Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Τρίτη, 10 Μαΐου 2011

῾Ημερολογιακὸ Ζήτημα ἤ Αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;

῾Ο Οἰκουμενισμὸς «προσβάλλει βασικὰ θέματα Πίστεως καὶ εἶναι ὄντως παναίρεση. Τὸ Φανάρι δυστυχῶς εἶναι ὁ πρῶτος διδάξας»· «ἡ ἐν Φαναρίῳ ἔγκλειστη καὶ ἡρωϊκὴ Μεγάλη ᾿Εκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, βρίσκεται τώρα, ἐδῶ καὶ ἕνα αἰῶνα, σὲ νέα αἰχμαλωσία μετὰ ἀπὸ ἐκείνην τῆς Τουρκοκρατίας, στὴν αἰχμαλωσία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ».
(Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης, Καθηγητὴς Α.Π.Θ.)

Τὸ ῾Ημερολογιακὸ Ζήτημα εἶναι συνδεδεμένο ἀρρήκτως μὲ τὴν Οἰκουμενικὴ Κίνησι. Δὲν εἶναι δυνατόν, ἐξ ἐπόψεως ἐκκλησιαστικῆς, τὸ ῾Ημερολογιακὸ Ζήτημα νὰ ἐξετάζεται ἀπομονωμένο καὶ καθ᾿ ἑαυτό· θὰ πρέπει ἡ Μεταρρύθμισις τοῦ 1924 νὰ συν-θεωρῆται καὶ συν-εξετάζεται πάντοτε μὲ τὴν Οἰκουμενικὴ Κίνησι, ὡς τέκνο πρὸς μητέρα.῾Υφίσταται ταιαύτη ἄμεσος σχέσις, αἰτιώδης σχέσις, μεταξὺ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ῾Ημερολογίου, ὥστε ἐντεῦθεν τοῦ 1924 κατ᾿ οὐσίαν δὲν ὑφίστανται «Νεοημερολογῖται» καὶ «Παλαιοημερολογῖται», ἀλλὰ Οἰκουμενισταὶ καὶ ᾿Αντι-οικουμενισταί·
Η ΑΛΗΘΕΙΑ αὐτή, δηλαδὴ τῆς ὑπάρξεως Οἰκουμενισμοῦ-᾿Αντιοικουμενισμοῦ καὶ

τῆς διαμάχης Αἱρέσεως-᾿Αληθείας, εἶναι τοιαύτης ὑψίστης σημασίας, ὥστε ἔχει ἀναμφισβήτητα σωτηριολογικὲς ἐπιπτώσεις καὶ ἑπομένως εἶναι τεραστία ἡ εὐθύνη ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι τὴν παραθεωροῦν ἤ συγκαλύπτουν ἤ διαστρεβλώνουν.
Ο π. Θεόδωρος Ζήσης (π.Θ.Ζ.) διαγιγνώσκει ὀρθότατα καὶ διακηρύσσει πατερικώτατα, ὅτι μέσῳ τοῦ «ἰοῦ τῆς αἱρέσεως, τοῦ Συγκρητισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» «ΕΧΕΙ ΟΝΤΩΣ ΜΟΛΥΝΘΗ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ· τὸ ἐκκλησιαστικὸ κλῖμα ἔχει ἀλλάξει· μεταλλαγμένα πνευματικὰ προϊόντα κυκλοφοροῦν, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ. Αὐτὰ ἀποτελοῦν τὸ ἀληθινὸ οἰκολογικὸ πρόβλημα, μὲ τὸ ὁποῖο θὰ ἔπρεπε νὰ ἀσχολοῦνται οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες. ᾿Αντὶ ὅμως νὰ ληφθοῦν κατεπείγοντα μέτρα ἐναντίον αὐτῆς τῆς ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΜΟΛΥΝΣΕΩΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ, ΕΝΙΣΧΥΕΤΑΙ Η ΜΟΛΥΝΣΗ ΚΑΙ ΕΝΘΑΡΡΥΝΕΤΑΙ Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, μὲ τὸ ψευτοεπιχείρημα τῆς μαρτυρίας τῆς ᾿Ορθοδόξου Πίστεως καὶ τῆς ἀγάπης πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους».

 Συνέδριο 1923 - Οἰκουμενισμὸς - ῾Ημερολόγιο

ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ σχέσι Οἰκουμενισμοῦ καὶ ῾Ημερολογίου μαρτυρεῖ ἐπίσης, μετὰ τὴν
᾿Εγκύκλιο τοῦ 1920, τὸ λεγόμενο Πανορθόδοξο Συνέδριο τοῦ 1923, τὸ ὁποῖο συνῆλθε στὴν Κωνσταντινούπολι (10.5-8.6.1923) καὶ τὸ ὁποῖο εἶχε οἰκουμενιστικὴ προοπτική, βάσει δὲ αὐτῆς ἀσχολήθηκε μὲ τὴν διαρρύθμισι τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ ῾Ημερολογίου καὶ τελικὰ ἀπεφάσισε αὐτήν.
Τὴν 3.2.1923, ὁ Μελέτιος Μεταξάκης, ὡς πατριάρχης, προσκαλεῖ ᾿Αντιπροσώπους
τῶν ᾿Ορθοδόξων ᾿Εκκλησιῶν στὴν Κωνσταντινούπολι, πρὸς συγκρότησιν Πανορθοδόξου Συνεδρίου, τὸ ὁποῖο θὰ ἀπεφάσιζε καὶ γιὰ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμισι «πρὸς ἐξυπηρέτησιν», ὅπως ἔγραφε, καὶ «τῆς παγχριστιανικῆς ἑνότητος».
Πράγματι, τὸ Συνέδριο συνεκλήθη καὶ ἐργάσθηκε γιὰ τὸ τελικὸ βῆμα πρὸς τὴν ῾Ημερολογιακὴ Καινοτομία, ἐφ᾿ ὅσον μάλιστα μέσῳ αὐτῆς δῆθεν θὰ ἐπετυγχάνετο
ἡ «προσέγγισις τῶν δύο χριστιανικῶν κόσμων τῆς ᾿Ανατολῆς καὶ τῆς Δύσεως ἐν
τῷ ἑορτασμῷ τῶν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν».
῾Ο πρόεδρος τοῦ Συνεδρίου αὐτοῦ, ὁ πατριάρχης Μελέτιος, εἶχε δηλώσει ὅτι τοὺς
συνέδρους θὰ ἀπασχολήσουν «καὶ τὰ ἀφορῶντα εἰς τὴν ἕνωσιν ὅλων τῶν ᾿Εκκλησιῶν» καὶ ἐπίστευε ὅτι «ἦλθεν ἡ ὥρα τῆς ἐκ νέου ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τῶν χριστιανῶν τοὐλάχιστον ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ».
᾿Επίσης, οἱ σύνεδροι διευκρίνισαν, ὅτι ἀσχολήθηκαν μὲ τὸ θέμα τοῦ ῾Ημερολογίου,
«ὡς μέλη τῆς παγχριστιανικῆς ἀδελφότητος».
῎Αλλωστε, εἶναι ἐνδεικτικώτατο τῆς οἰκουμενιστικῆς προοπτικῆς τοῦ αὐτοκληθέν-
τος Πανορθοδόξου Συνεδρίου ἡ παρουσία κατὰ τὴν Ε´ Συνεδρία αὐτοῦ (Τετάρτη,
28.5.1923) τοῦ ἀγγλικανοῦ ἐπισκόπου τέως ᾿Οξφόρδης Γκὸρ (Gore) καὶ τοῦ συνοδοῦ αὐτοῦ ἱερέως Μπάξτον.
Τότε, διημείφθη διαφωτιστικὸς διάλογος γιὰ τὴν ἕνωσι ᾿Ορθοδοξίας καὶ ᾿Αγγλικανι-
σμοῦ, γιὰ «τὴν πλήρη ἕνωσιν» καὶ «περὶ τῶν ὅρων τῆς ἑνώσεως», ὡμολογήθη δέ, ὅτι
«τὸ ἡμερολογιακὸν ζήτημα» ἀποτελεῖ «τὸ δεύτερον βῆμα» «πρὸς τὴν ἕνωσιν», «ὥστε νὰ συνεορτάζωμεν τὰς μεγάλας χριστιανικὰς ἑορτὰς τῆς Γεννήσεως, τῆς

᾿Αναστάσεως καὶ τῆς Πεντηκοστῆς» καὶ ὅτι «θὰ ἦτο καλὸν νὰ ἐπιτευχθῇ μία διαρρύθμισις ἡμερολογιακὴ τοιαύτη, ἡ ὁποία νὰ συντελέσῃ ὥστε ὅλοι οἱ χριστιανοὶ νὰ ἑορτάζωμεν ταυτοχρόνως τὸ ἅγιον Πάσχα» (Gore).

ΕΙΝΑΙ λοιπὸν ἀναμφισβήτητο, ὅτι τόσο ἡ πατριαρχικὴ ᾿Εγκύκλιος τοῦ 1920, ὅσο καὶ
τὸ Πανορθόδοξο Συνέδριο τοῦ 1923 εἶχαν πλήρη ἐπίγνωσι, ὅτι τὸ ῾Ημερολόγιο ἀποτελεῖ ἕνα κατάλληλο καὶ ἀναγκαῖο ἐργαλεῖο γιὰ τὴν προώθησι τοῦ οἰκουμενιστικοῦ ὁράματος, δηλαδὴ γιὰ τὴν πραγμάτωσι τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, βασιζομένου στὴν «Κοινωνία ᾿Αγάπης Μόνον».
῾Η «παραδοχὴ ἑνιαίου ἡμερολογίου» (᾿Εγκύκλιος 1920), «πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῆς
παγχριστιανικῆς ἑνότητος» (Συνέδριο 1923), ἐντεταγμένη στὴν ἐπιδιωκομένη «προσέγγισιν», «κοινωνίαν», «συνάφειαν», «φιλίαν» καὶ «συνεργασίαν» «τοῦ ῞Ολου Χριστιανικοῦ Σώματος»14, ὅπως προέβλεπε εἰδικὰ τὸ «Σχέδιον»15 τοῦ 1920, προσδίδει ἀναντίρρητα ἐκκλησιολογικὸ χαρακτῆρα στὴν ῾Ημερολογιακὴ Μεταρρύθμισι τοῦ 1924.
 Κοινωνοὶ τῶν Αἱρετικῶν καὶ ᾿Αλλότριοι τῶν Πατέρων
ΑΠΟΤΕΛΕΙ αἰτίαν βαθειᾶς ὀδύνης τὸ γεγονός, ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, μὲ τὴν σύμπραξι τῶν ἄλλων ᾿Ορθοδόξων ᾿Εκκλησιῶν, ἔχει διαμορφώσει μία πρωτοφανῆ καὶ πλήρως ἀνατρεπτικὴ «᾿Αρχήν»16, ἡ ὁποία «ἀπετέλεσε μίαν ἀπὸ τὰς βασικὰς προϋποθέσεις τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως».
Βάσει τῆς «᾿Αρχῆς» αὐτῆς, ἡ συγκρητιστικὴ «κοινωνία» καὶ «συνεργασία» ᾿Ορθοδοξίας καὶ Αἱρέσεως, «λογιζομένων [πλέον] ἀλλήλας ὡς συγγενεῖς καὶ οἰκείας ἐν Χριστῷ», «οὐκ ἀποκλείεται ὑπὸ τῶν ὑφισταμένων μεταξὺ αὐτῶν διαφορῶν» (᾿Εγκύκλιος 1920), μάλιστα δὲ αὐτὴ «ἡ συνεργασία μεταξὺ τῶν ᾿Εκκλησιῶν θὰ προητοίμαζε τὴν ὁδὸν» «τῆς πλήρους δογματικῆς συμφωνίας».
Μετὰ τὴν ῾Ημερολογιακὴ Καινοτομία τοῦ 1924 καὶ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἄλλων δέκα
«σημείων» τοῦ «Σχεδίου», ἔχει πραγματοποιηθῆ τὸ συγκρητιστικὸ ὅραμα τῆς «συνοδοιπορίας τῶν ὀρθοδόξων μὲ τὸν λοιπὸ χριστιανικὸ κόσμο»18 καὶ τῆς Κοινῆς
Διακονίας τοῦ κόσμου, «ἀνεξαρτήτως τῶν βασικῶν θεολογικῶν διαφορῶν»19 τῶν συνοδοιπορούντων καὶ συν-διακονούντων Χριστιανῶν.
Εἶναι πλέον, μετὰ ἀπὸ ὀγδόντα ἔτη, τόσο σαφεῖς ὄχι μόνο οἱ προθέσεις καὶ οἱ διακη-
ρύξεις τῶν ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν, ἀλλὰ καὶ οἱ παγιωθεῖσες πρακτικὲς τῆς συγκρητιστικῆς «συνοδοιπορίας» τους μὲ ὅλο τὸ φάσμα τῶν ἑτεροδόξων, ὥστε ἡ κατηγορία, τὴν ὁποία ἀπευθύνουν ἐναντίον τῶν ᾿Αντι-οικουμενιστῶν τοῦ Πατρίου ῾Ημερολογίου, ὡς δῆθεν «ἡμερολογιο-λατρῶν» (!),ἤ «ἡμερο-λατρῶν» (!) καὶ ἐν τέλει «εἰδωλολατρῶν» (!), «οὐ μόνον ἀνοίας», ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ ῾Ιερὸς Χρυσόστομος, «ἀλλὰ καὶ τῆς ἐσχάτης μανίας ἐστίν» !...
῎Αλλωστε, εἶναι ὄντως τραγική, ἀλλὰ καὶ πλήρως ἐπιβεβαιωτικὴ τῆς θέσεώς μας γιὰ
τὸν ἐκκλησιολογικὸ χαρακτῆρα τῆς Μεταρρυθμίσεως τοῦ 1924, ἡ ἑξῆς συλλογικὴ
διαπίστωσις: «ΑΝΑΜΦΙΒΟΛΩΣ, Η ΠΕΡΙ ΣΥΝΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΑΣΙΣ ΗΡΧΙΣΕΝ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΙΑΡΡΕΥΣΑΝΤΑ 20ὸν ΑΙΩΝΑ, ΟΠΟΤΕ ΣΥΝΕΒΗ ΚΑΙ ΕΚΑΛΛΙΕΡΓΗΘΗ Η ΑΛΛΑΓΗ ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ, ἀφ᾿ ὅτου δηλαδὴ οἱ ᾿Ορθόδοξοι ΗΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΟΥΝΤΑΙ τῆς ἁγιογραφικῶς καὶ ἁγιοπατερικῶς κατωχυρωμένης ἐκκλησιολογικῆς ἀρχῆς, ὅτι μόνη ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία ἀποτελεῖ τὴν Μίαν ῾Αγίαν Καθολικὴν καὶ ᾿Αποστολικὴν ᾿Εκκλησίαν τοῦ ἱεροῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως».
Πράγματι, ἡ «συνοδοιπορία» τῶν ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν μὲ τοὺς Αἱρετικοὺς προεξένησε εἰς αὐτοὺς τοιαύτην καὶ τοσαύτην ὁμολογιακὴν διάβρωσιν καὶ φθοράν, ὥστε δὲν συναισθάνονται δυστυχῶς, ὅτι «ὑπάρχει [ἤδη] ἐμφανὲς ρῆγμα, διακοπὴ τῆς Παραδόσεως», «ἔχουν ἀποκοπῆ ἀπὸ τὴν ᾿Εκκλησία τῶν ῾Αγίων, τῶν ἐν οὐρανοῖς ζώντων», «καὶ σὺν τοῖς ἄλλοις γίνονται ἁγιομάχοι», δηλαδὴ τηροῦν «ἁγιομάχο στάση».

ΚΑΙ οἱ μὲν ὀρθόδοξοι Οἰκουμενισταὶ προτιμοῦν τὸ «ρῆγμα», τὴν «διακοπή», τὴν
«ἀποκοπὴ» καὶ τὴν «ἁγιομαχία»,... «πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῆς παγχριστιανικῆς ἑνότητος» (!) «τοῦ ῞Ολου τῆς ᾿Εκκλησίας Σώματος»!...
Οἱ δὲ ᾿Ορθόδοξοι ᾿Αντι-οικουμενισταὶ τοῦ Πατρίου ῾Ημερολογίου, ἀκολουθοῦντες
εὐλαβῶς «τὸν εὐκλεῆ καὶ σεμνὸν τῆς Παραδόσεως ἡμῶν Κανόνα» (῞Αγιος Κλήμης
Ρώμης), δηλαδὴ τὴν συμφωνίαν τῶν Πατέρων καὶ τῆς ᾿Εκκλησίας (consensus Patrum et Ecclesiae), ἐπίστευαν ἀνέκαθεν, ὅτι προσέγγισις (πόσῳ μᾶλλον θεσμικὴ συνεργασία-κοινωνία-συνεορτασμός!...) μὲ τοὺς Αἱρετικοὺς σημαίνει χωρισμὸ ἀπὸ τοὺς ῾Αγίους· καὶ ἀντιθέτως: χωρισμὸς ἀπὸ τοὺς Αἱρετικοὺς σημαίνει προσέγγισι καὶ ἕνωσι μὲ τὸν Θεό, τὴν ᾿Αλήθεια, τοὺς Πατέρας.
᾿Αποφαίνεται ἐν προκειμένῳ ὁ Μέγας ᾿Αθανάσιος:
«Δεῖ ἡμᾶς κατὰ σκοπὸν τῶν ῾Αγίων καὶ τῶν Πατέρων πολιτεύεσθαι, καὶ τούτους
μιμεῖσθαι· εἰδέναι δέ, ὅτι ΤΟΥΤΩΝ ΑΦΙΣΤΑΜΕΝΟΙ, ΑΛΛΟΤΡΙΟΙ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΟΥΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΓΕΝΟΜΕΘΑ»
Καὶ συμπληρώνει ὁ ῞Αγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός:

«Πέπεισμαι γὰρ ἀκριβῶς, ὅτι ὅσον ἀποδιΐσταμαι τούτου καὶ τῶν τοιούτων [τοῦ
πατριάρχου καὶ τῶν λοιπῶν ἑνωτικῶν-παποφίλων], ΕΓΓΙΖΩ ΤΩι ΘΕΩι ΚΑΙ ΠΑΣΙ ΤΟΙΣ ΠΙΣΤΟΙΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙ· ΚΑΙ ΩΣΠΕΡ ΤΟΥΤΩΝ ΧΩΡΙΖΟΜΑΙ, ΟΥΤΩΣ ΕΝΟΥΜΑΙ ΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ».

...Τὸ ῾Ημερολογιακὸ Ζήτημα εἶναι γνήσιο καὶ πρωτότοκο τέκνο τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως..
http://www.synodinresistance.org/Administration_el/1a5d001cTheokletos3-AK319.pdf

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλω αφήστε το σχόλιο σας εδω