Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

Φανατισμὸς καὶ Συγκρητισμός


 Στὴν σύγχρονη κοινωνία μας, καὶ μάλιστα ἀκριβῶς στὴν ἀνατολὴ τοῦ νέου αἰῶνος καὶ τῆς τρίτης χιλιετίας, δύο κίνδυνοι παραμένουν πολὺ ἀπειλητικοὶ στὸ προσκήνιο: ὁ πολύμορφος Φανατισμὸς καὶ ὁ πολύμορφος Συγκρητισμός. Δεξιὰ εὑρίσκεται ὁ Φανατισμός, ὁ ὁποῖος συνήθως πολιτικοποιημένος, ἐξτρεμιστικὸς καὶ ξενόφοβος,
μὲ τὴν προσφυγὴ στὴν βία, τὴν ἐπιθετικότητα καὶ τὴν μισαλλοδοξία, ἀναιρεῖ πλήρως τὸ ᾿Ορθόδοξο ῏Ηθος, τὸ ὁποῖο εἶναι ἦθος ἀγάπης, εὐσπλαγχνίας, ἀποδοχῆς, καταλλαγῆς, φιλοξενίας, ἐλευθερίας καὶ μετριοπαθείας.᾿Αριστερὰ εὑρίσκεται ὁ Συγκρητισμός, ὁ ὁποῖος ὑπεράγαν ἀνεκτικός, συμβιβαστικός, διαλεκτικός, συνθετικὸς καὶ ἐγκοσμιοκρατικός, ἐλαχιστοποιεῖ τὴν σημασία τοῦ ᾿Ορθοδόξου Δόγματος, τὸ ὁποῖο ὁριοθετεῖ σαφῶς τὴν περιοχὴ τῆς ᾿Αληθείας καὶ τὴν περιοχὴ τῆς
πλάνης· τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ τοῦ κόσμου· τοῦ Φωτὸς καὶ τοῦ σκότους· τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ σατανᾶ.῾Η ῾Αγιωτάτη ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία μας, εὑρισκομένη ὡς «Βασιλικὴ ῾Οδὸς»  ἀκριβῶς στὸ μέσον, ἀποφεύγει σταθερὰ τοὺς ἐκ δεξιῶν καὶ τοὺς ἐξ ἀριστερῶν πειρασμοὺς καὶ κινδύνους, οἱ ὁποῖοι ἀπειλοῦν νὰ νοθεύσουν τὴν χαρισματικὴ Μαρτυρία Της, τὴν ὄντως «᾿Αλήθεια καὶ Ζωή», ποὺ ἐπαγγέλεται ὁ Θεάνθρωπος.

* * *

Ο ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ, ἐπιθετικὸς καὶ μισαλλόδοξος, δὲν ὀφείλεται στὴν ἔλλειψι συνεργασίας μεταξὺ Θρησκειῶν, οὔτε ἡ Διαθρησκειακὴ Συνεργασία θὰ κατορθώση δῆθεν νὰ τὸν ἀντιμετωπίση ἀποτελεσματικὰ καὶ ριζικά. Τὸ ἦθος τῆς ἀνοχῆς, τὸ ὁποῖο βεβαίως πρέπει νὰ ἐνθαρρύνεται σὲ ἐπίπεδο Κυβερνήσεων καὶ ἀνθρωπιστικῶν Κινημάτων, δὲν εἶναι τὸ ζητούμενον ἀπὸ τὴν ᾿Εκκλησία, ἡ ῾Οποία ὀφείλει νὰ διατηρήση τὴν ἱεραποστολική Της προοπτικὴ ἔναντι τῶν Θρησκειῶν τοῦ κόσμου. ᾿Αλλὰ καὶ ἐδῶ δὲν θὰ πρέπει νὰ καλλιεργοῦνται ψευδαισθήσεις: ἀκόμη καὶ ἡ ἀνοχὴ δὲν εἶναι εὔκολο οὔτε νὰ ἐπιτευχθῆ οὔτε καὶ νὰ διατηρηθῆ, ἐφ᾿ ὅσον θὰ
ὑφίστανται πάντοτε οἱ δύο ἀστάθμητοι παράγοντες, δηλαδὴ τὰ ἀνθρώπινα πάθη καὶ ὁ διάβολος. ῾Η ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία μας μία μόνο Εἰρήνη γνωρίζει: ἐκείνην ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν καθαρτική,φωτιστικὴ καὶ ἁγιαστικὴ χάρι τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία θεραπεύει τὰ πάθη καὶ φυγαδεύει τὸν διάβολο. Οἱ Ποιμένες τῆς ᾿Εκκλησίας, ἀντὶ νὰ ἐπιδιώκουν μέσῳ τῆς Διαθρησκειακῆς Συνεργασίας μίαν χίμαιρα, ὀφείλουν νὰ ἐργάζωνται νυχθημερὸν γιὰ νὰ καταστήσουν τὸ Ποίμνιό τους πραγματικὰ Χριστιανικό. Εἶναι κοινὴ ἡ Πατερικὴ Διδασκαλία στὸ θέμα αὐτό: ὅταν ὁ Χριστιανὸς ἔχη στὴν καρδιά του τὴν Εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, τότε εἰρηνεύει γύρω του ὅλος ὁ κόσμος.
Σήμερα, εἶναι ὅσο ποτὲ ἄλλοτε ἐπίκαιρη ἡ ἐμπειρικὴ διδασκαλία τοῦ ῾Οσίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ: «Σὲ ἱκετεύω, χαρά μου», ἔλεγε ὁ εἰρηνοφόρος Στάρετς, «σὲ ἱκετεύω, ἀπόκτησε τὸ πνεῦμα τῆς εἰρήνης... Εἰρηνεύει τὴν ψυχή. Καὶ συγχρό-
νως εἰρηνεύει ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα καὶ μαζὶ καὶ τὴν φύση... ᾿Απόκτησε τὴν ἐσωτερικὴ εἰρήνη καὶ χιλιάδες ψυχὲς θὰ βροῦν κοντά σου τὴν εἰρήνη...».
᾿Αλλά, καὶ ὁ ῾Ιερὸς Χρυσόστομος μᾶς ἀφυπνίζει βιαίως ἀπὸ τὸν λήθαργο τῆς ἀμελείας μὲ τὸ κατ᾿ ἐξοχὴν κοινωνικὸ καὶ ἱεραποστολικὸ μήνυμά του: «Οὐδεὶς ἂν ἦν ῞Ελλην, εἰ ἡμεῖς ἦμεν Χριστιανοί, ὡς δεῖ· εἰ τὰ τοῦ Χριστοῦ ἐφυλάττομεν, εἰ
ἠδικούμεθα, εἰ ἐπλεονεκτούμεθα, εἰ λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, εἰ κακῶς πάσχοντες εὐηργετοῦμεν, οὐδεὶς οὕτω θηρίον ἦν, ὡς μὴ ἐπιδραμεῖν τῇ εὐσεβείᾳ, εἰ παρὰ πάντων ταῦτα ἐγίνετο». «Κανεὶς δὲν θὰ ἦταν εἰδωλολάτρης, ἂν ἤμεθα πραγματικοὶ Χριστιανοί· ἂν ἐφυλάγαμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ ὅταν μᾶς ἀδικοῦσαν καὶ ὅταν μᾶς ἅρπαζαν τὰ ἰδικά μας· ἂν εὐλογούσαμε ὅταν μᾶς ὕβριζαν· ἂν εὐεργετούσαμε ὅταν ἐδεινοπαθούσαμε. Κανεὶς δὲν θὰ ἦταν τόσο θηρίο, ὥστε νὰ μὴν τρέξη πρὸς τὴν εὐσέβεια, ἂν ἀπὸ ὅλους μας ἐτηρεῖτο αὐτὴ ἡ τακτική». ᾿Επίσης, οἱ ᾿Ορθόδοξοι Χριστιανοὶ ὀφείλουν νὰ ἔχουν αὐξημένο αἴσθημα εὐθύνης καὶ σεβασμοῦ πρὸς
τὴν ᾿Αλήθεια τῆς Πίστεως, ἀλλὰ καὶ «συνείδηση ἀποκλειστικότητας τῆς ἀληθείας: πιστεύουμε στὴ μόνη ἀλήθεια καὶ μετέχουμε βιωματικὰ στὴ μόνη σώζουσα ἀλήθεια». Αὐτὴ ἡ Συνείδησις ᾿Αποκλειστικότητος δὲν γεννᾶ ποτὲ Φανατισμό, διότι ἡ γνήσια μυστηριακὴ ἕνωσις μὲ τὸν Θεάνθρωπο μᾶς καθιστᾶ πραγματικοὺς Χριστιανούς, ἐφ᾿ ὅσον γεννᾶ αὐθεντικὰ αἰσθήματα ᾿Αγάπης, Ταπεινώσεως καὶ ῾Αγνότητος γιὰ τὸν συνάνθρωπό μας.

* * *

Η ΣΤΑΣΙΣ αὐτὴ ἔναντι τῆς ᾿Αληθείας ἱκάνωσε τοὺς ᾿Ορθοδόξους ᾿Αντιοικουμενιστὰς νὰ διαπιστώσουν ἐξ ἀρχῆς τὸν συγκρητιστικὸ χαρακτῆρα τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως καὶ τῆς ῾Ημερολογιακῆς Καινοτομίας τοῦ 1924.
Δὲν θὰ πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγη, ὅτι ὁ ἐπίσημος ἐγκαινιασμὸς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στὴν καθ᾿ ἡμᾶς ᾿Ανατολὴ περιελάμβανε καὶ τὸν ῾Ημερολογιακὸ - ῾Εορτολογικὸ Συγκρητισμό, ἐφ᾿ ὅσον προέβλεπε τὴν παραδοχὴ ἀπὸ ᾿Ορθοδόξους καὶ ῾Ετεροδόξους «ἑνιαίου ἡμερολογίου πρὸς ταυτόχρονον ἑορτασμὸν τῶν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν ὑπὸ πασῶν τῶν ᾿Εκκλησιῶν»7.Στὴν προοπτικὴ ἄλλωστε αὐτὴν τοῦ ῾Εορτολογικοῦ Συγκρητισμοῦ ἐργάσθηκε γιὰ τὸ τελικὸ βῆμα πρὸς τὴν ῾Ημερολογιακὴ Καινοτομία καὶ τὸ λεγόμενο Πανορθόδοξο Συνέδριο τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὸ 1923, οἱ σύνεδροι τοῦ ὁποίου ἐτόνισαν ἰδιαιτέρως τὴν
ἀνάγκη «τοῦ ταυτοχρόνου ἑορτασμοῦ τῶν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν, τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα, ὑπὸ πάντων τῶν χριστιανῶν», ὥστε νὰ ἐπιτευχθῆ ἡ «προσέγγισις τῶν δύο χριστιανικῶν κόσμων τῆς ᾿Ανατολῆς καὶ τῆς Δύσεως ἐν
τῷ ἑορτασμῷ τῶν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν». Εἶναι προφανέστατο λοιπόν, ὅτι ἡ υἱοθέτησις τῆς ῾Ημερολογιακῆς Καινοτομίας τοῦ 1924, ὡς πρώτου πρακτικοῦ βήματος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐξέφραζε μειωμένο αἴσθημα εὐθύνης πρὸς τὴν ᾿Αλήθεια καὶ ὁπωσδήποτε συγκρητιστικὴ νοοτροπία .Τὰ ἑπόμενα βήματα ἐπιβεβαίωσαν τοῦτο. ᾿Αλλὰ καὶ τὸ ἐντελῶς πρόσφατο ἄνοιγμα τοῦ ἀρχιεπισκόπου τῆς Καινοτομίας κ. Χριστοδούλου πρὸς τὸ Βατικανὸ κινεῖται ἀκριβῶς στὴν ἴδια γραμμὴ τοῦ Διαχριστιανικοῦ Συγκρητισμοῦ. Εἶναι ἄκρως ἐνδεικτικόν, ὅτι τὸ πρωτοφανὲς διάβημα τῆς μεταβάσεως πολυμελοῦς καὶ ὑψηλοῦ ἐπιπέ-δου ᾿Επιτροπῆς τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Νέου ῾Ημερολογίου στὸ Βατικανό,  ἐγκαινίασε μίαν συγκρητιστικὴ συνεργασία, ὅπως ἀνεκοινώθη, «ἐπάνω σὲ θέματα ποιμαντικῆς μέριμνας καὶ προβληματισμοῦ γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο»!...
῏Αρά γε, εἶναι ποτὲ δυνατὸν ἡ ᾿Αλήθεια τῆς ᾿Ορθοδοξίας νὰ συνεργασθῆ μὲ τὸ ψεῦδος τῆς αἱρέσεως, προκειμένου νὰ διακονηθῆ δῆθεν ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος;
᾿Ιδού λοιπὸν μὲ ποιὸν τρόπο ἐπαληθεύεται στὸ ἀκέραιο ἡ ἄποψις τοῦ διακεκριμένου ῾Ιεράρχου, ἡ ὁποία ὑπεστήριζε, ὅτι ὁ Διαχριστιανικὸς καὶ Διαθρησκειακὸς Συγκρητισμὸς «εἶναι ἡ μεγαλύτερη πλάνη τῆς ἐποχῆς μας,
ὁ μεγαλύτερος καὶ ἰσχυρότερος πειρασμός».

* * *

᾿Απὸ ὅσα ἐλέχθησαν προκύπτει, ὅτι ἡ ἀπορριπτικὴ στάσις τῶν ᾿Ορθοδόξων ᾿Αντι-οικουμενιστῶν τοῦ Πατρίου ῾Ημερολογίου ἔναντι τῆς Διαχριστιανικῆς καὶ Διαθρησκειακῆς Συνεργασίας δὲν ἀποτελεῖ Φανατισμόν, ἀλλὰ ἄρνησιν τοῦ Συγκρητισμοῦ καὶ θεάρεστη ἐμμονὴ στὴν Συνείδησι ᾿Αποκλειστικότητος τῆς ᾿Αληθείας. ᾿Εκεῖνο ποὺ ἀπορρίπτουμε ριζικὰ εἶναι τὸ ἦθος τῆς συγκρητιστικῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ κυριολεκτικὰ «Βεβήλωση τοῦ Διαλόγου», ὅπως ἐδήλωσε προσφάτως γνωστὸς Καθηγητὴς Πανεπιστημίου.
῾Η εὐθύνη μας γιὰ τὴν ᾿Αλήθεια· ἡ ἕνωσίς μας μὲ τὴν ᾿Αλήθεια· ἡ μαρτυρία μας γιὰ τὴν ᾿Αλήθεια ἀποτελοῦν τὴν οὐσιαστικώτερη ἔκφρασι ᾿Αγάπης πρὸς τὸν κόσμο καὶ διασώζουν τὴν ᾿Ελπίδα τῆς ᾿Ανατολῆς καὶ τῆς Δύσεως.

Πηγή: ῾Η Πατερικὴ Στάσις ἔναντι τοῦ Διαθρησκειακοῦ Συγκρητισμοῦ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλω αφήστε το σχόλιο σας εδω