Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Άγνοια ή σκόπιμες ανακρίβειες μετά την Μικτή Επιτροπή Θεολογικού Διαλόγου στη Βιέννη


Παναγιώτης Σημάτης
«Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν» και εν Βιέννη

Άγνοια ή σκόπιμες ανακρίβειες των Περγάμου, Ιωαννουπόλεως και Μεσσηνίας;

Τα κείμενα της ΜΘΕ δεν έρχονται ποτέ στην Ιεραρχία για συζήτηση και έγκριση (Σεβ/τος Ναυπάκτου Ιερόθεος)

Οι συνεντεύξεις και δηλώσεις των συγχρόνων Επισκόπων-μελών της ΜΘΕ του Διαλόγου στην Βιέννη, ασφαλώς και θα ήσαν αδιανόητες τις εποχές των Αγίων Πατέρων, που αγωνίστηκαν και πολλοί μαρτύρησαν για την ακρίβεια της Πίστεως.

Αλλά και πριν από πενήντα χρόνια, αν εγίνοντο τέτοιου είδους δηλώσεις από Ορθόδοξους Αρχιερείς, οι τελευταίοι δεν θα ήξεραν πού να κρυφτούν. Γι’ αυτό, όταν ο Πατριάρχης Αθηναγόρας διετύπωνε τις αθεολόγητες θέσεις του, οι άλλοι Αρχιερείς (μη αντιλαμβανόμενοι που οδηγεί η παναίρεση του Οικουμενισμού) προσπαθούσαν να καθησυχάζουν τους διαμαρτυρόμενους πιστούς για τα «άρρητα ρήματα» του Πατριάρχη και τον δικαιολογούσαν ισχυριζόμενοι ότι αυτό είναι κάτι μεμονωμένο. Όσα λέγει ο Πατριάρχης τα λέγει εξ ανάγκης, μιας και το Φανάρι είναι εμπερίστατο! Βέβαια, υπήρχαν και τότε κάποιοι που διαφωνούσαν και δεν δέχονταν αυτού του είδους τις δικαιολογίες, αλλά δεν τους άκουγε κανείς.

Να λοιπόν, που αυτές οι δηλώσεις, οι οποίες τότε «ελέγοντο εις τα ώτα, τώρα κηρύττονται επί των δωμάτων» (Ματθ. 10, 27), επαληθεύοντας δραματικά τις αρνητικές συνέπειες της ανυπακοής στις αποστολικές διδαχές, όπως αυτή του Αποστόλου Παύλου (που οι σύγχρονοι Επίσκοποι την πέταξαν κυριολεκτικά στον κάλαθο των αχρήστων): «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού».



Α. Δυο-τρία χαρακτηριστικά παραδείγματα κακόδοξων δηλώσεων στην Βιέννη:

Ο παπικός «Αρχιεπίσκοπος» Kurt Koch «δήλωσε ότι ο κοινός διάλογος πρέπει να συνεχιστεί "εντατικά" ώστε να "βλέπουμε ο ένας τον άλλον πλήρως ως αδελφές εκκλησίες"» και «να μπορούμε να βρούμε μία νέα [κοινή] πορεία σήμερα"». Και ο Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ιωάννης, αποδέχτηκε τις θέσεις του Koch και έσπευσε να δηλώσει: «Είμαι σε πλήρη συμφωνία με τα όσα είπε ο Αρχιεπίσκοπος Koch»!

Κανένας λόγος για επιστροφή των αιρετικών στη Μία Εκκλησία, αφού η Εκκλησία τώρα είναι «μία αλλά διηρημένη»!

Και υπενθυμίζοντάς μας ότι αυτός είναι ο δάσκαλος του Μεσσηνίας Χρυσοστόμου, ως προς την κακοδοξία περί «διηρημένης Εκκλησίας» συμπλήρωσε ο Περγάμου: «υπάρχει μια καθολική χριστιανική εκκλησία σε ένα επίπεδο υψηλότερο από εκείνο των εθνικών τους εκκλησιών και ο επίσκοπος της Ρώμης είναι η παραδοσιακή της κεφαλή»!

Τέλος ―καπηλευόμενος το «δοτό» αξίωμα του Επισκόπου χωρίς ποίμνιο, που κατέχει, και παρουσιαζόμενος ως εκπρόσωπος των πιστών των διαφόρων Εκκλησιών, χωρίς να τους ρωτήσει― είπε ανακριβώς: «Σε γενικές γραμμές οι βασικές ιδέες της Ραβέννας είναι αποδεκτές από όλες τις ορθόδοξες εκκλησίες»!
 (romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=5913:-q-q&catid=13).

Β. Αλλά δεν είναι μόνο ο κ. Ζηζιούλας που εξέφρασε τέτοιου είδους δηλώσεις. Είναι και ο πατριάρχης Σερβίας, οι Μητροπολίτες Μεσσηνίας και Ιωαννουπόλεως Σεραφείμ, κ.ά. Ο τελευταίος σε συνέντευξή του στην Βιέννη (που δημοσίευσε το Amen), διατυπώνει προσωπικές απόψεις ανιστόρητες και εκδοχές αστήριχτες περί του θεολογικού Διαλόγου. Ταύτισε π.χ. βλασφήμως, την παρουσία του Κυρίου Ιησού Χριστού στη συναγωγή, όπου και κήρυξε την αλήθεια (με αποτέλεσμα οι Ιουδαίοι να εξοργιστούν και να τον μεταφέρουν στον γκρεμό για να τον γκρεμίσουν), με την παρουσία των «Ορθόδοξων» Επισκόπων, που φωτογραφίζονται συμπροσευχόμενοι και συμποσιαζόμενοι περιχαρείς μετά των αιρετικών στους Διαλόγους, και όπου στους Διαλόγους αυτούς υποχωρούν εις τα της πίστεως. Γράφει ο κ. Σεραφείμ: «Όταν ο Ιησούς Χριστός βρέθηκε στη συναγωγή δεν ταυτίσθηκε μαζί της, πήγε να την εκκλησιοποιήσει».
Σε άλλο σημείο μας «μαθαίνει» ότι «προχωρούμε στο διάλογο αυτό για να αναδειχθεί ακριβώς η ακραιφνής διδασκαλία της αρχέγονης αποστολικής Εκκλησίας»! Μας εμπαίζετε Σεβασμιώτατε; Δυστυχώς, σκοπός σας δεν είναι να αναδείξετε «την ακραιφνή διδασκαλία», αλλά να κάνετε «προσαρμογές». Ο Περγάμου, κ. Ιωάννης Ζηζιούλας, τουλάχιστον ήταν πιο ειλικρινής από σας. Είπε: «Η ενότητα θα απαιτήσει αλλαγές και από τις δύο πλευρές, τόνισαν οι επικεφαλής. “Εγώ δεν θα ήθελα να τις ονομάσω ανασχηματισμούς -κάτι που είναι πολύ δυνατό- αλλά μια προσαρμογή και από τις δύο πλευρές", δήλωσε» ο Περγάμου Ιωάννης.
(http://thriskeftika.blogspot.com/2010/09/2012.html).

Εκεί δηλαδή, που οι Άγιοι διδάσκουν και απαιτούν για την επιστροφή των αιρετικών μετάνοια, και αποδοχή ακεραίας της Πίστεως, ο κ. Σεραφείμ και οι όμοιοί του, μιλούν για εξίσωση της αίρεσης με την αλήθεια, κηρύττουν τον συμβιβασμό. Πριν την μετάνοια και επιστροφή στην Μία Εκκλησία των Παπικών, ονομάζουν την αίρεσή τους Εκκλησία, ακολουθώντας τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και τον Περγάμου.

Δεν θα επιμείνω σε άλλα μαργαριτάρια της συνέντευξης, αλλά σε μια συγκεκριμένη απάντηση στην ερώτηση του δημοσιογράφου:

«Ν.Π.: Τα αποτελέσματα αυτά [της Συνεδριάσεως της ΜΘΕ της Βιέννης] θα τεθούν υπόψιν των Τοπικών Συνόδων;». Η απάντησή του κ. Σεραφείμ ήταν η εξής:

«Μητρ. Ιωαννουπόλεως: Μετά την ολοκλήρωση μιας συνεδρίας ενημερώνονται αμέσως γραπτώς διά των εκπροσώπων τους οι Προκαθήμενοι των Ορθοδόξων Εκκλησιών και στην συνέχεια οι ολομέλειες των Ιερών Συνόδων των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών που εκπροσωπούμε. Γίνεται συζήτηση επί των εκθέσεων κι οι Προκαθήμενοι και Πρόεδροι των Συνόδων μας προτείνουν διά τα περαιτέρω, δηλαδή διά τα επόμενα βήματα των Ορθοδόξων»
(http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=3494).

Επειδή οι ανακρίβειες (ακόμα χειρότερα αν είναι ηθελημένες, δηλαδή ψεύδη) δεν πρέπει να μένουν αναπάντητες, είναι ανάγκη να παρουσιάσουμε κάποια από τα πολλά στοιχεία που υπάρχουν και διαψεύδουν τον Σεβ/το Ιωαννουπόλεως. Είναι μαρτυρίες που προέρχονται από τον Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων και Μ. Βρετανίας (και κατόπιν Πισσιδίας) Μεθόδιο, τους καθηγητές π. Ιωάννη Ρωμανίδη και Ιωάννη Καρμίρη, τον εκ Κύπρου δρ. θεολογίας κ. Ανδρέα Παπαβασιλείου και από τέσσερις Επισκόπους των Εκκλησιών Ελλάδος και Σερβίας. Απ’ αυτά θα παραθέσουμε κείμενα των δύο τελευταίων, αλλά και του Μητροπολίτη …Μεσσηνίας, που με χθεσινή συνέντευξή του, διαψεύδει τον Ιωαννουπόλεως!

Ι. Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, ερωτηθείς από το Amen (29/9/2010) αν θα ενημερώσει «τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο και τη Σύνοδο της Ιεραρχίας» απαντά ότι θα ενημερώσει «καθηκόντως» μόνο «την αρμόδια Επιτροπή Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών», αφού αυτό φαίνεται πως συνηθίζεται μέχρι τώρα. Δεν αρνείται, βέβαια, να ενημερώσει και την Ιεραρχία: «Εάν η Διαρκής Ιερά Σύνοδος ή η Ιεραρχία επιθυμεί ανάλογη ενημέρωση είμαι στη διάθεσή τους».

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Το ένα μέλος της ΜΘΕ (ο κ. Σεραφείμ), μας διαβεβαιώνει ότι γίνεται ενημέρωση της Δ. Ι. Συνόδου και της Ιεραρχίας και συζήτηση, το άλλο μέλος (ο κ. Χρυσόστομος) μας διαβεβαιώνει πως δεν γίνεται ενημέρωση! Και ενώ με τέτοιες κραυγαλέες αντιφάσεις παραπλανούν τους πιστούς, κατόπιν δεν διστάζουν να ζητούν από το λαό να τους εμπιστεύεται! Αυτό κάνει στην ίδια, χθεσινή συνέντευξη ο Μεσσηνίας. Λέγει: «Γι’ αυτό θα ήθελα να πω στον Λαό του Θεού, να έχει εμπιστοσύνη στους Ποιμένες του και στην Εκκλησία …και να κλείσει τα αυτιά του σε κάθε αναρμόδια και ανεύθυνη “σειρήνα”!».

ΙΙ. Αλλά και ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος είπε πρόσφατα, πως από την εποχή του π. Ιωάννη Ρωμανίδη ισχύει η τακτική να στέλνονται εκπρόσωποί μας στο εξωτερικό οι οποίοι κάνουν πράγματα τα οποία δεν γνωρίζει η Εκκλησία μας. Αλλά αυτό αποτελεί και την δική του προσωπική εμπειρία ως μέλους της Ιεράς Συνόδου. Είπε ο Σεβ/τος Ναυπάκτου: Το πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά τα κείμενα [των Διαλόγων], τα οποία έχουν υπογραφεί, ισχυρίζονται οι διαλεγόμενοι, ότι υπάρχουν εν αναφορά προς την Ι. Σύνοδο και στο τέλος θα εγκριθούν, αλλά δεν έρχονται ποτέ για έγκριση. Ούτε για συζήτηση. Δεν έγινε ποτέ συζήτηση στην Ιεραρχία... Και όχι μόνο αυτό: όταν βγήκε το κείμενο της Ραβέννας, άκουγα για την ύπαρξή του, αλλά δεν μου εστάλη κανένα κείμενο και επί μήνες έψαχνα να το βρω!

ΙΙ. Παρόμοια πληροφορία έχουμε και από Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Σερβίας, τον Ράσκας και Πριζρένης κ. Аρτέμιο: Η Συνεδρίαση, γράφει, «της Ολομέλειας της ΜΘΕ στη Ραβέννα (8-15/19/2007)» κατέληξε σε ένα κείμενο. Την «Έκθεση» περί του Κειμένου «που συνέγραψε ο συμμέτοχος των συμβάντων στη Ραβέννα, Σεβ/τος Επίσκοπος Μπάτσκας κύριος Ειρηναίος, λάβαμε το Φεβρουάριο του 2008». Μέχρι τότε κυκλοφορούσαν «διάφορες εικασίες, υποθέσεις …τι πραγματικά συνέβη στη Ραβέννα; Τι υπογραφόταν; Από ποιόν; Με συγκατάθεση και ευλογία τίνος; Στο όνομα των ιδίων των συμμετεχόντων ή στο όνομα όλων των Αρχιερέων και του πιστού λαού;».

Όταν τελικά λάβαμε «την υπ’ αρ. 131/66 από 5/2/2008 επιστολή της Δ. Ι. Συνόδου, …αναμέναμε να βρούμε στην ίδια τις… απαντήσεις. Αλλά δεν τις βρήκαμε. Έμεινε η ελπίδα ότι περί τούτου θα μάθουμε σε αυτή τη συνεδρίαση της Συνόδου της Ιεραρχίας, όμως, αυτό το θέμα δεν υπήρχε καν στην Ημερήσια διάταξη!»

Επίσης στην ίδια Επιστολή του προς την Ι. Σύνοδο ο κ. Αρτέμιος, γράφει: «Ο υποβάλλων την Έκθεση στην Δ. Ι. Σύνοδο, μιλάει περί “εικασιών των ΜΜΕ για κάποια υπογραφή του Κειμένου αυτού και για δήθεν εκχωρήσεις”, ισχυριζόμενος ότι αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά “χαζά ψέματα και ανοησίες”. Όμως, από άλλες πηγές μαθαίνουμε ότι …υπήρχαν και “υπογραφές και εκχωρήσεις”, και ότι αυτό δεν είναι “ψέματα και ανοησίες”, αλλά πικρή αλήθεια και δεδομένα».

Και καταλήγει o Μητροπολίτης Ράσκας: «Αναμένουμε από αυτή τη Σύνοδο …να πάρει θέση σχετικά με το θέμα αυτό, να απορρίψει το Κείμενο της Ραβέννας, και ό,τι σχετικό οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας μας έκαναν εκεί, και σε τι δεν είχαν την συγκατάθεση αυτής της Συνόδου της Ιεραρχίας» (http://www.eparhija-prizren.com/defaultG.asp?idvestep=3864).

Και δυστυχώς, καμιά απάντηση δεν δόθηκε τελικά από την Σύνοδο της Εκκλησίας της Σερβίας περί του Κειμένου της Ραβέννας!

Άλλη μια φορά διαπιστώνουμε την αλήθεια που εκφράζει το αρχαίο απόφθεγμα: «έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν». Με τη διαφορά, ότι οι Κλαζομένιοι καταμαύρισαν με καπνιά («κατησβόλωσαν») τους θρόνους των εφόρων της Σπάρτης και επιτιμήθηκαν αρμοδίως γι’ αυτό, ενώ οι σύγχρονοί τους Οικουμενιστές, καταμαυρίζουν τους Επισκοπικούς θρόνους των Αγίων Επισκόπων που διαδέχτηκαν και καταπατούν ηθικές και δογματικές αλήθειες της ορθόδοξης Εκκλησίας με την ίδια ελαφρότητα των Κλαζομενίων και, όσο κι αν διαμαρτύρονται οι πιστοί για τα καμώματά τους, αυτοί απτόητοι τα συνεχίζουν και ταυτόχρονα τους υβρίζουν, οι δε Ιερές Σύνοδοι τους καλύπτουν.

Σημάτης Παναγιώτης

Από: ΑΚΤΙΝΕΣ

Ανακοινωθέν της Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων - Παπικών (στα αγγλικά)


Στην επίσημη ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου δημοσιεύεται σήμερα Ανακοινωθέν για τις εργασίες της Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων - Παπικών στη Βιέννη. Το Ανακοινωθέν δημοσιεύεται προς το παρόν μόνο στην αγγλική γλώσσα. Το αναδημοσιεύουμε και περιμένουμε την επίσημη δημοσίευση και του ελληνικού κειμένου.

JOINT INTERNATIONAL COMMISSION
FOR THEOLOGICAL DIALOGUE BETWEEN THE ORTHODOX CHURCH
AND THE ROMAN CATHOLIC CHURCH
12TH PLENARY SESSION
Vienna, Austria, 20-27 September 2010
COMMUNIQUE

The twelfth meeting of the Joint International Commission for Theological Dialogue between the Orthodox Church and the Roman Catholic Church took place in Vienna, Austria, a city with a long history, a bridge between West and East, with a rich ecumenical life. The meeting, generously and fraternally hosted by the Roman Catholic Archdiocese of Vienna, from 20-27 September 2010, in the Kardinal König Haus.....
Twenty three Catholic members were present, a few were unable to attend. All the Orthodox Churches, with the exception of the Patriarchate of Bulgaria, were represented, namely the Ecumenical Patriarchate, the Patriarchate of Alexandria, the Patriarchate of Antioch, the Patriarchate of Jerusalem, the Patriarchate of Moscow, the Patriarchate of Serbia, the Patriarchate of Romania, the Patriarchate of Georgia, the Church of Cyprus, the Church of Greece, the Church of Poland, the Church of Albania and the Church of the Czech Lands and Slovakia.
The Commission worked under the direction of its two co-presidents, Archbishop Kurt Koch and Metropolitan Prof. Dr John of Pergamon, assisted by the co-secretaries, Metropolitan Prof. Dr Gennadios of Sassima (Ecumenical Patriarchate) and Rev. Andrea Palmieri (Pontifical Council for Promoting Christian Unity).
At the opening plenary session on Wednesday, 22 September, the Commission was welcomed very warmly by the host, Cardinal Christoph Schönborn of Vienna, and by Metropolitan Michael of Austria of the Ecumenical Patriarchate on behalf of all Orthodox Churches present in Austria. Both emphasized the importance of holding the meeting in Vienna, which occupies a particular place in the history of the whole of Christianity. In the evening a reception was given by the Mayor of Vienna, Dr. Michael Häupl, at the Vienna Town Hall. The co-presidents announced that His Holiness Pope Benedict XVI had urged intense prayer for the Commission meeting at his Wednesday General Audience and they read a Message to the participants from His All Holiness the Ecumenical Patriarch Bartholomew. A letter was sent by the co-presidents on behalf of the Joint Commission to the former President of the Pontifical Council for Promoting Christian Unity and co-president of the dialogue, Cardinal Walter Kasper, expressing gratitude and appreciation for his service and for his significant contribution.
On Thursday, 23 September, the Ecumenical Council of Churches in Austria met the members of the Joint Commission at Kardinal König Haus. On Saturday, 25 September, the Catholic members celebrated the Eucharist in the Stephansdom in Vienna presided over by Cardinal Christoph Schönborn, in the presence of the Orthodox members. In his homily he said that “we have and we need a primacy in the canonical sense, but above all there is the primacy of charity. All canonical dispositions in the Church serve this primacy of love (agape)”. Afterwards a reception was offered in the Courtyard of the Archiepiscopal Palace of Vienna.
On Sunday, 26 September, the Orthodox members celebrated the Divine Liturgy in the Cathedral of the Holy Trinity of the Greek Orthodox Metropolitanate of Austria in Vienna, presided over by Metropolitan John of Pergamon, in the presence of the Catholic members. In addressing those present, Metropolitan Michael of Austria conveyed “the greetings of the Ecumenical Patriarch Bartholomew and underlined the role and the contribution of the Greek Metropolitanate to the history of Vienna with great eminent personalities”. He also referred to “the close collaboration between Orthodox and Catholics in Austria and in Vienna in particular, expressing the wish that the Lord´s prayer ´that all may be one´ (Jn 17:21) be a reality in the search for the unity of His Church”.
During the afternoon, the members paid a visit to the Cistercian Abbey of Heiligenkreuz and attended the service of Vespers. Later in the evening, they visited the Russian Orthodox Cathedral of St. Nikolaus.
On the first day of the meeting, as is customary, the Roman Catholic and Orthodox members met separately to coordinate their work. The Orthodox meeting discussed among other things the unfinished draft text produced by the 11th plenary session in Paphos, Cyprus last year, and much time was given to the methodology of the dialogue. The Catholic meeting also considered the draft text, seeking specific ways to improve the text, and reflected on methodological questions.
As was decided at the 10th plenary session in Ravenna, 2007, the Commission is studying the theme “The Role of the Bishop of Rome in the Communion of the Church in the First Millennium”, on the basis of a draft text prepared by the Joint Coordinating Committee, which met in Aghios Nikolaos/Crete, Greece, 2008. During its meeting in Vienna, the Commission continued the detailed consideration of the text which began at last year’s plenary session at Paphos, Cyprus. At this stage, the Commission is discussing this text as a working document and it decided that the text must be further revised. It was also decided to form a sub-commission to begin consideration of the theological and ecclesiological aspects of Primacy in its relation to Synodality. The sub-commission will submit its work to the Joint Coordinating Committee of the Commission which will meet next year.
During the meeting the members received the sad news that Mgr Eleuterio Fortino, co-secretary of the Joint Commission since its inception, passed away, after a long period of illness, and prayers were offered for the repose of his soul.
The meeting of the Joint Commission was marked by a spirit of friendship and trustful collaboration. All members greatly appreciated the generous hospitality of the host Church, and they strongly commend the continuing work of the dialogue to the prayers of the faithful.

Vienna, Austria, 26 September 2010.

Από: ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Στο Νέο Ημερολόγιο υπάρχουν «βράχοι Ορθοδοξίας»;

1. Στο Νέο Ημερολόγιο, λένε οι οπαδοί του, υπάρχουν επίσκοποι και άλλοι κληρικοί, που είναι «βράχοι Ορθοδοξίας» !

Υπάρχουν πράγματι; ΄Η, τα λένε αυτά, όπως πιστεύουν οι πιστοί του Παληού, για να κρύψουν τη διάβρωσή τους από την αίρεση του Οικουμενισμού;

Με το θέμα αυτό ασχολούμαστε στη συνέχεια:

2. Στην Εκκλησία του Χριστού πάντοτε υπήρχαν επίσκοποι και άλλοι κληρικοί, που ήταν αληθινοί «βράχοι Ορθοδοξίας»! Ήταν οι άγιοι Πατέρες της. Υπήρχαν ήδη, από την εποχή των Αποστόλων. Ήταν οι λεγόμενοι «Αποστολικοί Πατέρες». Και συνέχισαν να υπάρχουν.

Ποιά όμως είναι εκείνα τα στοιχεία, που αναδεικνύουν τους Πατέρες «βράχους Ορθοδοξίας»;

α. Τ’ αναφέρει η Εκκλησία όταν υμνολογεί στη γιορτή τους, τους τριακόσιους δέκα οκτώ θεοφόρους Πατέρες, που έλαβαν μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο. Τους ονομάζει « φωστήρες υπέρλαμπρους της αληθείας Χριστού»! «Αστέρες πολύφωτους του νοητού στερεώματος»! «Μυστικές του Πνεύματος σάλπιγγες»! «Θεία παρεμβολή»!» «Θεηγόρους οπλίτες παρατάξεως Κυρίου»! «Ακαθαίρετους πύργους της μυστικής Σιών»! «Μυρίπνοα άνθη του Παραδείσου»! «Πάγχρυσα στόματα του Λόγου»!

Γιατί η Εκκλησία αποδίδει αυτά τα εγκώμια στους Πατέρες; Την εξήγηση την παρέχει η ίδια σ’ ένα ωραιότατο τροπάριό της, που ψάλλεται στον Όρθρο της γιορτής τους. Ακούμε σ’ αυτό να λέει η Εκκλησία:

« Όλην συλλεξάμενοι, ποιμαντικήν επιστήμην και θυμόν κινήσαντες, νυν τον δικαιότατον ενδικώτατα, τους βαρείς ήλασαν και λοιμώδεις λύκους, τη σφενδόνη τη του Πνεύματος εκσφενδονήσαντες, του της Εκκλησίας πληρώματος, πεσόντας ως προς θάνατον, και ως ανιάτως νοσήσαντας, οι θείοι ποιμένες, ως δούλοι γνησιώτατοι Χριστού, και του ενθέου κηρύγματος, μύσται ιερώτατοι»!

Στο τροπάριο αυτό η Εκκλησία υπογραμμίζει τα εξής στοιχεία:

Ότι οι Πατέρες απέκτησαν πρώτα την «ποιμαντική επιστήμη», και μάλιστα ολόκληρη. Τι σημαίνει αυτό;

Για να γίνει κάποιος γιατρός, πρέπει να σπουδάσει την ιατρική επιστήμη. ΄Ετσι, και για να ποιμάνει κάποιος ψυχές ανθρώπων, πρέπει να σπουδάσει την «ποιμαντική επιστήμη». Οι Πατέρες την επιστήμη αυτή δεν την έμαθαν σε κάποιο Πανεπιστήμιο! Την διδάχτηκαν μακριά απ’ τον κόσμο. Τη σπούδασαν κοντά στους καθηγητές της ερήμου. Τέτοιοι ήταν οι ερημίτες κι’ οι ασκητές της εποχής τους!

Ύστερα, συνεχίζει το τροπάριο, οι Πατέρες «θυμόν εκίνησαν τον δικαιότατον»! Με τη φράση αυτή η Εκκλησία τονίζει την δίκαιη οργή των Πατέρων εναντίον των αιρετικών.

Τους αιρετικούς τους χαρακτηρίζει «λύκους βαρείς και λοιμώδεις»! Τους απομάκρυναν από την Εκκλησία οι Πατέρες, με την σφενδόνα του Αγίου Πνεύματος! Είναι χαρακτηριστική η λέξη «λοιμώδεις», που χρησιμοποιείται στο τροπάριο. Η λέξη αυτή δηλώνει την μολυσματική μετάδοση της ασθένειας των αιρετικών, που είναι η αίρεσή τους! Και γι’ αυτό, οι Πατέρες τους απομάκρυναν απ’ την Εκκλησία, με την σφενδόνα του αγίου Πνεύματος!


Υπάρχει ακόμα στο τροπάριο η λέξη «ενδικώτατα». Η λέξη αυτή σημαίνει «δικαιώτατα». Δηλ. οι Πατέρες είχαν απόλυτο δίκαιο, που εξοργίστηκαν εναντίον των αιρετικών!

β. Αιρέσεις και αιρετικοί υπήρχαν πάντοτε στην Εκκλησία! Είναι έργο του διαβόλου. ΄Ετσι πολεμάει την Εκκλησία και προσπαθεί να την αφανίσει. Με τις αιρέσεις και τους αιρετικούς κατόρθωσε να δημιουργήσει πολλές φορές μεγάλες αναστατώσεις στην Εκκλησία.

Τέτοιες δυσάρεστες καταστάσεις περιγράφει ο Απόστολος Παύλος στην Β΄ επιστολή του στον Τιμόθεο. Γράφει:

« Θα έρθει καιρός, που οι άνθρωποι δεν θ’ ανέχονται την υγιή και ορθή διδασκαλία. Σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες θα διαλέγουν τους διδασκάλους τους. Θα προτιμούν εκείνους, από την διδασκαλία των οποίων θα αισθάνονται γαργαλισμό και ευχαρίστηση στ’ αυτιά τους. Από την αλήθεια θα αποστρέφουν την ακοή τους, θα παρεκτραπούν δε μόνοι τους σε μύθους»!


Επίσης, ο Μέγας Βασίλειος περιγράφει ως εξής την κατάσταση της Εκκλησίας στην εποχή του:

« “Τις δώσει τη κεφαλή μου ύδωρ και τοις βλεφάροις μου πηγήν δακρύων”. Και θα κλαύσω τον λαόν ημέρας πολλάς! (Θα κλαύσω) τον λαόν που συνωθείται προς την απώλειαν από τας πονηράς αυτάς διδασκαλίας. Παρασύρονται τα αυτιά των απλοϊκοτέρων. Τώρα πλέον συνήθισαν την αιρετικήν δυσσέβειαν! Τα νήπια της Εκκλησίας ανατρέφονται με τους λόγους της ασέβειας. Τι μπορούν τάχα να κάνουν; Όλα είναι εις τα ιδικά των χέρια. Βαπτίσματα, προπομπαί των αποθνησκόντων, επισκέψεις των ασθενών, παρακλήσεις των θλιβομένων, βοήθειαι προς τους ταλαιπωρημένους, ενισχύσεις κάθε είδους, κοινωνία μυστηρίων. Αυτά, καθώς επιτελούνται όλα από τους αιρετικούς, γίνονται σύνδεσμος ομοφροσύνης, μεταξύ του λαού και αυτών. Ώστε, έπειτα από ολίγον ακόμη καιρόν, και αν ακόμη εκλείψει η φοβία, δεν θα υπάρχει ελπίς ν’ ανακληθούν πάλιν εις την επίγνωσιν της αληθείας αυτοί που καταλήφθησαν από την πολυχρόνιον απάντων»!

Ακόμα, ο άγιος Θεόδωρος Στουδίτης περιγράφει την Εικονομαχία της εποχής του, ως «αθλιωτάτη μεταστοιχείωση των πάντων»!


3. Μπροστά σ’ αυτές τις καταστάσεις, οι Πατέρες όρθωσαν το ανάστημά τους. Κατόρθωσαν και απομάκρυναν τους αιρετικούς αυτούς, τους «βαρείς και λοιμώδεις λύκους» απ’ την Εκκλησία.

Αυτό, το πέτυχαν με δύο τρόπους. Αφ’ ενός μεν, με την σφενδόνα του Πνεύματος , δηλ. με το προφορικό και γραπτό λόγο τους, που είναι το κήρυγμα και τα συγγράμματά τους. Και αφ’ ετέρου, με την διακοπή της «κοινωνίας» μαζί τους , αλλά και με όσους «κοινωνούν» μ’ αυτούς !

Ας δούμε, πως περιγράφουν τη γραμμή τους αυτή οι άγιοι Πατέρες.


α. Ο Μέγας Βασίλειος λέγει:

« Οίτινες την υγιή πίστιν προσποιούνται ομολογείν, κοινωνούσι δε τοις ετερόφροσι, τους τοιούτους, ει μετά παραγγελίαν μη αποστώσι, μη μόνον ακοινωνήτους έχειν, αλλά μηδέ αδελφούς ονομάζειν»!



β. Επίσης, ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης διδάσκει:

«εάν τις δογματίζη, ή προστάσσει ποιείν ημάς», «παρ’ ο παρελάβομεν, παρ’ ο οι Κανόνες των κατά καιρούς Συνόδων, καθολικών τε και τοπικών» ορίζουσι “απαράδεκτον αυτόν έχειν” και “μηδέν λογίζεσθε αυτόν εν κλήρω αγίων”»!


« Φυλάξατε εαυτούς της ψυχοφθόρου αιρέσεως, της οποίας η κοινωνία είναι αλλοτρίωσις Χριστού»!


« Εχθρούς γαρ Θεού ο Χρυσόστομος, ου μόνον τους αιρετικούς, αλλά και τους τοις τοιούτοις κοινωνούντας μεγάλη και πολλή τη φωνή απεφήνατο»!


Έχει μολυσμόν η κοινωνία και μόνον με την αναφοράν του ονόματος των αιρετικών, έστω και αν ο μνημονεύων είναι Ορθόδοξος»!


γ. Οι αγώνες του αγίου Μάρκου είναι γνωστοί. Ποιά ήταν η στάση του στον ενωτικό Πατριάρχη Μητροφάνη και στους άλλους Λατινόφρονες της εποχής του; Να, τι λέει ο ίδιος στην Απολογία του:

« Ούτε βούλομαι, ούτε δέχομαι την αυτού (του Μητροφάνη) , ή την μετ’ αυτού κοινωνίαν, το παράπαν, ουδαμώς…Πέπεισμαι γαρ ακριβώς, ότι όσον αποδιΐσταμαι τούτου και των τοιούτων, εγγίζω τω Θεώ και πάσι τοις πιστοίς και αγίοις πατράσι. Και ώσπερ τούτων χωρίζομαι, ούτως ενούμαι τη αληθεία και τοις αγίοις πατράσι τοις θεολόγοις της Εκκλησίας»!

Επίσης, δίδασκε για την κοινωνία των Ορθοδόξων με τους Λατίνους και Ενωτικούς:

« Φεύγετε αυτούς, αδελφοί, και την προς αυτούς κοινωνίαν. Οι γαρ τοιούτοι ψευδαπόστολοι, εργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εις αποστόλους Χριστού. Και ου θαυμαστόν. “ Αυτός γαρ ο σατανάς μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός”. Ου θαύμα ουν, ει και οι διάκονοι αυτού μετασχηματίζονται ως διάκονοι δικαιοσύνης… Στήκετε, κρατούντες τας παραδόσεις, ας παρελάβατε, τας τε εγγράφους, ίνα μη τη των αθέσμων πλάνη συναπεχθέντες εκπέσητε του ιδίου στηριγμού»!

Αυτά πίστευαν οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας. Και αυτά κήρυτταν! Γι’ αυτό ήταν «βράχοι Ορθοδοξίας»!


4. Στο χώρο του Νέου Ημερολογίου υπάρχουν τέτοιες μορφές; Εάν ναι, τότε υπάρχουν «βράχοι Ορθοδοξίας», όπως λένε. Αλλιώς, όχι!


α. Υπάρχουν επίσκοποι, που με την «σφενδόνα του Πνεύματος», δηλ. το προφορικό και γραπτό κήρυγμά τους ξεσκεπάζουν τις αιρέσεις και τις πολεμούν; Μερικές αιρέσεις, όπως είναι των «Μαρτύρων του Ιεχωβά», των Πεντηκοστιανών, και άλλων τυχόν Προτεσταντών, τους αναφέρουν στους λόγους τους! Ποτέ όμως, ή συνήθως ποτέ, δεν ασχολούνται με την αίρεση του Οικουμενισμού, ιδιαίτερα δε, με τους εντός του χώρου τους Οικουμενιστές και Λατινόφρονες ενωτικούς Πατριάρχες και άλλους μεγαλόσχημους ιερωμένους!

Προπαντός όμως, κανένας τους δεν διανοείται να διακόψει «κοινωνία» με όσες κεφαλές της Εκκλησίας τους κηρύττουν την αίρεση του Οικουμενισμού, αλλά και όσους «κοινωνούν» μ’ αυτούς! Πριν τριανταπέντε χρόνια, το 1970, είχαν βρεθεί τρεις επίσκοποι και διέκοψαν «κοινωνία» μόνο με τον αιρετικό Πατριάρχη Αθηναγόρα. Όχι, όμως, και με όσους «κοινωνούσαν μ’ αυτόν! Κι’ όταν ύστερα από δύο χρόνια, πέθανε ο Αθηναγόρας, και τον διαδέχθηκε ο Δημήτριος, επανέφεραν το μνημόσυνό του, μολονότι ο τελευταίος στην ενθρόνισή του διαβεβαίωσε τους οπαδούς του, ότι θ’ ακολουθούσε πιστά τα βήματα του αιρετικού προκατόχου του! Πού είναι, λοιπόν, οι «βράχοι Ορθοδοξίας», που καυχώνται οι οπαδοί του Φράγκικου Ημερολογίου, όταν «κοινωνούν» με αιρετικούς Πατριάρχες και όσους «κοινωνούν» μαζί του; Ποτέ οι Πατέρες, που ήταν «βράχοι Ορθοδοξίας» δεν είχαν «κοινωνία» με αιρετικούς ποιμένες!



β. Στο χώρο του Νεοημερολογιτισμού συμβαίνουν «σημεία και τέρατα», ως προς την προδοσία της Ορθοδοξίας! Μερικά, απ’ αυτά τα τελευταία πενήντα χρόνια, είναι και τ’ ακόλουθα:

Το 1959, για πρώτη φορά μετά το 1547 ο Αθηναγόρας στέλνει επίσημο αποσταλμένο του στο Βατικανό τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ιάκωβο Κουκούζη, o οποίος διαβίβασε στον πάπα προφορικό του μήνυμα!

Το 1963, παραμονές Χριστουγέννων, ο Αθηναγόρας, για πρώτη φορά μετά το σχίσμα, σπεύδει και συναντάται στα Ιεροσόλυμα με τον πάπα Παύλο 6ο. Το γεγονός αυτό ανάγκασε «τω καιρώ εκείνω» τον αγιορείτη μοναχό Θεόκλητο Διονυσιάτη να γράψει:

Εγώ παραμένω εμβρόντητος ακόμη. Η τολμηροτέρα φαντασία ουδέποτε θα μπορούσε να συλλάβη τα γεγονότα της Ιερουσαλήμ κατά τας ημέρας των Χριστουγέννων. Αλλά μαζί μου θα είναι εμβρόντητοι και πάντες οι Ορθοδόξως σκεπτόμενοι….»!

Στις 7.12. 1965 ο Αθηναγόρας υπογράφει την «Ένωση των Εκκλησιών», χωρίς να ενδιαφερθή κανένας για την μοναδική αυτή προδοσία της Ορθοδοξίας!

Στις 25.7. 1967 ο πάπας Παύλος 6ος πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη. Τον υποδέχεται στο Πατριαρχείο ο Αθηναγόρας. Τον εισάγει στον Πατριαρχικό ναό. Εκεί τελείται ειδική ακολουθία. Ο διάκονος του Πατριαρχείου αναπέμπει τη δέηση « Έτι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου πάπα Ρώμης και του Αρχιεπισκόπου και Πατριάρχου ημών Αθηναγόρα..»! Όταν ο Πατριάρχης του πρόσφερε ένα επιτραχείλι του 16ου αιώνα, οι παριστάμενοι φώναζαν «άξιος, άξιος»!

Τον Οκτώβριο 1967 ο Αθηναγόρας ανταποδίδει την επίσκεψη του πάπα στο Βατικανό! Στο ναό του Αγίου Πέτρου, πάπας και Αθηναγόρας έλαβαν μέρος σε θεαματική ελλειπή λειτουργία, χωρίς προσκομιδή, καθαγιασμό και κοινωνία! Κατά την επίσκεψή του στο Βατικανό ο Αθηναγόρας είπε στον πάπα, ότι είναι «φορεύς αποστολικής χάριτος και διάδοχος πλειάδος αγίων ανδρών»!

Στις 21.3.1971 ο Αθηναγόρας με μήνυμά του στον πάπα αναγνωρίζει ως έγκυρα τα μυστήριά του!

Στις 15.7.1972 επί πατριαρχίας Δημητρίου ο ιερεύς του πατριαρχικού ναού κοινωνεί ομάδα τουριστών από Γαλλία και Βέλγιο!

Στις 29.11.1979 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ μεταβαίνει στην Κωνσταντινούπολη. Τον υποδέχεται στο αεροδρόμιο ο πατριάρχης Δημήτριος. Στο πατριαρχείο τελέσθηκε δοξολογία. Πάπας και πατριάρχης απήγγειλαν από κοινού το «Πάτερ ημών»! Εψάλησαν οι «φήμες» και των δύο!

Στις 6.12.1987 ο πατριάρχης Δημήτριος μετέβη στο Βατικανό, όπου «συλλειτούργησε» με τον πάπα!

Το 1990 στο Σαμπεζύ της Ελβετίας υπογράφηκε συμφωνία των εκπροσώπων των Πατριαρχείων και άλλων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, ότι οι Μονοφυσίτες είναι Ορθόδοξοι, με αποτέλεσμα να επέλθη «κοινωνία» τους με το Πατριαρχείο Αντιόχειας και εν μέρει με το Πατριαρχείο της Αλεξάνδρειας!

Τον Φεβρουάριο 1991 ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός Χαρκιανάκης χοροστατεί σε οικουμενιστική λειτουργία στην Καμπέρα Αυστραλίας!

Στις 2.11.1991 στην ενθρόνισή του ο νέος πατριάρχης Βαρθολομαίος δήλωσε, ότι θα συνεχίσει τη γραμμή των προκατόχων του Μελέτιου Μεταξάκη, Αθηναγόρα και Δημητρίου!

Το 1993 υπογράφηκε με τους Παπικούς η Συμφωνία του Μπελεμέντ του Λιβάνου, που τα Πατριαρχεία αναγνώρισαν ότι οι Παπικοί ήταν πάντα Ορθόδοξοι!

Το 2001 Η Νεοημερολογίτικη Εκκλησία της Ελλάδος υποδέχτηκε τον Πάπα στην Ελλάδα!

Το 2005 ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος με Νεοημερολογίτες επισκόπους παρέστη στην κηδεία του πάπα στο Βατικανό!

Το 2006 ο Χριστόδουλος ετοιμάζεται να πάει στο Βατικανό!



γ. Τόσα και τόσα συνταρακτικά γεγονότα συνέβησαν από πλευράς προδοσίας της Ορθοδοξίας από Πατριάρχες, Αρχιεπισκόπους, Επισκόπους, άλλους κληρικούς και θεολόγους! Πιο πάνω, ενδεικτικά μόνο αναφερθήκαμε σε μερικές περιπτώσεις. Και δεν αναφέραμε τις αιρετικές δηλώσεις των όσων ηγετών του Νέου Ημερολογίου!

Η Νεοημερολογίτικη Εκκλησία της Ελλάδος διαθέτει εκατοντάδα επισκόπων και δέκα χιλιάδες περίπου άλλους κληρικούς. Κανένας δεν βρέθηκε να ορθώσει το ανάστημά του στην πλημμυρίδα αυτή της προδοσίας; Πάντες αιδημόνως σιώπησαν! Έγιναν αφωνότεροι των ιχθύων της θαλάσσης! Κανένας δεν βρέθηκε να διακόψει την «κοινωνία» με τους αιρετικούς Οικουμενιστές Πατριάρχες και Αρχιεπισκόπους! «Πάντες εξέκλιναν, ηχρειώθησαν άμα»! Τι έγιναν οι «βράχοι Ορθοδοξίας»! Βούλιαξαν στα πελάγη της σκοπιμότητας! Κρίμα!



5. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στο Νέο Ημερολόγιο, τόσο μεταξύ των Ιεραρχών, όσο και μεταξύ του λοιπού κλήρου, υπάρχουν αξιόλογα πρόσωπα. Πολλά διαθέτουν και μόρφωση και ήθος και αγάπη για το έργο τους.

Σε ένα πράγμα όμως, δεν θα μπορέσουμε να συμφωνήσουμε ποτέ μαζί τους. Στην άρνησή τους να συμμορφωθούν με τις επιταγές των αγίων Πατέρων, που συμβουλεύουν όχι μόνο κάθε επίσκοπο, όχι μόνο κάθε κληρικό, αλλά και κάθε πιστό, την απομάκρυνσή του από τους κακοδόξους ποιμένες, είτε αυτοί είναι Πατριάρχες, είτε Αρχιεπίσκοποι, είτε επίσκοποι, είτε ιερείς, είτε πνευματικοί, είτε ο,τιδήποτε άλλο είναι! Όλους αυτούς, ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου τους ονομάζει «ψευδεπισκόπους» και ψευδοδιδασκάλους!

Ο άγιος Θεόδωρος Στουδίτης θεωρεί ότι δεν έχουν ιερωσύνη οι

επίσκοποι, που έχασαν την Ορθόδοξη πίστη!

Γι’ αυτό, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος κηρύττει:

« Ει τις δόγμα έχει διεστραμμένον, φεύγε αυτόν και παραίτησαι, μη πείθου, μη μόνον αν άνθρωπος η (= είναι), αλλά καν άγγελος εξ ουρανού κατιών»!

Σ’ άλλη δε ομιλία του ο ίδιος άγιος Πατέρας συμβουλεύει:

« Ει που την ευσέβειαν παραβλαπτομένην ίδοις, μη προτίμα την ομόνοιαν της αληθείας, αλλ’ ίστασο γενναίως έως θανάτου… την αλήθειαν μηδαμού προδιδούς»!

Ο δε άγιος Μάρκος Ευγενικός συμπληρώνει:

« Άπαντες οι της Εκκλησίας διδάσκαλοι, πάσαι αι Σύνοδοι, πάσαι αι θείαι Γραφαί, φεύγειν τους ετερόφρονας παραινούσι και της αυτών κοινωνίας διΐστασθαι»!

Η επιβεβλημένη αυτή απομάκρυνση από αιρετικούς επισκόπους δεν είναι κατάκριτο σχίσμα! Είναι ευλογημένο! Γι’ αυτό, ο αυτός άγιος Μάρκος ο Ευγενικός γράφει:

«Ου μόνον εισίν οι Λατίνοι σχισματικοί, αλλά και αιρετικοί… Ημείς δε, ουδέ δι’ άλλο τι εσχίσθημεν αυτών, ει μη ότι εισίν αιρετικοί. Δι’ ό, ουδέ πρέπει όλως ενωθήναι αυτοίς, ει μη εκβάλλωσι την προσθήκην από του Συμβόλου και ομολογήσωσι το Σύμβολον, καθώς και ημείς»!

Εάν έζη σήμερα ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, κι’ έλεγε τα παραπάνω λόγια, θα κατακρίνονταν και θα τον περιφρονούσαν οι σύγχρονοι «βράχοι της Ορθοδοξίας», ως αποκομμένο απ’ την Εκκλησία σχισματικό! Πόσο δίκηο είχε ο Μέγας Βασίλειος όταν έλεγε:

« Εν εστιν έγκλημα νυν σφοδρώς εκδικούμενο, η ακριβής τήρησις των πατρικών παραδόσεων»!


Ύστερα από όλα αυτά είναι φανερό, πως δεν μπορεί να υπάρχουν «βράχοι Ορθοδοξίας» σε ανθρώπους που έχουν διαβρωθεί από τον Οικουμενισμό και έχουν «κοινωνία» με τους οπαδούς του!

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ

Παληό και Νέο ημερολόγιο

Προετοιμασίες για την τελετή ενθρόνισης του Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίου, στο Πετς

Αίτημα για να ταξιδέψουν στο Πετς του Κοσόβου, όπου θα τελεστεί την Κυριακή η επίσημη ενθρόνιση του Πατριάρχη Σερβίας, Ειρηναίου, κατέθεσαν περίπου 10.000 πολίτες της Σερβίας, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Μπλιτς» του Βελιγραδίου.

Στην τελετή αναμένεται, επίσης, να παραστούν 400 αξιωματούχοι και ανώτατοι εκπρόσωποι ορθόδοξων εκκλησιών κι άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων.

Την ευθύνη για την ασφάλεια των αξιωματούχων και των πολιτών θα έχουν η ειρηνευτική δύναμη του ΝΑΤΟ στο Κόσοβο (KFOR), η αποστολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Eulex) και η αστυνομία του Κοσόβου.

Η KFOR έχει δύσκολη αποστολή, να διασφαλίσει την ομαλή διοργάνωση της τελετής, καθώς στον αύλειο χώρο της μονής, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ειδικών, μπορούν να βρίσκονται περίπου 2.000 άτομα.

Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία διοργανώνει την τελετή ενθρόνισης του Πατριάρχη Ειρηναίου στη μονή του Πατριαρχείου του Πετς, έδρα του Σερβικού Πατριαρχείου, θα προσπαθήσει να τοποθετήσει γιγαντοοθόνες, ώστε όσοι από τους παρευρισκόμενους μείνουν έξω από τον αύλειο χώρο να μπορούν να παρακολουθήσουν την τελετή.

Οι Αλβανοί κάτοικοι της πόλης, τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούν φορτηγά να μεταφέρουν τα απαραίτητα για την τελετή ενθρόνισης του Πατριάρχη Σερβίας.«Η πλειοψηφία των κατοίκων, όπως εγώ, δεν έχουμε πρόβλημα που την Κυριακή θα έρθουν εδώ Σέρβοι με λεωφορεία και θα μεταβούν στο Πατριαρχείο. Ας πάνε, ελπίζω μόνο να μην προκαλέσουν και να κατευθυνθούν προς τη μονή. Αυτές τις μέρες μας εξέπληξαν οι πολιτικοί μας που θέλουν να πάνε στο Πατριαρχείο. Μα ούτε στο τζαμί δεν πηγαίνουν, πώς θα πάνε στην εκκλησία; Αν με ρωτάτε, με ενδιαφέρει μόνο να έχω δουλειά και χρήματα, να έχω να φάω και δεν πιστεύω τους πολιτικούς, ούτε τους δικούς μας, ούτε τους ξένους», σχολίασε Αλβανός κάτοικος του Πετς, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα.

Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ανακοινώσει ήδη ότι οι πολίτες μπορούν να ταξιδέψουν μόνον οργανωμένα, μέσω της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, με λεωφορεία, στα οποία πρέπει να υπάρχει ιερέας.

Περίπου 400 αξιωματούχοι, εκπρόσωποι εκκλησιών και θρησκευτικών κοινοτήτων, καθώς και προσωπικότητες θα παρευρεθούν στην τελετή ενθρόνισης του Πατριάρχη Σερβίας.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, θα παραστούν περίπου 50 ανώτατοι εκπρόσωποι εκκλησιών. Τον Οικουμενικό Πατριάρχη, Βαρθολομαίο θα εκπροσωπήσει ο απεσταλμένος του, μητροπολίτης Παρισίων, Εμμανουήλ, τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας ο μητροπολίτης Καλίνικος. Εκπρόσωπος του Πατριαρχείου Μόσχας θα είναι ο μητροπολίτης Ιλαρίων .

Ως εκπρόσωπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας θα παραστεί ο εκπρόσωπος του Ποντιφικού Συμβουλίου για την προώθηση της Ενότητας των Χριστιανών, Αρχιεπίσκοπος Κουρτ Κοχ και ο καθολικός επίσκοπος Κεντρικής Σερβίας, Στάνισλαβ Χότσεβαρ.

Στην τελετή ενθρόνισης του Πατριάρχη Σερβίας θα παραστούν επίσης εκπρόσωποι της Αρμενικής και της Συριακής Εκκλησίας. Πρόσκληση απεστάλη και στον Καθολικό Επίσκοπο Κοσόβου και στον Μουφτή.
 
Από: Ακτίνες

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Το Νέο ημερολόγιο είναι το Παληό, διορθωμένο κατά 13 ημέρες;;;

1. Αυτό είναι ένα από τα πιο ισχυρά επιχειρήματα, που χρησιμοποιούν όσοι ακολουθούν το Νέο ημερολόγιο, για να πείσουν ότι δεν ακολουθούν το Γρηγοριανό ημερολόγιο, που καταδίκασαν οι Πανορθόδοξες Σύνοδοι του 16ου αιώνα. Λένε, ότι ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος το 1924, στο χρησιμοποιούμενο τότε απ’ την Εκκλησία Παληό ή Ρωμαϊκό ημερολόγιο, πρόσθεσε 13 μέρες, για να επανέλθει η ισημερία του στην ημερομηνία που ήταν το 325 μ.Χ, όταν είχε συγκληθεί η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος.

Και ότι το 1924 ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος πρόσθεσε 13 μέρες στο υπάρχον τότε στη χρήση της Εκκλησίας Παληό ημερολόγιο, είναι πράγματι αληθές. Αυτό όμως που ενδιαφέρει, είναι, αν το Νέο ημερολόγιο, που επέβαλε ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ταυτίζεται με το Γρηγοριανό ημερολόγιο! Αν είναι το Νέο και το Γρηγοριανό το ίδιο ημερολόγιο! Αυτό θα εξετάσουμε στη συνέχεια, αφού προηγουμένως κάνουμε μια επισήμανση.

2. Η επισήμανση είναι ότι, όταν ακούμε ότι ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος «διόρθωσε» το «ημερολόγιο», αυτό σήμερα δεν μας κάνει καμιά εντύπωση.

Το ημερολόγιο αστρονομικά μπορεί, για λόγους επιστημονικής ακρίβειας να το διορθώνει οποιοσδήποτε, γιατί όπως είπαμε αυτό είναι επιστημονικό θέμα. Μπορεί, λοιπόν, ο οποιοσδήποτε να το διορθώνει και να επαναφέρει την ισημερία του στην ακρίβειά του, εκεί που βρίσκονταν το 46 π.Χ.

Το «ημερολόγιο» όμως, όταν σχετίζεται με την Εκκλησία, όπως είπαμε προηγουμένως, είναι «ημερολογιακό» ζήτημα. Στην περίπτωση αυτή δεν μπορεί από την Εκκλησία να διορθώνεται, χωρίς τις δικές της προϋποθέσεις! Η Εκκλησία, τόσο στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο όσο και αργότερα, δεν το διόρθωσε, ως προς το λάθος του, δηλ. τις μέρες που έχανε κάθε 128 χρόνια. Γι’ αυτό η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος δέχθηκε την ισημερία της 21ης Μαρτίου, που ήταν το 325 μ.Χ., αντί της ορθής, της 23ης (ή, ίσως και της 24ης ) Μαρτίου, που ήταν το 46 π.Χ., όταν θεσπίστηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα.

O βασιληάς των Ρωμαίων Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος το 1324 μ.Χ. απέρριψε την πρόταση του λατινόφρονα Νικηφόρου Γρηγορά για διόρθωση του ημερολογίου με τη προσθήκη 8 ημερών, όση ήταν τότε η διαφορά. O λόγος για τον οποίο αρνήθηκε ο Ανδρόνικος Παλαιολόγος τη διόρθωση αυτή, ήταν να μη σχισθεί η Εκκλησία. Κατά τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, ακόμα κι’ αν σφάλλει η Εκκλησία στην ημερολογιακή ακρίβεια, είναι προτιμότερο το σφάλμα αυτό, από το σχίσμα.

Το ίδιο, και ο Πατριάρχης Ιερεμίας Β΄ ο Τρανός το 1583 μ.Χ. Ακόμα, και αυτός ο μασόνος Ιωακείμ ο Γ΄, που άνοιξε την κερκόπορτα του Οικουμενισμού στην Ορθόδοξη Εκκλησία, το 1904 αρνήθηκε τη διόρθωση του Παληού ημερολογίου κατά τις 13 μέρες, που στο διάστημα αυτό είχε χάσει.

Είναι φανερό λοιπόν, ότι στην Ορθοδοξία δεν μπορεί ο καθένας, έστω και Αρχιεπίσκοπος, ή Πατριάρχης, κατά το δοκούν, να προβαίνει σε διορθώσεις, επιδιορθώσεις, ή παραμορφώσεις, των όσων παρέλαβε και αποδέχθηκε η Εκκλησία. Αυτό είναι το μεγάλο σφάλμα του Χρυσόστομου Παπαδόπουλου!

3. Ως προς τη σχέση του Νέου ημερολογίου με το Γρηγοριανό έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής:

α. Είναι αληθές ότι ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος πρόσθεσε στο Παληό ημερολόγιο της Εκκλησίας 13 μέρες. Αλλ’ αυτό ακριβώς, έκανε και ο πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄! Ο πάπας δηλ. στο Παληό ημερολόγιο, που μέχρι τότε χρησιμοποιούσαν και οι Λατίνοι, πρόσθεσε το 1582, 10 μέρες, που μέχρι τότε είχαν χαθεί, για να επανέλθει η ισημερία, εκεί που ήταν το 325 μ Χ, όταν έγινε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος. Ο πάπας διόρθωσε ακόμη και τα βίσεκτα έτη.

Όμως, για τα επόμενα 800 περίπου χρόνια, οι ημερομηνίες του Νέου και Γρηγοριανού ημερολογίου θα είναι οι ίδιες ακριβώς! Δηλ. για 800 περίπου χρόνια Νέο και Γρηγοριανό ημερολόγιο θα ταυτίζονται! Ίσως, παρατηρήσει κάποιος, ότι ο πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ διόρθωσε και το Πασχάλιο. Ναι, αλλά αυτό το πράγμα δεν ανάγεται στο «ημερολόγιο», ανάγεται στο «ημερολογιακό» θέμα, προς το οποίο το «Γρηγοριανό ημερολόγιο», ως αστρονομικό ζήτημα, είναι άσχετο!

β. Το ότι στη αρχική σκέψη αυτών, που ήθελαν την αλλαγή του ημερολογίου ήταν η αποδοχή του Γρηγοριανού ημερολογίου, φαίνεται ξεκάθαρα από τις δηλώσεις τους μέχρι το 1923.

Παραθέτουμε μερικές από αυτές:

Ο Μελέτιος Μεταξάκης, ως Μητροπολίτης Αθηνών, μιλώντας στις 23.1.1919 στην Ιερά Σύνοδο, είπε μεταξύ άλλων και τα εξής:

«…ευτυχώς σήμερον τα πράγματα εξελίσσονται ούτως, ώστε ένεκα των νέων πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών γενικώς να γίνηται αντιληπτή η ανάγκη αποδοχής του Γρηγοριανού ημερολογίου…Κατά ταύτα έχομεν τας εξής απόψεις προ ημών: 1) Να δεχθώμεν το Γρηγοριανόν προχωρούντες ολοκληρωτικώς, να προσθέσωμεν δηλ. 13 ημέρας και να εορτάσωμεν το Πάσχα κατά το Γρηγοριανόν ημερολόγιο, Τούτο, όμως θίγει την φιλοτιμίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας…»

Ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ως Μητροπολίτης Αθηνών, μιλώντας στις 31.3.1923, στη Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, είπε μεταξύ άλλων και τα εξής:

«…επειδή άνευ ειδικής αποφάσεως της όλης Ορθοδόξου Εκκλησίας περί διορθώσεως του Πασχαλίου δεν δύναται να επέλθη η συμφωνία των δύο ημερολογίων δια της παραδοχής του Γρηγοριανού ημερολογίου, …υποβάλλω λύσιν, αίρουσαν μεν την παρουσιαζομένην νυν ανωμαλίαν, μη θίγουσαν δε απολύτως το Πασχάλιον και το εορτολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας.


Κατά την προτεινομένην λύσιν, θα επέλθη λίαν ανεπαισθήτως διόρθωσις εν τω υπό της Εκκλησίας παραδεδεγμένω ημερολογίω δια προσθήκης 13 ημερών…»

Το λεγόμενο «Πανορθόδοξο Συνέδριο Κωνσταντινουπόλεως» του έτους 1923 απεφάσισε μεταξύ άλλων και τα εξής:

«…Αναγνωρίσαν, ότι η άρσις της μεταξύ θρησκευτικού και πολιτικού Ημερολογίου διαφοράς είναι ανάγκη αναπόφευκτος και ότι ουδέν κώλυμα υπάρχει δια την διόρθωσιν του εν χρήσει εκκλησιαστικού Ημερολογίου κατά τα δεδομένα της Αστρονομικής επιστήμης, ομοφώνως αποφασίζει την διόρθωσιν του Ιουλιανού Ημερολογίου, ως εξής:

1) Απαλείφονται αι 13 ημέραι του Ιουλιανού Ημερολογίου αι αποτελούσαι την διαφοράν αυτού εν σχέσει προς τα υπό της εν Νικαία Α΄ Οικουμενικής Συνόδου μέχρι σήμερον ηλιακά έτη…Το νέον Ημερολόγιον είναι ακριβέστερον του Γρηγοριανού…Η διαφορά μεταξύ του μήκους των πολιτικών ετών το νέου ημερολογίου είναι τόσον μικρά, ώστε μετά 877 έτη θα παρατηρηθή διαφορά των ημερομηνιών…»

Ο Μελέτιος Μεταξάκης, ως Μητροπολίτης Αθηνών, στη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 23.1.1919, εισηγήθηκε η Πολιτεία να δεχθεί το «Γρηγοριανό ημερολόγιο», η δε Εκκλησία να συνεχίζει ν’ ακολουθεί το Παληό . Την 3.2.1923 όμως ο Μελέτιος Μεταξάκης, ως Οικουμενικός Πατριάρχης πλέον έγραψε προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, ως προς την αποδοχή του Γρηγοριανού ημερολογίου από την Ελληνική Πολιτεία, κατά το έτος 1919:

« …Και αφήκε μεν η κρατική αύτη προς το Γρηγοριανόν ημερολόγιον προσχώρησις άθικτον το εορτολόγιον της Εκκλησίας, της χρήσεως του νέου ημερολογίου κηρυχθείσης εν ισχύι δια μόνας τας κοσμικάς σχέσεις, πρόδηλον μεν εστίν ότι ου σμικρά προσγίνεται εν τω βίω η δυσκολία εκ της χρήσεως δύο ημερολογίων,ιδία εν κοινωνία, ης το εκκλησιαστικόν σύνολον απαρτίζει την πλειοψηφίαν του Κρατικού Οργανισμού. Δια τούτο εκφέρεται ευχή και παράκλησις προς την Εκκλησίαν όπως εξευρεθή τρόπος επικρατήσεως ενός και μόνου ημερολογίου εν τε τοις κοσμικοίς και τοις θρησκευτικοίς, ου μόνον προς αρμονίαν αυτού τούτου του Ορθοδόξου προς εαυτόν ως πολίτην και χριστιανόν, αλλά και προς εξυπηρέτησιν της παγχριστιανικής ενότητος …»

Βλέπουμε δηλ. εδώ ότι ο Μελέτιος Μεταξάκης επιδιώκει την ταύτιση των δύο ημερολογίων, για την εξυπηρέτηση μάλιστα της «παγχριστιανικής Ενότητας»!

Ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος μιλώντας στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 16.4. 1923, για την προτεινόμενη από αυτόν διόρθωση του Παληού ημερολογίου με την προσθήκη των 13 ημερών, είπε και τα εξής:

« ..Ώστε την εν λόγω διόρθωσιν δεν υπαγορεύουσι μόνον λόγοι σκοπιμότητος, διότι δι’ αυτής θα αρθή η προκύψασα εν τη ελληνική και εν ταις λοιπαίς ορθοδόξοις κοινωνίαις εκ της υπάρξεως δύο ημερολογίων ανωμαλία, αλλά και λόγοι εκκλησιαστικής ακριβείας…»


Δηλ. ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος παραδέχεται, ότι με την προτεινόμενη από αυτόν διόρθωση του Παληού ημερολογίου, αίρεται η ανωμαλία των δύο ημερολογίων, τα οποία προφανώς πλέον γίνονται ένα!

Επίσης, ο αυτός Χρυσόστομος Παπαδόπουλος μιλώντας στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 23.12.1923 για την ανάγκη αφομοιώσεως του Παληού ημερολογίου από το Γρηγοριανό ημερολόγιο, το οποίο χρησιμοποιούσε η Πολιτεία από το 1919, είπε μεταξύ άλλων και τα εξής:

« …Η Ελλάς δεν ήτο δυνατόν να μη το δεχθή (το Γρηγοριανό ημερολόγιο).Αλλά, και από της αποδοχής του παρουσιάσθη η ανάγκη αφομοιώσεως του εκκλησιαστικού ημερολογίου προς το πολιτικόν (=Γρηγοριανό) τοιούτον…Η σύγχυσις παρά τω λαώ είναι μεγάλη. Όθεν δέον να προσαρμοσθή το εκκλησιαστικόν ( δηλ. το Παληό ημερολόγιο), προς το πολιτικόν ( δηλ. το Γρηγοριανόν) ημερολόγιον» .

Από αυτά και μόνο τα στοιχεία που παραθέσαμε φαίνεται ξεκάθαρα, ότι ο σκοπός που ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος «ανακάλυψε» το Νέο ημερολόγιο ήταν, το να μη φανεί ότι δήθεν δέχτηκε κατ’ ευθείαν το Γρηγοριανό ημερολόγιο, το όποίο είχαν καταδικάσει οι Πανορθόδοξες Σύνοδοι του 16ου αιώνα. Στην πραγματικότητα όμως, τα δύο αυτά ημερολόγια, Νέο και Γρηγοριανό, κατ’ ουσία είναι το ίδιο πράγμα, τουλάχιστο για τα προσεχή 800 χρόνια! Μετά, θα διαφέρουν κατά ..μία ημέρα!

Το «ισχυρό» αυτό επιχείρημα, όσων ακολουθούν το Νέο ημερολόγιο, υποτιμά την νοημοσύνη όλων των ανθρώπων!

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ

Παληό και Νέο ημερολόγιο



Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Φωτογραφία των μελών της Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων - Παπικών στη Βιέννη

Στη φωτογραφία (πατήστε πάνω για να τη δείτε μεγαλύτερη) τα μέλη της Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών στη Βιέννη (Ορθόδοξοι και Παπικοί). Διακρίνονται ανάμεσα στους άλλους οι δύο συμπρόεδροι ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης (Ζηζιούλας) και ο Πρόεδρος του Ποντιφικού Συμβουλίου Kurt Koch. Επίσης μεταξύ των Ορθοδόξων μελών της Επιτροπής ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος (εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδος), ο Μητροπολίτης Κωνσταντίας –Αμμοχώστου Βασίλειος (εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Κύπρου), ο Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος, ο Μητροπολίτης Ειρηναίος Μπούλοβιτς (εκπρόσωπος του Πατριαρχείου Σερβίας), ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων και ο πρωθιερέας Βαλεντίν Άσμου (εκπρόσωποι του Πατριαρχείου Ρωσίας) κ.α.

Από: Θρησκευτικά

Δηλαδή
Όλοι στο "παιχνίδι" ... "εν ου πεκτοίς", ΕΚΤΟΣ από τους χλευαζόμενους Γ.Ο.Χ. ως Παλαιοημερολογίτες.

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Οι Νεοημερολογίτες δέχονται την αίρεση του μονοφυσιτισμού!

Οι Μονοφυσίτες είναι αιρετικοί. Αποκόπηκαν από την Ορθόδοξη Εκκλησία, επειδή δεν δέχτηκαν την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, που καταδίκασε όσους δεν δέχονται ότι ο Χριστός έχει δύο φύσεις, την θεία και την ανθρώπινη. Κατά τα άλλα, όπως λέει ο Ιωάννης Δαμασκηνός, είναι κατά πάντα Ορθόδοξοι. Σήμερα, Μονοφυσίτες είναι οι Αρμένιοι, οι Ιακωβίτες της Συρίας, οι Κόπτες της Αιγύπτου, οι Αβησσυνοί και οι του Μαλαμπάρ στην Ινδία.

Ο Μονοφυσιτισμός φούντωσε τον 5ο αιώνα στην αυτοκρατορία της Ρωμανίας και σαν μια αντίδραση σ’ αυτή. Παρουσιάστηκε δε σαν απάντηση στην αίρεση του Νεστοριανισμού, που διαχώριζε τον άνθρωπο Χριστό, από τον Θεό Χριστό. Κάτι, που κάνει, κατά κάποιο τρόπο και σήμερα, η Εκκλησία της Ελλάδος, όταν δογματίζει ότι ο Χριστός έχει δύο αγιότητες, την θεία και την ανθρώπινη, που είδαμε μόλις πιο πάνω.

Με τους Μονοφυσίτες οι Εκκλησίες του Νέου Ημερολογίου έκαναν Θεολογικό Διάλογο από το 1964. Στην πρώτη συνάντησή τους, μετά από εισήγηση του καθηγητή Ιω. Καρμίρη, οι Μονοφυσίτες κατενθουσιασμένοι χειροκροτούσαν ότι συμφωνούν μαζί του και δέχονται την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Όμως, με υπόγειες παρεμβάσεις ανθρώπων του Π.Σ.Ε. οι Μονοφυσίτες έπαυσαν να υποστηρίζουν την αναγνώριση της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, για να καταλήξει ο Διάλογος αυτός στις Συμφωνίες του Σαμπεζύ του 1990, κατά τις οποίες, αντί αυτοί ν’ αναγνωρίσουν την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, οι Νεοημερολογίτες τους αναγνώρισαν ως Ορθοδόξους!

Παρά ταύτα, τις συμφωνίες του Σαμπεζύ του 1990 δέχτηκαν οι οπαδοί του Νέου. Βάσει αυτών, τουλάχιστον το Πατριαρχείο Αντιόχειας απέκτησε «κοινωνία» με τους μονοφυσίτες της περιοχής του, τους λεγόμενους Ιακωβίτες! Εν μέρει «κοινωνία» με τους μονοφυσίτες της Αιγύπτου, τους λεγόμενους Κόπτες, απέκτησε και το Πατριαρχείο Αλεξάνδρειας.

Και με τα Πατριαρχεία αυτά «κοινωνούν» όλα τα άλλα Πατριαρχεία και όλες οι άλλες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες!



 Οι Νεοημερολογίτες δέχονται την αίρεση του παπισμού!

Οι Νεοημερολογίτες με την «κοινωνία» που εξακολουθούν να έχουν με τους Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και τους άλλους Προκαθημένους των Εκκλησιών τους, οι οποίοι δέχτηκαν την «ένωση των Εκκλησιών», που υπέγραψε ο Αθηναγόρας με τον Πάπα Παύλο Στ΄ το 1965 , προσχώρησαν πλέον στην αίρεση του παπισμού, έστω και αν ισχυρίζοντγαι ότι αυτοί κρατούν τα Ορθόδοξα δόγματα! Αυτό πλέον δεν έχει καμμία σημασία, γιατί η «ένωση των Εκκλησιών» του 1965 στηρίζεται στη συμφωνία τόσο οι Ορθόδοξοι, όσο και οι Λατίνοι θα διατηρήσουν τα δόγματά τους, ως έθιμά τους, αλλά θα είναι ενωμένη σε μία Εκκλησία, υπό τον Πάπα!

Το μοντέλο αυτό της «Ενώσεως των Εκκλησιών» είναι εφεύρημα του παπισμού και εξυπηρετεί μόνο και μόνο τον παπισμό. Είναι το μοντέλο της Ουνίας, που είναι διαμετρικά αντίθετο με την Ορθοδοξία!

Και γι’ αυτό, το 1993 ορισμένα Πατριαρχεία υπέγραψαν την προδοτική συμφωνία του Μπελεμέντ, με την οποία αναγνωρίσθηκε η Ορθοδοξία των Ουνιτών, ως πρότυπο της Ενώσεως!

Να, λοιπόν, που έχει διολισθήσει η Νεοημερολογίτικη Εκκλησία της Ελλάδος, με ανυποψίαστα τα μέλη της!

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ

Παληό και Νέο ημερολόγιο

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Φιλορθόδοξος Ένωσις“Κοσµάς Φλαµιάτος”, Καμιά πληροφόρηση για την Μικτή Θεολογική Επιτροπή στη Βιέννη

Εν κρυπτώ και παραβύστω ο διάλογος που ενδιαφέρει άμεσα τους πιστούς
ΜΗΔΕΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΣΤΗ ΒΙΕΝΝΗ

Δεύτερη μέρα, σήμερα, που συνεδριάζει η Μικτή Θεολογική Επιτροπή στη Βιέννη και ουδεμία πληροφόρηση-ενημέρωση έγινε για τα μαγειρέματα που γίνονται κεκλεισμένων των θυρών. Γιατί αυτή η μυστικότητα; Μήπως διαβουλεύονται υπό ποίαν μορφή θα μας σερβίρουν το παπικό Πρωτείο; Ή με ποιες διατυπώσεις και εκφράσεις, με ποιές μεθοδεύσεις δεν θα αντιδράσουν οι ορθόδοξοι χριστιανοί;

Έστω και αν δεν συνηθίζεται, κακώς, η δημοσιοποίηση των συζητήσεων, δεν θα έπρεπε —μετά τον θόρυβο που έγινε, μετά τα γεγονότα στην Χλώρακα της Πάφου τον περασμένο Οκτώβριο, μετά τις μηνυτήριες Αναφορές, μετά τις καταγγελίες στην Ιερά Σύνοδο— να μας έδιναν κάποιες πληροφορίες για τις διαβουλεύσεις του διαλόγου, τις απόψεις —αν υπάρχουν— και από ποίους διατυπώνονται, πριν το τελικό ανακοινωθέν; Και για να εκφραστούμε ως αφελείς, μήπως γι’ αυτό θέλουν στις συναντήσεις και στα συνέδριά τους να είναι όλοι οι συμμετέχοντες Επίσκοποι της ιδίας οικουμενιστικής και λατινόφρονης γραμμής, ώστε να μη διαρρέουν οι πραγματικές συζητήσεις και μεθοδεύσεις;

Πράγματι, προκαλεί έκπληξη το γεγονός, ότι παρά τις καταγγελίες εναντίον του εκπροσώπου μας στον Διάλογο, Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, για αίρεση και σε πείσμα των πιστών που δεν τον εμπιστεύονται πλέον, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος τον διατήρησε στη θέση του ως εκπρόσωπο των Ορθοδόξων. Μήπως κάποιοι υψηλά ιστάμενοι —και φίλα προσκείμενοι στον οικουμενιστή Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο— τον επιβάλλουν και τον προστατεύουν, επειδή συμφρονεί και συμφωνεί με τις αντορθόδοξες θεωρίες «περί Πρώτου» του συμπροέδρου της Μικτής Θεολογικής Επιτροπής, τον και Περγάμου κ. Ιωάννου Ζηζιούλα;

Δυστυχώς αυτή φαίνεται να είναι η πραγματικότητα, αν δει κανείς και τη συνέντευξη του Μεσσηνίας που σήμερα προ-δημοσιεύεται (μήπως ως αντιπερισπασμός στην νέα θαυμάσια και θαρραλέα επιστολή του Μητροπολίτη Κυθήρων κ. Σεραφείμ, που θυμίζει τις αιρέσεις του Μεσσηνίας και την απραξία της Ιεράς Συνόδου και επαναφέρει το θέμα;). Και σε αυτή τη νέα συνέντευξή του ο κ. Χρυσόστομος αποδεικνύει ότι είναι διαχρονικός και αμετανόητος οικουμενιστής. Ούτε οι επισημάνσεις-συστάσεις της Ιεράς Συνόδου, ούτε οι καταγγελίες συναδέλφων του (στην Ι. Σύνοδο και στο Πανεπιστήμιο) τον σταματούν από το να διαδραματίσει τον πεμπτοφαλαγγίτικο και προδοτικό για την Αγία Ορθοδοξία μας ρόλο του.
Αλλά θα επανέλθουμε.
Θεσσαλονίκη, 21 Σεπτεμβρίου 2010
Γιά την «Φιλορθόδοξο Ένωσι “Κοσµάς Φλαµιάτος”»
Ο Πρόεδρος Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο Ο Γραµµατέας Παναγιώτης Σηµάτης

Από: Ακτίνες

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

Μήπως κατά την επερχόμενη "Πανορθόδοξο" Σύνοδο επαληθευθεί και παραγματοποιηθεί η ρήση του ιερομάρτυρα Κοσμά Φλαμιάτου (1786 –1852), από τη μασωνία δολοφονηθέντος, που όταν ιδρύονταν η Θεολογική Σχολή της Χάλκης, το 1844, είχε γράψει:

«Τούτου του νεωστί δι’ ενεργείας και επιβουλής καθιδρυθέντος Σεμιναρίου εις την Χάλκην της Κωνσταντινουπόλεως, σκοπός προς τοις άλλοις πολλοίς, υπάρχει, ίνα νοθεύσει κατά το πνεύμα της διαφθοράς και της πλάνης, κατά τον προσηλυτισμόν της Αγγλίας, όλους τους εσομένους Πατριάρχας, και όλην εν γένει την Ιεραρχίαν της Ανατολής, όπως μίαν ημέραν νομοθετηθή (δι’) Οικουμενικής Συνόδου η κατάργησις της Ορθοδοξίας…»!


Άραγε μιλούσε εμπαθώς ο μακαριστός Κοσμάς Φλαμιάτος; Ή μήπως υπερέβαλε; Είτε -το χειρότερο- πλανήθηκε ως “έχων ζήλο ου κατ' επίγνωσιν”;

Ας παρακολουθήσουμε τη δράση ενός μόνο εξ αυτών των αποφοίτων και καθηγητών της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης: του σχολάρχου Γερμανού Στρηνοπούλου (1907-1922) τότε Μητροπολίτου Σελευκείας και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπου Θυατείρων και Μεγάλης Βρεττανίας και Εξάρχου Δυτικής Ευρώπης του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Από τη συγγραφή της περιωνύμου εγκυκλίου του 1920 -του καταστατικού χάρτου της “Οικουμενικής κινήσεως”, μέχρι τη δημιουργία του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών. Μια και η εγκύκλιος αυτή σηματοδότησε την επίσημη έναρξη του Οικουμενισμού. Αυτά γράφει ο πολύς, γνωστός και μη εξαιρεταίος, Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου π. Γεώργιος Τσέτσης: «῾Η ᾿Εγκύκλιος τοῦ 1920 εἶχε συνταχθῆ ἀπὸ μίαν «῾Υποεπιτροπή», ἡ ὁποία «στὴν οὐσία ἦταν ὁ καθηγητικὸς σύλλογος τῆς ῾Ιερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης, δηλαδὴ ὁ Σχολάρχης Μητροπολίτης Σελευκείας Γερμανὸς Στρηνόπουλος (ὁ μετέπειτα Θυατείρων), καὶ οἱ καθηγηταὶ ᾿Αρχιμανδρίτης ᾿Ι. Εὐστρατίου, Διάκονος Β. Στεφανίδης, Β. ᾿Αντωνιάδης καὶ Π. Κομνηνός. ᾿Εν τούτοις ὁ ἰδιαίτερος ρόλος τοῦ Μητροπολίτου Σελευκείας στὴν σύνταξή της δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ» (Μ.Π. Γεωργίου Τσέτση, Οἰκουμενικὸς Θρόνος καὶ Οἰκουμένη - ᾿Επίσημα Πατριαρχικὰ Κείμενα, σελ. 56-57, , ἐκδόσεις ≪Τέρτιος≫, Κατερίνη 1989. Τοῦ Αὐτοῦ,῾Η Συμβολὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὴν ῞Ιδρυση τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν ᾿Εκκλησιῶν, σελ. 78 καί 80, ἐκδόσεις ≪Τέρτιος≫, Κατερίνη 1988. Β.Θ. Σταυρίδου - Ε.Α. Βαρέλλα, ῾Ιστορία τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, σελ. 54, ἐκδόσεις ≪Π.Ι.Π.Μ.≫, Θεσσαλονίκη 1996.)

Αυτά αντιγράφει και παραθέτει η Σύνοδος των Ενισταμένων απαντώντας στον μακαριστό Γέροντα Θεόκλητο Διονυσιάτη http://www.synodinresistance.org/Administration_el/1a5d001bTheokletos2-AK318.pdf, για να συνεχίση:

"῾Επομένως, ὁ μητροπολίτης Γερμανὸς Στρηνόπουλος ἦταν ὁ καταλληλότερος γιὰ νὰ ἑρμηνεύση τὶς ἐκκλησιολογικὲς προϋποθέσεις τῆς ᾿Εγκυκλίου τοῦ 1920, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο καὶ ἔπραξε δημοσίως, μὲ ἰδιαίτερη μάλιστα σαφήνεια, κατὰ τὸ πρῶτο Παγκόσμιο Διαχριστιανικὸ Συνέδριο τῆς Κινήσεως ≪Ζωὴ καὶ ᾿Εργασία≫ (Στοκχόλμη, 16-30.8.1925).

῾Ο Γερμανός, ὡς Θυατείρων πλέον μὲ ἕδρα τὸ Λονδῖνο, προτοῦ νὰ παρουσιάση τὴν ῎Εκθεσί του στὴν ῾Ολομέλεια τοῦ Συνεδρίου, «ἀναφέρθηκε διὰ μακρῶν στὴν ᾿Εγκύκλιο τοῦ 1920 καὶ ἐξέφρασε ὡρισμένες σκέψεις ὡς πρὸς τὶς ἀρχὲς ποὺ ἔπρεπε νὰ διέπουν τὶς διαχριστιανικὲς σχέσεις, ἔτσι ὅπως εἶχαν διατυπωθεῖ ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο», βάσει βεβαίως τῆς θεολογίας τῆς ≪Διευρυμένης ᾿Εκκλησίας≫.

«Εἶναι ἀνάγκη, εἶπε, νὰ συνειδητοποιήσουν οἱ ᾿Εκκλησίες ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἑνότητα, ὑπὸ τὴν στενὴ ἔννοια τῆς λέξεως ἔννοια, ποὺ ἑνώνει σ᾿ ἕνα σῶμα τὰ μέλη μιᾶς ὁποιασδήποτε κοινωνίας, ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη, πιὸ περιεκτικὴ ἔννοια τῆς ἑνότητος, κατὰ τὴν ὁποία ὅλοι ὅσοι παραδέχονται τὴν θεμελιώδη διδασκαλία τῆς ἀποκαλύψεως τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ, καὶ ἀποδέχονται Αὐτὸν ὡς Σωτῆρα καὶ Κύριο, θὰ ἔπρεπε νὰ θεωροῦν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο ὡς μέλη τοῦ ἰδίου σώματος καὶ ὄχι ὡς ξένους. Χωρὶς νὰ εἰσχωρήσουμε στὴν ἐξέταση τῶν δογματικῶν διαφορῶν ποὺ χωρίζουν τὶς ᾿Εκκλησίες, πρόσθετε ὁ Θυατείρων, πρέπει νὰ καλλιεργήσουμε αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἰδέα τῆς εὐρυτέρας ἑνότητος...» . (Μ.Π. Γεωργίου Τσέτση, ῾Η Συμβολὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου..., ἔνθ᾿ ἀνωτ., σελ. 101.)

Εἶναι σαφεστάτη τόσον ἡ διατύπωσις τῆς νεόκοπης θεολογίας τῆς ≪Διευρυμένης ᾿Εκκλησίας≫, ὅσο καὶ τὸ προτεινόμενο συγκρητιστικὸ πλαίσιο καλλιεργείας της."

Μάλιστα στὸ Προκαταρκτικὸ Συνέδριο τῆς Παγκοσμίου Κινήσεως ≪Ζωὴ καὶ ᾿Εργασία≫ (Γενεύη, 9-12.8.1920), κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ Λουθηρανὸς ἀρχιεπίσκοπος Οὐψάλης τῆς Σουηδίας Σόδερμπλομ (Söderblom)«κρατῶν ἀνὰ χεῖρας τὴν ᾿Εγκύκλιον [τοῦ 1920] τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐξῆρε τὸ περιεχόμενον αὐτῆς», ο «ἐπισκέπτης» πατριαρχικὸς μητροπολίτης Σελευκείας Γερμανὸς(Στρηνόπουλος) ἐδήλωσε, ὅτι «οἱ σκοποὶ» τῆς Διασκέψεως ἐκείνης «βρίσκονταν σὲ ἁρμονία πρὸς τὴν ᾿Εγκύκλιο [τοῦ 1920], μὲ τὴν ὁποία τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο πρότεινε τὴν σύσταση μιᾶς “Κοινωνίας ᾿Εκκλησιῶν”...» (Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση, ῾Η Συμβολὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὴν ῞Ιδρυση τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου ᾿Εκκλησιῶν, σελ. 99, ἐκδόσεις ≪Τέρτιος≫, Κατερίνη 1988.)

Ποιος άλλος συμμετείχε ≪ὑπὸ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἐπισκέπτου≫, στο εν λόγω Προκαταρκτικὸ Συνέδριο τῆς Παγκοσμίου Κινήσεως ≪Ζωὴ καὶ ᾿Εργασία≫; Ο τότε αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Αθηνών και εμπνευστής της ημερολογιακής αλλαγής ή καλύτερα ο υλοποιήσας την εγκύκλιο του 1920. Ο οποίος συμμετεῖχε, ὡς ᾿Αντιπρόσωπος τῶν ᾿Εκκλησιῶν τῆς ῾Ελλάδος (μαζὶ μὲ τὸν Οἰκουμενιστὴ ᾿Αμίλκα ᾿Αλιβιζᾶτο) καὶ τῆς Κύπρου και στὴν Προκαταρκτικὴ Συνέλευσι τοῦ Παγχριστιανικοῦ Συνεδρίου ≪Πίστις καὶ Τάξις≫ (Γενεύη, 12-20.8.1920). http://www.synodinresistance.org/Administration_el/1a5d001dTheokletos4-AK320.pdf

Ένα λοιπόν από τα 10 βήματα για την προσέγγιση του χριστιανικού κόσμου -που προϋπέθετε η περιώνυμος εγκύκλιος - περιελάμβανε τον κοινό παγχριστιανικό συνεορτασμό των μεγάλων εορτών της Χριστιανοσύνης. Που θα εξασφαλίζονταν με την υιοθέτηση από τους Ορθοδόξους του Φράγκικου ημερολογίου... Απορία γεννά το γεγονός πως τόσοι “συντηρητικοί” - αντιοικουμενιστές πατέρες και αδελφοί -πολυπράγμονες και λογιότατοι- έχουν προβεί σε αναλύσεις επί αναλύσεων αναφορικά με την εν λόγω εγκύκλιο και δείχνουν να προσπερνούν το ημερολογιακό ζήτημα.... Χαρακτηριστικά, επιδεικτικά και εκκοφαντικά... Επειδή ούτε αγράμματοι είναι, ούτε απρόσεκτοι, δυστυχώς αναπόδραστα προκύπτει το πασηφανές: δεν θέλουν να δικαιώσουν την ένσταση και αντίδραση αυτών που χλευαστικά αποκαλούν “παλαιοημερολογίτες”. Οι οποίοι ήδη από το 1924 αντιμετώπησαν την εορτολογική αλλαγή ως καινοτομία, ονομάζοντάς την φράγκεμα! Όντες οι μόνοι -στην πλειοψηφία τους αγράμματοι- εν μέσω πολυπραγμόνων και εγγραμμάτων, που διαισθάνθηκαν την επαπειλούμενη προδοσία που συγκάλυπτε η μεθόδευση. Και εύστοχα οι “ζηλωτές” αγιορείτες πατέρες ονόμασαν την νεοημερολογιτική καινοτομία ως το “δούρειο” εκείνο “ίππο” που έβαλε την Ορθόδοξο χριστιανοσύνη στη “λεωφόρο” του Οικουμενισμού.Αν κάποιοι στρουθοκαμηλίζουν επιλέγοντας να παραβλέπουν ή να παραγνωρίζουν τα γεγονότα, δικαίωμά τους. Η αλήθεια όμως δεν δύναται να αποκριβή. Και ευτυχώς που σε όλους αυτούς βρέθηκε κάποιος που έβαλε τα πράγματα στη σωστή διάσταση!

Μόνο ένας: ο ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Του Πανεπιστημίου Αθηνών πρωτοπρεσβύτερος π.Γεώργιος Μεταλληνός που ευθαρσώς και με παρρησία ετόνισε αυτή τη διάσταση! Τιμώντας την ακαδημαϊκή του ιδίοτητα ως πανεπιστημιακού δασκάλου και ιστορικού και σεβόμενος το ράσο που φέρει (εφημ. Καθημερινή 14/4/96 ).

"Η᾿Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ δὲν παραμένει μόνο τὸ ἀμετακίνητο θεμέλιο τῆς πίστεώς μας («Εἰ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ἡμῶν», Α´ Κορ. 15, 17), ἀλλὰ καὶ ὑπενθυμίζει τὴν τραγικότητα τῆς διαιρέσεως τοῦ χριστιανικοῦ
κόσμου τῆς ἐποχῆς μας. ῾Ο οἰκουμενικὸς - διαχριστιανικὸς διάλογος ἀποσκοπεῖ, ἀκριβῶς, στὴν ἄρση τῆς διαιρέσεως καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητος. Οὐσιαστικὸ ὅμως βῆμα σ᾿ αὐτὴ τὴν κατεύθυνση θεωρεῖται στοὺς οἰκουμενιστικοὺς κύκλους ὁ κοινὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα. ῾Η βεβιασμένη καί, τὸ σημαντικότερο, ὄχι πανορθόδοξη ἀπόφαση ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου (1923/1924) ὁδήγησε μὲν στὸν κοινὸ παγχριστιανικὸ ἑορτασμὸ τῶν Χριστουγέννων (καὶ τῶν ἀκινήτων ἑορτῶν), ὄχι ὅμως καὶ τοῦ Πάσχα (κινητῶν ἑορτῶν), ποὺ ἐξακολουθεῖ νὰ προσδιορίζεται στὸν ὀρθόδοξο κόσμο μὲ βάση τὸ ᾿Ιουλιανὸ (παλαιὸ) ἡμερολόγιο. Μία πρόσφατη (ἀρ. 150/26-5-95) Πατριαρχικὴ ᾿Εγκύκλιος ἐπανέρχεται στὴν ἀνάγκη «καθορισμοῦ» «κοινῆς ἡμερομηνίας ἑορτασμοῦ ὑφ᾿ ἁπάντων τῶν Χριστιανῶν τῆς μεγάλης ἑορτῆς τοῦ Πάσχα», ἐπιδιώκοντας ἔτσι τὴν προώθηση τῆς ἑνωτικῆς πορείας."

Για να καταλήξη επισημαίνοντας: "῎Ετσι κατανοεῖται ἡ ἐκκλησιαστικοκανονικὴ ἐντολὴ - ἀπὸ τὴν Α' Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ ἔλυσε τελεσίδικα τὸ θέμα τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα, 325 μ.Χ., ὣς σήμερα - «μὴ μετὰ ᾿Ιουδαίων συνεορτάζειν», ποὺ ἰσοδυναμεῖ σήμερα μὲ τὸ «μὴ μεθ ᾿ ἑτεροδόξων συνεορτάζειν». Αὐτὸ δὲν εἶναι καρπὸς μισαλλοδοξίας, ἀλλὰ ἔκφραση ὑγιοῦς καὶ ἐνεργοῦ ἐκκλησιαστικῆς αὐτοσυνειδησίας. Γι᾿ αὐτὸ ἤδη τὸ 1582 ἡ ὀρθόδοξη ᾿Ανατολὴ ἀπέρριψε τὸ νέο ἡμερολόγιο, ὄχι γιὰ λόγους ἐπιστημονικούς, ἀλλὰ ἐκκλησιολογικούς, διότι ἡ εἰσαγωγή του συνδεόταν ἀπὸ τοὺς Δυτικοὺς καὶ τοὺς δικούς μας φιλενωτικοὺς μὲ τὴν ἐπιβολὴ ἑορτολογικῆς σύπτωσης ὡς διευκόλυνσης (de facto) καὶ «ἐκ τῶν κάτω» (στὴν πλατειὰ βάση) τῆς ἑνώσεως. Αὐτὸ τὸ πνεῦμα ἐνσάρκωνε καὶ ἡ ἀμφιλεγόμενη πατριαρχικὴ ᾿Εγκύκλιος τοῦ 1920, ὅταν ὡς πρῶτο βῆμα τῆς ἑνωτικῆς προσπάθειας τῆς ἐποχῆς μας προέβαλε «τὴν παραδοχὴν ἑνιαίου ἡμερολογίου πρὸς ταυτόχρονον ἑορτασμὸν τῶν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν ὑπὸ πασῶν τῶν ᾿Εκκλησιῶν».

Προϋπόθεση τοῦ κοινοῦ «ἑορτασμοῦ τῶν χριστιανικῶν ἑορτῶν» δὲν εἶναι οἱ ἡμερολογιακές, διπλωματικὲς ἢ νομικιστικὲς συμφωνίες, ἀλλὰ «ἡ ἑνότης τῆς πίστεως καὶ ἡ κοινωνία τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος». Δηλαδὴ ἡ ἐμμονὴ στὴν κατανόηση τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς « ἰατρείου πνευματικοῦ » (῾Ι. Χρυσόστομος),νοσοκομείου δηλαδὴ τῆς ὑπάρξεως καὶ τῆς κοινωνίας καὶ μεθόδου θεραπείας. ῾Η ἰδεολογικοποίηση τοῦ Χριστιανισμοῦ ἢ ἡ ἀκαδημαϊκὴ ἐκδοχή του - νοσήματα τοῦ οἰκουμενικοῦ διαλόγου - ὄχι μόνο δὲν ὁδηγοῦν στὴν εὐκταία ἑνότητα, ἀλλὰ μᾶλλον ἀπομακρύνουν ἀπὸ αὐτήν. ῾Η ἑνότητα - ἕνωση, ποὺ κορυφώνεται στὴν῾Αγία Τράπεζα καὶ στὸ ῞Αγιον Ποτήριον, ἀπαιτεῖ τὸ «ὁμοθυμαδὸν» στὴν πίστη καὶ σύνολη τὴν ἐν Χριστῷ ζωή."


Αυτά έγραφε ο παπά Γιώργης προ 15 ετίας! Μόνος... Φωνή βοώντος εν τη ερήμω... Και τι δύναται να ανταπαντήση κάποιος; Ειδικά από αυτούς που τόσο εύκολα κι αβασάνιστα -αναπαράγοντας την γνωστή ρητορεία- σπεύδουν να άρουν το λίθο του αναθέματος προς τους “παλιοημερολογίτες”;

Όταν λοιπόν συγκροτηθεί η πανορθόδοξος αυτή Σύνοδος θα βρεθή κάποιος Μεταλληνός να πη τα πράγματα με το όνομά τους; Ή μήπως θα ψάχνουμε να βρούμε -εις μάτιν- τους φύλακες και στρατηγούς του π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου;

Ο υποφαινόμενος δεν είναι καθόλου αισιόδοξος ούτε για το αξιόμαχον, ούτε για το αποτελεσματικόν της αντιδράσεως! Τότε και τώρα! Και φυσικά ούτε για το τελεσφόρον αυτής... Πολύ νερό έχει κυλίσει στο αυλάκι και θα είναι δύσκολο τουλάχιστο να γυρίση το ποτάμι πίσω...

Πάντως για να προβοκάρουμε λίγο την συζήτηση, σκεφτείτε αν αντί για το επώνυμο Μεταλληνός υπήρχε αυτό ενός παλαιοημερολογίτη ιερωμένου. Και ομιλούμε για το ίδιο κείμενο. Απαράλλακτο! Θα το δημοσίευε η εφημερίδα; Και αν ναι, οι συντηρητικοί του “διορθωμένου Ιουλιανού” τι θα σούρνανε στον βαριόμοιρο τον συντάκτη; (Φανατισμός, μισαλλοδοξία, ζηλωτισμός, υπερβολές, ανακρίβειες, αυθαίρετα συμπεράσματα... και ων ουκ έστιν αριθμός....) Ευτυχώς λοιπόν που την αλήθεια υπερασπίστηκε ο παπαΓιώργης, γιατί σ' αυτον δεν τολμούν αυτά τα φτηνά... και φυσικά ούτε τις δημαγωγίες, ούτε βέβαια τις δοκισησοφίες και εννοείται τους τραμπουκισμούς αυτού του είδους...

ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ
http://orthodoxia.forumup.gr/viewtopic.php?p=12712&mforum=orthodoxia#12712

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Πρίν λίγα χρόνια εις την κομμουνιστική Ρωσία, ημέρα της Αναστάσεως του Κυρίου, γινόταν ένα συνέδριο. ο κόσμος που παρακολουθούσε ήταν χιλιάδες...Το θέμα του συνεδρίου ήταν ότι δέν υπάρχει ανάσταση!!!

Λέγαν, λέγαν για ώρες ολόκληρες, ότι δέν υπάρχει Χριστός, η ανάσταση είναι ένα παραμύθι κτλ.
Κάποια στιγμή, όταν ο εκφωνητής τελείωσε την ομιλία, θα απαντούσε σε σχετικές απορίες. ένα ηλικιωμένο γεροντάκι σήκωσε το χέρι του και είπε" μπορώ να πώ κάτι και εγώ?"
-Βεβαίως σύντροφε, του απαντησαν.
Το γεροντάκι, σηκώθηκε και κούτσα - κούτσα πήγε προς το βήμα. Μόλις έφτασε πήρε το μικρόφωνο, κοπάνησε το χέρι με δύναμη και βροντοφώναξε με όλη του την δύναμη "ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ"
Kαι ακούστηκε από το πλήθος κάτω "ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ"...




 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ειναι η μόνη αλήθεια.

Ο Θυατείρων Γρηγόριος χαιρετίζει την επίσκεψη του Πάπα στη Βρετανία

Σύμφωνα με τα ξένα ΜΜΕ αλλά και τις ανταποκρίσεις ελληνικών ΜΜΕ την επίσκεψη του Πάπα στη Βρετανία εκτός των πολλών Προτεσταντών χαιρέτισε και ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Γρηγόριος σημειώνοντας ότι ελπίζει πως η επίσκεψη αυτή θα αποτελέσει μέρος της συνέχειας της διαδικασίας "... για τη βελτίωση των σχέσεων ανάμεσα σε εκείνους που ομολογούν το όνομα του Χριστού". Πιστό τέκνο του Φαναριώτικου Οικουμενισμού ο Μητροπολίτης Θυατείρων παρείχε πλήρη αναγνώριση στον Πάπα παρευρισκόμενος και στην παπική "λειτουργία" στην οποία συμμετείχαν και αρκετοί Προτεστάντες. Πλήρης οικουμενιστική σύγχυση.
Εν τω μεταξύ ο Πάπας δεν αρκέστηκε στη διαχριστιανική αναγνώριση που του παρείχαν Ορθόδοξοι και Προτεστάντες της Βρετανίας αλλά έσπευσε να καλλιεργήσει και τη διαθρησκειακή του παγκόσμια επιβολή. Συναντήθηκε και μίλησε με εκπροσώπους πολλών θρησκειών, μεταξύ αυτών με Εβραίους, Μουσουλμάνους, Ινδουϊστές και Σιχ. Από τη συνάντηση αυτή το παρακάτω video.



Από: ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Κατηγορίες Νεοημερολογιτών β'

2. Είναι «εκτός Εκκλησίας»


1. Ισχυρίζονται ακόμα οι Νεοημερολογίτες, ότι όσοι συνέχισαν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο είναι «εκτός Εκκλησίας»! Αποσχίστηκαν από την Εκκλησία! Επομένως, επειδή είναι «εκτός Εκκλησίας», δεν έχουν «αποστολική διαδοχή»! Και αφού δεν έχουν «αποστολική διαδοχή», λένε, ότι δεν έχουν ιερωσύνη και χάρη στα μυστήριά τους, γιατί «εκτός Εκκλησίας» δεν επενεργεί το Άγιο Πνεύμα.

α. Η απάντηση στον ισχυρισμό αυτό των Νεοημερολογιτών εξαρτάται από το ποια μερίδα, που χωρίστηκαν οι πιστοί στις 10 Μαρτίου το 1924, είναι η «Εκκλησία του Χριστού». Εάν «Εκκλησία του Χριστού» είναι οι Νεοημερολογίτες, τότε όσοι συνέχισαν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, αναγκαστικά είναι «εκτός Εκκλησίας», χωρίς ιερωσύνη και χάρη μυστηρίων!

Εάν όμως, «Εκκλησία του Χριστού» είναι όσοι ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, τότε αναγκαστικά οι Νεοημερολογίτες είναι «εκτός Εκκλησίας», χωρίς ιερωσύνη και χάρη μυστηρίων! Γιατί, όπως λέει ο Μέγας Βασίλειος αυτοί οι οποίοι αποστατούν από την Εκκλησία, δεν έχουν πια τη χάρη του αγίου Πνεύματος , γιατί σταματά η μετάδοσή της, επειδή διακόπτεται η αποστολική διαδοχή .



β. Το πρόβλημα και πάλι είναι το ποιοι είναι η Εκκλησία.

Εξηγήσαμε σ’ άλλο κεφάλαιο πιο πάνω, ότι μετά την «αποτείχιση» όσων συνέχισαν ν’ ακολουθούν το Παληό Ημερολόγιο έπρεπε να συνέλθει Σύνοδος Ορθοδόξων Επισκόπων να κρίνει αν η αλλαγή του Ημερολογίου το 1924 αποτελεί αιρετικό εγχείρημα καινοτόμων επισκόπων, οπότε σε μιά τέτοια περίπτωση, «εκτός Εκκλησίας» είναι αυτοί και όσοι «κοινωνούν» με αυτούς.

Πέραν τούτου, όσοι αποτειχίζονται από τον επίσκοπό τους, γιατί τον θεωρούν αιρετικό, δεν παύουν να είναι «εντός Εκκλησίας»!

Αν οι «αποτειχιζόμενοι» έχουν άδικο, π.χ. γιατί ο καταγγελθείς επίσκοπος δεν είναι αιρετικός, αυτό μόνο μιά Σύνοδος Ορθοδόξων επισκόπων μπορεί να το κρίνει. Τέτοια Σύνοδος όμως ποτέ δεν συγκλήθηκε. Η μη σύγκλησή της δεν λειτουργεί σε βάρος τους.



2. Θεωρούμε, ότι είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί «εκτός Εκκλησίας» αιφνίδια ένας πιστός μολονότι δεν έκανε τίποτε! Και για να το καταλάβουμε αυτό, θα χρησιμοποιήσουμε ένα απλό παράδειγμα.

Ας υποθέσουμε, ότι ένας τρίτος άνθρωπος, άσχετος και προς τις δύο μερίδες, άκουγε, ότι στις 9 Μαρτίου 1924, και όσοι άλλαξαν το ημερολόγιο και όσοι έμειναν πιστοί στο Παληό, ήταν μία Εκκλησία, όπως πράγματι ήμασταν. Αν άκουγε, ότι όλοι μαζί πήγαιναν στην ίδια εκκλησία και κοινωνούσαν από το ίδιο άγιο Ποτήριο. Αν άκουγε, ότι την άλλη μέρα το πρωί, έλεγε ένας που δέχτηκε το Νέο ημερολόγιο σ΄ αυτόν που έμεινε πιστός στο Παληό :

- Α! μέχρι εδώ. Από σήμερα είσαι «εκτός Εκκλησίας!

Κι’ αν άκουγε, τον άλλο που έμεινε πιστός στο Παληό να ρωτάει με απορία :

- Μα, γιατί; Τι έκανα, από χθες το βράδυ, μέχρι σήμερα το πρωί; Μέχρι χθες το βράδυ, μου έλεγες, πως κι’ οι δυό μας είμαστε μέλη της Εκκλησίας του Χριστού! Εγώ από χθες το βράδυ, που πήγα σπίτι μου κουρασμένος, έκανα την προσευχή μου και με αναπαυμένη τη συνείδησή μου κοιμήθηκα μέχρι το πρωί, δεν έκανα τίποτε! Πως ξημέρωσα και βρέθηκα εκτός Εκκλησίας;

Την απορία θα την έλυνε αυτός που δέχτηκε την αλλαγή του ημερολογίου, λέγοντάς του:

- Δεν ξέρεις, πως σήμερα έχουμε 23 του Μάρτη, κι’ όχι 10, όπως λες εσύ;!..

Θα μπορούσε ποτέ ένας λογικός άνθρωπος να θεωρήσει «εκτός Εκκλησίας» ένα χριστιανό, που δεν έκανε κάτι, για να αποκοπεί απ’ την Εκκλησία;

Γι’ αυτό ο ισχυρισμός των Νεοημερολογιτών, ότι είναι «εκτός Εκκλησίας» όσοι ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, μπορεί να ευσταθήσει μόνο, αν αποδειχθεί ότι αυτοί αποτελούν την «Μία Εκκλησία». Μπορούν όμως ν’ αποδείξουν κάτι τέτοιο, όταν όλα τα αντικειμενικά κριτήρια, που πρέπει να κρίνουν, είναι σε βάρος τους;


3. Είναι αιρετικοί

1. Για τη περίοδο, λοιπόν, 1924 – 1935 δεν υπάρχει θέμα χαρακτηρισμού όσων συνέχισαν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, ως αιρετικών! Η κατηγορία αυτή αποδόθηκε ύστερα από 40 περίπου χρόνια ! Θα πούμε, λοιπόν, λίγα λόγια, για την σοβαρότατη αυτή κατηγορία.

Όπως είπαμε προηγουμένως, η κατηγορία αυτή είναι μεταγενέστερη. Η πάγια επίσημη θέση της Νεοημερολογιτικής Εκκλησίας, κατά την περίοδο από το 1924 μέχρι το 1935, ήταν, και είναι ακόμη, ότι όσοι αρνήθηκαν να δεχτούν το Νέο ημερολόγιο, είναι «απείθαρχα τέκνα» της! Πολλές φορές μάλιστα Νεοημερολογίτες Ιεράρχες τόνισαν, ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι ούτε σχισματικοί, ούτε αιρετικοί! Και αυτό είναι σημαντικό, άσχετα για ποιούς λόγους λένε αυτά οι Νεοημερολογίτες επίσκοποι. Γιατί, πράγματι, υπάρχει κάποια κατάκριτη σκοπιμότητα, που λέγονται αυτά. Και η σκοπιμότητα αυτή είναι, το να στερηθούν όσοι συνέχισαν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, την έννομη προστασία του κράτους. Αυτό σημαίνει τα εξής:

Η Ελληνική Πολιτεία, τόσο από το Σύνταγμά της, όσο και από διεθνείς συνθήκες, που υπέγραψε, όπως είναι η Συνθήκη της Ρώμης για τα ανθρώπινα δικαιώματα μεταξύ των οποίων είναι και το δικαίωμα της ελευθερίας της θρησκευτικής συνειδήσεως, είναι υποχρεωμένη να παρέχει έννομη προστασία σε κάθε γνωστή θρησκεία, σε κάθε «κοινότητα» πιστών, άσχετα αν τα μέλη της κοινότητας αυτής, ή «εκκλησίας», είναι αιρετικοί, ή σχισματικοί. Αρκεί να μη διασαλεύουν την δημόσια τάξη. Εάν η Νεοημερολογίτικη Εκκλησία χαρακτήριζε όσους ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο ως «σχισματικούς», ή «αιρετικούς», η Πολιτεία θα ήταν υποχρεωμένη να τους παρέχει έννομη προστασία τουλάχιστον όση παρέχει στις άλλες θρησκείες και δόγματα. Στην περίπτωση αυτή δεν θα μπορούσε να γίνουν οι διωγμοί του 1950 και να ασκούνται ποικιλότροπες πιέσεις για να διαρρεύσουν προς τη μερίδα των Νεοημερολογιτών. Αλλά, αυτό είναι άλλο θέμα και δεν μπορούμε εδώ να επεκταθούμε περισσότερο.

2. Στη δεκαετία του 1970 άρχισε να υποστηρίζεται από μεμονωμένους Νεοημερολογίτες η άποψη ότι τάχα όσοι ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο είναι αιρετικοί. Τη θέση τους αυτή προσπαθούν να την στηρίξουν, στο ότι όσοι συνεχίζουν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο έχουν αναγάγει σε δόγματα πίστεως και όρους σωτηρίας πράγματα δευτερεύοντα, όπως είναι το ημερολόγιο.

Η άποψη αυτή δεν είναι σωστή. Όσοι ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, ποτέ δεν υποστήριξαν κάτι τέτοιο! Οι άνθρωποι αυτοί συνεχίζουν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, για να μη «φραγκέψουν»! Δεν προσχωρούν στο Νέο ημερολόγιο από σεβασμό και υπακοή στις αποφάσεις των Συνόδων και των Πατέρων, που απαγορεύουν κάθε ανεπίτρεπτο νεωτερισμό στην Εκκλησία!

Όσοι ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, μπορεί ίσως να κατηγορηθούν για ένα σωρό άλλα πράγματα, παρεκτός από θέματα Ορθοδόξου πίστεως. Μέχρι σήμερα, τουλάχιστον, η Εκκλησία όσων ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, δεν μπορεί να κατηγορηθεί ως αιρετική! Μπορεί να υπήρξαν, ή να υπάρχουν μεμονωμένα άτομα, τα οποία υποστήριξαν ή υποστηρίζουν, κακόδοξες θέσεις. Αυτά όμως, συνήθως αποδοκιμάζονται, ή αποδοκιμάστηκαν απ’ όσους ανήκουν στο χώρο τους.

3. Το περίεργο όμως, σ’ όλη αυτή την υπόθεση είναι, ότι οι Νεοημερολογίτες επίσκοποι υποστηρίζουν από το άλλο μέρος, ότι οι Λατίνοι δεν είναι αιρετικοί! Ότι ο Πάπας είναι ο πρεσβύτερος αδελφός τους! Ότι οι παπικοί έχουν ιερωσύνη και μυστήρια! Και οι εκκλησιαστικοί ηγέτες τους συμπροσεύχονται και συλλειτουργούν μαζί τους!

Είναι χαρακτηριστικό, ότι στη Νεοημερολογίτικη Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος του 2002, όταν τέθηκε θέμα των Λατίνων, όλοι οι Νεοημερολογίτες επίσκοποι, πλην δύο ή τριών, τάχτηκαν με την άποψη ότι οι παπικοί δεν είναι αιρετικοί! Ότι έχουν ιερωσύνη και χάρη μυστηρίων κλπ

Δεν είναι δυνατό από Νεοημερολογίτικης σκοπιάς να υποστηρίζεται, ότι οι παπικοί δεν είναι αιρετικοί, ότι έχουν ιερωσύνη και χάρη στα μυστήριά τους και από το άλλο μέρος να κατηγορούνται ως αιρετικοί όσοι συνεχίζουν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο! Αυτό είναι τερατώδες!

Βεβαίως, μεταξύ Νεοημερολογιτών και Παλαιοημερολογιτών υπάρχει αίρεση.

Aν δεν υπήρχε αίρεση, δεν θα εγίνετο το σχίσμα. Η αίρεση όμως αυτή, δεν είναι με το μέρος όσων έμειναν πιστοί στο Παληό Ημερολόγιο. Είναι ασφαλώς, με το μέρος όσων το άλλαξαν.


Α. Οι Νεοημερολογίτες δέχονται την αίρεση του Οικουμενισμού!

1. Το, ότι ο Οικουμενισμός είναι αίρεση, το λένε οι ίδιοι οι οπαδοί του Νέου ! Μάλιστα, τα πιο πύρινα άρθρα εναντίον του, τα έχουν γράψει κατά καιρούς οι συντηρητικοί Νεοημερολογίτες!

Οι ίδιοι δέχονται, ότι ο Οικουμενισμός έχει αλώσει την Εκκλησία του Νέου Ημερολογίου. Οι ανώτατοι εκπρόσωποί της είναι διακεκριμένα στελέχη του! Ενώ όμως, λένε τις αλήθειες αυτές, ακολουθούν πιστά τους εκκλησιαστικούς αυτούς ηγέτες, που είναι τα πρωτοπαλίκαρα του Οικουμενισμού! Τους μνημονεύουν και έχουν «κοινωνία» μαζί τους! Μάλιστα, οι λεγόμενοι «γεροντάδες», που υπάρχουν στην Εκκλησία του Νέου, για να κατασιγάσουν τις ανησυχίες των πνευματικών τους τέκνων, τους λένε : «Ακόμα, ένα βήμα αν κάνουν οι ποιμένες μας, θα δείτε τι έχει να γίνει»! Και φυσικά, γίνονται εκατοντάδες βήματα στον Οικουμενισμό από τότε που κάνουν τις άσφαιρες αυτές «διακηρύξεις», και ποτέ δεν γίνεται τίποτε!

Οι Νεοημερολογίτες δεν θέλουν να παραδεχτούν, ότι ο πιστός που μνημονεύει και «κοινωνεί» με αιρετικό επίσκοπο είναι και αυτός αιρετικός! Βαυκαλίζονται με την ιδέα, ότι είναι Ορθόδοξοι, επειδή είναι αντίθετοι στα όσα διδάσκει ο Οικουμενισμός! Εξαντλούν τον ορθόδοξο ζήλο τους στις διαμαρτυρίες τους για κάποιες οικουμενιστικές δηλώσεις, ή εκδηλώσεις των ποιμένων τους!

Όσο όμως και να φωνάζει κάποιος, όταν «κοινωνεί» με αιρετικό επίσκοπο, είναι και αυτός αιρετικός!

Και αυτό έπαθαν όσοι «κοινωνούν» με τους Οικουμενιστές Πατριάρχες, Αρχιεπισκόπους, Επισκόπους και Ιερείς! Μένουν με τις «διαμαρτυρίες» τους, οι οποίες δεν φοβίζουν σε τίποτε τους κακόδοξους ποιμένες τους! Τους φοβίζουν, όσο φοβίζουν έναν άνθρωπο, τα γαβγίσματα των σκύλων! Κάτι ξέρει όμως ο λαός, που λέει «σκυλιά που γαβγίζουν, δεν δαγκώνουν»! Αυτό συμβαίνει και με όσους αρκούνται μόνο σε διαμαρτυρίες!

Οι Ιεροί Κανόνες απαιτούν «παύση της κοινωνίας» από τους αιρετικούς επισκόπους, Αρχιεπισκόπους και Πατριάρχες! Αυτό φοβίζει τους εντός της Εκκλησίας αιρετικούς ποιμένες!

Ακόμα, και όταν τρεις επίσκοποι, ο Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος, ο Φλωρίνης Αυγουστίνος και ο Παραμυθιάς Παύλος το 1970 έπαυσαν το μνημόσυνό του Αθηναγόρα, αυτό δεν τον φόβισε! Ποιος ήταν ο λόγος; ΄Ηταν, το ότι οι τρεις αυτοί επίσκοποι εξακολούθησαν να έχουν «κοινωνία», με όσους «κοινωνούσαν» με τον αιρετικό Αθηναγόρα! Οι τρεις αυτοί επίσκοποι έκαναν μισό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, την αποτείχιση! Ολόκληρο βήμα θα ήταν να είχαν παύση την «κοινωνία» και με όσους «κοινωνούσαν» με τον Αθηναγόρα!


2. Η αίρεση του Οικουμενισμού έγκειται στο ότι εξισώνει την αλήθεια της Ορθοδοξίας με το ψέμα της κακοδοξίας. Ισοπεδώνει Πίστη που αποκάλυψε ο Θεός στους Προφήτες, Αποστόλους και Αγίους, με τις ψευδολογίες των ψευδοπροφητών και των ψευδοδιδασκάλων, «του κοσμοκράτορος του σκότους του αιώνος τούτου»! Ο Οικουμενισμός διδάσκει ότι η «Μία αγία καθολική και αποστολική» Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού, είναι ακριβώς το ίδιο, όπως είναι κάθε μια απ’ τις τόσες αιρέσεις, που δημιούργησαν οι διάφοροι κατά καιρούς αιρετικοί!

Για το λόγο αυτό η συμμετοχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» είναι εκ προοιμίου αδιανόητη και απαράδεκτη! Πως είναι δυνατόν να πιστεύει κάποιος ότι η Εκκλησία του είναι η μόνη αληθινή Εκκλησία και ταυτόχρονα να ανέχεται η Εκκλησία του αυτή να μετέχει σ’ ένα οργανισμό, ως μία απ’ τις πολλές Εκκλησίες, που αναγνωρίζουν ότι κατέχουν μέρος της αλήθειας κι’ αγωνίζονται να ιδρύσουν εκ νέου την απολεσθείσα «Μία αγία καθολική και αποστολική» Εκκλησία!

Σ’ αυτό το καταγώγιο των αιρέσεων, το λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών» μετέχουν όλα τα Πατριαρχεία και οι Εκκλησίες των καινοτόμων Νεοημερολογιτών! Δεν μετέχει όμως ο αιρετικός Πάπας, επειδή τούτο θίγει την εκκλησιολογία του! ΄Εχει άδικο, αν κάποιος ισχυρισθεί ότι στη μέλλουσα κρίση τους Νεοημερολογίτες στο ζήτημα αυτό της πίστεως θα τους κρίνει ο Πάπας και οι Φράγκοι, που αρνήθηκαν να μετέχουν σ’ αυτό!

Έτσι, φθάσαμε στην «ένωση με τον Πάπα», στα συλλείτουργά τους μ’ αυτόν , την έλευση του στη Ελλάδα και το ολοκληρωτικό «φράγκεμα», όσων δέχτηκαν το φράγκικο Ημερολόγιο, χωρίς κανένας Επίσκοπος, άλλος κληρικός, μοναχός, θεολόγος ή άλλος λαϊκός να διαχωρίζει σήμερα τη θέση του από την «κοινωνία» με τους αιρετικούς Λατινόφρονες! Όλοι οι πιό πάνω, εγκωμιάζουν μεν τους Πατέρες και τους άλλους αγίους που πολέμησαν τις αιρέσεις και αποτειχίστηκαν από αιρετικούς επισκόπους, δεν μιμούνται όμως το παράδειγμά τους !

Ο Οικουμενισμός δεν νοθεύει μόνο τα δόγματα της Πίστεως της Εκκλησίας. Νοθεύει και αυτό το Αγιολόγιό της, κατατάσσοντας σ΄ αυτό αφερέγγυα πρόσωπα, τα οποία προσπαθεί να επιβάλλει στην Εκκλησία να τιμά ως αγίους.


Αυτά τα αφερέγγυα πρόσωπα, πολλές φορές δεν έχουν καμιά σχέση με την αγιότητα, την οποία ευρίσκει κανείς στην Ορθοδοξία μεταξύ των προσώπων, που αξιώθηκαν να φτάσουν στη «θεωρία» του Θεού, δηλαδή το «φωτισμό» και τη «θέωση». Αντί τέτοιων μορφών της Εκκλησίας ο Οικουμενισμός προβάλλει ως αγίους ακόμα και αιρετικούς, ευσεβιστές, Οικουμενιστές και μασόνους, όπως τον Εθνομάρτυρα Χρυσόστομο Σμύρνης κ.ά.!

Ο λόγος για τον οποίο ο Οικουμενισμός νοθεύει το Ορθόδοξο Αγιολόγιο είναι το ότι για μας τους Ορθοδόξους οι άγιοι είναι οι απλανείς οδηγοί της σωτηρίας μας, η οποία βασίζεται στην Ορθή Πίστη και Ορθή ζωή. Είναι δεδομένο, λοιπόν, ότι ό,τι πιστεύει ή διδάσκει ένας άγιος είναι ορθό και ότι αυτό πρέπει να πιστεύουν κι’ οι πιστοί. Για το λόγο αυτό το Αγιολόγιο είναι η σπονδυλική στήλη της Ορθόδοξης θεολογίας.

Όταν, επομένως εισάγεται στο Ορθόδοξο Αγιολόγιο ένα αφερέγγυο πρόσωπο, που ήταν Οικουμενιστής, αιρετικός, μασόνος κλπ., αυτό σημαίνει ότι κι’ οι πιστοί μπορούν να είναι αιρετικοί, Οικουμενιστές, μασόνοι κλπ. Και να γίνουν άγιοι! Έτσι ο Οικουμενισμός εκθεμελιώνει το φρούριο της Ορθοδοξίας, με την «ευγενική» συνδρομή και βοήθεια του λεγόμενου Οικουμενικού Πατριαρχείου, το όποιο αφειδώς ανακηρύττει «αγίους», χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τα αγιοπατερικά κριτήρια για την ανακήρυξη κάποιου προσώπου ως αγίου.

(Συνεχίζεται)

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ
Παληό και Νέο ημερολόγιο



               












































Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Η υποδόρια εμφύτευση RFID microchip δεν είναι τόσο μακρυά όσο φαντάζεστε!

Βέβαια τα εμφυτεύσιμα microchip που φαίνονται στα πιο κάτω video ανήκουν στην προηγούμενη γενιά των συστημάτων παρακολούθησης και ελέγχου της ελευθερίας του ατόμου .

Η σημερινή τεχνολογία, είτε χρησιμοποιώντας απείρως μικρότερα microchips, είτε δια του υποδόριου βιο-χαράγματος, με εξελιγμένες συσκευές laser και χρήση της νανοβιοτεχνολογίας, ", έχει υπεραπλουστεύσει την όλη διαδικασία.

Αφορμή για την παρούσα ανάρτηση ήταν το e-mail της φίλης Χριστίνας, με το οποίο μας ενημέρωσε για την ύπαρξη ενός διαφημιστικού spot της Healthlink στο οποίο προβάλλονται τα πλεονεκτήματα της εμφύτευσης του RFID microchip σε άτομα τα οποία θέλουμε να παρακολουθούμε που βρίσκονται αναπάσα στιγμή ,να καταγράφεται αυτόματα το ιατρικό τους ιστορικό κλπ.

Με το ίδιο σκεπτικό σύντομα η Ελληνική κυβέρνηση θα μας προβάλλει διαφημιστικά spots στα οποία θα παρουσιάζει με την κατάλληλη σκηνοθεσία τα οφέλη και τα προτερήματα της χρήσης της "Κάρτας του Πολίτη" στην οποία όπως δήλωσε ο πρωθυπουργός, θα αποτυπώνονται τα ΠΑΝΤΑ .

Φυσικά το δικό της microchip , θα είναι πολύ πιο σύγρονο και λειτουργικό απο αυτά που θα δείτε στα videos, ώστε να μπορεί να "συνεργάζετα" άψογα με όλα τα παγκόσμια ,επίγεια και δορυφορικά, συστήματα παρακολούθησης ,ελέγχου , καταγραφής και επεξεργασίας πληροφοριών και δεδομένων.

Εννοείται ότι η "Κάρτα του Πολίτη" με το ενσωματωμένο microchip, θα είναι ένα σύντομο μεταβατικό στάδιο "εξοικείωσης" με την τεχνολογία και την φιλοσοφία της "ηλεκτρονικής διακυβέρνησης" του "Μεγάλου Αδελφού",διότι μετά απο αυτήν θα εφαρμοστεί η εμφύτευση του microchip ή το υποδόριο "βιο-χάραγμα"στο χέρι ή στο μέτωπο .





από ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ

Φιλορθόδοξος Ένωσις“Κοσµάς Φλαµιάτος”, Αρνείται να κατονομάσει τους ηγέτες του Οικουμενισμού ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος

Δευτερολογία προς τον σιωπώντα Μητρ Ναυπάκτου

Από: ΑΚΤΙΝΕΣ

Βιέννη: Από την επίσκεψη του Σέρβου Πατριάρχη στην συνέχιση του Διαλόγου Ορθοδόξων - Παπικών

Η Βιέννη τις μέρες αυτές γίνεται το κέντρο της προώθησης των σχέσεων Ορθοδόξων και Παπικών με πρωτοβουλίες τόσο των Παπικών όσο και των Οικουμενιστών. Η επίσκεψη του Πατριάρχη της Σερβίας Ειρηναίου στη Βιέννη πραγματοποιείται λίγες μέρες μόνο πριν τη συνεδρίαση της Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών (Παπικών) στην ίδια πόλη. Οι παπικές τιμές προς το Σέρβο Πατριάρχη, οι δηλώσεις για κοινή προσπάθεια με τους Παπικούς στο δρόμο προς την ένωση, ο άκρατος φιλοπαπισμός είναι οικουμενιστικές πράξεις που αληθινά ευφραίνουν τους Παπικούς που βλέπουν τους Οικουμενιστές ολοπρόθυμα να υποκλίνονται στην «αδελφή Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία». Και ενώ ο Πατριάρχης της Σερβίας παίρνει το δρόμο της επιστροφής από τη Βιέννη προς το Βελιγράδι, έχοντας αφήσει πλήρως ικανοποιημένους τους Παπικούς που αναγνώρισαν στο πρόσωπό του ένα γνήσιο εκπρόσωπο του φιλοπαπικού οικουμενισμού, σε λιγότερο από μία εβδομάδα τα βήματα των συμμετεχόντων στη Μικτή Επιτροπή Θεολογικού Διαλόγου θα τους οδηγήσουν στη Βιέννη......

Εκεί με επικεφαλής τον Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη θα προσπαθήσουν να «λύσουν το πρόβλημα» του παπικού πρωτείου, αναζητώντας κοινά αποδεκτές ερμηνείες του, λες και η παπική κακοδοξία μπορεί να χωρέσει μέσα στην Ορθόδοξη Θεολογία των Αγίων Πατέρων που καταδίκασε την αίρεση του Παπισμού, μεταξύ των άλλων και για αυτή την κακόδοξη παπική απαίτηση αναγνώρισης πρωτείου στον Πάπα. Οι Παπικοί τόσο της Βιέννης όσο και του Βατικανού θα καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να πετύχουν την αποδοχή του «πρωτείου» από τους Ορθόδοξους. Και όπως φαίνεται οι συμμετέχοντες στο Διάλογο, από την πλευρά των Ορθοδόξων, δεν κρατούν σταθερή γραμμή απόρριψης της παπικής αυτής αξιώσεως. Τα μέχρι σήμερα υπογραφέντα κοινά κείμενα της Μικτής Επιτροπής Διαλόγου αποδεικνύουν την σταδιακή υποχωρητικότητα των Ορθοδόξων μελών ενώπιον των παπικών αξιώσεων. Έγκριτοι θεολόγοι και κληρικοί έχουν επισημάνει το πλήθος των ανορθόδοξων θέσεων που εμπεριέχονται στα κείμενα αυτά. Αυτή τη φορά στη Βιέννη ετοιμάζεται ένα ακόμη τέτοιο κείμενο, με το οποίο θα βρεθεί η «συμβιβαστική» θεολογία του πρωτείου;

Από: ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ