Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Παρασκευή, 1 Οκτωβρίου 2010

Δεν ήταν αίρεση η αλλαγή του Ημερολογίου το 1924;

Είδαμε πιο πάνω, ότι η αλλαγή του ημερολογίου το 1924 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο Παπαδόπουλο αποτελούσε λόγο διακοπής της «κοινωνίας» των πιστών, σύμφωνα με τον 31ο Αποστολικό Κανόνα. Στο κεφάλαιο αυτό εξετάζουμε, αν η αλλαγή αυτή του ημερολογίου μπορούσε ν’ αποτελέσει και λόγο διακοπής της «κοινωνίας» και σύμφωνα με τον 15ο Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Οικουμενικής Συνόδου. Αν δηλ. η αλλαγή αυτή του ημερολογίου το 1924 είναι θέμα αιρέσεως.


Α. Τι λένε οι οπαδοί του Νέου ημερολογίου:

Το ζήτημα αυτό, αν δηλ. η αλλαγή του ημερολογίου το 1924 συνιστά, ή όχι αίρεση, είναι ένα από τα πιο καυτά θέματα, που απασχόλησαν τις δυό μερίδες των πιστών, που διχάστηκαν τα μέλη της Εκκλησίας της Ελλάδος την εποχή εκείνη. Οι μεταξύ τους αντιπαραθέσεις πάνω στο ζήτημα αυτό υπήρξαν πολύ σπουδαίες.

Η μία μερίδα, αυτή που δέχτηκε την αλλαγή του ημερολογίου, υποστήριζε, ότι η αλλαγή αυτή δεν συνιστά αίρεση. Ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, το 1918, ως αρχιμανδρίτης ακόμα, είχε ταχθεί όχι μόνο υπέρ της αλλαγής του Παληού ημερολογίου, αλλά και αυτού του Πασχαλίου
« διότι, έλεγε, δεν πρόκειται περί δόγματος, ούτε καν περί διατάξεων των Κανόνων».

Το 1919 η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, επί των ημερών του Μητροπολίτη Μελετίου Μεταξάκη, είχε αποδεχθεί
«ότι η μεταβολή του Ιουλιανού Ημερολογίου, μη προσκρούουσα εις δογματικούς και κανονικούς λόγους, δύναται να γίνη…» .

Το 1923 η Υποεπιτροπή για Κανονικοδογματικά ζητήματα ( στην επιτροπή αυτή μετείχαν: Ο Μητροπολίτης Κυζίκου Καλλίνικος Δεληκάνης, μασόνος και πρώην παπικός κληρικός, ο Νικαίας Βασίλειος, μασόνος και μετέπειτα Πατριάρχης, και ο καθηγητής Βασίλειος Αντωνιάδης), με εισήγησή της προς το λεγόμενο «Πανορθόδοξο Συνέδριο της Κωνσταντινουπόλεως» υποστήριξε, ότι κάθε εκδοχή, που απέδιδε δογματική όψη στο ζήτημα της ημερολογιακής αλλαγής και κάθε
«ανύψωσις των τοιούτων ζητημάτων εις δόγματα απολύτου κύρους και εις θεσμούς σωτηριώδους χαρακτήρος θα υπέφαινεν ύποπτον αντίληψιν…»

Ο Μητροπολίτης Κυζίκου Καλλίνικος επίσης, αναφερόμενος στο θέμα, αν η ημερολογιακή μεταβολή είναι δογματικό ζήτημα, έγραφε το 1924:
«απορεί και εξίσταται διερωτώμενος μη εθίγη, ή ανετράπη, η κατεπροδόθη το δόγμα του ομοουσίου της αγίας Τριάδος, ή της ενανθρωπήσεως, ή έτερόν τι θεμελιώδες δόγμα της Ορθοδοξίας, ή απλώς πρόκειται περί επιστημονικού αστρονομικού ζητήματος, ουδεμίαν άμεσον, ή έμμεσον σχέσιν έχοντος προς την θρησκείαν και το δόγμα αυτής»


Β. Τι λένε οι οπαδοί του Παληού ημερολογίου:

Η άλλη μερίδα, αυτή δηλ. που περιλάμβανε όσους έμειναν πιστοί στο Παληό ημερολόγιο, υποστήριζε τ’ αντίθετα. Υποστήριζε, ότι η αλλαγή του ημερολογίου είναι δογματικό θέμα, γιατί άπτεται αιρέσεως. Έβλεπαν την αίρεση στο γεγονός, ότι με την ημερολογιακή αλλαγή διαταράχθηκε η λατρεία της Εκκλησίας, που αποτελεί έκφραση του δόγματος. Επίσης, το ότι καταλύθηκε το δόγμα ότι η Εκκλησία είναι «Μία αγία καθολική και αποστολική». Ακόμη, το ότι αποτέλεσε το πρώτο βήμα του «Οικουμενισμού» μέσα στην Εκκλησία. Και τέλος, το ότι με την αλλαγή του ημερολογίου «φράγκεψε» ο λαός.

Τις τέσσερες αυτές θέσεις τους εξετάζουμε στη συνέχεια:

1. Το ότι διαταράχθηκε η λατρεία με την ημερολογιακή αλλαγή το 1924, αυτό είναι όντως αληθές. Συνέβη αυτό, γιατί ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος εισήγαγε το νέο ημερολόγιο μόνο στο Εορτολόγιο, που περιλαμβάνει τις ακίνητες γιορτές. Δεν την εισήγαγε όμως και στο Πασχάλιο, που περιλαμβάνει τις κινητές, κι’ έχει επίκεντρό του το Πάσχα. Το Εορτολόγιο της Εκκλησίας τότε μόνο εναρμονίζεται με το Πασχάλιο, όταν και τα δύο αυτά έχουν στη χρήση τους το ίδιο ημερολόγιο. Αλλιώς, προκαλείται σύγχυση και ανωμαλία.

Η διατάραξη όμως της λατρείας από την αλλαγή του ημερολογίου δεν μπορεί να θεωρηθεί αίρεση. Επομένως, δεν μπορεί να έχουν δίκηο, ως προς το σημείο αυτό, όσοι υποστηρίζουν, ότι η διάσπαση της λατρείας με την αλλαγή του ημερολογίου στο Εορτολόγιο αποτελεί αίρεση. Αποτελεί μια αντικανονική κι’ αντιεκκλησιαστική πράξη. Όχι όμως και αίρεση.

2. Ως προς την δεύτερη άποψη, που διετύπωσαν όσοι έμειναν πιστοί στο Παληό ημερολόγιο, ότι η αλλαγή του ημερολογίου κατέλυσε το δόγμα της Εκκλησίας αυτό είναι αληθές. Και, όταν με την αλλαγή του ημερολογίου καταλύεται το δόγμα της ενότητας της Εκκλησίας, αυτό συνιστά πράγματι αίρεση! Όχι όμως πάντοτε.

Και δεν είναι αίρεση στις παρακάτω περιπτώσεις:

α. Όταν μια αλλαγή είναι υποχρεωτική για την Εκκλησία.

Οι αλλαγές ή ρυθμίσεις, που συνήθως γίνονται στην Εκκλησία, είναι δύο ειδών. Αφ’ ενός μεν οι υποχρεωτικές, που σημαίνει ότι η Εκκλησία πρέπει να τις κάνει οπωσδήποτε . Αφ’ ετέρου, υπάρχουν ορισμένες άλλες αλλαγές, που δεν είναι υποχρεωτικές. Αυτό σημαίνει, ότι η Εκκλησία μπορεί να τις αποφύγει, ή να τις αναβάλει για ευθετώτερο χρόνο χωρίς να υποστεί ζημιά. Αυτές οι δεύτερες αλλαγές, αν γίνουν, μπορεί να καταλύσουν το δόγμα της ενότητας της Εκκλησίας, πράγμα που είναι αίρεση.

Η Εκκλησία είναι ζωντανός οργανισμός. Έχει το δικαίωμα πάντοτε να αποφασίζει τα συμφέροντα για τη θεοφιλή διαποίμανση των πιστών. Αυτό σημαίνει, ότι μπορεί να εκλέγει κατά τη κρίση της τους προσφορότερους «τρόπους» και «μέσα», για την επιτυχία του σκοπού της. Πρέπει όμως, όλοι αυτοί οι «τρόποι» και «μέσα» να μην είναι αντίθετοι με την Ιερή Παράδοσή της, δηλ. την Αγία Γραφή, τις αποφάσεις και Κανόνες των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων, την διδασκαλία των αγίων Πατέρων και την εν γένει εμπειρία της Εκκλησίας. Σε μιά τέτοια περίπτωση δεν θα είναι η Εκκλησία αιρετική, εάν ποτέ αποφασίσει μια υποχρεωτική ρύθμιση και ορισμένοι πιστοί αντιταχθούν σ’ αυτή μέχρι σημείου να πάψουν την «κοινωνία». Στη περίπτωση αυτή αιρετικοί θα είναι όσοι έπαψαν την «κοινωνία».

Αυτό έγινε με τους λεγόμενους Παλαιόπιστους ή Ρασκόλνικους στη Ρωσία, οι οποίοι αντέδρασαν στην υποχρέωση της Ρωσικής Εκκλησίας να διορθώσει ορισμένα δογματικά λάθη στα λειτουργικά βιβλία της και άλλα εκκλησιαστικά έθιμα του λαού. Τις διορθώσεις αυτές είχε εγκρίνει προηγουμένως Σύνοδος στη Ρωσία το 1665, πανορθόδοξης εμβέλειας. Οι Ρασκόλνικοι τελικά αναθεματίστηκαν από την επόμενη Ρωσική Σύνοδο.

β. Όταν η αλλαγή γίνεται από ολόκληρη την Εκκλησία, και όχι από ορισμένους επισκόπους, ή ορισμένες τοπικές Εκκλησίες.

γ. Όταν πριν από κάθε νόμιμη και κανονική αλλαγή ή άλλη ρύθμιση εκκλησιαστικών πραγμάτων έγινε η αναγκαία ενημέρωση και διαφώτιση του ποιμνίου, για την αποφυγή σκανδαλισμού και σχίσματος.

δ. Τέλος, όταν πριν από κάθε αλλαγή ή άλλη ρύθμιση εκκλησιαστικών πραγμάτων, έγινε έλεγχος, αν υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η αλλαγή αυτή να οδηγήσει σε διάσπαση την Εκκλησία.

Το να αντιμετωπίζει ένας εκκλησιαστικός ηγέτης, ή μία τοπική Εκκλησία, εν ψυχρώ τον κίνδυνο διάσπασης της και να αδιαφορεί, ή αποδέχεται τον κίνδυνο αυτό, τότε από πρόθεση και ηθελημένα καταλύεται το δόγμα της «Μίας αγίας καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας»!

3. Πρώτη εκδήλωση του Οικουμενισμού στο χώρο της Ορθόδοξης Εκκλησίας ήταν πράγματι η αλλαγή του Ημερολογίου το 1924!

Το «φράγκεμα» των Ορθόδοξων με την αλλαγή του Ημερολογίου το κατήγγειλε ο ίδιος ο λαός, όταν το 1924 φώναζε «φραγκέψαμε, φραγκέψαμε»!

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ

Παληό και Νέο ημερολόγιο


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλω αφήστε το σχόλιο σας εδω