Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Οἱ «μονοθεϊστικὲς» θρησκεῖες: ῎Εχουμε τὸν ἴδιο Θεὸ μὲ τοὺς μὴ Χριστιανούς;



«Οἱ ῾Εβραῖοι καὶ οἱ ᾿Ισλαμικοὶ λαοί, καὶ οἱ Χριστιανοὶ... αὐτὲς οἱ τρεῖς ἐκφράσεις τοῦ ἴδιου μονοθεϊσμοῦ, ὁμιλοῦν μὲ τὶς αὐθεντικότερες καὶ ἀρχαιότερες, κι ἀκόμα μὲ τὶς τολμηρότερες καὶ πειστικότερες φωνές. Γιατί νὰ μὴν εἶναι δυνατό, τὸ ὄνομα τοῦ ἴδιου Θεοῦ, ἀντὶ νὰ προκαλεῖ ἀδιάλλακτη ἐναντιότητα, νὰ ὁδηγεῖ μᾶλλον σὲ ἀμοιβαῖο σεβασμό, κατανόηση καὶ εἰρηνικὴ συνύπαρξη; Δὲν θὰ ἔπρεπε ἡ ἀναφορὰ στὸν ἴδιο Θεό, στὸν ἴδιο Πατέρα, χωρὶς προκαταλήψεις στὴ θεολογικὴ συζήτηση, νὰ μᾶς ὁδηγήσει μᾶλλον νὰ ἀνακαλύψουμε μιὰ ἡμέρα αὐτὸ ποὺ εἶναι τόσο προφανές, ἀλλὰ καὶ τόσο δύσκολο – ὅτι εἴμαστε ὅλοι παιδιὰ τοῦ ἴδιου Πατέρα κι ὅτι γι᾿ αὐτὸ εἴμαστε ὅλοι ἀδέλφια;»
(Πάπας Παῦλος ΣΤ´, «La Croix», 11.8.1970)

ΤΗΝ Πέμπτη, 2 ᾿Απριλίου 1970, μιὰ μεγάλη θρησκευτικὴ ἐκδήλωση ἔλαβε χώρα στὴ Γενεύη. Μέσα στὸ πλαίσιο ἐργασιῶν τῆς Δεύτερης Συνδιάσκεψης τοῦ «Συνδέσμου ῾Ενωμένων Θρησκειῶν», οἱ ἀντιπρόσωποι δέκα μεγάλων θρησκειῶν εἶχαν προσκληθεῖ νὰ συνγκεντρωθοῦν στὸν Καθεδρικὸ Ναὸ τοῦ ῾Αγίου Πέτρου.
Αὐτὴ ἡ «κοινὴ προσευχὴ» βασιζόταν στὸ ἀκόλουθο κίνητρο: «Οἱ πιστοὶ ὅλων αὐτῶν τῶν θρησκειῶν εἶχαν προσκληθεῖ νὰ συνυπάρξουν στὴ λατρεία τοῦ ἴδιου Θεοῦ!».
῍Ας δοῦμε ἂν αὐτὸς ὁ ἰσχυρισμὸς εἶναι ἔγκυρος στὸ φῶς τῆς ῾Αγίας Γραφῆς.
Μὲ σκοπὸ νὰ ἐξηγήσουμε καλύτερα τὸ θέμα, θὰ περιοριστοῦμε στὶς τρεῖς θρησκεῖες ποὺ ἔχουν ἱστορικὰ ἀκολουθήσει ἡ μιὰ τὴν ἄλλη μὲ αὐτὴ τὴ σειρά:᾿Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, ᾿Ισλάμ.Αὐτὲς οἱ τρεῖς θρησκεῖες γιὰ τὴν ἀκρίβεια, προβάλλουν ἀξιώσεις γιὰ κοινὴ καταγωγή: ὡς λάτρεις τοῦ Θεοῦ τοῦ ᾿Αβραάμ. ῎Ετσι εἶναι μιὰ πολὺ διαδεδομένη γνώμη καὶ καθὼς ὅλοι ἀξιώνουμε ὅτι εἴμαστε ἀπόγονοι τοῦ ᾿Αβραὰμ (οἱ ῾Εβραῖοι καὶ οἱ Μουσουλμᾶνοι κατὰ σάρκα καὶ οἱ Χριστιανοὶ πνευματικά), ἔχουμε ὅλοι ὡς Θεὸ τὸ Θεὸ τοῦ ᾿Αβραὰμ καὶ λατρεύουμε καὶ οἱ τρεῖς μας (ὁ καθένας μὲ τὸ δικό του τρόπο, φυσικὰ) τὸν ἴδιο Θεό. Καὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος Θεὸς συνιστᾶ μὲ κάποιο τρόπο τὸ σημεῖο ἑνότητας καὶ «ἀμοιβαίας κατανόησης» κι αὐτὸ μᾶς προσκαλεῖ σὲ μιὰ «ἀδελφικὴ σχέση», ὅπως τόνισε ὁ Μεγάλος Ραββῖνος Δρ. Safran, παραφράζοντας τὸν Ψαλμό: «᾿Ιδού δὴ τί καλὸν ἢ τί τερπνόν, ἀλλ᾿ ἢ τὸ κατοικεῖν ἀδελφοὺς ἐπὶ τὸ αὐτό...» (Ψάλμ. ρλβ´ 1). Μ᾿ αὐτὴ τὴν ὀπτικὴ εἶναι φανερό, ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστός, Θεὸς καὶ ῎Ανθρωπος, ὁ Υἱὸς ὁ Αἰώνιος καὶ Συνάναρχος μὲ τὸν Πατέρα, ἡ ᾿Ενσάρκωσή Του, ὁ Σταυρός Του, ἡ ἔνδοξη ᾿Ανάστασή Του καὶ ἡ Δευτέρα καὶ τρομερὴ Παρουσία Του – γίνονται δευτερεύουσες λεπτομέρειες ποὺ δὲν μποροῦν νὰ μᾶς ἐμποδίσουν ἀπὸ τὸ νὰ «συναδελφωθοῦμε» μὲ αὐτοὺς ποὺ τὸν θεωροῦν ὡς «ἕνα ἁπλὸ προφήτη» (σύμφωνα μὲ τὸ Κοράνι) ἢ ὡς «τὸ γυιὸ μιᾶς πόρνης» (σύμφωνα μὲ συγκεκριμένες Ταλμουδικὲς παραδόσεις)! ῎Ετσι θὰ βάζαμε τὸν ᾿Ιησοῦ τὸ Ναζωραῖο καὶ τὸν Μωάμεθ στὸ ἴδιο ἐπίπεδο. Δὲν ξέρω ποιὸς Χριστιανὸς ἄξιος τοῦ ὀνόματός του μπορεῖ νὰ τὸ δεχτεῖ αὐτὸ στὴ συνείδησή του.

Κάποιος μπορεῖ νὰ πεῖ, ὅτι σ᾿ αὐτὲς τὶς τρεῖς θρησκεῖες, ἂν βάλουμε στὴν ἄκρη τὸ παρελθόν, μπορεῖ κανεὶς νὰ συμφωνήσει ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἶναι ἕνα ἐξαιρετικὸ πλάσμα κι ὅτι εἶχε σταλεῖ ἀπὸ τὸ Θεό. ῞Ομως γιὰ μᾶς τοὺς Χριστιανούς, ἂν ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστὸς δὲν εἶναι Θεός, δὲν μποροῦμε νὰ τὸν θεωρήσουμε οὔτε ὡς «προφήτη», οὔτε ὡς «ἀπεσταλμένο τοῦ Θεοῦ», παρὰ μόνο ὡς ἕνα μεγάλο ἀπατεῶνα χωρὶς σύγκριση, ἀφοῦ διακήρυξε ὅτι ἦταν «Υἱὸς τοῦ Θεοῦ», κάνοντας ἔτσι τὸν ἑαυτό Του ἴσο μὲ τὸ Θεὸ (Μάρκ. ιδ´ 61-62).

Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴν οἰκουμενιστικὴ λύση τοῦ ὑπερ-ὁμολογιακοῦ ἐπιπέδου, ὁ Τριαδικὸς Θεὸς τῶν Χριστιανῶν θὰ ἦταν τὸ ἴδιο μὲ τὸν μονοθεϊσμὸ τοῦ ᾿Ιουδαϊσμοῦ, τοῦ ᾿Ισλάμ, τοῦ ἀρχαίου αἱρετικοῦ Σαβελλίου, τῶν συγχρόνων ἀντι-Τριαδικῶν, καὶ διαφόρων αἱρέσεων τύπου πεφωτισμένων σεκτῶν. Δὲν θὰ ὑπῆρχαν Τρία Πρόσωπα σὲ Μία Θεότητα, ἀλλὰ ἕνα Πρόσωπο, ἀμετάβλητο γιὰ κάποιους, ἢ ποὺ ἀλλάζει μὲ ἐπιτυχία «προσωπίδες» (Πατὴρ – Υἱὸς – ῞Αγιον Πνεῦμα) γιὰ ἄλλους! Καὶ ἐν τούτοις, κάποιος θὰ μποροῦσε νὰ ὑποκριθεῖ ὅτι αὐτὸς ἦταν «ὁ ἴδιος Θεός».

Νὰ κάτι ποὺ κάποιος θὰ μποροῦσε νὰ προτείνει ἀφελῶς: «Παρὰ ταῦτα ὑπάρχει γιὰ τὶς τρεῖς θρησκεῖες ἕνα κοινὸ σημεῖο: καὶ οἱ τρεῖς ὁμολογοῦν Θεὸ Πατέρα!». ᾿Αλλά, σύμφωνα μὲ τὴν ῾Αγία ᾿Ορθόδοξη πίστη, αὐτὸ εἶναι παράλογο. Πάντα ὁμολογοῦμε: «Δόξα τῇ ῾Αγίᾳ καὶ ῾Ομοουσίῳ καὶ Ζωοποιῷ καὶ ᾿Αδιαιρέτῳ Τριάδι». Πῶς μποροῦμε νὰ χωρίσουμε τὸν Πατέρα ἀπὸ τὸν Υἱό, ὅταν ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστὸς διαβεβαιώνει ὅτι «᾿Εγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἕν ἐσμεν» (᾿Ιωάν. ι´ 30); Καὶ ὁ ῞Αγιος ᾿Απόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς ᾿Ιωάννης ὁ Θεολόγος, ὁ ᾿Απόστολος τῆς ᾿Αγάπης, ἐπιβεβαιώνει ξεκάθαρα: «Πᾶς ὁ ἀρνούμενος τὸν Υἱὸν οὐδὲ τὸν Πατέρα ἔχει» (Α´᾿Ιωάν. β´ 23);

᾿Αλλά, ἀκόμα κι ἂν καὶ οἱ τρεῖς μας καλοῦμε τὸ Θεὸ Πατέρα: τίνος εἶναι πραγματικὰ Πατέρας; Γιὰ τοὺς ῾Εβραίους καὶ τοὺς Μουσουλμάνους εἶναι ὁ Πατέρας τῶν
ἀνθρώπων στὸ ἐπίπεδο τῆς δημιουργίας· ἐνῶ γιὰ μᾶς τοὺς Χριστιανοὺς Αὐτὸς εἶναι, πρῶτα ἀπὸ ὅλα, «πρὸ καταβολῆς κόσμου» (᾿Ιωάν. ιζ´ 24), «ὁ Πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ» (᾿Εφεσ. α´ 3) καὶ μέσῳ τοῦ Χριστοῦ εἶναι Πατέρας μας «εἰς υἱοθεσίαν» (᾿Εφεσ. α´4-5) στὸ ἐπίπεδο τῆς λύτρωσης. Τί ὁμοιότητα ὑπάρχει, λοιπόν, ἀνάμεσα στὴ θεϊκὴ Πατρότητα στὸ Χριστιανισμὸ καὶ στὶς ἄλλες θρησκεῖες;῎Αλλοι μπορεῖ νὰ ποῦν: «᾿Αλλὰ ὁ ᾿Αβραὰμ λάτρευε τὸν ἀληθινὸ Θεό· καὶ οἱ ῾Εβραῖοι μέσῳ τοῦ ᾿Ισαὰκ καὶ οἱ Μουσουλμάνοι μέσῳ τῆς ῎Αγαρ εἶναι οἱ ἀπόγονοι αὐτοῦ τοῦ γνήσιου λάτρη τοῦ Θεοῦ».

᾿Εδῶ κάποιος θὰ πρέπει νὰ ξεκαθαρίσει πολλὰ πράγματα: ὁ ᾿Αβραὰμ καθόλου δὲν λάτρευε τὸ Θεὸ στὴ μορφὴ τοῦ ἀπρόσωπου μονοθεϊσμοῦ ποὺ τὸν λατρεύουν οἱ ἄλλοι, ἀλλὰ στὴ μορφὴ τῆς ῾Αγίας Τριάδος. Διαβάζουμε στὴν ῾Αγία Γραφή: «῎Ωφθη δὲ αὐτῷ ὁ Θεὸς πρὸς τῇ δρυῒ τῇ Μαμβρῇ... καὶ προσεκύνησεν ἐπὶ τὴν γῆν» (Γέν. ιη´ 1-2).

῾Υπὸ ποιά μορφὴ λάτρευε ὁ ᾿Αβραὰμ τὸ Θεό; Μὲ τὴν ἀπρόσωπη μορφή, ἢ μὲ τὴ μορφὴ τῆς Θεϊκῆς ῾Ενιαίας Τριάδος; ᾿Εμεῖς οἱ ᾿Ορθόδοξοι Χριστιανοὶ τιμοῦμε αὐτὴ τὴ φανέρωση τῆς ῾Αγίας Τριάδος στὴν Παλαιὰ Διαθήκη κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ὅταν στολίζουμε τοὺς ναούς μας μὲ κλάδους ποὺ συμβολίζουν τὶς ἀρχαῖες βελανιδιές, κι ὅταν τιμοῦμε στὸ μέσο τους τὴν εἰκόνα τῶν Τριῶν ᾿Αγγέλων, ὅπως τὴν τίμησε ὁ Πατέρας μας ᾿Αβραάμ! ῾Η κατὰ σάρκα καταγωγὴ ἀπὸ τὸν ᾿Αβραὰμ μᾶς εἶναι ἄχρηστη ἂν δὲν εἴμαστε ἀναγεννημένοι στὰ ὕδατα τοῦ Βαπτίσματος, τὴν πίστη στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό, ὅπως ἔχει πεῖ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: «᾿Αβραὰμ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἠγαλλιάσατο ἵνα ἴδῃ τὴν ἡμέραν τὴν ἐμήν, καὶ εἶδεν καὶ ἐχάρη» (᾿Ιωάν. η´ 56).

Τέτοια ἦταν ἐπίσης ἡ πίστη τοῦ προφητάνακτος Δαβίδ, ὁ ὁποῖος ἄκουσε τὸν Οὐράνιο Πατέρα νὰ λέει στὸν ῾Ομοούσιο Υἱό Του: «Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ
μου» (Ψάλμ. ρθ´ 1· Πράξ. β´ 34). Τέτοια ἦταν ἡ πίστη τῶν Τριῶν Παίδων ἐν τῇ καμίνῳ, ὅταν σώθηκαν ἀπὸ τὸν «Υἱὸν τοῦ Θεοῦ» (Δαν. γ´ 25). Τέτοια καὶ ἡ Πίστη
τοῦ ἁγίου Προφήτη Δανιήλ, ὁ ὁποῖος εἶδε τὸ ῞Οραμα τῶν δύο φύσεων τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ στὸ Μυστήριο τῆς ᾿Ενσάρκωσης, ὅταν ὁ Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου ἦρθε στὸν
Παλαιὸ τῶν ῾Ημερῶν (Δαν. ζ´ 13).Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος, ἀπευθυνόμενος στοὺς (βιολογικὰ ἀδιαφιλονίκητους) ἀπογόνους τοῦ ᾿Αβραάμ, εἶπε: «Εἰ τέκνα τοῦ ᾿Αβραάμ ἐστε, τὰ ἔργα τοῦ ᾿Αβραὰμ ἐποιεῖτε» (᾿Ιωάν. η´ 39), καὶ τὰ ἔργα αὐτὰ εἶναι «ἵνα πιστεύσητε εἰς ῝Ον ἀπέστειλεν ᾿Εκεῖνος [ὁ Θεὸς Πατὴρ]» (᾿Ιωάν. στ´ 29).

Ποιοί λοιπὸν εἶναι οἱ ἀπόγονοι τοῦ ᾿Αβραάμ; Οἱ κατὰ σάρκα γυιοὶ τοῦ ᾿Ισαάκ, ἢ οἱ γυιοὶ τῆς ῎Αγαρ τῆς Αἰγύπτιας; Εἶναι ὁ ᾿Ισαὰκ ἢ ὁ ᾿Ισμαὴλ οἱ ἀπόγονοι τοῦ ᾿Αβραάμ; Τί διδάσκει ἡ ῾Αγία Γραφὴ μὲ τὸ στόμα τοῦ θείου ᾿Αποστόλου; «Τῷ δὲ ᾿Αβραὰμ ἐῤῥέθησαν αἱ ἐπαγγελίαι καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ· οὐ λέγει, καὶ τοῖς σπέρμασιν, ὡς ἐπὶ πολλῶν, ἀλλ᾿ ὡς ἐφ᾿ ἑνός, καὶ τῷ σπέρματί σου, ῞Ος ἐστι Χριστός» (Γαλ. γ´ 16). Εἶναι
ἐκεῖ, στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό, ποὺ ὁ ᾿Αβραὰμ ἔγινε πατέρας πολλῶν ἐθνῶν (Γεν. ιζ´ 5· Ρωμ. δ´ 17). Μετὰ ἀπὸ τέτοιες ὑποσχέσεις καὶ τέτοιες διαβεβαιώσεις, τί νόημα ἔχει ἡ σαρκικὴ καταγωγὴ ἀπὸ τὸν ᾿Αβραάμ; Σύμφωνα μὲ τὴν ῾Αγία Γραφή, ὁ ᾿Ισαὰκ θεωρεῖται ὡς τὸ σπέρμα ἢ ὁ ἀπόγονος, ἀλλὰ μόνο ὡς εἰκόνα τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. ᾿Αντίθετα μὲ τὸν ᾿Ισμαὴλ (τὸ γυιὸ τῆς ῎Αγαρ, Γεν. ιστ´ 1), ὁ ᾿Ισαὰκ γεννήθηκε
στὴν θαυματουργικὴ «ἐλευθερία» μιᾶς στείρας μητέρας, σὲ μεγάλη ἡλικία καὶ ἐνάντια στοὺς νόμους τῆς φύσης, παρόμοια μὲ τὸ Σωτήρα μας, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε ἀπὸ μιὰ Παρθένο. ᾿Ανέβηκε τὸ λόφο τοῦ Μορία, ὅπως ὁ ᾿Ιησοῦς ἀνέβηκε τὸ Γολγοθᾶ, μεταφέροντας στοὺς ὤμους του τὰ ξύλα τῆς θυσίας. ῞Ενας ῎Αγγελος
ἔσωσε τὸν ᾿Ισαὰκ ἀπὸ τὸ θάνατο, ἀκριβῶς ὅπως ἕνας ῎Αγγελος ἀπεκύλισε τὴν πέτρα τοῦ μνημείου γιὰ νὰ μᾶς δείξει ὅτι ὁ τάφος ἦταν ἄδειος, ὅτι ὁ ᾿Αναστημένος δὲν βρισκόταν πιὰ ἐκεῖ. Τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς, ὁ ᾿Ισαὰκ συνάντησε τὴ Ρεβέκκα στὸ λιβάδι καὶ τὴν ὁδήγησε στὴ σκηνὴ τῆς μητέρας του Σάρας, ὅπως καὶ ὁ ᾿Ιησοῦς θὰ συναντήσει τὴν ᾿Εκκλησία Του ἐν νεφέλαις γιὰ νὰ φέρει Αὐτὴν στὰ οὐράνια σκηνώματα, τὴ Νέα ῾Ιερουσαλήμ, τὴν πολυπόθητη Πατρίδα. ῎Οχι! Δὲν ἔχουμε τὸν ἴδιο Θεὸ μὲ τοὺς μὴ Χριστιανούς! Τὸ ἀπολύτως οὐσιῶδες – ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ –
γιὰ νὰ γνωρίσουμε τὸν Πατέρα, εἶναι ὁ Υἱός: ≪῾Ο ἑωρακὼς ἐμὲ ἑώρακε τὸν Πατέρα· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν Πατέρα εἰ μὴ δι᾿ ἐμοῦ≫ (᾿Ιωάν. ιδ´ 9, 6). ῾Ο Θεός μας εἶναι ἕνας Θεὸς ἐνσαρκωμένος, τὸν ὁποῖο ≪ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν≫ (Α´ ᾿Ιωάν. α´ 1). ῾Ο ἄϋλος ἔγινε ὑλικὸς γιὰ τὴ σωτηρία μας, ὅπως λέγει ὁ ῞Αγιος ᾿Ιωάννης ὁ Δαμασκηνός, κι ἔχει ἀποκαλύψει τὸν ῾Εαυτόν Του σὲ μᾶς. ᾿Αλλὰ πότε Αὐτὸς ἀποκαλύφθηκε στοὺς σημερινοὺς ῾Εβραίους καὶ Μουσουλμάνους, ἔτσι ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ ὑποθέσουμε πὼς γνωρίζουν τὸ Θεό; ῍Αν ἔχουν κάποια κατανόηση τοῦ Θεοῦ ἔξω ἀπὸ τὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό, τότε ὁ Χριστὸς ἐνσαρκώθηκε, ἀπέθανε καὶ ἀναστήθηκε ματαίως!
῎Οχι, δὲν γνωρίζουν τὸν Πατέρα! ῎Εχουν κάποια ἰδέα περὶ Πατέρα, ἀλλὰ κάθε ἰδέα περὶ Θεοῦ εἶναι ἕνα εἴδωλο, διότι ἡ ἰδέα εἶναι προϊὸν τῆς φαντασίας μας, δημιουργία ἑνὸς θεοῦ κατ᾿ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσή μας. Γιὰ μᾶς τοὺς Χριστιανοὺς ὁ Θεός εἶναι ἀσύλληπτος, ἀκατανόητος, ἀπερίγραπτος καὶ ἄϋλος, ὅπως λέει ὁ Μέγας Βασίλειος. Γιὰ τὴ σωτηρία μας ἔγινε (στὸ βαθμὸ ποὺ εἴμαστε ἑνωμένοι μαζί Του) συνειλημμένος, περιγραπτὸς καὶ ὑλικός, ἐξ ἀποκαλύψεως στὸ Μυστήριο τῆς ᾿Ενσάρκωσης τοῦ Υἱοῦ Του. Αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ᾿Αμήν. Καὶ γι᾿ αὐτὸ ὁ ῞Αγιος Κυπριανὸς τῆς Καρχηδόνας λέει, ὅτι ὅποιος δὲν ἔχει τὴν ᾿Εκκλησία
γιὰ Μητέρα, δὲν ἔχει τὸν Θεὸν γιὰ Πατέρα! Μακάρι ὁ Θεὸς νὰ μᾶς διαφυλάξει ἀπὸ τὴν ᾿Αποστασία καὶ ἀπὸ τὸν ἐρχομὸ τοῦ ᾿Αντιχρίστου, τὰ προκαταρκτικὰ σημεῖα τοῦ ὁποίου πολλαπλαισιάζονται μέρα μὲ τὴ μέρα. Μακάρι Αὐτὸς νὰ μᾶς προστατέψει ἀ-πὸ τὴ μεγάλη θλίψη, τὴν ὁποία οὔτε καὶ οἱ ἐκλεκτοὶ δὲν θὰ εἶναι σὲ θέση νὰ ὑπομείνουν δίχως τὴ χάρη ᾿Εκείνου ποὺ θὰ μικρύνει αὐτὲς τὶς ἡμέρες. Καὶ μακάρι Αὐτὸς νὰ μᾶς προστατέψει διατηρώντας μας στὸ ≪μικρὸν ποίμνιον≫ (Λουκ. ιβ´ 32), τὸ ≪λεῖμμα κατ᾿ ἐκλογὴν Χάριτος≫ (Ρωμ. ια´ 5), ἔτσι ὥστε σὰν τὸν ᾿Αβραὰμ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀναγαλλιάσουμε στὸ Φῶς τοῦ Προσώπου Του, μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας Μητέρας τοῦ Θεοῦ καὶ ᾿Αειπαρθένου Μαρίας, ὅλων τῶν κατοίκων τοῦ οὐρανοῦ, τοῦ νέφους τῶν Μαρτύρων, Προφητῶν, ῾Ιεραρχῶν, Εὐαγγελιστῶν, καὶ ῾Ομολογητῶν ποὺ ἔμειναν πιστοὶ μέχρι θανάτου, ποὺ ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ τὸ Χριστό, ποὺ μᾶς ἐγέννησαν διὰ τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ στὰ ὕδατα τοῦ Βαπτίσματος. Εἴμαστε τέκνα τους, ὁπωσδήποτε ἀσθενῆ, ἁμαρτωλὰ καὶ ἀνάξια, ἀλλὰ δὲν θὰ τείνουμε τὰ χέρια μας πρὸς ἕνα ξένο θεό! ᾿Αμήν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλω αφήστε το σχόλιο σας εδω