Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟΥ (ΤΟ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΗΤΙΚΟ) Η ΥΙΟΘΕΤΗΣΙΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

Λίγοι εχουν, δυστυχως, εννοήσει τήν σημασία του «παλαιοημερολογητικου», όπως ονομάζεται, ζητήματος. Οί περισσότεροι αποδίδουν σέ στενοκεφαλιά του αγραμμάτου λαου τήν αντίδρασι των Παλαιοημερολογιτων, δείγμα κι αυτό της βαθειας περιφρονησεως που τρεφουν οι οιηματιες εγγραμματοι πρός τούς αγραμμάτους. 'Όμως οί αγράμματοι αυτοί, γιά νά αντιδράσουν όπως αντέδρασαν, θά επρεπε νά είχαν, αν μή τι αλλο, θρησκευτικόν ζηλο καί ενδιαφέροντα πνευματικά, πού τά εστερείτο ή μαζα των αδιαφόρων πού ακολούθησαν, χωρίς καν νά γνωρίζουν, πως τίθεται τό πρόβλημα, στήν πλειοψηφία των ίεραρχων. Κανείς από τούς φωτισμένους θεολόγους καί οπαδούς των δέν εδειξε πάντως σημεία αγωνίας μπροστά στό φαινόμενο του διαχωρισμου της έλληνικης Έκκλησίας, ούτε ζήτησε νά βρη μιά απάντησι στήν γεμάτη πόνο κραυγή τόσων χιλιάδων....πιστων. H πλειοψηφία ήταν μέ τό μέρος των. Οί άριθμοί πάντοτε τούς εδιναν τό αισθημα της άσφαλείας. Στήν πραγματικότητα ομως, ούτε τούς άριθμούς δέν ειχαν μέ τό μέρος των. Γιατί αν ηταν λίγες χιλιάδες οί Παλαιοημερολογίτες και έκατομμύρια οί άκολουθήσαντες τό νέο Ημερολόγιο, ομως αυτές οί λίγες χιλιάδες ηταν χιλιάδες πιστων, πονούντων τήν Έκκλησία. Ένω μέσα στά έκατομμύρια των άδιαφόρων των ύλιστων, των άθέων, οπαδων του νέου Ημερολογίου, ηταν ζήτημα αν μπορουσες νά βρης λίγες χιλιαδες πραγματικων πιστων. Εχλεύασαν μόνον τούς άπλοικούς αυτούς νέους όμολογητάς της Ορθοδοξίας, λέγοντας ότι άπό δεισιδαιμονία δέν θέλοvν να διορθώσοvν τό ώρολογιον τους πού δέν παει καλα.
Όμως δέν ηταν εκεί τό πρόβλημα. Δέν είχαν δίκιο νά κατηγορουν τούς Παλαιοημερολογίτες, ότι μαλώνουν γιά ενα Ημερολόγιο. Τό ζήτημα δέν ηταν ποιό από τα δύο Ημερολόγια ηταν σωστό. Είναι γνωστό, ότι καί τά δύο Ήμερολόγια είναι ανακριβη. Ούτε οί Παλαιοημερολογίτες Επέμειναν στό παλιό Ημερολόγιο, ούτε οί Νεοημερολογίτες εφεραν τό νέο Ημερολόγιο γιά λόγους άστρονομικης ακριβείας. ο λόγος, για τόν όποίον απεφασίσθη ή εισαγωγή του νέου Ημερολογίου στήν Ελλάδα, ούτε θεολογικός ηταν...
ο λόγος όμως της αρνησεως τών Παλαιοημερολογιτών νά συμμορφωθούν ηταν θεολογικώτατος καί επήγαζε από βαθειά εκκλησιαστική συνείδησι. Πράγματι, ή λειτουργικη άρμονία της Έκκλησίας του Χριστου διεκυβεύετο χάριν πολιτικών συμφερόντων. Μέ την αλλαγη του Ημερολογίου επηρχετο διάσπασις της λειτουργικης συμπνοίας μεταξύ της έλληνικης Έκκλησίας καί όλων των άλλων ορθοδόξων Έκκλησιών, οί όποίες διατηρούν μέχρι σημερα τό παλιό Ημερολόγιο. Καί δέν επρόκειτο μόνον γιά μιά ακαταστασία στη λειτουργικη ζωή της στρατευομένης Έκκλησίας, αλλά διεκόπτετο καί ή συνέχεια της λειτουργικης ζωης της στρατευομένης μέ την θριαμβεύουσα Έκκλησία.



'Όταν στην Ελλάδα οί καμπάνες καλουν τούς πιστούς νά γιορτάσουν τά Χριστούγεννα καί οί ψαλτάδες ψέλνουν χαρμόσυνα τό «Χριστός Υενναται, δοξάσατε», τά έκατομμύρια τών Όρθοδόξων αδελφών μας σ΄ όλόκληρο τόν υπόλοιπο κόσμο καί στό Άγιον 'Όρος βρίσκονται ακόμη στήν Σαρακοστή, καί δέν ακουν τίς καμπάνες, ούτε ψέλνουν μαζί μας τούς χαρούμενους ύμνους των Χριστουγέννων.
Τί χειρότερο μπορεί να φαντασθη κανείς για τήν Έκκλησία από τήν διασπασι αυτήν της λειτουργικης συμπνοιας, που μας απομακρυνει ψυχικα, οχι μονον από τούς άλλους Όρθοδόξους, αλλα καί από τούς πρό ήμων 'Ορθοδόξους, από τήν θριαμβεύουσα Έκκλησία των έν Χριστώ κοιμηθέντων, από τούς Αγίους πού έώρταζαν καί λειτουργουσαν μέ τό παλιό Ημερολόγιο, πού αρνηθήκαμε έμείς;
Τόσοι κόποι των Πατέρων μας, τόσαι Σύνοδοι χρειασθηκαν για να θεσπισθη τό έορτολόγιο αυτό. Καί όλα αυτά γιά να ύπάρξη λειτουργική ευρυθμία μεταξύ των Χριστιανικων Έκκλησιων. Γιατί αυτή ή ευρυθμία καί σύμπνοια έκφραζει τήν έσωτερική λειτουργική ένότητα της Έκκλησίας. Αυτή είναι πού κανει τήν Έκκλησία καί αισθητως Μία, παρα τήν πολλαπλότητα των κατα τόπους Έκκλησιων. Τήν 'Εκκλησία δέν τήν ένοποιεί, όπως νομίζει ό Παπισμός, ή σκληρή πειθαρχία καί ή ύπακοή σέ μια καθωρισμένη ιεραρχια, που εχει για κορυφη ενα και μονο ατομο, που ισχυρίζεται, ότι αντικαθιστα τόν Χριστό έπί της γης, αλλά ή μυστική κοινωνία στό Σωμα καί στό Αίμα του Χριστου. καθε Έκκλησία, όπου τελείται ή Θεία Ευχαριστία καί όπου είναι συναγμένοι οί πιστοί «έπί τό αυτό», αποτελεί τήν ώλοκληρωμένη εικόνα της Μιας, Αγίας, Καθολικης καί Άποστολικης Έκκλησίας.
Αυτό πού κάvει, ωστε μία ενορία vά απoτελεί  ένα σώμα μέ τίς άλλες εvορίες καί  μία επισκοπή vά αποτελεί  ένα σώμα μέ τίς άλλες επισκοπές, είναι ή μυστική κοιvωvία όλωv στό Σώμα καί τό Αίμα του Χριστου, Ev Αγίω Πvεύματι καί αληθεία.


H έvότης λοιπόv της Έκκλησίας είναι δεσμός μυστικός, πού χαλκεύεται κατά τήv Θεία Ευχαριστία, όταν οί πιστοί μεταλαμβάvουv τό Σώμα καί τό Αίμα του Χριστου. Οί Χριστιαvοί είναι ένα σώμα, τόσο όσοι ζουvε σήμερα επάvω στή γη, όσο καί αυτοί πού εζησαv πρίv από μας στούς αίώvες πού πέρασαv, καί όσοι θά ζήσουv στά χρόvια πού ερχονται, κι αυτό γιατί εχουμε κοιvή ρίζα, τό Σώμα του Χριστου. «Είς άρτος, Eν σώμα οί πολλοί εσμεv οί γάρ πάvτες εκ του έvός άρτου μετέχομεv». (Α'. Κορ. ιΊ 17)
Δέv είναι λοιπόv διοικητική, δέv είvαι πειθαρχική, ούτε οργαvωτική ή έvότης της Έκκλησίας, αλλά λειτουργική. Γι' αυτό εχει τόσο μεγάλη σημασία τό έορτολόγιο.
H έvότης πού πηγάζει από τήv Θεία Ευχαριστία, τήv μία Πίστι καί τό Eνα Βάπτισμα, παύει vά είναι εξωτερικά εκδηλη, όταν υπάρχει λειτουργική αναρχία. H μορφή καί τά λόγια της Λειτουργίας έχουν καθορισθη, ωστε όλες οί Έκκλησίες vά λατρεύουv κατά τόv ίδιο τρόπο τόv Θεό. Καί τά μηvαία περιέχουv, τό τί θά ψαλεί σέ κάθε έορτή. 'Έτσι καμμιά παραφωvία δέv μπορεί νά διαταράξει τήν λειτουργική άρμονία, γιατί καί ή μουσική καί ή εικονογραφία, πού λέγονται κι αυτές λειτουργικές τέχνες, εχουν τό ίδιο καθορισθη, ωστε νά μή μπoρεί ό κάθε άγιογράφος ή ό κάθε ψάλτης νά εικoνoγραφεί ή νά ψάλλει κατά τήν φαντασία του, αλλά νά είναι αναγκασμένος νά προσαρμόσει τήν προσωπικη του τεχνη και ικανοτητα στα προτυπα του πιό αυστηρου πνευματικου ρεαλισμου. 'Έτσι εχει καθορισθη καί τό έορτολόγιο, γιά νά μή μπoρεί ό κάθε ίερευς νά έορτάζει, όποτε θέλη τίς έορτές που θέλει, αλλά νά ύπάρχει πλήρης κοινωνία προσευχων ανάμεσα σε όλους τους πιστούς της γης.


Ό,τι λοιπόν κάνει ό ζωγράφος, που ζωγραφίζει κατά τά δικά του γουστα τίς εικόνες της Έκκλησίας, περιφρονώντας τήν παράδοσι, όπως καταστρέφει τήν λειτουργική ευρυθμία ό ψάλτης, που αντί νά ψάλλει, τραγουδάει μέσα στήν Εκκλησία θεατρικά, ετσι έχάλασαν τήν λειτουργική άρμονία της Όρθοδόξου Έκκλησίας οί Έλληνες ίεράρχαι, που αποφάσισαν νά ακολουθουν στήν Ελλάδα άλλο έορτολόγιο, διαφορετικό από έκείνο που ακολουθούν οί άλλες 'Ορθόδοξες Έκκλησίες καί τό Άγιον 'Όρος. 'Έτσι άλλον Άγιον έορτάζουν στό Άγιον 'Όρος, καί άλλον Άγιο έορτάζουν καί άλλα τροπάρια ψάλλουν στήν Θεσσαλονίκη, άλλη μέρα έορτάζεται ή Μεταμόρφωσις του Κυρίου στήν Άθήνα καί αλλη στά Ιεροσόλυμα, στήν Άντιόχεια ή στή Μόσχα.


Τό πόσο τραγική είναι αυτή ή παραφωνία, είναι δύσκολο νά γίνυ αντιληπτό στή χώρα μας, λόγω των αποστάσεων. Γίνεται όμως πολύ οδυνηρά αντιληπτό απ αυτόν πού ταξιδεύει στήν Ευρώπη, καί ό όποίος βλέπει μέσα στήν ίδια πόλι, σέ γειτονικές συνοικίες, τούς μέν Ρώσους νά έορτάζουν αλλη έορτή, τούς δέ Έλληνας αλλη. ''Η ακούει τίς καμπάνες της έλληνικης Έκκλησίας νά καλουν τούς πιστους, οταν οι καμπάνες της ρωσικης Έκκλησίας παραμένουν βουβές. Και διερωτάται τότε, αν καί οι δυο Έκκλησιες είναι Ορθόδοξες.


Δέν εγινε λοιπόν αντιληπτό στήν Ελλάδα, τό πόσο σοβαρά υποχώρησις υπηρξε πρός τά στοιχεία του κόσμου, καί τί πληγμα κατεφέρετο κατά της Έκκλησίας μέ τήν κατάργησι του παλιου καί τήν είσαγωγή του νέου έορτολογίου. Άλλά καί αν μερικοί τό αντελήφθησαν, δέν είχαν τήν δυναμι νά σηκώσουν τό ανάστημά τους καί νά κηρυξουν τήν αλήθεια. Κανένας σοφός καί κανένας δυνατός, κατά κόσμον, δέν βρηκε λέξεις νά διαμαρτυρηθεί. 'Έτσι απεδείχθη γιά πολλοστή φορά, ότι «ό Θεός τά ασθενη του κόσμου έξελέξατο, ίνα καταισχυνη τά ισχυρά» καί ότι «έμώρανεν ό Θεός τήν σοφίαν των σοφων». Γιατί, ένω οι σοφοί σιωπουσαν καί απεδέχοντο, οί αγράμματοι πιστοί εξεγείροντο. Καί αυτοί «ουχ ώσπερ οί μωροί του κόσμου σοφοί μωρά ελάλησαν». Δέν αναλύθηκαν σέ αστρονομικές θεωρίες καί μαθηματικούς υπολογισμούς, αλλά μίλησαν στό όνομα της·παραδόσεως, τήν όποία αισθάνονταν σάν πράγμα ίερό, πού δέν μπορεί κανείς να το καταπατει, χαριν της συνεχως απαρνουμενης τις απόψεις της επιστήμης η του πολιτικου καί οικονομικου συμφεροντος μιας χωρας.


Αλλά «τούς διδακτούς Θεού οί μαθηταί τών σοφών του αιώνος τούτου ανθρώπων ήγούνται μωρούς». 'Έτσι από τήν αρχή καί μέχρι σήμερα τούς Παλαιοημερολίτας τούς θεωρουν μωρούς, θρησκόληπτους, δεισιδαίμονας κ.τ.λ. καί χαίρονται γιά τήν δική τους γνώσι, πού τούς κάνει νά στέκωνται πάνω από αυτές τίς «λεπτομέρειες» καί νά μή δημιουργουν ζητήματα γιά τό «τίποτε».
 
Από Ορθόδοξη ένσταση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλω αφήστε το σχόλιο σας εδω