Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Κατηγορίες Νεοημερολογιτών β'

2. Είναι «εκτός Εκκλησίας»


1. Ισχυρίζονται ακόμα οι Νεοημερολογίτες, ότι όσοι συνέχισαν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο είναι «εκτός Εκκλησίας»! Αποσχίστηκαν από την Εκκλησία! Επομένως, επειδή είναι «εκτός Εκκλησίας», δεν έχουν «αποστολική διαδοχή»! Και αφού δεν έχουν «αποστολική διαδοχή», λένε, ότι δεν έχουν ιερωσύνη και χάρη στα μυστήριά τους, γιατί «εκτός Εκκλησίας» δεν επενεργεί το Άγιο Πνεύμα.

α. Η απάντηση στον ισχυρισμό αυτό των Νεοημερολογιτών εξαρτάται από το ποια μερίδα, που χωρίστηκαν οι πιστοί στις 10 Μαρτίου το 1924, είναι η «Εκκλησία του Χριστού». Εάν «Εκκλησία του Χριστού» είναι οι Νεοημερολογίτες, τότε όσοι συνέχισαν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, αναγκαστικά είναι «εκτός Εκκλησίας», χωρίς ιερωσύνη και χάρη μυστηρίων!

Εάν όμως, «Εκκλησία του Χριστού» είναι όσοι ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, τότε αναγκαστικά οι Νεοημερολογίτες είναι «εκτός Εκκλησίας», χωρίς ιερωσύνη και χάρη μυστηρίων! Γιατί, όπως λέει ο Μέγας Βασίλειος αυτοί οι οποίοι αποστατούν από την Εκκλησία, δεν έχουν πια τη χάρη του αγίου Πνεύματος , γιατί σταματά η μετάδοσή της, επειδή διακόπτεται η αποστολική διαδοχή .



β. Το πρόβλημα και πάλι είναι το ποιοι είναι η Εκκλησία.

Εξηγήσαμε σ’ άλλο κεφάλαιο πιο πάνω, ότι μετά την «αποτείχιση» όσων συνέχισαν ν’ ακολουθούν το Παληό Ημερολόγιο έπρεπε να συνέλθει Σύνοδος Ορθοδόξων Επισκόπων να κρίνει αν η αλλαγή του Ημερολογίου το 1924 αποτελεί αιρετικό εγχείρημα καινοτόμων επισκόπων, οπότε σε μιά τέτοια περίπτωση, «εκτός Εκκλησίας» είναι αυτοί και όσοι «κοινωνούν» με αυτούς.

Πέραν τούτου, όσοι αποτειχίζονται από τον επίσκοπό τους, γιατί τον θεωρούν αιρετικό, δεν παύουν να είναι «εντός Εκκλησίας»!

Αν οι «αποτειχιζόμενοι» έχουν άδικο, π.χ. γιατί ο καταγγελθείς επίσκοπος δεν είναι αιρετικός, αυτό μόνο μιά Σύνοδος Ορθοδόξων επισκόπων μπορεί να το κρίνει. Τέτοια Σύνοδος όμως ποτέ δεν συγκλήθηκε. Η μη σύγκλησή της δεν λειτουργεί σε βάρος τους.



2. Θεωρούμε, ότι είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί «εκτός Εκκλησίας» αιφνίδια ένας πιστός μολονότι δεν έκανε τίποτε! Και για να το καταλάβουμε αυτό, θα χρησιμοποιήσουμε ένα απλό παράδειγμα.

Ας υποθέσουμε, ότι ένας τρίτος άνθρωπος, άσχετος και προς τις δύο μερίδες, άκουγε, ότι στις 9 Μαρτίου 1924, και όσοι άλλαξαν το ημερολόγιο και όσοι έμειναν πιστοί στο Παληό, ήταν μία Εκκλησία, όπως πράγματι ήμασταν. Αν άκουγε, ότι όλοι μαζί πήγαιναν στην ίδια εκκλησία και κοινωνούσαν από το ίδιο άγιο Ποτήριο. Αν άκουγε, ότι την άλλη μέρα το πρωί, έλεγε ένας που δέχτηκε το Νέο ημερολόγιο σ΄ αυτόν που έμεινε πιστός στο Παληό :

- Α! μέχρι εδώ. Από σήμερα είσαι «εκτός Εκκλησίας!

Κι’ αν άκουγε, τον άλλο που έμεινε πιστός στο Παληό να ρωτάει με απορία :

- Μα, γιατί; Τι έκανα, από χθες το βράδυ, μέχρι σήμερα το πρωί; Μέχρι χθες το βράδυ, μου έλεγες, πως κι’ οι δυό μας είμαστε μέλη της Εκκλησίας του Χριστού! Εγώ από χθες το βράδυ, που πήγα σπίτι μου κουρασμένος, έκανα την προσευχή μου και με αναπαυμένη τη συνείδησή μου κοιμήθηκα μέχρι το πρωί, δεν έκανα τίποτε! Πως ξημέρωσα και βρέθηκα εκτός Εκκλησίας;

Την απορία θα την έλυνε αυτός που δέχτηκε την αλλαγή του ημερολογίου, λέγοντάς του:

- Δεν ξέρεις, πως σήμερα έχουμε 23 του Μάρτη, κι’ όχι 10, όπως λες εσύ;!..

Θα μπορούσε ποτέ ένας λογικός άνθρωπος να θεωρήσει «εκτός Εκκλησίας» ένα χριστιανό, που δεν έκανε κάτι, για να αποκοπεί απ’ την Εκκλησία;

Γι’ αυτό ο ισχυρισμός των Νεοημερολογιτών, ότι είναι «εκτός Εκκλησίας» όσοι ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, μπορεί να ευσταθήσει μόνο, αν αποδειχθεί ότι αυτοί αποτελούν την «Μία Εκκλησία». Μπορούν όμως ν’ αποδείξουν κάτι τέτοιο, όταν όλα τα αντικειμενικά κριτήρια, που πρέπει να κρίνουν, είναι σε βάρος τους;


3. Είναι αιρετικοί

1. Για τη περίοδο, λοιπόν, 1924 – 1935 δεν υπάρχει θέμα χαρακτηρισμού όσων συνέχισαν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, ως αιρετικών! Η κατηγορία αυτή αποδόθηκε ύστερα από 40 περίπου χρόνια ! Θα πούμε, λοιπόν, λίγα λόγια, για την σοβαρότατη αυτή κατηγορία.

Όπως είπαμε προηγουμένως, η κατηγορία αυτή είναι μεταγενέστερη. Η πάγια επίσημη θέση της Νεοημερολογιτικής Εκκλησίας, κατά την περίοδο από το 1924 μέχρι το 1935, ήταν, και είναι ακόμη, ότι όσοι αρνήθηκαν να δεχτούν το Νέο ημερολόγιο, είναι «απείθαρχα τέκνα» της! Πολλές φορές μάλιστα Νεοημερολογίτες Ιεράρχες τόνισαν, ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι ούτε σχισματικοί, ούτε αιρετικοί! Και αυτό είναι σημαντικό, άσχετα για ποιούς λόγους λένε αυτά οι Νεοημερολογίτες επίσκοποι. Γιατί, πράγματι, υπάρχει κάποια κατάκριτη σκοπιμότητα, που λέγονται αυτά. Και η σκοπιμότητα αυτή είναι, το να στερηθούν όσοι συνέχισαν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, την έννομη προστασία του κράτους. Αυτό σημαίνει τα εξής:

Η Ελληνική Πολιτεία, τόσο από το Σύνταγμά της, όσο και από διεθνείς συνθήκες, που υπέγραψε, όπως είναι η Συνθήκη της Ρώμης για τα ανθρώπινα δικαιώματα μεταξύ των οποίων είναι και το δικαίωμα της ελευθερίας της θρησκευτικής συνειδήσεως, είναι υποχρεωμένη να παρέχει έννομη προστασία σε κάθε γνωστή θρησκεία, σε κάθε «κοινότητα» πιστών, άσχετα αν τα μέλη της κοινότητας αυτής, ή «εκκλησίας», είναι αιρετικοί, ή σχισματικοί. Αρκεί να μη διασαλεύουν την δημόσια τάξη. Εάν η Νεοημερολογίτικη Εκκλησία χαρακτήριζε όσους ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο ως «σχισματικούς», ή «αιρετικούς», η Πολιτεία θα ήταν υποχρεωμένη να τους παρέχει έννομη προστασία τουλάχιστον όση παρέχει στις άλλες θρησκείες και δόγματα. Στην περίπτωση αυτή δεν θα μπορούσε να γίνουν οι διωγμοί του 1950 και να ασκούνται ποικιλότροπες πιέσεις για να διαρρεύσουν προς τη μερίδα των Νεοημερολογιτών. Αλλά, αυτό είναι άλλο θέμα και δεν μπορούμε εδώ να επεκταθούμε περισσότερο.

2. Στη δεκαετία του 1970 άρχισε να υποστηρίζεται από μεμονωμένους Νεοημερολογίτες η άποψη ότι τάχα όσοι ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο είναι αιρετικοί. Τη θέση τους αυτή προσπαθούν να την στηρίξουν, στο ότι όσοι συνεχίζουν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο έχουν αναγάγει σε δόγματα πίστεως και όρους σωτηρίας πράγματα δευτερεύοντα, όπως είναι το ημερολόγιο.

Η άποψη αυτή δεν είναι σωστή. Όσοι ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, ποτέ δεν υποστήριξαν κάτι τέτοιο! Οι άνθρωποι αυτοί συνεχίζουν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, για να μη «φραγκέψουν»! Δεν προσχωρούν στο Νέο ημερολόγιο από σεβασμό και υπακοή στις αποφάσεις των Συνόδων και των Πατέρων, που απαγορεύουν κάθε ανεπίτρεπτο νεωτερισμό στην Εκκλησία!

Όσοι ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, μπορεί ίσως να κατηγορηθούν για ένα σωρό άλλα πράγματα, παρεκτός από θέματα Ορθοδόξου πίστεως. Μέχρι σήμερα, τουλάχιστον, η Εκκλησία όσων ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, δεν μπορεί να κατηγορηθεί ως αιρετική! Μπορεί να υπήρξαν, ή να υπάρχουν μεμονωμένα άτομα, τα οποία υποστήριξαν ή υποστηρίζουν, κακόδοξες θέσεις. Αυτά όμως, συνήθως αποδοκιμάζονται, ή αποδοκιμάστηκαν απ’ όσους ανήκουν στο χώρο τους.

3. Το περίεργο όμως, σ’ όλη αυτή την υπόθεση είναι, ότι οι Νεοημερολογίτες επίσκοποι υποστηρίζουν από το άλλο μέρος, ότι οι Λατίνοι δεν είναι αιρετικοί! Ότι ο Πάπας είναι ο πρεσβύτερος αδελφός τους! Ότι οι παπικοί έχουν ιερωσύνη και μυστήρια! Και οι εκκλησιαστικοί ηγέτες τους συμπροσεύχονται και συλλειτουργούν μαζί τους!

Είναι χαρακτηριστικό, ότι στη Νεοημερολογίτικη Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος του 2002, όταν τέθηκε θέμα των Λατίνων, όλοι οι Νεοημερολογίτες επίσκοποι, πλην δύο ή τριών, τάχτηκαν με την άποψη ότι οι παπικοί δεν είναι αιρετικοί! Ότι έχουν ιερωσύνη και χάρη μυστηρίων κλπ

Δεν είναι δυνατό από Νεοημερολογίτικης σκοπιάς να υποστηρίζεται, ότι οι παπικοί δεν είναι αιρετικοί, ότι έχουν ιερωσύνη και χάρη στα μυστήριά τους και από το άλλο μέρος να κατηγορούνται ως αιρετικοί όσοι συνεχίζουν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο! Αυτό είναι τερατώδες!

Βεβαίως, μεταξύ Νεοημερολογιτών και Παλαιοημερολογιτών υπάρχει αίρεση.

Aν δεν υπήρχε αίρεση, δεν θα εγίνετο το σχίσμα. Η αίρεση όμως αυτή, δεν είναι με το μέρος όσων έμειναν πιστοί στο Παληό Ημερολόγιο. Είναι ασφαλώς, με το μέρος όσων το άλλαξαν.


Α. Οι Νεοημερολογίτες δέχονται την αίρεση του Οικουμενισμού!

1. Το, ότι ο Οικουμενισμός είναι αίρεση, το λένε οι ίδιοι οι οπαδοί του Νέου ! Μάλιστα, τα πιο πύρινα άρθρα εναντίον του, τα έχουν γράψει κατά καιρούς οι συντηρητικοί Νεοημερολογίτες!

Οι ίδιοι δέχονται, ότι ο Οικουμενισμός έχει αλώσει την Εκκλησία του Νέου Ημερολογίου. Οι ανώτατοι εκπρόσωποί της είναι διακεκριμένα στελέχη του! Ενώ όμως, λένε τις αλήθειες αυτές, ακολουθούν πιστά τους εκκλησιαστικούς αυτούς ηγέτες, που είναι τα πρωτοπαλίκαρα του Οικουμενισμού! Τους μνημονεύουν και έχουν «κοινωνία» μαζί τους! Μάλιστα, οι λεγόμενοι «γεροντάδες», που υπάρχουν στην Εκκλησία του Νέου, για να κατασιγάσουν τις ανησυχίες των πνευματικών τους τέκνων, τους λένε : «Ακόμα, ένα βήμα αν κάνουν οι ποιμένες μας, θα δείτε τι έχει να γίνει»! Και φυσικά, γίνονται εκατοντάδες βήματα στον Οικουμενισμό από τότε που κάνουν τις άσφαιρες αυτές «διακηρύξεις», και ποτέ δεν γίνεται τίποτε!

Οι Νεοημερολογίτες δεν θέλουν να παραδεχτούν, ότι ο πιστός που μνημονεύει και «κοινωνεί» με αιρετικό επίσκοπο είναι και αυτός αιρετικός! Βαυκαλίζονται με την ιδέα, ότι είναι Ορθόδοξοι, επειδή είναι αντίθετοι στα όσα διδάσκει ο Οικουμενισμός! Εξαντλούν τον ορθόδοξο ζήλο τους στις διαμαρτυρίες τους για κάποιες οικουμενιστικές δηλώσεις, ή εκδηλώσεις των ποιμένων τους!

Όσο όμως και να φωνάζει κάποιος, όταν «κοινωνεί» με αιρετικό επίσκοπο, είναι και αυτός αιρετικός!

Και αυτό έπαθαν όσοι «κοινωνούν» με τους Οικουμενιστές Πατριάρχες, Αρχιεπισκόπους, Επισκόπους και Ιερείς! Μένουν με τις «διαμαρτυρίες» τους, οι οποίες δεν φοβίζουν σε τίποτε τους κακόδοξους ποιμένες τους! Τους φοβίζουν, όσο φοβίζουν έναν άνθρωπο, τα γαβγίσματα των σκύλων! Κάτι ξέρει όμως ο λαός, που λέει «σκυλιά που γαβγίζουν, δεν δαγκώνουν»! Αυτό συμβαίνει και με όσους αρκούνται μόνο σε διαμαρτυρίες!

Οι Ιεροί Κανόνες απαιτούν «παύση της κοινωνίας» από τους αιρετικούς επισκόπους, Αρχιεπισκόπους και Πατριάρχες! Αυτό φοβίζει τους εντός της Εκκλησίας αιρετικούς ποιμένες!

Ακόμα, και όταν τρεις επίσκοποι, ο Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος, ο Φλωρίνης Αυγουστίνος και ο Παραμυθιάς Παύλος το 1970 έπαυσαν το μνημόσυνό του Αθηναγόρα, αυτό δεν τον φόβισε! Ποιος ήταν ο λόγος; ΄Ηταν, το ότι οι τρεις αυτοί επίσκοποι εξακολούθησαν να έχουν «κοινωνία», με όσους «κοινωνούσαν» με τον αιρετικό Αθηναγόρα! Οι τρεις αυτοί επίσκοποι έκαναν μισό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, την αποτείχιση! Ολόκληρο βήμα θα ήταν να είχαν παύση την «κοινωνία» και με όσους «κοινωνούσαν» με τον Αθηναγόρα!


2. Η αίρεση του Οικουμενισμού έγκειται στο ότι εξισώνει την αλήθεια της Ορθοδοξίας με το ψέμα της κακοδοξίας. Ισοπεδώνει Πίστη που αποκάλυψε ο Θεός στους Προφήτες, Αποστόλους και Αγίους, με τις ψευδολογίες των ψευδοπροφητών και των ψευδοδιδασκάλων, «του κοσμοκράτορος του σκότους του αιώνος τούτου»! Ο Οικουμενισμός διδάσκει ότι η «Μία αγία καθολική και αποστολική» Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού, είναι ακριβώς το ίδιο, όπως είναι κάθε μια απ’ τις τόσες αιρέσεις, που δημιούργησαν οι διάφοροι κατά καιρούς αιρετικοί!

Για το λόγο αυτό η συμμετοχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» είναι εκ προοιμίου αδιανόητη και απαράδεκτη! Πως είναι δυνατόν να πιστεύει κάποιος ότι η Εκκλησία του είναι η μόνη αληθινή Εκκλησία και ταυτόχρονα να ανέχεται η Εκκλησία του αυτή να μετέχει σ’ ένα οργανισμό, ως μία απ’ τις πολλές Εκκλησίες, που αναγνωρίζουν ότι κατέχουν μέρος της αλήθειας κι’ αγωνίζονται να ιδρύσουν εκ νέου την απολεσθείσα «Μία αγία καθολική και αποστολική» Εκκλησία!

Σ’ αυτό το καταγώγιο των αιρέσεων, το λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών» μετέχουν όλα τα Πατριαρχεία και οι Εκκλησίες των καινοτόμων Νεοημερολογιτών! Δεν μετέχει όμως ο αιρετικός Πάπας, επειδή τούτο θίγει την εκκλησιολογία του! ΄Εχει άδικο, αν κάποιος ισχυρισθεί ότι στη μέλλουσα κρίση τους Νεοημερολογίτες στο ζήτημα αυτό της πίστεως θα τους κρίνει ο Πάπας και οι Φράγκοι, που αρνήθηκαν να μετέχουν σ’ αυτό!

Έτσι, φθάσαμε στην «ένωση με τον Πάπα», στα συλλείτουργά τους μ’ αυτόν , την έλευση του στη Ελλάδα και το ολοκληρωτικό «φράγκεμα», όσων δέχτηκαν το φράγκικο Ημερολόγιο, χωρίς κανένας Επίσκοπος, άλλος κληρικός, μοναχός, θεολόγος ή άλλος λαϊκός να διαχωρίζει σήμερα τη θέση του από την «κοινωνία» με τους αιρετικούς Λατινόφρονες! Όλοι οι πιό πάνω, εγκωμιάζουν μεν τους Πατέρες και τους άλλους αγίους που πολέμησαν τις αιρέσεις και αποτειχίστηκαν από αιρετικούς επισκόπους, δεν μιμούνται όμως το παράδειγμά τους !

Ο Οικουμενισμός δεν νοθεύει μόνο τα δόγματα της Πίστεως της Εκκλησίας. Νοθεύει και αυτό το Αγιολόγιό της, κατατάσσοντας σ΄ αυτό αφερέγγυα πρόσωπα, τα οποία προσπαθεί να επιβάλλει στην Εκκλησία να τιμά ως αγίους.


Αυτά τα αφερέγγυα πρόσωπα, πολλές φορές δεν έχουν καμιά σχέση με την αγιότητα, την οποία ευρίσκει κανείς στην Ορθοδοξία μεταξύ των προσώπων, που αξιώθηκαν να φτάσουν στη «θεωρία» του Θεού, δηλαδή το «φωτισμό» και τη «θέωση». Αντί τέτοιων μορφών της Εκκλησίας ο Οικουμενισμός προβάλλει ως αγίους ακόμα και αιρετικούς, ευσεβιστές, Οικουμενιστές και μασόνους, όπως τον Εθνομάρτυρα Χρυσόστομο Σμύρνης κ.ά.!

Ο λόγος για τον οποίο ο Οικουμενισμός νοθεύει το Ορθόδοξο Αγιολόγιο είναι το ότι για μας τους Ορθοδόξους οι άγιοι είναι οι απλανείς οδηγοί της σωτηρίας μας, η οποία βασίζεται στην Ορθή Πίστη και Ορθή ζωή. Είναι δεδομένο, λοιπόν, ότι ό,τι πιστεύει ή διδάσκει ένας άγιος είναι ορθό και ότι αυτό πρέπει να πιστεύουν κι’ οι πιστοί. Για το λόγο αυτό το Αγιολόγιο είναι η σπονδυλική στήλη της Ορθόδοξης θεολογίας.

Όταν, επομένως εισάγεται στο Ορθόδοξο Αγιολόγιο ένα αφερέγγυο πρόσωπο, που ήταν Οικουμενιστής, αιρετικός, μασόνος κλπ., αυτό σημαίνει ότι κι’ οι πιστοί μπορούν να είναι αιρετικοί, Οικουμενιστές, μασόνοι κλπ. Και να γίνουν άγιοι! Έτσι ο Οικουμενισμός εκθεμελιώνει το φρούριο της Ορθοδοξίας, με την «ευγενική» συνδρομή και βοήθεια του λεγόμενου Οικουμενικού Πατριαρχείου, το όποιο αφειδώς ανακηρύττει «αγίους», χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τα αγιοπατερικά κριτήρια για την ανακήρυξη κάποιου προσώπου ως αγίου.

(Συνεχίζεται)

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ
Παληό και Νέο ημερολόγιο



               












































Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλω αφήστε το σχόλιο σας εδω