Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Παρασκευή, 2 Ιουλίου 2010

Εις εν άστρον


Ω συ, που εις αιθέρας τας αχανείς εκτάσεις
δι΄αμυδρού οράσαι φωτός και αβεβαίου,
ως όστρακον λευκάζον εις τον βυθόν θαλάσσης
χανόμενον και πάλιν φαινόμενον εκ νέου.

Εάν ο μέγας ούτος σωρός των αδαμάντων
το άκρον της εσθήτος αποτελή του Πλάστου
συ του κρασπέδου είσαι του ποιητού των πάντων
σμικρός αδάμας στίλβων εις τας πυκνάς πτυχάς του.

Ή, αν δεν είν΄εσθής του, αλλά βωμός προχέων
αείρουν φως λύχνων χιλίων και χιλίων,
λαμπάς μικρά συ είσαι εις πείσμα των βορέων,
άσβεστον συντηρούσα το φέγγος σου το θείον.

Ή, αν ο θόλος ούτος του στερεώματος σου,
κατάστιλπνος εκ λίθων σμαράγδου και σαπφείρου
δεν είν΄ούτ΄εσθής του χρυσή, ούτε βωμός του,
αλλά σωρεία κόσμων εκτάσεως απείρου,

συ τότε ζωογόνος πηγή φωτός και κάλλους,
ήλιος είσαι φέρων πλανήτας κινουμένους
και πας δε πλανήτης υποπλανήτας άλλους,
ως προς μητέρα όρνεις μικρούς συσσωρευμένους.

Και φέρεις  λοιπόν, γίγαν επί ευρέων νώτων
και γαίας και θαλάσσας και λόφους και πεδία
και μυριάδας ίσως αστέρων πολυκρότων,
πλην ποία των η τύχη και τις η ιστορία;

Και τα εν σοι, ω κόσμε, ως τα ενθάδε ρέουν;
γεννώνται μυριάδες και θνήσκουν μυριάδες,
και μυριάδες χαίρουν και μυριάδες κλαίουν
και νυμφικαί μαρμαίρουν και νεκρικαί λαμπάδες;

Κ΄ενώ ο οφθαλμός μου, ω άστρον, σ΄ατενίζει,
σε διασχίζουν ίσως στρατεύματα και στόλοι,
υπό τα βήματα των το έδαφος σου τρίζει
και μάχαι συγκροτούνται και πίπτουν στρατοί όλοι.

Και όμως τόσα όντα, και τύρβη τόση,
εντός στενών τα πάντα εγκλείονται ορίων
πέραν δε τούτων μένουν νεκρά και σιωπώσι
κ΄εις εν σμικρόν τα πάντα συγχέονται σημείον.

Και το σημείον τούτο, που στίλβει εις τα ύψη
κι ουδέποτε ή θέσιν ή ώραν δεν αλλάσει,
αν έλθει νυξ κ΄εκείνο δεν έλθη, τί θα λείψει;
Εις κόκκος εις την άμμον, εν φύλλον εις τα δάση.

Ω άστρον, επανατέλλεις αιώνια και δύεις,
και εις την πληθύν των άστρων ημείς σε παρορώμεν
πιστώς την ορισμένην οδόν σου διανύεις
και είσαι ή δεν είσαι ποτέ δεν ερωτώμεν.

Η νυξ όταν επέλθη, ωσάν δειλή τις κόρη
έσχατον συ των άστρων, με συστολήν προκύπτεις.
Γλυκοχαράζει μόλις κ΄οπίσω εις τα όρη
συ πρώτον από όλα, το πρόσωπον σου κρύπτεις.

Ι. ΚΑΡΑΣΟΥΤΣΑΣ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλω αφήστε το σχόλιο σας εδω