Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

῾Η αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἡ Πατερικὴ στάσις τῶν ᾿Ορθοδόξων


1. «Τὸ θερμότερον μέρος τῆς ᾿Εκκλησίας»

ΘΑ ΗΘΕΛΑ,  νὰ ἀναφερθῶ σὲ ἕνα πολὺ χαρακτηριστικὸ γεγονὸς ἀπὸ τὸν βίο τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ᾿Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως.
Τοῦτο θὰ μᾶς εἰσαγάγη μὲ ἄμεσο καὶ εὔκολα κατανοητὸ τρόπο στὸ θέμα μας καὶ ταυτοχρόνως θὰ καθορίση μὲ σαφήνεια τὶς δύο διαστάσεις του: τὴν στάσι τῆς Πίστεως καὶ τὴν στάσι τῆς ᾿Αγάπης ἔναντι αὐτῶν ποὺ διαφθείρουν τὴν ᾿Αλήθεια τῆς ᾿Εκκλησίας.

* * *

Ο ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ πατέρας τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ὁ ὁποῖος λεγόταν ἐπίσης Γρηγόριος, ἦταν ᾿Επίσκοπος Ναζιανζοῦ, μικρᾶς πόλεως τοῦ Πόντου.
᾿Αναδείχθηκε σὲ μία ἐξέχουσα πνευματικὴ προσωπικότητα· αὐτὸ κατανοεῖται καλά, ὅταν λάβουμε ὑπ᾿ὄψιν μας τὰ ἑξῆς:

α) ᾿Εκληροδότησε στὴν ῾Αγία ᾿Ορθόδοξη ᾿Εκκλησία μας μίαν πεντάδα ῾Αγίων, ἤτοι: τὸν ἑαυτό του, τὴνσύζυγό του Νόννα καὶ τὰ τρία τέκνα του Γρηγόριο, Γοργονία καὶ Καισάριο, τὰ ὁποῖα - σημειωτέον - ἀπέκτησε σὲ μεγάλη ἡλικία καὶ ὕστερα ἀπὸ ἐκτενῆ προσευχή.

β) ᾿Αγωνίσθηκε ὑπὲρ τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ τοῦ Λαοῦ Της σὲ πολὺ κρίσιμες στιγμές, ὅταν ἡ καταιγὶς τοῦ ᾿Αρειανισμοῦ ἐσάρωνε τὴν ᾿Ανατολή· ἦταν αὐτὸς ποὺ μὲ βαθὺ πνευματικὸ κριτήριο ἀγωνίσθηκε σθεναρῶς, γιὰ νὰ ἀναδειχθῆ ὁ Μέγας Βασίλειος ᾿Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας καὶ ῎Εξαρχος Πόντου, τὸ ὁποῖο τελικῶς καὶ ἐπετεύχθη χάρις στὴν ἄκαμπτη ἐπιμονή του.

γ) Μᾶς ἄφησε, ὡς ἀνεκτίμητο θησαυρό, τὸ ῞Αγιο Λείψανό του, τὸ ὁποῖο σώζεται μέχρι σήμερα ἄφθαρτο στὴν Νέα Καρβάλη τῆς Καβάλας.

Καὶ ὅμως· αὐτὸς ὁ σεβάσμιος Γέρων, ὁ ᾿Επίσκπος Ναζιανζοῦ Γρηγόριος, σὲ κάποια δύσκολη περίστασι ὑπέγραψε μαζὶ μὲ ἄλλους ᾿Επισκόπους τῆς ᾿Ασίας ἡμιαρειανικὸ σύμβολο πίστεως, συναρπασθεὶς ἐξ ἁπλότητος.
Δὲν ἦταν δηλαδὴ ἐκ βαθείας πεποιθήσεως ἀρνητὴς τοῦ ᾿Ορθοδόξου Συμβόλου τῆς Νικαίας· ἀλλὰ γέρων, περίπου ἐνενήντα ἐτῶν, δὲν ἠδύνατο νὰ κατανοήση πλήρως τὶς λεπτὲς θεολογικὲς καὶ δογματικὲς ἔννοιες ποὺ συνεκλόνιζαν τότε τὴν ᾿Εκκλησία, ὅπως ἦταν ἡ διάκρισις τοῦ ῾Ομοουσίου ἀπὸ τοῦ ῾Ομοιουσίου.
Παρὰ ταῦτα, ἦταν ἕνα δογματικὸ ὀλίσθημα...
Ποιὰ ἦταν ἡ στάσις ποὺ ἐτήρησαν οἱ ῾Ιερεῖς καὶ μάλιστα οἱ Μοναχοὶ τῆς περιοχῆς Ναζιανζοῦ ἔναντι τῆς πτώσεως αὐτῆς τοῦ Γέροντος ᾿Επισκόπου;
Διέκοψαν κοινωνία μαζί του· δηλαδὴ «ἀπετειχίσθησαν».
῾Η ᾿Εκκλησία τῆς Ναζιανζοῦ ἐταράχθη καὶ ἐδιχάσθη· ἠγέρθη «σάλος» και «καταιγίς». ῞Οταν δὲν ὑπάρχει ἑνότης Πίστεως, πάντοτε ἔχουμε σχίσματα.
Τότε ὁ υἱὸς Γρηγόριος, ὡς Πρεσβύτερος ἀκόμη καὶ βοηθὸς τοῦ γέροντος πατέρα του, καταβάλλει προσπάθειες νὰ ἀρθῆ ἡ διάστασις καὶ τὸ σχίσμα αὐτό.
Τελικά, τὸ 364 κατορθώνει, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Κυρίου μας, νὰ εἰρηνεύση τοὺς Μοναχοὺς καὶ ῾Ιερεῖς μὲ τὸν ᾿Επίσκοπο πατέρα του· καρπὸς τῆς χαρᾶς του γιὰ τὴν συμφιλίωσι αὐτὴ εἶναι ὁ Λόγος του «Εἰρηνικὸς Α´».῾Ο συγκινητικὸς αὐτὸς Λόγος κλείνει μὲ τὴν ἑξῆς προτροπή:
«...Καὶ τοὺς ἑτέρως φρονοῦντας, ὡς λύμην τῆς ἀληθείας, ἕως μὲν ἂν ᾖ δυνατόν, προσλαμβανώμεθα καὶ θεραπεύωμεν· ἀνιάτως δὲ ἔχοντας ἀποστρεφώμεθα, μὴ τῆς νόσου μεταλάβωμεν πρὶν μεταδοῦναι τῆς ἑαυτῶν ὑγείας».

[Καὶ ἐκείνους ποὺ φρονοῦν τὰ ἀντίθετα, ὡς διαφθορεῖς τῆς ἀληθείας, ὅσο μὲν εἶναι δυνατόν, ἄς τοὺς δεχώμεθα καὶ ἄς τοὺς θεραπεύουμε· ἐκείνους δὲ ποὺ εἶναι ἀνιάτως ἀσθενεῖς, ἄς τοὺς ἀποφεύγουμε, γιὰ νὰ μὴ μεταδοθῆ καὶ σὲ μᾶς ἡ ἀσθένειά τους πρὶν νὰ τοὺς μεταδώσουμε τὴν ὑγεία μας] .

* * *

ΤΟ ΟΔΗΓΗΤΙΚΟ αὐτὸ γεγονὸς μᾶς ἐπιτρέπει νὰ συναγάγουμε εἰσαγωγικῶς τὰ ἑξῆς συμπεράσματα:

α) Οἱ εὐσεβεῖς ἦσαν ἀνέκαθεν εὐαίσθητοι στὰ θέματα τῆς Πίστεως· ὁ ῞Αγιος Γρηγόριος τοὺς χαρακτηρίζει ὡς «τὸ θερμότερον μέρος τῆς ᾿Εκκλησίας»· καὶ δὲν ἐδίσταζαν νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ Ποιμένας, ἔστω καὶ πολὺ ἐναρέτους, ὅταν αὐτοὶ δὲν ὠρθοτομοῦσαν τὸν λόγον τῆς ᾿Αληθείας.

β) ῾Η ἀπομάκρυνσις αὐτὴ ἀπέβλεπε στὸ νὰ μὴ μεταδοθῆ στοὺς εὐσεβεῖς ἡ ἀσθένεια, δηλαδὴ τὸ αἱρετικὸ φρόνημα τῶν παρεκτρεπομένων.


γ) Οἱ ἑτερόδοξοι διαχωρίζονται ἀφ᾿ ἑνὸς σὲ ἐκείνους ποὺ εἶναι δεκτικοὶ θεραπείας, ἀφ᾿ ἑτέρου σὲ ἐκείνους ποὺ εἶναι ἀνιάτως ἀσθενεῖς· καὶ τοὺς μὲν πρώτους «προσλαμβάνομεν καὶ θεραπεύομεν», τοὺς δὲ ἄλλους «ἀποστρεφόμεθα», δηλαδὴ ἀποφεύγουμε.

* * *

ΑΡΑ ΓΕ τὶ ἔχει νὰ μᾶς εἰπῆ σήμερα τὸ περιστατικὸ αὐτὸ ἀπὸ τὸν βίο τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου;
Στὶς ἡμέρες μας ἀντιμετωπίζουμε σὲ παγκόσμιο πλέον ἐπίπεδο μίαν νέα καταιγίδα: τὴν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς ῾Ημερολογιακῆς / ῾Εορτολογικῆς Καινοτομίας.
῎Εχουμε ποιμένες, καὶ μάλιστα πατριάρχες, οἱ ὁποῖοι συλλογικὰ καὶ ἐκ πεποιθήσεως πλέον ὑποστηρίζουν καὶ διαδίδουν αἱρετικὲς δοξασίες· ἀλλὰ καὶ ἕνα ποίμνιο, τὸ ὁποῖο δὲν ἔχει συνειδητοποιήσει πλήρως, ὅτι τὸ κινδυνευόμενον εἶναι ἡ Πίστις, εἶναι ἡ σωτηρία.

῎Ετσι, ἀπὸ τὸ 1920 - καὶ εἰδικὰ ἀπὸ τὸ 1924 - οἱ ζηλωταὶ τῆς εὐσεβείας ἀντιμετωπίζουν τὸ διφυὲς πρόβλημα: τὴν στάσι τῆς Πίστεως καὶ τὴν στάσι τῆς
᾿Αγάπης ἔναντι τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ τῶν Καινοτόμων.

῾Η θεολογικὴ θεμελίωσις αὐτῆς τῆς διπλῆς στάσεως ἔχει δοκιμασθῆ καὶ ἔχει διαιρέσει δυστυχῶς τοὺς ἀντιοικουμενιστὰς τοῦ Πατρίου ῾Ημερολογίου.

᾿Ενῶ δηλαδὴ ὅλοι συμφωνοῦν, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται καμμία ἀπολύτως ἐκκλησιαστικὴ σχέσις καὶ κοινωνία μὲ τοὺς Οἰκουμενιστάς· ὅμως διαφωνοῦν γιὰ τὴν ἐκκλησιολογικὴ ταυτότητα τῶν ἀκρίτων εἰσέτι Καινοτόμων καὶ τὴν ἀνάλογη πλέον ποιμαντικὴ στάσι ἔναντι αὐτῶν.
Οι Ορθόδοξοι πρέπει νὰ διεξάγουν ἕναν διμέτωπο ἀγῶνα:
στὸ ἕνα μέτωπο ἀντιμετωπίζεται ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ταυτοχρόνως καταβάλλεται προσπάθεια νὰ πεισθοῦν οἱ καλοπροαίρετοι ἀδελφοί μας, ποὺ εὑρίσκονται ἀκόμη στὴν Καινοτομία τοῦ Νέου ῾Ημερολογίου, νὰ ἀναλάβουν τὶς εὐθῦνες τους καὶ νὰ
ἐπιτελέσουν τὸ χρέος τους ἔναντι τῆς κινδυνευούσης Πίστεως·

στὸ ἄλλο μέτωπο ἀντιμετωπίζονται οἱ ἐνδοορθόδοξες ἐκτροπὲς καὶ καταβάλλεται προσπάθεια νὰ διατηρηθοῦν οἱ ὑγιεῖς ἐκκλησιολογικὲς βάσεις καὶ οἱ ὀρθὲς θεολογικὲς προϋποθέσεις τῆς ἀντιοικουμενιστικῆς προσπαθείας, προκειμένου νὰ ἀποτραποῦν νέες ὀλέθριες καινοτομίες στὸν ἀγῶνα κατὰ τῆς Καινοτομίας.

Από: ῾Η αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἡ Πατερικὴ στάσις τῶν ᾿Ορθοδόξων
᾿Εκδόσεις ῾Ιερᾶς Συνόδου τῶν ᾿Ενισταμένων ᾿Αθήνα 1998


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλω αφήστε το σχόλιο σας εδω