλάδος επιθυμεί. Έτσι ο κ. Βαρθολομαίος δεν σταμάτησε έκτοτε να επισκέπτεται τις μητροπόλεις της Ελλάδος, και να δρέπει από τον ελληνικό λαό, που τον βλέπει σαν εθνικό και όχι σαν εκκλησιαστικό άνδρα, τις επευφημίες, στις οποίες έχει αποδειχθεί αχόρταγος.

Στις 6 Φεβρουαρίου βρέθηκε πάλι μέσα στην καρδιά του χειμώνα στην Αθήνα και παρακάθησε στο τραπέζι που παρέθεσε ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στους μετασχόντας στις υπέρ του ιερού Φωτίου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως εκδηλώσεις, και όπως λένε οι πληροφορίες, μίλησε σχετικά με τον εορταζόμενο προκάτοχό του. Βεβαίως δεν έχει γνωσθεί τι είπε ο λογοπαίκτης Αρχοντώνης, αλλ’ ένα είναι σίγουρο ότι ένας αλαζόνας δεν μπορεί να υμνεί έναν ταπεινό, ένας παπόφρων δεν μπορεί να εγκωμιάζει έναν στηλιτευτή του παπισμού. Είναι τελείως αναρμόδιος και ακατάλληλος. Ένας νάνος δεν έχει την αρμοδιότητα να μιλάει για ένα γίγαντα της Εκκλησίας.

Ο κ. Βαρθολομαίος δεν παρέλειψε σε μία από τις πολλές επισκέψεις του στην Αθήνα να προκαλέσει και νέο σκάνδαλο. Το περισκόπιο της ειδησεογραφίας έφερε στο φως ότι πραγματοποίησε συνάντηση με τους Ν. Φώσκολο και Δ. Σαλάχα, «αρχιεπίσκοπο» και «επίσκοπο» αντιστοίχως των ουνιτών της Ελλάδος. Οι δύο αυτοί μαζί και με τους πέντε-έξι άλλους ουνίτες «επισκόπους» στη χώρα μας είναι που δημιουργούν το μεγάλο πρόβλημα της καμουφλαρισμένης δεινής παπικής προπαγάνδας στην Ελλάδα σε βάρος των ανυποψίαστων ορθοδόξων Χριστιανών.

Χρησιμοποίησα τη λέξη καμουφλαρισμένη προπαγάνδα, διότι είναι σκληροπυρηνικοί παπικοί και εμφανίζονται ως ορθόδοξοι. Άνανδροι που δεν έχουν το θάρρος να πουν ευθέως ποιοι είναι και ποιος ο σκοπός τους. Κινούνται δραστηρίως μέσα στις επισκοπικές περιφέρειες της Ελλάδος, οργανώνουν λειτουργίες, ομιλίες, εμφανίσεις, εκδίδουν βιβλία, μνημονεύουν στις «λειτουργίες» τους τον πάπα τους, κυκλοφορούν εφημερίδα, ιδρύουν σχολεία και άλλες σχολές, απασχολούν τη δημοσιότητα, επιδιώκουν την αναγνώρισή τους από το ελληνικό Κράτος ως θρησκευτική μειονότητα, φέρουν ορθόδοξα άμφια, κτίζουν ναούς κατά τη βυζαντινή τεχνοτροπία, και ονομάζουν τον εαυτό τους ελληνορρύθμους καθολικούς, δηλαδή καμουφλαρισμένους και εκ συστήματος αποπλανώντας τους ορθοδόξους. Εμείς τους ονομάζουμε ουνίτες και ενοχλούνται από την ονομασία αυτή, μη σκεπτόμενοι βέβαια τη δική μας ενόχληση από την πονηρή παρουσία τους ανάμεσά μας.

Με αυτούς συναντήθηκε ο Βαρθολομαίος και αντάλλαξε απόψεις, για τις οποίες δεν έχουν γνωσθεί λεπτομέρειες. Πάντως δεν αποκλείεται να τους έδωσε υποσχέσεις, και εν πάση περιπτώσει τους ενθάρρυνε και με μόνη τη συνάντηση του μαζί τους. Αυτός είναι ο κ. Αρχοντώνης. Αυτό είναι και το ανέντιμο παιχνίδι του. Φίλοι του είναι οι παπικοί. Αυτούς αγαπάει, αυτούς συναντάει, το δικό τους πονηρό ουνιτικό έργο κάνει περιφερόμενος ως άδετος ανά την Ελλάδα και πλανών το ορθόδοξο πλήρωμα ευλογίαις του κ. Ιερωνύμου, που δυστυχώς και αυτός έχει απογοητεύσει την Εκκλησία με την ένοχη μυστικοπάθειά του. Ο κ. Αρχοντώνης μισεί τους Χριστιανούς, τους απειλεί, τους συκοφαντεί, ζητεί την τιμωρία τους. Δεν θέλει πιστούς, δεν θέλει Χριστιανούς με άποψη, για να κάνει ανενόχλητος το υπονομευτικό έργο του. Οι ουνίτες της Ελλάδος είναι καταθυποχρεωμένοι στον κ. Αρχοντώνη, διότι αυτό που δεν τους επιτρέπεται να κάνουν αυτοί, το κάνει ο φερόμενος ως πατριάρχης των ορθοδόξων κ. Βαρθολομαίος. Σίγουρα θα τον ανακηρύξουν ως μέγα και μοναδικό ευεργέτη τους και θα τον εντάξουν στους «αγίους» τους.

Είναι σημαντικό ότι και ο πρόεδρος του Βατικανού κ. Ράτσιγκερ παρόλες τις διαμαρτυρίες που έχουν γίνει κατά καιρούς από την ορθόδοξη ελληνική πλευρά για τους ουνίτες, δεν έχει σκοπό να τους καταργήσει. Μάλλον τους αναβαθμίζει και τους ενισχύει, διότι δεν μπορεί να έχει καλύτερη γέφυρα προσβάσεως στα ορθόδοξα ελληνικά πράγματα από αυτήν που έχει μέσω των μίσθαρνων αυτών οργάνων του. Οι ουνίτες είναι το «μακρύ χέρι» του πονηρού Ράτσιγκερ στην Ελλάδα. Αντιθέτως ο πάπας των παπικών ζητεί να ουνιτοποιήσει ολόκληρη την ανά την Ελλάδα και τον κόσμο ορθοδοξία ενεργεία και δραστηριοποιήσει του καλύτερου φίλου του Βαρθολομαίου.

Φρονούμε ότι έχει ωριμάσει ο καιρός που η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος θα πρέπει να πάρει επίσημη θέση έναντι των κρυφοπαπικών ουνιτών της Ελλάδος, οι οποίοι μέχρι σήμερα είναι ασύδοτοι. Είναι σίγουρο ότι οι περισσότεροι μητροπολίτες έχουν αρνητικοί άποψη για την ύπουλη παρουσία των παπικών στην Ελλάδα και μια συζήτηση και συνοδική απόφαση γι’ αυτούς τους πλανεμένους θα ήταν κάτι πολύ αναγκαίο, για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα και μάθει ο λαός της Ελλάδος ποιοι κρύβονται πίσω από τη μάσκα των ελληνορρύθμων καθολικών (ουνιτών). Όσο καθυστερεί μία σαφής γνωμοδότηση της επισήμου Εκκλησίας τόσο αυτοί εξασφαλίζουν συνθήκες ευνοϊκές για το διαβρωτικό και άτιμο έργο τους. Ο λύκος στην αλαμπουμπούνα χαίρεται, λέει η λαϊκή θυμοσοφία.

Από το περιοδικό ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ 1ης Απριλίου 2010

Πηγή: ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ


ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ


‘Απαντητική ἐπιστολή σχετικῶς ἐπί τοῦ ἐρωτήματος ὀρθοδόξου χριστιανοῦ: "Ποῦ βαίνει ὁ Νεοημερολογιτισμός"

.... Μετά τήν οἰκουμενιστικήν ᾿Εγκύκλιον τοῦ 1920, τό ψευδοπανορθόδοξο Συνέδριο τοῦ 1923, καί τήν εἰσαγωγή τοῦ καταδικασμένου νέου παπικοῦ ἡμερολογίου τό 1924, ὡς καί μετά τά ἑπόμενα βήματα, ὅπως τήν ἵδρυσι τοῦ "Παγκοσμίου Συμβουλίου ᾿Εκκλησιῶν", τήν ἄρσι τῶν ἀναθεμάτων, τίς συμπροσευχές, τούς ψευδοθεολογικούς διαλόγους, τίς ἀλληλοαναγνωρίσεις "ὀρθοδόξων" καί αἱρετικῶν, τά ὁποῖα συνιστοῦν τόν παγχριστιανικόν οἰκουμενισμόν, ἀκολουθεῖ ὁ πανθρησκειακός οἰκουμενισμός, ὁ ὁποῖος στίς ἡμέρες μας καλπάζει. Εἶναι δέ ὁ πανθρησκειακός Οἰκουμενισμός ἡ πανθρησκεία τοῦ ᾿Αντιχρίστου.

῾Ο πανθρησκειακός οἰκουμενισμός θεωρητικά ξεκίνησε μέ τήν ᾿Εγκύκλιο τοῦ 1920, ἡ ὁποία προέβλεπε τόν "οἰκουμενιστικό" διάλογο πρῶτα σέ παγχριστιανικό, μέ πρῶτο βῆμα, ὅπως εἴπαμε, τήν ἀλλαγή τοῦ ῾Ημερολογίου, καί ἐν συνεχείᾳ σέ πανθρησκειακό ἐπίπεδο, ἐνῶ πρακτικά καί ἐπίσημα ἄρχισε νά ἐφαρμόζεται μέ τήν "πανθρησκειακή συμπροσευχή" τῆς ᾿Ασσίζης τό 1986 καί ἔκτοτε συνεχίζει τό ἀντίχριστο ἔργο του καί ἐπιβάλλεται σέ ὅλα τά μήκη καί πλάτη τῆς γῆς.

Τί εἶναι ὁ πανθρησκειακός Οἰκουμενισμός; Διαπρεπεῖς θεολόγοι καί Κληρικοί ῾Ηγούμενοι τῆς Νεοημερολογιτικῆς ᾿Εκκλησίας, σέ "῾Υπόμνημά τους περί Οἰκουμενισμοῦ", τό ὁποῖον ἀπέστειλαν εἰς τήν Νεοημερολογιτικήν Σύνοδον ἐπί ᾿Αρχιεπισκόπου (τῆς καινοτόμου νεοημερολογιτικῆς ᾿Εκκλησίας) Σεραφείμ ἔγραψαν τά κάτωθι πολύ σημαντικά:

"῾Ο διαθρησκειακός Οἰκουμενισμός...διακηρύττει ὅτι καί εἰς τάς λοιπάς θρησκείας, καί μάλιστα τάς μονοθειστικάς ὑπάρχει σωτηρία". Τοῦτο ὅμως, ὅπως συνεχίζουν νά γράφουν στό ῾Υπόμνημά τους "ἀνατρέπει τήν θεμελιώδη χριστιανικήν πίστιν, ὅτι οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενί ἡ σωτηρία, οὐδέ γάρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπό τόν οὐρανόν τό δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ὧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς" ᾿Ανατρέπει καί τό "ἐάν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν, παρ᾿ ὅ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω". ῾Ο διαθρησκειακός συγκρητισμός, πάλιν κατά τό ῾Υπόμνημα, "σχετικοποιεῖ τήν εὐαγγελικήν ἀλήθειαν".

Εἰς τό ἴδιο ῾Υπόμνημα παραδέχονται ὅτι γίνεται μεγάλη προδοσία εἰς βάρος τῆς ᾿Ορθοδοξίας:

"᾿Ορθόδοξοι ῾Ιεράρχαι ἤ καί Πρωθιεράρχαι συμμετέχουν εἰς πανθρησκειακάς ἐκδηλώσεις ὡς τῆς ᾿Ασσίζης ἤ εἰς κοινάς συμπροσευχάς καί δοξολογίας μεθ᾿ ἑτεροδόξων καί ἐτεροθρήσκων, καί δή ᾿Ιουδαίων καί Μουσουλμάνων": Καί διερωτῶνται: "Ποῖον Θεόν δοξολογοῦν; Τόν ᾿Ιεχωβᾶ, τόν ᾿Αλλάχ, ἤ τόν ἐν Χριστῷ ἀποκαλυφθέντα Τριαδικόν Θεόν. Οἱ ῞Αγιοι ᾿Απόστολοι ἐκήρυττον εἰς τάς Συναγωγάς, ἀλλά ᾿Ιησοῦν Χριστόν καί τοῦτον ᾿Εστυαρωμένον, διό καί ἠκολούθουν διωγμοί, φυλακίσεις, βασανιστήρια καί θάνατοι. Οἱ προσευχόμενοι ἐν ᾿Ασσίζη ᾿Ορθόδοξοι (σημ. ημετέρα: ὄχι οἱ ᾿Ορθόδοξοι, ἀλλά οἱ λεγόμενοι ᾿Ορθόδοξοι, διότι οἱ ἀληθινοί ὀρθόδοξοι ποτέ δέν συμμετέχουν εἰς τοιαῦτα βδελύγματα) διά τήν εἰρήνην παρά τό πλευρόν ἀκόμη καί εἰδωλολατρῶν καί μάγων, πῶς λησμονοῦν τό τοῦ ᾿Αποστόλου: "Μή γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γάρ μετοχή δικαιοσύνη καί ἀνομία; τίς δέ κοινωνία φωτί πρός σκότος; τίς δέ συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαλ; ἤ τίς μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου; τίς δέ συγκατάθεσις ναοῦ Θεοῦ μετά εἰδώλων; καί τό "οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καί τραπέζης δαιμονίων".

Τουτέστιν, μετά τόν "παγχριστιανικόν οἰκουμενισμόν" πού ἦταν ὁ ἄμεσος σκοπός τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ νέου ῾Ημερολογίου, ἀκολουθεῖ ὁ "πανθρησκειακός οἰκουμενισμός" ἤ συγκρητισμός, πού εἶναι ἡ προέκτασις τῆς οἰκουμενιστικῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας. Καί ἡ ἀπορία τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανοῦ καί κάθε ὀρθοδόξου: Μετά τίς ἀνωτέρω πολύ σωστές ἐπισημάνσεις, οἱ ὑπογράψαντες τό ἀνωτέρω ῾Υπόμνημα πῶς παραμένουν ἐφησυχάζοντες εἰς τό νέον ἡμερολόγιον; ῾Η ἀπάντησις εἶναι: Παραμένουν ἐκεῖ, "πλανῶντες καί πλανώμενοι", διότι δέν θέλουν νά ἐρευνήσουν τό θέμα βαθύτερον, ἤ τό γνωρίζουν καί δέν τούς ἀφήνει τό κοσμικόν ἐγωϊστικόν φρόνημα. "᾿Εμεῖς πᾶμε μέ τούς πολλούς" λένε. Καί ξεχνᾶνε πώς πολύ περισσότεροι εἶναι οἱ παπικοί, πολύ περισσότεροι εἶναι οἱ ἀλλόθρησκοι, ἀλλά πᾶνε μέ τό ψέμμα, εἶναι ἀρνηταί τῆς ἀληθείας, εἶναι ἀρνηταί τοῦ Χριστοῦ πού εἶναι ἡ ᾿Αλήθεια. ᾿Εμεῖς, ὅμως οἱ ὀρθόδοξοι, ἔχομεν πάντοτε ὡς κριτήριον τήν ἀλήθεια, καί προτιμᾶμε νά εἴμεθα μέ τήν ἀλήθεια, ἔστω καί ἄν εἶναι ἐλάχιστοι ἐκεῖνοι πού τήν ἀκολουθοῦν. Δέν θέλουμε νά εἴμεθα μέ τό ψεῦδος πού εἶναι "εὐπαράδεκτον" ἀπό τούς πολλούς, ὅπως λέγει ὁ ῾Ιερός Χρυσόστομος. Εἰς τούς ὀλίγους καί ἔχοντας τήν ἀλήθεια, καί ὄντας ἑνωμένους μέ τόν Χριστό, ἤτοι εἰς τό "μικρόν λεῖμμα τῆς Χάριτος" ἐκεῖ ἀναπαύεται ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καί ὄχι εἰς τούς πολλούς καί ἀσεβοῦντας.

Από το φόρουμ ΦΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ


Σάββατο, 17 Απριλίου 2010

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ





«Μετά μύρων προσελθούσαις
ταῖς περί τήν Μαριάμ γυναιξί
καί διαπορουμέναις
πῶς ἔσται αὐταῖς τυχεῖν τοῦ ἐφετοῦ
ὡράθη ὁ λίθος μετῃρμένος
καί θεῖος νεανίας
καταστέλλων τόν θόρυβον αὐτῶν τῆς ψυχῆς·
Ἠγέρθη γάρ, φησιν, Ἰησοῦς ὁ Κύριος·
διό κηρύξατε τοῖς κήρυξιν αὐτοῦ μαθηταῖς
εἰς τήν Γαλιλαίαν δραμεῖν
καί ὄψεσθαι αὐτόν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν,
ὡς ζωοδότην καί Κύριον».


Ομολογία του Αθηναγόρα: Έγινε η ένωση των Εκκλησιών!

Στον Ορθόδοξο Τύπο της 15ης Ιουνίου δημοσιεύτηκε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του κ. Αθ. Σακαρέλλου με τον τίτλο :


Ομολογία του Αθηναγόρα: Έγινε η ένωση των Εκκλησιών! .

Είχε προηγηθεί πριν λίγο καιρό ένα άλλο άρθρο-βιβλίο του ιδίου,με τίτλο «Έγινε η ένωση των Εκκλησιών», που αναφερόταν στην περιβόητη ΆΡΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ μεταξύ Δύσης και Ανατολής , που όπως αποδείχτηκε όμως, επρόκειτο τελικά περί ΑΡΣΗΣ ΤΗΣ ΑΚΟΙΝΩΝΗΣΙΑΣ , σύμφωνα με το επίσημο κείμενο που υπέγραψαν ο Πατριάρχης με τον Πάπα.
Ουσιαστικά η άρση της Ακοινωνησίας σημαίνει ότι οι δύο εκκλησίες (αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο εκκλησία για την παπική αυλή) είναι ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ , ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΕΧΕΙ ΑΡΘΕΙ!!
Φυσικά όποιος παρακολουθεί από κοντά τα γεγονότα δεν χρειάζεται τέτοιου είδους ντοκουμέντα για να πειστεί ότι το Πατριαρχείο Κων/πόλεως θεωρεί ως ΑΔΕΛΦΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΝ ΡΩΜΗ.
Τα συλλείτουργα , οι κατ΄έτος συμπροσευχές, οι προσφωνήσεις του πάπα ως ορθοδοξότατου επισκόπου , οι μικτοί γάμοι , η συμφωνία Μπάλλαμαντ , η αναγνώριση χάριτος και ιερωσύνης εκατέρωθεν , η μετάδοση μυστηρίων κ.α. πολλά , αποδεικνύουν περίτρανα ότι όλα τα υπογείως συμπεφωνημένα έχουν γίνει πράξη.
Αν ρωτούσαμε το υποτιθέμενο 95% του Ορθόδοξου πληθυσμού τι πιστεύει για την παπική "εκκλησία" θα διαπιστώσουμε ότι οι περισσότεροι δεν την θεωρούν αιρετική (αυτός ο όρος έχει πλήρως διαστρεβλωθεί σήμερα) αλλά τη βλέπουν σαν μία εκκλησία όπως την δικιά μας...
Παρακάτω λοιπόν δημοσιεύουμε το συγκεκριμένο κείμενο . Νομίζουμε ότι έχει τεράστιο ενδιαφέρον.

«Εκ στόματος νηπίων...»

Ομολογία του Αθηναγόρα: Έγινε η ένωση των Εκκλησιών!
του κ. Αθανασίου Σακαρέλλου Θεολόγου – επιτίμου Δικηγόρου

Στο περιοδικό «Εκκλησία», ( τεύχος 3, Μάρτιος 2007, το επίσημο Δελτίο της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Χριστόδουλος, με τον οποίο μας συνδέουν φιλικές σχέσεις από τα φοιτητικά μας χρόνια, δημοσίευσε μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη, με τον τίτλο «Σχετικά με την επίσκεψίν μου εις Ρώμην. Απάντησις σε σχόλια θρησκευτικών περιοδικών».
Στο δημοσίευμά του αυτό ο Μακαριώτατος αναφέρεται σ’ αρνητικά σχόλια ορισμένων θρησκευτικών περιοδικών για την επίσκεψή του στο Βατικανό. Τα σχόλια αυτά, λέγει, «αφήνουν την εντύπωση ότι η Ένωση των Εκκλησιών είναι επί θύραις και ότι χάριν της ενώσεως αυτής γίνονται δήθεν μυστικές συμφωνίες ερήμην του λαού και οδηγούμεθα στο Κοινό Ποτήριο, χωρίς να αρθούν προηγουμένως οι δογματικές διαφορές»!
Απαντώντας στα επικριτικά αυτά σχόλια των θρησκευτικών περιοδικών ο Μακαριώτατος γράφει μεταξύ άλλων, ότι πάντοτε επιθυμεί τον διάλογο και θέλει να ακούει και τις απόψεις αδελφών, αρκεί αυτές να είναι καλόβουλες και θεολογικά, ιστορικά και εκκλησιολογικά θεμελιωμένες. Επειδή στο σημείο αυτό ταυτίζονται οι απόψεις μας, αποφασίσαμε να γράψουμε τις λίγες αυτές γραμμές. με τη βεβαιότητα ότι δεν θα τον λυπήσουμε, εφόσον στόχος μας είναι η αλήθεια, πέρα από κάθε φιλία, όπως έλεγαν κι’ οι αρχαίοι πρόγονοί μας.

1. Στη συνέχεια, ο Αρχιεπίσκοπος παραθέτει τα επιχειρήματά του, στα οποία νομιμοποιούνται ν’ απαντήσουν τα θρησκευτικά περιοδικά στα οποία αναφέρεται. Γι’ αυτό στις αιτιάσεις του αυτές δεν προτιθέμεθα εμείς ν’ απαντήσουμε.
Θεωρούμε όμως υποχρέωσή μας ν’ απαντήσουμε σ’ ένα μόνο σημείο της μελέτης του. Σ’ αυτό που αναφέρεται σε όσους υποστηρίζουν ότι έγιναν ή γίνωνται μυστικές συμφωνίες για ένωση των Εκκλησιών. Στα επιχειρήματά του ο Αρχιεπίσκοπος αναφέρει ότι « συχνά, πυκνά, διαβάζουμε και ακούμε διαδόσεις και σπερμολογίες περί μυστικών συμφωνιών δήθεν και υποσχέσεων για ένωση των Εκκλησιών χωρίς την θεολογικοδογματική ομοφωνία». Και καταλήγει: «Για όνομα του Θεού, δεν αντιλαμβάνονται οι τοιαύτα λέγοντες ότι ούτε τα μωρά πλέον δεν πιστεύουν τέτοια πράγματα...».
Επειδή τ’ ανωτέρω υποστηρίξαμε κι’ εμείς με αρθρογραφία μας στον «Ορθόδοξο Τύπο», που εκδόθηκε σε βιβλίο με τον τίτλο «Έγινε η ΄Ένωση των Εκκλησιών», πιστεύουμε πως τα πιό πάνω λόγια του Μακαριωτάτου μας αφορούν.
Σημειώνουμε ότι δεχόμαστε προκαταβολικά την κατάταξή μας από τον Αρχιεπίσκοπο στα «μωρά», χωρίς να νηπιάζουμε «ταις φρεσίν, αλλά τη κακία» (Α΄ Κορ.14, 20). Είμεθα όμως «μωροί διά Χριστόν» (Α΄ Κορ. 4,10)! Και καυχώμαστε γι’ αυτό. Εξάλλου, «τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα τους σοφούς καταισχύνη» (Α΄ Κορ. 1, 27)! Μακάρι, όντως, ο Θεός να μας κατατάξει σ’ αυτά τα «μωρά του κόσμου».
Κατόπιν τούτου, νομίζουμε ότι έχουμε χρέος ν’ απαντήσουμε στο Μακαριώτατο, μ’ όλο το σεβασμό που τρέφουμε στο πρόσωπό του, μόνο ως προς τα όσα λέγει για την ένωση των Εκκλησιών, μολονότι και σχεδόν όλες οι άλλες οι απόψεις του στο δημοσίευμά του, είναι κατά τη γνώμη μας, θεολογικά, ιστορικά και εκκλησιολογικά έωλες.

2. Στο βιβλίο μας «Έγινε η ένωση των Εκκλησιών» αυτό περιλάβαμε πατερικές μαρτυρίες, αλλά και ορισμένα «ντοκουμέντα», τα οποία διαπρεπής Ιεράρχης χαρακτήρισε «ακαταμάχητα». Δύο απ’ αυτά είναι και τα εξής:

α. Το Γράμμα που έστειλε το 1968 ο Πατριάρχης Αθηναγόρας στον Πάπα Παύλο 6ο. Σ’ αυτό ο Αθηναγόρας ομολογούσε ότι μνημόνευε τον Πάπα στη θεία Λειτουργία (σελ. 29). Την ίδια τακτική ακολούθησαν κι’ ακολουθούν κι’ οι διάδοχοί του Πατριάρχες Δημήτριος και Βαρθολομαίος.
Το τι σημαίνει αυτό, το αντιλαμβάνεται κάθε Ορθόδοξος. Σημαίνει ότι μεταξύ των δύο Εκκλησιών δεν υπάρχει πλέον σχίσμα. Σημαίνει ότι οι δύο αυτές Εκκλησίες, των οποίων οι Προκαθήμενοι αλληλομνημονεύονται, έχουν άρει το υφιστάμενο επί αιώνες σχίσμα. Σημαίνει ότι έκαναν την ένωση των Εκκλησιών τους.
Και μόνο αυτό το «ντοκουμέντο» θα ήταν αρκετό να πείσει τον κάθε καλόπιστο δύσπιστο, ότι έγινε η Ένωση των Εκκλησιών.

β. Το δεύτερο «ντοκουμέντο» ήταν η «Κοινή Δήλωση» του Πατριάρχη Αθηναγόρα και του Πάπα Παύλου 6ου της 7ης Δεκεμβρίου 1965 (σελ. 37). Η «Δήλωση» αυτή διαβάστηκε επίσημα τόσο στην Κωνσταντινούπολη, όσο και στη Ρώμη, την παραμονή της λήξης των εργασιών της Β΄ Βατικανής Συνόδου, που οι Λατίνοι θεωρούν ως την 22η «Οικουμενική» τους Σύνοδο!
Στην «Κοινή Δήλωσή» τους αυτή Πατριάρχης και Πάπας διακηρύττουν ότι
«αίρουν την ακοινωνησία», δηλ. το σχίσμα των Εκκλησιών! Αυτό σημαίνει, ότι τα δύο αυτά πρόσωπα διακήρυξαν ότι έγινε η ένωση των Εκκλησιών!

3. Πάντα πιστεύαμε ότι θα υπήρχαν άτομα, που θ’ αντιδρούσαν στα όσα γράψαμε για την γενόμενη ένωση των Εκκλησιών. Άλλοι καλοπροαίρετα1 κι’ άλλοι υστερόβουλα, γιατί δεν θέλουν να γίνουν γνωστά στον ορθόδοξο λαό τα γενόμενα το 1965. Περιμέναμε τέτοιες αντιδράσεις. Γι’ αυτό, εφαρμόσαμε το χρυσό κανόνα της εφεδρείας. Δεν αποκαλύψαμε όλα τα «ντοκουμέντα», που είχαμε στη διάθεσή μας, για τη γενόμενη ένωση.
Θα επικαλεσθούμε στο δημοσίευμά μας αυτό και ένα άλλο «ντοκουμέντο», εξίσου σημαντικό με τα δύο προηγούμενα. Πρόκειται για ένα Γράμμα, που έστειλε ο Αθηναγόρας στον τότε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο Κατσώνη, φανατικό θαυμαστή του, τον οποίο μάλιστα χαρακτήρισε «προφηταπόστολο»!!
Του έγραψε ότι το 1965 έχει αρθεί το σχίσμα, και όχι τα αναθέματα, όπως μας λένε μέχρι τώρα τα «παπαγαλάκια» του Φαναρίου και του Βατικανού. Λέει, δηλαδή, ότι έγινε η ένωση Παπικής και Ορθόδοξης Εκκλησίας!

Ολόκληρο το γράμμα αυτό, όπως δημοσιεύθηκε στο βιβλίο του Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Ιερώνυμος Κοτσώνης» (Αθήναι 1990, σελ. 386), έχει ως εξής:

«Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών και πάσης Ελλάδος, εν Χριστώ τω Θεώ λίαν αγαπητέ και περιπόθητε αδελφέ και συλλειτουργέ της ημών Μετριότητος κύριε Ιερώνυμε, την Υμετέραν σεβασμίαν Μακαριότητα αδελφικώς εν Κυρίω κατασπαζόμενοι, υπερήδιστα προσαγορεύομεν.
Η υποδοχή, της οποίας έτυχεν ο Καρδινάλιος του Παλέρμο Σεβασμιώτατος κ. Φρ. Κάρπινο, παρά της Υμετέρας λίαν ημίν αγαπητής και περισπουδάστου Μακαριότητος, κατά την εις Ελλάδα έλευσιν αυτού, προυξένησεν εντύπωσιν βαθυτάτην, την οποίαν επηύξησε το τελευταίος κυκλοφορήσαν και περιελθόν εις χείρας ημών μετά πολλών φωτογραφιών βιβλιάριον επί της υποδοχής ταύτης.
Το κεντρικόν σημείον της υποδοχής ήτο η έκδηλος και αυθόρμητος θερμότης, μεθ’ ης η Υμετέρα σεβασμία Μακαριότης υπεδέχθη αυτόν, οι εκφωνηθέντες εν συνεχεία λόγοι, αι επισκέψεις, το γεύμα εν τη Μονή Πεντέλης και αι λοιπαί εκδηλώσεις.
Ούτω, δια μίαν στιγμήν ωραματίσθημεν την Υμετέραν φίλην Μακαριότητα επί δίφρου φερομένην, προς την οριστικήν συνάντησιν μεταξύ των δύο πρεσβυγενών αδελφών Εκκλησιών εν τη πράξει.
Εις ταύτην αντιτίθενται οι Θεολόγοι ημών, και δεν λέγουσιν ημίν, πως εννοούσι την αποκατάστασιν των πραγμάτων μεταξύ των δύο πρεσβυγενών Εκκλησιών, εκτός εάν προτιμώσι την διαιώνισιν της διαιρέσεως.
Ουδέ απαντώσιν εις το ερώτημα: Αφού διά της άρσεως του Σχίσματος, την 7ην Δεκεμβρίου 1965, επανήλθομεν αυτομάτως εις την προ του 1054 εποχήν, καθ’ ην υπήρχον μεν διαφοραί μεταξύ των δύο εκκλησιών και ενίοτε σκληρότερον εκδηλούμεναι, αλλά διετήρουν την ενότητα εν τοις μυστηρίοις και ιδίως εν τω κοινώ Ποτηρίω, ποία νέα μετά το 1054 εμπόδια ενεφανίσθησαν κωλύοντα την επάνοδον εις την προ αυτού εποχήν;
Και επί τούτοις συγχαίροντες Αυτή ολοψύχως και περιπτυσσόμενοι Αυτήν και αύθις εν φιλήματι αγίω, διατελούμεν μετ’ αγάπης αδελφικής και εξιδιασμένης τιμής
1971 Ιανουαρίου κς΄
Της Υμετέρας σεβασμίας Μακαριότητος
αγαπητός εν Χριστώ αδελφός
+ Ο Κωνσταντινουπόλεως Αθηναγόρας»

4. Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας, ο οποίος ήταν ο κύριος πρωταγωνιστής εκ μέρους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, για την άρση του σχίσματος, δηλ. τη γενόμενη ένωση των Εκκλησιών, ομολογεί ότι το 1965 έχει αρθεί το σχίσμα. Είναι δυνατό τώρα Μακαριώτατος να αποκαλεί «μωρά», όσους λένε αυτό που διακήρυξε προηγουμένως ο Αθηναγόρας;
Ο Μακαριώτατος στο δημοσίευμά του αναφέρει με αυταρέσκεια ότι «[b]όπου και να βρεθούμε, όπου και να παραστούμε, την παράδοσή μας εκφράζουμε, την ορθόδοξη ζωή μας δείχνουμε, το φρόνημα της Εκκλησίας αποπνέουμε με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος[/b]»! Το πιστεύει αυτό;
Φοβούμεθα ότι ανάμεσα στα λόγια και στα έργα του Μακαριώτατου δεν υπάρχει αντιστοιχία.
Με τα λόγια του θέλει να πείσει το ποίμνιό του, ότι η ένωση δεν έγινε και θα αργήσει πολύ να γίνει. Με τα έργα του όμως πείθει κάθε λογικά σκεπτόμενο άνθρωπο ότι η ένωση έγινε.
Γιατί, πώς αλλιώς μπορούμε να εξηγήσουμε το ότι έφερε ο ίδιος, με δική του ευθύνη, ως επίσκοπος Αθηνών, τον Πάπα στην Ελλάδα, παρά τις αντιρρήσεις της Συνόδου του, ή κατά τον ίδιο τρόπο πήγε στο Βατικανό;
Πώς αλλοιώς να εξηγήσουμε το ότι επιλέγει ως συνεργάτες του, ή νέους επισκόπους, πρόσωπα με κατάκριτες φιλοπαπικές και οικουμενιστικές αντιλήψεις;
Πώς αλλοιώς να εξηγήσουμε το ότι έστειλε στο Βατικανό τους φοιτητές του οικοτροφείου της Αποστολικής Διακονίας;
Οι Πατέρες της Εκκλησίας, αλλά και όλοι οι ορθόδοξοι, πριν τον 20ό αιώνα, αυτή την παράδοση μας άφησαν;
Όχι, Μακαριώτατε !
Kαι για να υπάρξει πληρέστερη εικόνα , μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το προαναφερθέν βιβλίο "Έγινε η Ένωση των Εκκλησιών".

http://cid-9b38ef83c620d466.skydrive.live.com/self.aspx/%ce%98%ce%95%ce%9f%ce%9b%ce%9f%ce%93%ce%99%ce%9a%ce%91/%ce%88%ce%b3%ce%b9%ce%bd%ce%b5%20%ce%b7%20%ce%ad%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7.pdf

Αναρτήθηκε από Patient στο Φως Ορθοδοξίας

Πηγή: ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΣ





Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

Ιστορική αναδρομή της οικουμενιστικής κίνησης


Το 1963, παραμονές Χριστουγέννων, ο Αθηναγόρας, για πρώτη φορά μετά το σχίσμα, σπεύδει και συναντάται στα Ιεροσόλυμα με τον πάπα Παύλο 6ο. Το γεγονός αυτό ανάγκασε «τω καιρώ εκείνω» τον αγιορείτη μοναχό Θεόκλητο Διονυσιάτη να γράψει:


Εγώ παραμένω εμβρόντητος ακόμη. Η τολμηροτέρα φαντασία ουδέποτε θα μπορούσε να συλλάβη τα γεγονότα της Ιερουσαλήμ κατά τας ημέρας των Χριστουγέννων. Αλλά μαζί μου θα είναι εμβρόντητοι και πάντες οι Ορθοδόξως σκεπτόμενοι….»!

Στις 7.12. 1965 ο Αθηναγόρας υπογράφει την άρση του αναθέματος κατά των Φράγκων, που έγινε το 1053! Οι Φράγκοι όμως, είχαν αναθεματιστεί προηγουμένως, από την 8η Οικουμενική Σύνοδο το 879 επί Μεγάλου Φωτίου! Ο Αθηναγόρας κατάργησε και αυτά τα αναθέματα;

Στις 25.7. 1967 ο πάπας Παύλος 6ος πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη. Τον υποδέχεται στο Πατριαρχείο ο Αθηναγόρας. Τον εισάγει στον Πατριαρχικό ναό. Εκεί τελείται ειδική ακολουθία. Ο διάκονος του Πατριαρχείου αναπέμπει τη δέηση « Έτι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου πάπα Ρώμης και του Αρχιεπισκόπου και Πατριάρχου ημών Αθηναγόρα..»! Όταν ο Πατριάρχης του πρόσφερε ένα επιτραχείλι του 16ου αιώνα, οι παριστάμενοι φώναζαν «άξιος, άξιος»!

Τον Οκτώβριο 1967 ο Αθηναγόρας ανταποδίδει την επίσκεψη του πάπα στο Βατικανό! Στο ναό του Αγίου Πέτρου, πάπας και Αθηναγόρας έλαβαν μέρος σε θεαματική ελλειπή λειτουργία, χωρίς προσκομιδή, καθαγιασμό και κοινωνία! Κατά την επίσκεψή του στο Βατικανό ο Αθηναγόρας είπε στον πάπα, ότι είναι «φορεύς αποστολικής χάριτος και διάδοχος πλειάδος αγίων ανδρών»!

Στις 21.3.1971 ο Αθηναγόρας με μήνυμά του στον πάπα αναγνωρίζει ως έγκυρα τα μυστήριά του!

Στις 15.7.1972 επί πατριαρχίας Δημητρίου ο ιερεύς του πατριαρχικού ναού κοινωνεί ομάδα τουριστών από Γαλλία και Βέλγιο!

Στις 29.11.1979 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ μεταβαίνει στην Κωνσταντινούπολη. Τον υποδέχεται στο αεροδρόμιο ο πατριάρχης Δημήτριος. Στο πατριαρχείο τελέσθηκε δοξολογία. Πάπας και πατριάρχης απήγγειλαν από κοινού το «Πάτερ ημών»! Εψάλησαν οι «φήμες» και των δύο!

Στις 6.12.1987 ο πατριάρχης Δημήτριος μετέβη στο Βατικανό, όπου «συλλειτούργησε» με τον πάπα!

Το 1990 στο Σαμπεζύ της Ελβετίας υπογράφηκε συμφωνία των εκπροσώπων των Πατριαρχείων και άλλων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, ότι οι Μονοφυσίτες είναι Ορθόδοξοι, με αποτέλεσμα να επέλθη «κοινωνία» τους με το Πατριαρχείο Αντιόχειας και εν μέρει με το Πατριαρχείο της Αλεξάνδρειας!

Τον Φεβρουάριο 1991 ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός Χαρκιανάκης χοροστατεί σε οικουμενιστική λειτουργία στην Καμπέρα Αυστραλίας!

Στις 2.11.1991 στην ενθρόνισή του ο νέος πατριάρχης Βαρθολομαίος δήλωσε, ότι θα συνεχίσει τη γραμμή των προκατόχων του Μελέτιου Μεταξάκη, Αθηναγόρα και Δημητρίου!

Το 1993 υπογράφηκε με τους Παπικούς η Συμφωνία του Μπαλαμάντ του Λιβάνου, που τα Πατριαρχεία αναγνώρισαν ότι οι Παπικοί ήταν πάντα Ορθόδοξοι!

Το 2001 Η Νεοημερολογίτικη Εκκλησία της Ελλάδος υποδέχτηκε τον Πάπα στην Ελλάδα!

Το 2005 ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος με Νεοημερολογίτες επισκόπους παρέστη στην κηδεία του πάπα στο Βατικανό!

Η συνεχεια ειναι δυστυχώς πολύ χειροτερη...

Πηγή: ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΣ

Βελιγράδι –Οικουμενιστικό μνημόσυνο για τα θύματα του αεροπορικού δυστυχήματος στη Ρωσία


Την Τετάρτη 14/04/2010 ο Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Βελιγραδίου Stanislav Hočevar συναντήθηκε με τον Πολωνό πρεσβευτή στη Δημοκρατία της Σερβίας, κ. Andrzej Jasionowski.

Όπως ανακοίνωσε η Πολωνική πρεσβεία στο Βελιγράδι την Πέμπτη 15/04/2010 και ώρα 7 , στο Ρωμαιοκαθολικό ναό της Πανάχραντης Παρθένας Μαρίας, Βελιγραδίου, τελέσθηκε Οικουμενική Θεία Λειτουργία για την ανάπαυση της ψυχής των θυμάτων του αεροπορικού δυστυχήματος στη Ρωσία, με συλλειτουργία Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων ιερέων.

(Podeliliti s Poljskim narodom tugu i bol)

(Πηγή: ΑΚΤΙΝΕΣ)


Πέμπτη, 15 Απριλίου 2010

Περί των «δοκούντων ορθοδοξείν» συντηρητικών - Iερομ.Θεοδωρητου


Όλοι μας γνωρίζομε ότι σήμερα, εκτός των οικουμενιστών υπάρχουν καί οι αντιοικουμενισταί, οι λεγόμενοι Παλαιοημερολογίται ή Ζηλωταί. Υπάρχει όμως καί μία τρίτη ομάδα, οι αυτοαποκαλούμενοι συντηρητικοί, τίτλος άγνωστος στην παράδοση της Εκκλησίας. Οι ανωτέρω θέλουν να πιστεύουν ότι αποτελούν μία τάξη μεταξύ των Οικουμενιστών καί των Ζηλωτών της Ορθοδοξίας, μία τάξη πού, όπως λένε τηρεί την βασιλικήν καί διακριτικήν οδόν, την αποφεύγουσα τά άκρα, ώς επικίνδυνα καί δαιμονικά.
Καθ' ημάς ο συντηρητικός, ο οπαδός αυτός της μεσότητος, ο αποφεύγων τα άκρα, τα όρια των οποίων αυτός καθορίζει, στην πραγματικότητα ακολουθεί αντιπαραδοσιακές πρακτικές και μεσότητες, οι οποίες τον καθιστούν αντιπαραδοσιακόν και όχι διακριτικόν, ως αυτός φαντάζεται! Και τούτο, διότι μεσότης εις τα θέματα ευσέβειας και πίστεως δεν υπάρχει. Ή είσαι ακόλουθος της ασεβείας, ή της ευσέβειας. Η Ορθοδοξία δεν είναι «κόθορνός» τις (Κόθορνος εκαλείτο παλαιά το φαρδύ υπόδημα των ηθοποιών, το οποίον ήτο κατάλληλον και διά τα δύο πόδια) δυναμένη να χωρέσει ασέβειαν και ευσέβειαν. Γι' αυτό και ο Άγ. Μάρκος ο Ευγενικός θα γράψει: «Ποτέ διά της μεσότητος δεν διορθώθηκαν τα εκκλησιαστικά πράγματα. Μεσότης αληθείας και ψεύδους ποτέ δεν υπάρχει» (P.G. 160, 1093).
Ο συντηρητικός, επίσης, δεν μπορεί να είναι παραδοσιακός, διότι ο τελευταίος τηρεί όλες τις παραδόσεις εξ ίσου, χωρίς να υποτιμά την Αγίαν Γραφήν. Ο παραδοσιακός δεν γίνεται κριτής των ιερών παραδόσεων, ώστε να τις ερμηνεύει υποκειμενικά, παραθεωρών την εν προκειμένω πατερικήν ερμηνείαν και θέσιν. Σέβεται την Ιεράν Παράδοσιν, ως αυτή εβιώθη υπό των Αγίων Πατέρων διαχρονικώς, χωρίς να γίνεται εκλεκτικός, να επιλέγει δηλαδή ότι τον συμφέρει, παραθεωρών τα λοιπά.
Μία τέτοια συμπεριφορά θα τον καθιστούσε όμοιον με τους ευσεβιστάς, οι οποίοι προσέχουν κατ' εξοχήν το ήθος, την ηθική, αδιαφορούντες για τα δόγματα και την σχετιζομένην με αυτά ομολογίαν εν καιρώ κακοδοξίας.
Τέτοιοι δυστυχώς είναι και όλοι οι οργανωσιακοί, οι οποίοι κινούν πάντα λίθον προκειμένου να υποστηρίξουν μίαν ηθικήν εντολήν του Ευαγγελίου, δεν κινούν όμως ούτε το δακτυλάκι τους, προκειμένου να ελέγξουν την κηρυττομένην κακοδοξίαν.
Είναι ολοφάνερο ότι η συμπεριφορά τους αυτή προκαλεί διαίρεσιν και διάσπασιν του θρησκευτικού βιώματος, το οποίον πρέπει να αγκαλιάζει εξ ίσου δόγμα και ήθος της Εκκλησίας, χωρίς προτιμήσεις και εκτιμήσεις υποκειμενικές.
Κατά το ορθόδοξο δέον, ο αγωνιζόμενος διά την πίστιν του κληρικός, δεν αδιαφορεί διά το μεταθετόν ή συνείσακτον και ο δημοσιογραφών διά τάς ηθικάς εκτροπάς, δεν σιωπά, ούτε καλύπτει τον κακοδοξούντα τυχόν ποιμένα του. Το του θείου Ιακώβου «Ο πταίσας εν ενί γέγονεν πάντων ένοχος» ενταύθα κυριολεκτείται, εξ ού και η μεγάλη προσοχή των Αγίων Πατέρων εν προκειμένω.
Και διά να έλθομε στα σημερινά και συγκεκριμένα. Πιστός πού αδιαφορεί για τις οικουμενιστικές δραστηριότητες του ποιμένος του, προσεχών μόνον και στενοχωρούμενος, όταν διαπίστωση ότι ψαλλιδίζει τα γένεια του, δεν είναι καλός πιστός.
Μοναχός ή κληρικός πού αγρυπνεί συχνά και μετά σχολαστικότητος τηρεί το Τυπικόν, αδιαφορών όμως διά το ποίον μνημονεύει ο ιερεύς ή ο επίσκοπος του, ομοιάζει μέ τόν διυλίζοντα τόν κώνωπα καί καταπίνοντα τήν κάμηλον...
Η Ορθοδοξία πρώτα θαυμάζεται διά την ορθή πίστη της και κατόπιν διά το ήθος της. Είναι χαρακτηριστική η ιστορία του αββά Αγάθωνος, ο οποίος ανέχθηκε να κατηγορηθεί ως κλέπτης και πόρνος, όχι όμως ως αιρετικός, διότι, ως είπε, «αυτό με χωρίζει από τον Θεόν».
Δυστυχώς αυτή η υποτίμησις του ομολογιακού χαρακτήρος της Ορθοδοξίας κορυφώθηκε με την αρχήν του εικοστού αιώνος, διά των θρησκευτικών αδελφοτήτων. Από την δεκαετία τού 1960 μέλη των ανωτέρω οργανώσεων κατέλαβον σιγά σιγά τάς ηγουμενίας ιερών Μονών του Άθωνος, με αποτέλεσμα να μεταφυτευθή η τακτική και ψυχολογία τους στον ιερό χώρο.
Με την ψήφο τους επηρεάζουν τις αποφάσεις της Ιεράς Κοινότητος, ώστε πάντα να είναι υπέρ των πατριαρχικών θέσεων, ματαιούντες ούτω και τις ελάχιστες περιπτώσεις δυναμικής παρουσίας του ιερού Τόπου στον αγώνα κατά του Οικουμενισμού.
Έτσι φτάσαμε στη σημερινή τραγωδία, ο μεν επίσκοπος του Αγίου Όρους, ο Οίκ. Πατριάρχης ν' αγκαλιάζη καί επαινεί τους αιρετικούς, οι δε Αγιορείται να τον ακολουθούν... μετά πάσης ευλάβειας, διώκοντας συγχρόνως τους αντιπατριαρχικούς Ζηλωτάς! Έχασαν, αλίμονο, τον στόχον, καί αντί να είναι «τω πνεύματι ζέοντες, τω Κυρίω δουλεύοντες», μόλις καί διατηρούν την θερμότητα του χλιαρού, διά την οποίαν ακριβώς καί θα τους εμέση ο Κύριος: «Ούτως ότι χλιαρός εί, καί ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματος μου». (Άπ. 3,16).
Οι αετοί όρνιθες καί οι λέοντες... γατούλες σαλονιού πού φοβούνται καί την σκιά τους, θέαμα πανευφρόσυνον για τους απανταχού γης οικουμενιστάς, πού χρόνια προσπαθούσαν να επιτύχουν αυτήν την μεταμόρφωσιν...
Ο φόβος τους όμως είναι αδικαιολόγητος με τα σημερινά δεδομένα. Η τυχόν ομολογία τους δεν θα τους στοίχιζε πολύ ούτε μαστίγωμα, ούτε φυλάκιση, ούτε εξορία σε απαράκλητες φυλακές, όπως συνέβαινε παλαιά.
Απλώς θα τους επιβληθεί ένας αφορισμός ή μία καθαίρεση, αμφότερα ανυπόστατα, καί ασφαλώς απομόνωση από αξιώματα καί φιέστες πού απολαμβάνουν άφθονα οι σημερινοί οπαδοί τού πατριάρχου.
Οι παλαιοί το είχαν γλέντι καί πάσχα να πάσχουν διά Χριστόν καί Ορθοδοξία. Σήμερα ο αγιορείτης, αντιθέτως, χαίρεται να διώκη τους συναδέλφους του Ζηλωτάς, με αποτέλεσμα να φθάσωμε στο απροσδιόριστο διά την πτώση του μόρφωμα της αδελφότητας τού Ευαγγελισμού (ίερομ. Χρυσοστόμου), γεγονός αξιοδάκρυτο από κάθε άποψη.
Η αδελφότης Ευαγγελισμού της Ι. Μονής Σιμωνόπετρας, αποτελεί ακαταμάχητον απόδειξιν εις το πού καταλήγει ο μοναχός πού θα συλληφθεί στο δίκτυ τής κενοδοξίας• θυσιάζει συλλήβδην όλες τις μοναχικές αρετές στο βωμό τού εγωισμού καί της προβολής, παρασύρων μαζί του καί άλλες ψυχές, διά τάς οποίας «Χριστός απέθανε»... Όταν δε θα απόκτηση κάποτε το ποθούμενον, με τρόμο θα διαπίστωση το μάταιον καί κατάκριτον του εγχειρήματος καί θα κλαύση πικρά για το τίμημα πού πρόσφερε διά την απόκτηση του.
Για την πνευματικήν πτώσιν της ανωτέρω αδελφότητος, βεβαίως το μέγιστον ποσοστόν ευθύνης φέρουν οι τα τού Άγ. Όρους διευθύνοντες, καθηγούμενοι και Γραμματεία, οι οποίοι δεν μπορούν να καταπιούν την «μπουκιά» πού λέγεται Ζηλωτισμός. Διακαής πόθος τους η εξάλειψις της παρουσίας των, ώστε η ομοιομορφία να ειρηνεύη την διαμαρτυρομένην συνείδησίν των, πού για ένα πινάκιον φιλοδοξίας καί σαρκικής αναπαύσεως, προδίδει τον ατίμητον μαργαρίτην της Ορθοδοξίας...
Αλλά δεν είναι μόνον η αδελφότης του Ευαγγελισμού πού δρα καί κινείται σαν να... προστατεύη την Ορθοδοξία από τους εχθρούς της...
Κορυφαίοι αντιπρόσωποι τού ιερού τόπου συχνάκις ομιλούν καί γράφουν, χωρίς καν να υποπτεύονται την τραγικότητα των ημερών μας, την αλλοίωση του Μοναχικού ήθους, την αδιαφορία για τις παραδόσεις, τον καλπασμόν της αιρέσεως εντός των Καθολικών των ιερών Μονών του Άθωνος! Στα γραπτά καί τις ομιλίες τους επισημαίνουν τον κίνδυνο από τα ναρκωτικά, την μαγείαν, τον σατανισμόν καί τέλος δειλά δειλά τον Οικουμενισμόν, αλλά χωρίς καμιά αναφορά στους πρωταγωνιστάς της αιρέσεως, τους οποίους ακολουθούν μετά πάσης υπακοής... Ούτε καν υποψιάζονται οι ανωτέρω Μοναχοί, ότι το Άγιον Όρος έπαψε να είναι άλας Ορθοδοξίας καί φως διά τους εν τω σκότει της αιρέσεως ευρισκομένους. Γι' αυτό καί γράφουν: «Το Άγιον Όρος πάντοτε ήταν η κιβωτός των ορθών δογμάτων, η έπαλξη, το κάστρο καί το θησαυροφυλάκιο των ιερών των θεοφόρων πατέρων παραδόσεων καί επιταγών...».
Στο παρελθόν, ναί, σήμερα όμως επιτρέπεται να το θεωρούμε έπαλξη καί κάστρο Ορθοδοξίας, όταν διά της σιγής του ενώπιον της αιρέσεως προδίδει την αποστολή του καί τους πιστούς πού το εμπιστεύονται; Άλλος αγιορείτης, πιο ειλικρινής, θα γράψη:
«Ενώ μέχρι πρότινος οι μοναχοί δέν γνώριζαν ποιος είναι ο πρωθυπουργός της Ελλάδος, σήμερα συχνά ξέρουν τι καιρό θα κάνει την ερχόμενη εβδομάδα στην Ευρώπη, πότε θα γίνει υποτίμηση της δραχμής, τι ανακοίνωσε χθες το CNN για τις τράπεζες κλωνοποιημένων εμβρύων καί τα σχετικά.
Οι αυλακωμένες όψεις, οι ηλιοκαμένες, τα παλιά κουρελιασμένα ράσα, οι κοκαλιασμένοι τραχείς μοναχοί παρέδωσαν την σκυτάλη σ' εμάς, τους σύγχρονους πολυπράγμονες, πολυλογούς, φλύαρους, κενούς, στρουμπουλούς μοναχούς, με το βαμβακιασμένο δέρμα, τα χρυσά γυαλάκια, τα terylen trevira ζωστικά, τα ατσαλάκωτα πρόσωπα, τα φυτευτά δόντια, την ασύλληπτη ενημέρωση, τα διαρκή χαμόγελα, τις κοινωνικές διαχύσεις, τις φιλοσοφικές συζητήσεις, την ελαφρότητα, τον σκορπισμό του νου καί την καλοταϊσμένη ύπαρξη.
Καί το χειρότερο! Σαν να μην ανησυχεί κανείς. Όλοι μιλούν για άνθηση του μοναχισμού, για πτυχιούχους καί μορφωμένους μοναχούς, για διαπρεπείς καί επισήμους επισκέπτες. Τα πιστοποιητικά της aγιότητος καί της σημειακής καί χαρισματικής παρουσίας, ποτέ δεν ήταν τόσο συχνά καί εύκολα σε έκδοση καί ποτέ δεν είχαν τόση σχέση με το ψέμα καί την ρηχότητα».
Εάν ο ανωτέρω αγιορείτης είχε συλλάβει καί το μέγεθος της συντελούμενης προδοσίας της πίστεως, ασφαλώς το πρώτο πού θα επεσήμαινε θα ήτο αυτό, καί κατόπιν θα ήρχοντο όλα τα άλλα.
Δυστυχώς καί η εν κόσμω Ακαδημαϊκή καί μη θεολογία, επιδρά αρνητικώς στην αγιορείτικη συνείδηση, λόγω των συχνών επαφών της με τους Αγιορείτας. Διότι όταν βλέπουν γνωστούς θεολόγους να αφιερώνουν τα έργα τους στον Οίκ. Πατριάρχην «ός αεί διατελεί τον λόγον της αληθείας ορθοτομών», σαν «δεξιός οιακοστρόφος της νοητής ολκάδος», πώς να μη κλονισθούν, όταν μάλιστα καί ο Γέροντας τους δεν τους στηρίζει;
Άλλος δέ κληρικός πολυγραφώτατος, προτιμών το μονοτονικό, τονίζει: «Η Γραφή λέγει: Χίλια έτη εν οφθαλμοίς σου ως η ημέρα η χθες. Εξ αυτού καί μόνο μπορεί να αντιληφθεί ο πιστός, πόσο μάταιο είναι ν' αγωνίζεται ο άνθρωπος καί μάλιστα φανατικά, για χρονικά ημερολόγια παλιά καί νέα γαντζωμένος από τυπικές διατάξεις»... Χαίρε βάθος αγνοίας...
Υπό τοιαύτας προϋποθέσεις παρουσίας Θεολογίας καί Μοναχισμού - διότι, δυστυχώς καί ο εκτός Άγιου Όρους Μοναχισμός κινείται στο αυτό μήκος κύματος - πώς είναι δυνατόν, πότε οι ιερείς τους προέβαλαν αντίσταση στα ενωτικά σχέδια τους;
«Ούτε φωνή, ούτε ακρόασις». Τους προβληματίζει μόνο σοβαρά, το αν πρέπει αι ευχαί της θείας Λειτουργίας να διαβάζονται μυστικώς ή όχι, γι' αυτό καί έχουν διχασθή, με αποτέλεσμα να γράφουν πολυσέλιδες απαντήσεις ο εις κατά του άλλου, προς μεγίστην ευχαρίστησιν τού κ. Χριστοδούλου...
Οι δε πιστοί, τα αείποτε θύματα, πιστεύουν ότι όλα πάνε καλά καί το μόνο πού θέλει θεραπεία είναι, κατά πώς λένε καί οι πνευματικοί του, η... ηγεσία των παλαιοημερολογιτών με τις πολλές παρατάξεις...
Την ίδια εικόνα παρουσιάζουν, δυστυχώς, καί οι Αγιορείται Μοναχοί με τους εν κόσμω, πιστούς, αφού αδιαμαρτύρητα ακολουθούν τους Γεροντάδες τους, οι οποίοι, κάτω από την πρόφασιν της υπακοής, τους έχουν κάνει άβουλα στρατιωτάκια...
Ιδιαίτερα στον καθένα καί σ' όλους μαζί στις συνάξεις, τους προσφέρουν το πνευματικό ναρκωτικό τους, ώστε όλη η αδελφότης να κινείται υπάκουα καί συντονισμένα, χωρίς παραφωνίες καί ανταρσίες...
Κάποια μέρα όμως πιστεύομεν ότι τα πράγματα θ' αλλάξουν καί η ορθόδοξος λεοντή των καθηγουμένων θα πέση, ώστε να φανή το αληθινό τους πρόσωπο...
Ήδη από το 1970 συνεχώς δείχνουν το αληθινό πρόσωπο τους με τους συνεχείς διωγμούς των Ζηλωτών πατέρων, όπου μάλιστα μετά περισσής υποκρισίας τους εμφανίζουν ως παρανόμους καί αντισυνταγματικούς.
Αυτό ακριβώς έγραψαν καί στο υπόμνημα πού επέδωσαν στον πρωθυπουργόν, κατά την πρόσφατον εκεί επίσκεψιν του, αναφορικώς προς την Ι. Μονήν Εσφιγμένου.
Ενώ ο πατριάρχης καί οι ίδιοι καραδοκούν καθιστάμενοι καί αντισυνταγματικοί αφού οι ιεροί Κανόνες αποτελούν καί νόμους του Κράτους ζητούν «σταθερά στήριξη της νομιμότητας καί περιφρούρησης του συνταγματικού πλαισίου του αγιορείτικου βίου».
Οι όντως παράνομοι από Κοινωνικής καί Νομικής θέσεως, ζητούν την πάταξιν της «παρανομίας» των Εσφιγμενιτών καί λοιπών Ζηλωτών! Όντως το άλας εμωράνθη! Γι' αυτό πιστεύομεν ότι θα «καταπατηθή» από βέβηλα πόδια ο Άθως, αφού έχασε πια την αλιστική του δύναμη...
Είναι πλέον ή βέβαιον, ότι οι Αγιορείται καθηγούμενοι, υπό την πίεσιν των γεγονότων, σύντομα θ' αναφωνήσουν προς τους προδομένους υποτακτικούς τους, τα λόγια των υποστρεψάντων ενωτικών εκ της Φλωρεντίας:
«Πεπράκαμεν (επωλήσαμε) την πίστιν ημών ανταλλάξαμεν τη ασεβεία την ευσέβειαν», προτιμήσαντες την δόξαν της εξουσίας καί την φιλίαν των ισχυρών...
Τέλος, λυπούμεθα διά την ενεργούμενη προσβολήν του Αγιορείτικου Μοναχισμού υπό των σημερινών ηγουμένων του. Η αντορθόδοξος πορεία τους, είναι αντίθετος προς την μακραίωνα ιστορία του ιερού τόπου, ιστορία γεμάτη από τα ηρωικά παλαίσματα ομολογίας μετά θυσίας καί αυτής της ζωής των αρνησικόσμων κατοίκων του.
Ομοιάζουν σαν ξένο σώμα στον Άθωνα. Ευτυχώς πού υπάρχει καί το ευγενές καί ηρωικόν λείμμα του Ζηλωτισμού, πού με την παρουσία του ξεπλένει το όνειδος καί την εντροπήν πού δημιουργεί η σημερινή ηγεσία του τόπου.

┼ Ι.Θ.Α.

http://orthodoxia.forumup.gr/viewtopic.php?t=24&mforum=orthodoxia


1920 - Η ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ...

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Η καθ΄ ημάς Εκκλησία φρονούσα ότι η των διαφόρων Χριστιανικών Εκκλησιών προσέγγισις προς αλλήλας και κοινωνία ουκ αποκλείεται υπό των υφισταμένων μεταξύ αυτών δογματικών διαφορών και ότι τοιαύτη τις προσέγγισις τα μάλα εστίν ευκταία και αναγκαία και πολλαχώς χρήσιμος εις τε το καλώς ενοούμενον συμφέρον εκάστης των επί μέρους Εκκλησιών και του όλου χριστιανικού σώματος και εις παρασκευήν και διευκόλυνσιν της πλήρους ποτέ, συν Θεώ και ευλογη μένης ενώσεως, έκρινε τον παρόντα καιρόν τα μάλιστα πρόσφορον προς ανακίνησιν και από κοινού μελέτην του σπουδαίου τούτου ζητήματος. Ει γαρ και εν τούτω ενδέχεται ίνα προκύψωσι και παρεμβληθώσιν αι από των παλαιών προλήψεων και έξεων ή και εξ αξιώσεων δυσχέρεια, αι τοσάκις τέως το έργον της ενώσεως ματαιώσασαι, όμως κατά την γνώμην ημών, περί απλής το κατ΄ αρχάς προκειμένου συναφείας και προσεγγίσεως, αι δυσχέρειαι αύται έσονται πάντως ήττον σπουδαίαι, αγαθής δε υπαρχούσης θελήσεως και διαθέσεως ούτε δύνανται ούτε οφείλουσι κώλυμα αποτελέσαι ακαταγώνιστον και ανυπέρβλητον.


΄Οθεν το πράγμα ημείς γε και κατορθωτόν και είπερ ποτέ εύκαιρον επί τη συντελεσθείση νυν επ΄ αισίοις συμπήξει της Κοινωνίας των Εθνών υπολαμβάνοντες, προαγόμεθα θαρρούντως εκθείναι ενταύθα εν ολίγοις τας σκέψεις και την γνώμην ημών περί του τρόπου, καθ΄ ον την προσέγγισιν ταύτην και συνάφειαν ενοούμεν και δυνατήν υπολαμβάνομεν, μετά πόθου εκζητούντες και απεκδεχόμενοι την κρίσιν και την γνώμην και των λοιπών των τε κατά την Ανατολήν αδελφών και των εν τη Δύσει και απανταχού σεβασμίων Χριστιανικών Εκκλησιών.


Νομίζομεν τοίνυν ημείς, ότι δύο τάδε τα μέγιστα εις την επίτευξιν της τοιαύτης εφετής και ωφελίμου προσεγγίσεως συντελέσαι και ταύτην κατεργάσασθαι και εκδηλούν δύνανται.


Και πρώτον αναγκαίαν και απαραίτητον υπολαμβάνομεν την άρσιν και απομάκρυνσιν πάσης αμοιβαίας δυσπιστίας και δυσφορίας μεταξύ των διαφόρων Εκκλησιών, προκαλουμέ- νης εκ της παρά τισιν εξ αυτών παρατηρουμένης τάσεως εις το σαγηνεύσαι και προσηλυτίσαι άλλων ομολογιών οπαδούς. Ουδείς γαρ αγνοεί τι και σήμερον συμβαίνει δυστυχώς πολλα- χού, επί διασπάσει της εσωτερικής ειρήνης των Εκκλησιών, ιδία των εν Ανατολή, νέων ούτω θλίψεων και δοκιμασιών παρ΄ αυτών των ομοθρήσκων επιφερομένων αυτοίς, και οίαν μεγά- λην, αντί του μηδαμινού αποτελέσματος, προκαλεί απέχθειαν και οξύτητα αντιθέσεως η τάσις αύτη τινών εις το προσηλυτίζειν και σαγηνεύειν τούς οπαδούς των άλλων χριστιανικών ομο- λογιών.


Ούτω δε της ειλικρινείας και της εμπιστοσύνης προ παντός αποκαθισταμένης μεταξύ των Εκκλησιών, νομίζομεν δεύτερον ότι επιβάλλεται ίνα αναζωπυρωθή και ενισχυθή προ παντός η αγάπη μεταξύ των Εκκλησιών,μη λογιζομένων αλλήλας ως ξένας καί αλλοτρίας, αλλ΄ ως συγγενείς και οικείας εν Χριστώ καί "συγκληρονόμους και συσσώμους της επαγγελίας του Θεού εν τω Χριστώ". (Εφεσ. 3, 6). Υπό της αγάπης γαρ εμπνεόμεναι αι διάφοροι Εκκλησίαι και ταύτην προτάσσουσαι εν ταις περί των άλλων κρίσεσι και ταις προς αυτάς σχέσεσι, την μεν διάστασιν αντί του επεκτείνειν και αυξάνειν ως οίον τε συντομεύσαι και σμικρύναι δυνήσονται, δια της διεγέρσεως δε τακτικού φιλαδέλφου ενδιαφέροντος περί της καταστάσεως, της ευσταθείας και της ευεξίας των άλλων Εκκλησιών, δια της σπουδής εις το παρακολουθείν τοις παρ΄ αυταίς συμβαίνουσι και ακριβέστερον γνωρίζειν το κατ΄ αυτάς και δια της προθυμίας εις το τείνειν εκάστοτε αμοιβαίως χείρα βοηθείας και αντιλήψεως, πολλά τα αγαθά εις δόξαν και εις όφελος εαυτών τε και του χριστιανικού σώματος επιτελέσουσι και κατορθώσουσι.


Δύναται δε η φιλία αύτη και αγαθόφρων πρός αλλήλους διάθεσις εκφαίνεσθαι και τεκμηριούσθαι ειδικώτερον, κατά την γνώμην ημών, ως εξής:


α΄)δια της παραδοχής ενιαίου ημερολογίου προς ταυτόχρονον εορτασμόν των μεγάλων χριστιανκών εορτών υπό πασών των Εκκλησιών,


β΄) δια της ανταλλαγής αδελφικών γραμμάτων κατά τας μεγάλας του εκκλησιαστικού ενιαυτού εορτάς, εν αις είθισται, και εν άλλαις εκτάκτοις περιστάσεσι,


γ΄) δια της οικειοτέρας συσχετίσεως των εκασταχού ευρισκομένων αντιπροσώπων των διαφόρων Εκκλησιών,

δ΄) δια της επικοινωνίας των Θεολογικών Σχολών και των αντιπροσώπων της Θεολογικής Επιστήμης και δια της ανταλλαγής των εν εκάστη Εκκλησία εκδιδομένων θεολογικών και εκκλησιαστικών περιοδικών και συγγραμμάτων,


στ΄) δια της συγκροτήσεως παγχριστιανικών συνεδρίων προς εξέτασιν ζητημάτων
κοινού πάσαις ταις Εκκλησίαις ενδιαφέροντος,

ζ΄)δια της απαθούς και επί το ιστορικώτερον εξετάσεως των δογματικών διαφορών από της έδρας και εν ταις συγγραφαίς,


η΄) δια του αμοιβαίου σεβασμού των κρατούντων εν ταις διαφόροις Εκκλησίαις ηθών και εθίμων,


θ΄) δια της παροχής αμοιβαίως ευκτηρίων οίκων και κοιμητηρίων δια τας κηδείας και την ταφήν των εν τη ξένη αποθνησκόντων οπαδών των ετέρων ομολογιών,


ι΄) δια της πρόφρονος τέλος αμοιβαίας υποστηρίξεως των Εκκλησιών εν τοις έργοις της θρησκυτικής επιρρώσεως, της φιλανθρωπίας και τοις παραπλησίοις.


Ο τοποτηρητής του Πατριαρχικού Οικουμενικού Θρόνου Κωνσταντινουπόλεως


Μητροπολίτης Προύσης Δωρόθεος

http://orthodoxia.forumup.gr/viewtopic.php?t=867&mforum=orthodoxia