Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Αλφαβηταλφάβητος...

Τις ευσεβής σιγήσειε τις όλως ηρεμήσει;
και γαρ την συγκατάθεσιν η σιωπή σημαίνει
και τούτο δείκνυσι σαφώς ο Πρόδρομος Κυρίου
και Μακαβαίοι συν αυτώ μικράς νομοθεσίας
προκινδυνεύοντες στερρώς μέχρις αυτοθανάτου
και μήτε το βραχύτατον του νόμου παριδόντες.
.........................................................................
Μή πείθεσθε μονάζουσι μηδέ τοις πρεσβυτέροις,
εφ΄οις ανόμως λέγουσι, κάκιστα εισηγούνται.
Και τί γημί μονάζουσι και τί τοις πρεσβυτέροις;
Μηδ΄επισκόποις είκετε τα μη λυσιτελούντα
πράττειν και λέγειν και φρονείν δολίως παραινούσιν.
.........................................................................
Επαινετός ο πόλεμος γνωρίζεται πολλάκις
και μάχη κρείττων δείκνυται ψυχοβλαβούς ειρήνης.
Βέλτιον γαρ αφίστασθαι τοις ου καλώς φρονούσι
ή τουτοις επακολουθείν κακώς ομονοούντες
χωριζομένους του Θεού και τούτοις ενωμένους.
(Αγ. Μελετίου του Ομολογητού)



Eργα και ημέρες των προδοτών Νεοημερολογιτών...

Μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στον Πάπα Βενέδικτο με αφορμή τον εορτασμό των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.



Η τριμελής Αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου που επισκέφθηκε το Βατκανό, παρέδωσε στον Πάπα Βενέδικτο μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη και ένα αναμνηστικό δώρο. Το μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη ανάμεσα σε άλλα αναφέρει:
Παναγιώτατε, Πάπα της Πρεσβυτέρας Ρώμης ……. να σας δώσει δύναμη ( ο Θεός) και να σας καθοδηγήσει για το καλό της Εκκλησίας για να προωθηθεί η ενότητα όλων των Χριστιανών……….
…….Σίγουρα πρέπει να προσπαθήσουμε να εξασφαλιστεί (η ενότητα) και να βασίζεται ο δρόμο μας προς την ενότητα στις στέρεες βάσεις της πίστης και ομολογίας των Αποστόλων και των Πατέρων……..
Παναγιώτατε, οι σκέψεις μας για ένα τέτοιο πολυπόθητο θετικό σημάδι για αυτήν την εορταστική ημέρα στην Εκκλησία της Ρώμης, αλλά και των …… εξήντα χρόνων της ιεροσύνης σας , Παναγιώτατε.
………Είναι μια σημαντική στιγμή στη ζωή σας, αλλά και στη ζωή της Εκκλησίας Του…….
Τιμώντας το έργο της Υμετέρας Αγιότητος στο θεολογικό τομέα αλλά και ολόκληρη τη ζωή της Εκκλησίας, ζητάμε από τον Κύριο να σας δώσει την πνευματική και σωματική δύναμη, ώστε τα επόμενα χρόνια να συνεχισθεί η δέσμευσή σας να εξυπηρετηθεί ο λόγος της αλήθειας………….

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΑ ΙΤΑΛΙΚΑ

A Sua Santità,
Papa dell'Antica Roma,
Benedetto XVI,
saluti fraterni nel Signore Gesù nostro Dio
Si celebra di nuovo la luminosa festa della memoria sacra dei Santi Apostoli e Corifei Pietro e Paolo. I nostri pensieri, dalla sede del Santo Apostolo Andrea, sono rivolti a quella dell'Antica Roma e a lei, Santità, con amore fraterno e grande rispetto, al fine di esprimerle e di manifestarle la nostra gioia per la celebrazione di un così importante anniversario. Porgendole, Santità, il nostro augurio fraterno in occasione di questa festa, l'abbracciamo cordialmente e preghiamo il Dio Creatore di ogni cosa di custodirla, di darle la forza e di guidarla per il bene della Chiesa e per la promozione dell'unità di tutti i cristiani.
I primi apostoli e maestri dell'universo, quelli che l'innografia ortodossa canta «Pietro, la pietra della fede e Paolo, l'elogio dell'universo», sono celebrati da tutti i cristiani della terra come «le delizie di tutto l'universo», e in particolare come «la gloria e la fierezza di Roma». Ciò è dovuto al fatto che Pietro «inchiodato sulla croce, ha stabilito il cammino verso il cielo e verso il Regno del quale ha fra le sue mani le chiavi che gli ha affidato Cristo», e Paolo è «ritenuto degno di essere beato nel Salvatore perché ucciso dalla spada». Per questo Roma «gioisce e festeggia» nel raccogliere il sangue dei due Corifei e con essa gioisce tutto l'universo nel ricevere il loro insegnamento.
Attraverso il martirio e la testimonianza dei due Apostoli, la santissima Chiesa di Cristo restò pienamente unita per un millennio, istituita sulla confessione di Pietro al Signore: «Tu sei il Cristo, il figlio del Dio vivente» (Mt 16, 16) e sulla fondazione del Vangelo di cui Paolo fu il sapiente architetto (1 Cor 3, 10). Su queste fondamenta, i Padri della Chiesa, nei Concili ecumenici, formularono la nostra fede comune e ce la trasmisero. Queste fondamenta costituiscono una guida in tutte le nostre azioni e in tutti i nostri passi.
Questa fede degli Apostoli, che i nostri Padri interpretarono e ci trasmisero attraverso i Concili ecumenici, anche noi la possediamo oggi ed essa costituisce una guida sicura, preparando il cammino che conduce al ripristino della piena comunione in un dialogo di verità e di amore. I nostri Padri esaminarono le questioni legate alla nostra unione e alla nostra divisione che per un millennio ci allontanarono gli uni dagli altri, affinché con una sola bocca e con un solo cuore confessassimo di nuovo la fede salvatrice di Pietro e il kerigma dell'Apostolo delle Nazioni.
Di questo sforzo celeste per vedere la nostra piena comunione ristabilita sul fondamento della fede e della confessione degli Apostoli e dei Padri della Chiesa noi possediamo lo stesso ardore che ha lei, Santità, che è conosciuto per essere il fondamento della tradizione apostolica della Chiesa.
Certamente occorre impegnarsi affinché il nostro cammino verso l'unità sia basato sulle solide fondamenta della fede e della confessione degli Apostoli e dei Padri. E non solo perché ciò s'impose come tradizione comune nel primo millennio dopo Cristo, ma anche perché solo la vera fede apostolica e patristica, correttamente interpretata, è oggi in grado di realizzare la salvezza dell'uomo. Come confessava san Pietro, «pieno di Spirito Santo», «non vi è infatti altro nome dato agli uomini sotto il cielo nel quale è stabilito che possiamo essere salvati» (At 4, 12).
Le trasmettiamo, Santità, i nostri pensieri rispetto a tale comunione tanto desiderata come un segno positivo in questo giorno di festa della Chiesa di Roma e ci rallegriamo anche nel profondo del cuore per i suoi sessant'anni di sacerdozio, Santità.
Si tratta di una tappa importante nella sua vita, come pure nella vita della sua Chiesa. Rendendo onore al lavoro svolto da Vostra Santità sul piano teologico e per tutta la vita della Chiesa, preghiamo il Signore di concederle la forza spirituale e fisica affinché negli anni a venire possa proseguire il suo impegno al servizio della parola di verità e della santa missione della Chiesa per la gloria del Suo santo nome.
Questi saluti, mossi da un amore fraterno, sono rivolti a lei, Santità, in occasione della festa della sua Chiesa. L'abbracciamo con amore e rispetto.
23 giugno 2011
L'Amato Fratello in Cristo di Vostra Santità
Bartolomeo di Costantinopoli
(©L'Osservatore Romano 29 giugno 2011)
Από Ακτίνες

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Βατικανό. Ο Μητροπολίτης Γαλλίας Εμμανουήλ φιλά το χέρι του Πάπα.

Βατικανό 28/06/2011 - Αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου που θα συμμετάσχει στον εορτασμό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, έγινε δεκτή σήμερα από τον Πάπα στο Βατικανό. Η Αντιπροσωπεία αποτελείται από τον Μητροπολίτη Γαλλίας Εμμανουήλ, Πρόεδρο της Συνόδου των Ορθοδόξων Επισκόπων της Γαλλίας και Διευθυντή του Γραφείου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ε.Ε., τον Βοηθό Επίσκοπο Σινώπης της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου Αθηναγόρα, καθώς και τον Διάκονο Ιωακείμ Μπίλλη, Κωδικογράφο της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικ. Πατριαρχείου.
Aπό Ακτίνες

Πρόεδρος της Δημοκρατίας … η πιο ακριβή γλάστρα της Ευρώπης

Σε μια χρεοκοπημένη χώρα που ο “ανύπαρκτος” τελετουργικά Έλληνας Πρόεδρος της Δημοκρατίας, παίρνει σχεδόν τα διπλάσια από τους βασιλιάδες της Ευρώπης αποτελεί κοροιδία Σύμφωνα λοιπόν με τον προϋπολογισμό του 2009, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας

 λαμβάνει:

 resize of 1656613 1 20110525 1536369051 Πρόεδρος της Δημοκρατίας ... η πιο ακριβή γλάστρα της Ευρώπης
288.000 ευρώ ως “χορηγία Προέδρου της Δημοκρατίας”
-97.000 ευρώ ως “έξοδα παραστάσεως”
-1.772.000 ευρώ ως “βασικό μισθό”
-3.000 ευρώ ως “επίδομα χρόνου υπηρεσίας”
-30.000 ευρώ ως “οικογενειακή παροχή”
-14.000 ευρώ ως “επίδομα θέσης ευθύνης” εδώ γελάνε!
-288.000 είναι τα “έξοδα παραστάσεως όσων διετέλεσαν Πρόεδροι της Δημοκρατίας”

Τα παραπάνω είναι μερικές μόνο από τις δαπάνες της Προεδρίας. Από επιδόματα στην Ελλάδα, άλλο τίποτα. Είναι ενδεικτικό άλλωστε το επίδομα…”θέσης ευθύνης” και “οικογενιακής παροχής” που βλέπουμε.


Αν κάνουμε λοιπόν την πρόσθεση, μας βγαίνει το ποσό του 1.604.000 ευρώ. Να σημειωθεί ότι σε αυτά τα χρήματα, δεν συμπεριλαμβάνονται τα λειτουργικά έξοδα ττου Προεδρικού Μεγάρου, μισθοί υπαλλήλων, κλπ. τα οποία περιέχονται στον συνημένο πίνακα.

........

http://listonplace.blogspot.com/2011/06/blog-post_77.html

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Οικουμενισμός και Σιωνισμός Τα τελευταία προδρομικά σχήματα της ελεύσεως του Αντιχρίστου

(Αναδημοσίευση επιστολής της "Φιλορθοδόξου Ενώσεως Κοσμάς φλαμιάτος")


   Απαιτείται να γνωρίσουμε την Αποκάλυψη
για να μην πλανηθούμε από τον Αντίχριστο,
που θα αναδυθεί από την άβυσσο των βεβυθισμένων
στο σκοτάδι της αγνωσίας του Θεού ανθρώπων,
που παραβαίνουν ασυστόλως τις Εντολές Του.
   «Οικουμενισμός, ο δούρειος ίππος του Αντιχρίστου.
  Τον Οικουμενισμό υπηρέτησαν και υπηρετούν
ορθόδοξοι κληρικοί, ανωτάτων μάλιστα βαθμών».
π. Αθανάσιου Μυτιληναίου
Ομιλία 45 στην Αποκάλυψη, κεφ. ια΄. Απόσπασμα (Η ομιλία έγινε το 1982)
Όταν η χάρις του Χριστού φύγει από το μέσον, τότε θα εμφανισθεί ο Άνομος (=ο Αντίχριστος). Ο Χριστὸς δεν αφήνει ακόμη τον Αντίχριστον να φανεί. Τον εμποδίζει. Θάρθει όμως κάποια στιγμή, ένεκα της αμετανοησίας των ανθρώπων, όταν θα έχει πληθυνθεί η αμαρτία εις υπερθετικόν βαθμόν, που πια θα είμεθα Σόδομα και Γόμορρα, τότε θα αρθεί η προστασία του Χριστού και τότε ευθύς θα εμφανισθεί ο Αντίχριστος.
Επάνω σ’ αυτό στηρίζεται φαίνεται και ο άγιος Ιερώνυμος ο οποίος λέγει τα εξής… «Όταν η ομοφυλοφιλία που υπήρχε στα Σόδομα πληθυνθεί καθ’  υπερβολήν και ξεχυθεί εις τους δρόμους, χωρίς ντροπή, όπως τότε εις τα Σόδομα…, τότε θα γίνει η Δευτέρα του Χριστού Παρουσία… Θα έρθει ο Αντίχριστός…, το «θηρίον»· …και λέγεται «θηρίον» για την αιμοβορίαν του.
Αν ρωτήσετε, όμως, σε τί θα μας χρησίμευε αυτή η γνώση, η περιγραφή του Αντιχρίστου; Θα ήταν πάρα πολύ σπουδαίον. … Πρέπει να ξέρουμε μετ’ ακριβείας τα χαρακτηριστικά του Αντιχρίστου, ώστε –όταν θα εμφανισθεί– να μη μας πλανήσει… Ο Αντίχριστος θα εμφανισθεί άγιος, άκακος, φιλάνθρωπος· όταν αναλάβει την εξουσίαν θα πει: να δώσουμε ψωμί στους φτωχούς, να μην υπάρχει φτωχός στον κόσμο. Θα κάνει θαύματα, θα θεραπεύει τους αρρώστους.
Ε, θάλεγε κανένας: τι άλλο υπολείπεται επιτέλους; αυτός είναι ο Μεσσίας. Και θα προσκυνήσουν το θηρίον, τον απατεώνα, τον ολετήρα των ψυχών (τον Αντίχριστον). Γι’ αυτό λοιπόν, η Αγία Γραφή, πρώτα, και οι Πατέρες εφρόντισαν να επισημάνουν και αναλύσουν τα χαρακτηριστικά του Αντιχρίστου για να μπορούμε να ξεχωρίσουμε. Είναι μεγάλο πράγμα. Θα μου επιτρέψετε να πω και θα ευχόμουν όσοι ακούτε τον λόγον του Θεού, να έχετε αυτήν την δυνατότητα, ότι μόνον των πιστών και αγίων προνόμιον είναι να ξεχωρίσουν εις το πρόσωπον του Αντιχρίστου το Θηρίον. Μόνον αυτών είναι προνόμιον, οι άλλοι θα πλανηθούν. Δεν θα θέλατε λοιπόν πραγματικά να μπορούμε να γνωρίζουμε; Είναι αναγκαιότατον.
Κι αν λάβετε μάλιστα υπ’ όψιν, ότι με τα ίδια χαρακτηριστικά έρχονται και οι πρόδρομοί του. Θα δούμε παρακάτω, ότι υπάρχει και ο ψευδοπροφήτης, ο οποίος δεν είναι παρά, σαν τρόπον τινα, ο πρόδρομος που κηρύσσει τον Μεσσίαν. Και μην ξεχνάτε, σας ξαναλέγω άλλη μία φορά, πρόσωπο κι αυτός θα είναι. 
 Αλλά προ του ψευδοπροφήτου υπάρχουν ήδη καταστάσεις, όχι πρόσωπα,  καταστάσεις που έρχονται με αυτά τα σχήματα της παγκοσμίου κοινωνικής δικαιοσύνης, φιλανθρωπίας, αγάπης, και όλα αυτά υπηρετούν τον Αντίχριστον.
Δεν θάθελα παρά να μείνω μόνον στον χώρον τον εκκλησιαστικόν… Πάρτε την περίπτωσιν του... Οικουμενισμού, αυτός που χαλκεύτηκε στο Π.Σ.Ε. Τι νομίζετε ότι είναι αυτό αγαπητοί μου. Ένας δούρειος ίππος. Ο Οικουμενισμός είναι ένας δούρειος ίππος, ο οποίος κουβαλά τον Αντίχριστον. Και όμως, το σύνθημα του Οικουμενισμού είναι: Αγάπη, αγάπη! Και υπηρέτησαν αυτό το σχήμα του Οικουμενισμού –και το υπηρετούν αυτήν την στιγμήν- και ορθόδοξοι κληρικοί, ανωτάτων μάλιστα βαθμών. Δυστύχημα.
Έλεγε ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς ότι ο Οικουμενισμός δεν είναι μια αίρεσις, αλλά είναι παναίρεσις. Έχει μέσα όλες τις αιρέσεις και είναι μία κατάργησις του Χριστιανισμού στην πραγματικότητα. Και όμως, εν ονόματι της αγάπης εμφανίζεται ο Οικουμενισμός. Και όταν πει κανείς και στραφεί εναντίον του Οικουμενισμού του λέγουν: στρέφεσαι εναντίον της αγάπης, είσαι ο κήρυξ του μίσους. Ώστε κήρυξ του μίσους, έ;
Γι’ αυτό, λοιπόν, πρέπει να ξεχωρίζουμε κάτω από αυτούς τους δουρείους ίππους, να ξεχωρίζουμε, αγαπητοί μου, τον Αντίχριστο. Είναι ανάγκη, είναι ανάγκη. Προσέξατέ το. Διότι, μπορεί να μη ζήσουμε εμείς τις ημέρες του Αντιχρίστου… Μπορεί νάναι σε 100, 500 χρόνια, δεν ξέρουμε. Μπορεί να είναι όμως και μέσα στην προσεχή τριακονταετία. Κανείς δεν ξέρει τίποτα. Τα σημάδια μόνο άρχισαν να γίνονται πολλά. Δεν έχει σημασία αν αλωθούμε από τον Αντίχριστο ή τους προδρόμους του.


Εάν σήμερα χαθούμε από τους προδρόμους του Αντιχρίστου, είναι ως εάν να χαθήκαμε από τον Αντίχριστο. Είναι το ίδιο. Δηλαδή, σωτηρία δεν έχουμε.
Το «Θηρίον (Αντίχριστος) ανήλθεν από της αβύσσου». Τι είναι η άβυσσος; Λέγει ο Αρέθας: άβυσσος είναι ο κόσμος που άγεται και φέρεται από τους δαίμονες. Μέσα από αυτή την άβυσσον του αστατούντος και εμπνεομένου από τον δαίμονες κόσμου, θα βγει ο Αντίχριστος.
Ακόμα χαρακτηριστικότατα γράφει ο Άνθιμος Ιεροσολύμων
«άβυσσον νοητέον τον παρόντα κόσμον, εν σκότει όντα της αγνωσίας βεβυθισμένον (που είναι βυθισμένος μέσα στο σκοτάδι της αγνωσίας του Θεού), ρευστόν τε αλίπικρον (=αρμυρός και πικρός) και ολισθηρόν και καταρρώδεις ορέξεσιν υποβρύχιον (που είναι γεμάτος από επιθυμίες κατώτερες) και κύμασι μεριμνών υπεραντλούμενον τε και κλυδωνιζόμενον (που κατέχεται και κλυδωνίζεται από τα κύματα των μεριμνών)… Εκ ταύτης ουν της αβύσσου αναβήσεται ο αντίχριστος, …θηρίον δε ου τω είδει (όχι στην μορφή θηρίον), αλλά τω τρόπω και τη διαθέσει, αγριωπώς τε και θηριωδώς κινούμενον κατά των αγίων»…
Μήπως εμείς σαν σύνολο, που είμαστε μεσ’ στον κόσμο συνιστούμε την άβυσσον; Να αποτελέσουμε το υλικόν αυτού που λέγεται άβυσσος απ΄ όπου θα βγει ο Αντίχριστος. Μήπως;
Για τον Αντίχριστον μίλησε και ο Δανιήλ, κεφ. 7, 25, και προφητεύει για τον Αντίχριστον:
«και λόγους προς τον Ύψιστον λαλήσει και τους αγίους Υψίστου παλαιώσει (=θα τους αχρηστεύσει) και υπονοήσει του αλλοιώσαι καιρούς και νόμον». Δεν λέγει αλλάξει, αλλά λέγει «αλλοιώσει»…
Εδώ, λοιπόν, δεν πρόκειται περί αλλαγής άλλα περί αλλοιώσεως, αλλαγής βάθους... Θα έχει σκεφθεί δηλαδή να αλλοιώσει τί; «καιρούς και νόμον». Οι καιροί ξέρετε τί είναι; Εδώ είναι η φύσις. Να αλλοιώσει την φύσιν. Τώρα, τί είναι αυτή η αλλοίωσις της φύσεως; Πόσα θα είχαμε να πούμε!
Αλλά και η αλλοίωση του νόμου… Όταν το παρά φύσιν, διαποτισμένο πια μέσα στο κύτταρο των ανθρώπων, εμφανίζεται ως φύσις. Κι όταν ο νόμος του Θεού (διότι δια τον νόμον του Θεού ομιλεί εδώ), όταν αυτός ο νόμος θάχει διαστραφεί. Πάρτε παράδειγμα την αποποινικοποίηση της μοιχείας (γιατί νόμος είναι, νόμος του Θεού), που σημαίνει· όχι απλώς αλλάζουμε το θέμα να μη τιμωρείται η μοιχεία· αλλά να πούμε: το να μην αισθάνονται οι μοιχοί άσχημα, για μια ρετσινιά που θα μπορούσε να τους πουν οι άλλοι άνθρωποι απ’ έξω. Αυτό πια δεν είναι αλλαγή του νόμου, είναι αλλοίωσις, …χάνουμε το μέτρο, χάνουμε το κριτήριο· γιατί αν περάσουν μερικά χρόνια και πείτε σε αυτόν, ο οποίος απατά την γυναίκα του…, ότι αυτό που κάνει είναι αμαρτία, θα γελάσει και θα πει: τι αμαρτία; κουτός είσαι. Άμα περάσουνε λίγα χρόνια θα επέλθει η αλλοίωσις. Θα «υπονοήσει» λοιπόν ο Αντίχριστος να αλλοιώσει την «φύσιν και τον νόμον».
Και πώς θα τους νικήσει ο Αντίχριστος τους Χριστιανούς;
«Δυνάμει κοσμική», κατά τον Άνθιμον Ιεροσολύμων· με δύναμη κοσμική... Αυτό σημαίνει ότι ο Αντίχριστος θα κρατάει στα χέρια του όλη την κοσμική δύναμη. 
 Όλη την κοσμική δύναμη· αρχές και εξουσίες στα χέρια του θα είναι. Ο δικαστικός κόσμος, οι Τράπεζες, οι άρχοντες, οι στρατιωτικοί, οι πάντες στα χέρια του θα είναι…
Αλλά αυτό ήδη το βλέπουμε να γίνεται και να πραγματώνεται. Έχετε προσέξει ότι …στις ημέρες μας γίνεται μια προσπάθεια να περιέλθει στα χέρια ολίγων πάσα εξουσία; 
 Οικονομική στην αρχή εξουσία, νάχουμε το χρήμα, και μετά θα αρχίσουμε να έχουμε και τις άλλες εξουσίες. Και δεν είναι κρυφό -και εις αυτόν τον Ο.Η.Ε. ακόμα διεκηρύχθη- ότι αυτά τα χέρια που μαζεύουν τις εξουσίες άπασες, όλων των λαών της γης είναι ο Σιωνισμός. Αυτοί μαζεύουν πάσαν εξουσίαν, σιγά-σιγά, με υπομονή, με μακροπρόθεσμα σχέδια. Δεν βιάζονται. Κινούνται κατά ένα καταπληκτικό τρόπο. 
Το θέμα είναι ότι ο Σιωνισμός είναι ο κατ’ εξοχήν πρόδρομος του Αντιχρίστου.
Θα λέγαμε ότι, εν ευρεία εννοία, είναι ο ψευδοπροφήτης (της Αποκαλύψεως). Λέγω εν ευρεία εννοία, διότι ο ψευδοπροφήτης –όπως σας είπα προηγουμένως– είναι συγκεκριμένο πρόσωπο. Ο Σιωνισμός θα φέρει τον Αντίχριστον. Ναι, διότι Εβραίος θα είναι ο Αντίχριστος.
Εδώ όμως προβάλλεται ένας πειρασμός. Ένας πειρασμός φοβερός, δια τους Χριστιανούς, είναι ο εξής: Γιατί, εμείς οι Χριστιανοί, να αφήνουμε στα χέρια των αντιθέων αυτήν την κοσμική εξουσία και να μην την αναλάβουμε εμείς; Αυτός είναι ο πειρασμός… Όταν δηλαδή επιστρατευθεί η Εκκλησία, οι δυνάμεις οι χριστιανικές, να αναλάβουν πάσαν κοσμικήν εξουσίαν.
…Ο χριστιανισμός δεν μπορεί να είναι μία κοσμική εξουσία. Αλλά ο χριστιανισμός έρχεται να αποσπάσει από τον διαβολοκρατούμενο κόσμο ανθρώπινες ψυχές, για να τους σώσει, να τους κάνει αγίους. Τίποτε άλλο. Το Ευαγγέλιο ήδη εχάραξε την πορεία της Εκκλησίας μέσα στην ιστορία: ότι η Εκκλησία θα είναι πάντοτε διωκομένη.
Σας είπα είναι πειρασμός να θέλουμε ως χριστιανοί να αναλάβουμε την παγκοσμίαν εξουσίαν, για να εξουδετερώσουμε τον Αντίχριστο. Είναι σα να θέλουμε να στραφούμε εναντίον …του πνεύματος του Ευαγγελίου –που είναι σταυρικό– και εναντίον των προφητειών, που δείχνουν ότι τελικά ο Αντίχριστος θα αναλάβει πάσαν την κοσμικήν εξουσία με την οποίαν θα πολεμήσει τους πιστούς. Τι πάμε λοιπόν να κάνουμε; Μια ματαιοπονία; Κι όχι μόνο μια ματαιοπονία, αλλά νομίζω ότι θα αμαρτάναμε κιόλας, εφόσον θα στρεφόμεθα εναντίον του πνεύματος του Ευαγγελίου, το οποίον είναι σταυρικόν: … «πάντες οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ διωχθήσονται». Θέλεις να ζήσεις ζωήν ευσεβείας; Πάρτο απόφαση: θα διωχθείς. Την στιγμή που αναλαμβάνω το μεγάλο έργο να γίνω Χριστιανός και να πολεμήσω εναντίον του διαβόλου, τότε τι μιλάω για κοσμική εξουσία; Για να καταργήσω την μωρίαν του Σταυρού; …Αν λοιπόν πούμε, ότι εμείς θα τα φτιάξουμε τόσο ωραία, δεν θα κάνουμε τίποτα αδελφοί μου…
Ο Κύριος ακόμη μας είπε: «Τότε παραδώσουσιν υμάς εις θλίψιν και αποκτενούσιν υμάς, και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων των εθνών διά το όνομά μου» (Ματθ. 24, 9). Σαν να λέμε τώρα εις τον Κύριον: Κύριε, θα σε διαψεύσουμε ή θα σε ξεπεράσουμε Θα πέσουμε χωρίς να το καταλάβουμε στα κοσμικά σχήματα. Κι αυτό είναι μία απάτη του διαβόλου.
Απαμαγνητοφώνηση: «Φιλορθόδοξη Ένωση “Κοσμάς Φλαμιάτος”»

Για πρώτη φορά στη Μόσχα συνεδριάζει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Θρησκευτικών Ηγετών


Η ετήσια συνεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Θρησκευτικών Ηγετών πραγματοποιείται για πρώτη φορά στη Μόσχα από 21-23 Ιουνίου σε αίθουσα του καθεδρικού ναού του Σωτήρος Χριστού. Το Συμβούλιο θα ασχοληθεί με το θέμα «Ανθρώπινα δικαιώματα και παραδοσιακές αξίες στην Ευρώπη».
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Θρησκευτικών Ηγετών είναι ένα από τα τέσσερα περιφερειακά διαθρησκειακά συμβούλια στα πλαίσια της Παγκόσμιας Συνέλευσης για τη Θρησκεία και την Ειρήνη. Το Συμβούλιο ενώνει στις γραμμές του κορυφαίους θρησκευτικούς ηγέτες της Ευρώπης: Ιουδαίους, Χριστιανούς, Μουσουλμάνους, Βουδιστές, Ινδουιστές, Σιχ και Ζωροάστρες, καθώς προβλέπει συμμετοχή και άλλων παραδοσιακών θρησκειών, οι οποίες εκπροσωπούνται στην ήπειρο. Τον οργανισμό, που συγκροτήθηκε το 2002 στο Όσλο απαρτίζουν 45 μέλη. Η συνεδρίαση άρχισε με την ομιλία του Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών, Κύριλλου.
Λαμβάνουν μέρος ο Μητροπολίτης Γαλλίας Εμμανουήλ ( Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ), ο πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, Μητροπολίτης Βολοκαλάμσκ Ιλαρίωνας , ο οποίος είναι και συν-συντονιστής του Συμβουλίου, ο «Επίσκοπος» Gunnar Stolset (Λουθηρανοί Νορβηγίας), διάφοροι Καρδινάλιοι, ο εκπρόσωπος του Ισλαμικού Συμβουλίου, Sheikh Ibrahim, ο αρχιραβίνος της Ρωσίας καθώς και άλλοι εκπρόσωποι θρησκευτικών παραδόσεων της Ευρώπης.
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Θρησκευτικών Ηγετών όπως αναφέρουν οι οργανωτές «βασίζεται στην αρχή σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και δικαιώματος μιας ειρηνικής ζωής. Με αφετηρία αυτή την αρχή οι θρησκευτικοί ηγέτες ανέλαβαν υποχρέωση συνεργασίας με σκοπό την αποτροπή των συγκρούσεων και τη συμβολή στην ειρηνική συνύπαρξη των θρησκευτικών κοινοτήτων. Η εργασία στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Θρησκευτικών Ηγετών πραγματοποιείται με βάση τον αμοιβαίο σεβασμό και την αποδοχή των θρησκευτικών διαφορών του καθένα».(Святейший Патриарх Кирилл открыл заседание Европейского совета религиозных лидеров)- mospat- moskva

Και..

Η πρώτη συγκέντρωση όλων των θρησκευτικών ηγετών της Ευρώπης στη Μόσχα

 

Την ευθύνη για το μέλλον της ανθρώποτητας την έχουν τόσο οι πολιτικοί, όσο και οι θρησκευτικοί ηγέτες.Να, γιατί όλες οι εκκλησίες του κόσμου θα πρέπει να λύνουν από κοινού τα επίκαιρα προβλήματα. Σε τέτοιο συμπέρασμα κατέληξαν οι μετέχοντες στη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Θρησκευτικών Ηγετών, που συγκεντρώθηκαν στη Μόσχα για να επεξεργαστούν ενιαίο μηχανισμό καταπολέμησης των προκλήσεων του σύγχρονου κόσμου.
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Θρησκευτικών Ηγετών είναι σχετικά νέα οργάνωση. Ιδρύθηκε το 2002 στο πλαίσιο του ΟΗΕ. Το Συμβούλιο ενώνει στις γραμμές του τους Ιουδαίους, τους Χριστιανούς, τους Μουσουλμάνους, τους Βουδιστές και τους εκπροσώπους άλλων θρησκειών. Η οργάνωση αυτή συνεδριάζει στη Μόσχα για πρώτη φορά. «Μεγάλη σημασία για μας έχει το ότι όλοι μας παρευρισκόμαστε σήμερα εδώ, στο Ναό του Χριστού του Σωτήρος. Βλέπουμε εδώ την αναγεννημένη και δυνατή ρωσική ορθοδοξία, την φωνή της οποίας ακούμε σήμερα όλοι μας»,- είπε ο αρχηγός της Λουθηρανικής Εκκλησίας της Νορβηγίας και επίσκοπος Όσλο Γκούναρ Στόλσετ (Gunnar Stolset).
Ανάμεσα στα κεντρικά θέματα της συνεδρίασης είναι τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του σημερινού ανθρώπου, καθώς επίσης και τα προβλήματα της διατήρησης των θρησκευτικών αξιών. Εδώ και μερικά χρόνια το Μοσχοβίτικο Πατριαρχείο συζητά δραστήρια όλα αυτά τα προβλήματα, καλώντας όλες τις θρησκείες σε πιο εντατικό διάλογο. Η Ρωσική Εκκλησία έχει μεγάλη πείρα κατανόησης αυτών των θεμάτων και μπορεί να την μοιραστεί με τις άλλες θρησκείες,- είπε ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών Ρωσιών Κύριλλος.
Οι μετέχοντες στη συζήτηση υπογραμμίζουν ιδιαίτερα ότι στη σύγχρονη συνείδηση υπερτερούν διάφοροι δελεασμοί του υλικού κόσμου και η καταναλωτική στάση απέναντι στη ζωή. Όλα αυτά γεννούν ψεύτικες αξίες, οι οποίες κάποτε παρουσιάζονται ως αληθινές. Ο πνευματικός παράγοντας έπαψε να δεσπόζει και οι θρησκείες βρέθηκαν στα περιθώρια της ζωής. Σαν παράδειγμα παρατέθηκε η χριστιανοφοβία, η οποία, κατά τη γνώμη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκτός από τις μουσουλμανικές χώρες έθιξε τον τελευταίο καιρό και εκείνες τις χώρες, όπου η χριστιανοσύνη πάντα ήταν παραδοσιακή θρησκεία.
Οι ηγέτες των θρησκειών πρέπει να επισημάνουν από κοινού την ανάγκη της διατήρησης της θρησκευτικής ηθικότητας, διαφορετικά ο κόσμος μπορεί να ξεχάσει την πίστη και την πνευματικότητα,- είπε ο Πατριάρχης Κύριλλος.
- «Η πνευματική αυτοκαταστροφή σπάζει τη σύνδεση των ανθρώπων με την θρησκευτική κληρονομιά, θέτωντας υπό απειλή την επιβίωση όλου του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Καταστρέφουμε την σύνδεσή μας με τις πηγές και τις βασικές ιδέες πάνω στις οποίες διαμορφωνόταν όλος ο ευρωπαϊκός πολιτισμός και όλη η κουλτούρα. Εννοείται ότι δεν μπορούμε να προτείνουμε σήμερα αυτή την ιδέα στους άθεους, όμως τουλάχιστον στις θρησκευτικές κοινότητες χρειάζεται να δατηρούμε και να διαφυλάγουμε την ιδέα του απαραβίαστου των θεμελειωδών αξιών»,- υπογράμμισε ο Πατριάρχης Κύριλλος.
Από Ακτίνες

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟΥ

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας Β΄ο Τρανός
(1572-1595), επρωτοστάτησε εις τας συνοδικάς καταδίκας του Νέου εορτολογίου το 1583, 1587 και 1593, ως μαρτυρούν οι διάφοροι ιστορικοί, εκκλησιαστικοί και μη: Μελέτιος Μητροπολίτης Αθηνών (1703-1714), Κωνσταντίνος Σάθας (1842-1914), Χρυσόστομος Παπαδόπουλος (1868-1938), Γεώργιος Αρβανιτάκης (1872-1946), Βασίλειος Στεφανίδης (1878-1958), Φιλάρετος Βαφείδης Μητροπολίτης Διδυμοτείχου (1899-1933), Ιωάννης Καρμίρης (1904- ), Στράτος Θεοδοσίου και Μάνος Δανέζης (1995).

Αι ποιναί της καθαιρέσεως και του αφορισμού αι οποίαι συνόδευαν την ενδεχομένην αποδοχήν του νέου Καλανδαρίου, βεβαιούνται υπό: Κ. Σαθά, Β. Στεφανίδου, Γ. Αρβανιτάκη, Σ. Θεοδοσίου και Μ. Δανέζη. Ο Πατριάρχης Ιερεμίας κατεδίκασε επίσης το νέο καλεντάριον εις τας επιστολάς του: 1583, 1589 και 1590 ως βεβαιεί ο κ. Ι. Καρμίρης.

Μετά του Ιερεμίου κατεδίκασαν το νέο εορτολόγιο και ο Σίλβεστρος Αλεξανδρείας (1566-1590), Σωφρόνιος Δ΄Ιεροσολύμων (1579-1608), Ιωακείμ Ε΄Αντιοχείας (1581-1592) και Μελέτιος ο Α΄ο Πηγάς, Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας (1590-1601).

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

METAMOΣΧΕΥΣΕΙΣ - ΜΙΑ ΣΥΝΕΧΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΖΩΝΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!

Α/

Η Εκκλησία δέχεται, ότι κύριος της ζωής και του θανάτου είναι μόνον ο Θεός, πλην όμως δεν αφήνει τους ασθενείς αβοήθητους και επαινεί κάθε ιατρική προσπάθεια, υπέρ της θεραπείας των πάσης φύσεως ασθενειών, διότι θεωρεί, ότι η ζωή είναι αγαθό υπέρτατης αξίας και επευλογεί τις προσπάθειες διάσωσης της ζωής κάθε ανθρώπου, έστω και ανιάτως πάσχοντος, έστω και εάν έχουν νεκρωθεί ζωτικά όργανα του σώματος, όπως ο εγκέφαλος, διότι πιστεύει ότι τόσον η ασθένεια, όσο και ο πόνος παίζουν σπουδαίο παιδαγωγικό και σωτηριώδη ρόλο και πρέπει να αντιμετωπίζονται με υπομονή και εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού. Με τις προϋποθέσεις αυτές, τους ασθενείς πάντοτε θα τους παρηγορούμε και θα τους ενισχύουμε, αλλά η ενίσχυση αυτή θα φθάνει μέχρι το σημείο να μη δολοφονούμε κάποιους άλλους, για να κρατήσουμε αυτούς στη ζωή. Τότε, τι σόι «δολοφονική» αγάπη θα ήτανε αυτή; Στην ανωτέρω αναπτυχθείσα θεολογική προοπτική, οι μεταμοσχεύσεις οργάνων από δότες, χωρίς αφαίρεση της ζωής τους, πράγματι είναι άθλος και πρόοδος της επιστήμης με τη φώτιση και τη συνέργεια βέβαια του Κυρίου.

Η έννοια του εγκεφαλικού θανάτου, άγνωστη στη χώρα μας μέχρι πριν 40 χρόνια, εισήχθη αρχικά το 1968 από επιτροπή του πανεπιστημίου Harvard USA και οριστικοποιήθηκε το 1985 στην Ελλάδα με την αποδοχή των κριτηρίων της Minnesota, με τα οποία ο εγκεφαλικός θάνατος περιορίζεται στη μη αναστρέψιμη βλάβη του εγκεφαλικού στελέχους. Τα κριτήρια αυτά είναι πέραν πάσης θεολογικής τεκμηρίωσης, γιατί δέχονται, ότι με τον εγκεφαλικό θάνατο: α/ αποφορτίζονται τα νοσοκομεία από –υποτίθεται- μη αναστρέψιμες καταστάσεις και β/ διευκολύνεται η απόκτηση οργάνων για μεταμοσχεύσεις! Το ότι ο εγκεφαλικά νεκρός είναι ένας ζωντανός οργανισμός, στον οποίον η ψυχή παραμένει και ενεργεί, σ’ όλα τα υπόλοιπα όργανα του σώματος πιστοποιείται από το γεγονός, ότι κατά τη διαδικασία της μεταμόσχευσης, ο ασθενής υποβάλλεται πρωτύτερα σε καθολική νάρκωση. Αν η ψυχή πράγματι δεν υπάρχει στο σώμα, γιατί χρειάζεται τότε η νάρκωση του σώματος; Ένα νεκρό σώμα δεν αισθάνεται τον πόνο της επέμβασης. Αλλά από ένα νεκρό σώμα είναι εντελώς άχρηστη η αφαίρεση των ζωτικών του οργάνων, αλλά και χωρίς τον εγκέφαλο, το σώμα μπορεί να είναι ένας ζωντανός βιολογικός οργανισμός.

Αλλά είναι εύλογο το ερώτημα, ποια θέση παίρνει η Εκκλησία; Η Εκκλησία, ως το σώμα του Χριστού, έχει αποφανθεί στα θέματα της ζωής και του θανάτου, ακολουθώντας τις κατευθύνσεις που δίδουν τα αγιογραφικά και αγιοπατερικά κείμενα και έχουν αμετάκλητα αποτυπωθεί στις Οικουμενικές της Συνόδους. Όταν λοιπόν η Εκκλησία θεωρεί τον άνθρωπο ως έχοντα σώμα και ψυχή από της συλλήψεως –καίτοι απουσιάζουν αρχικά όλα τα όργανα του σώματος, ακόμη και τα βασικά, όπως η καρδιά και ο εγκέφαλος- και θεωρεί την άμβλωση ενός εμβρύου, χωρίς όργανα, ως φόνο, πόσο μάλλον δεν θα θεωρεί ως φόνο την αφαίρεση της ζωής ενός τέλειου οργανισμού, που είχε την ατυχία να υποστεί ο εγκέφαλός του βλάβη, ενώ τα υπόλοιπα όργανα του σώματός του λειτουργούν κανονικά, έστω και υποστηριζόμενα με τεχνητό τρόπο; Ποιος δίνει λοιπόν και σε ποιόν το δικαίωμα να αποφασίσει πότε θα επέμβει στη συντόμευση της ζωής ενός ασθενούς, στην πορεία του προς το τέλος και έτσι να διαταράξει το έργο του Θεού;

Β/
Δυστυχώς όμως η Ελλαδική Εκκλησία δεν φαίνεται να ακολουθεί το δρόμο αυτό. Εστερνίσθηκε το πόρισμα της Επιτροπής Βιοϊατρικής και Ηθικής Δεοντολογίας, που προτάσσει την αγάπη, αντί της αλήθειας. Έτσι θεωρεί πολυτιμότερη τη ζωή του λήπτη, που μπορεί να ζήσει, από τη ζωή του δότη, «που αμετάκλητα αναχωρεί». Αλλά πως μπορεί να επέμβει κανείς στο «αμετάκλητο»; Αυτή η επέμβαση δεν είναι έργο του Θεού; Ο Θεός δεν μπορεί να παρέμβει και στο δικό μας «αμετάκλητο»; Πως λοιπόν θέτουμε τη δική μας απόφαση περί παράτασης ή μη της ζωής ενός δότη, πάνω από την απόφαση του ίδιου του Θεού; Ως δικαιολογία, για την απόφαση αυτή της Επιτροπής, παρουσιάζεται χωρίο από τον Ιωάννη, το οποίον αναφέρεται αποκλειστικά και μόνον στο Χριστό και σε κανέναν άλλον: «δια τούτο ο πατήρ με αγαπά, ότι εγώ τίθημι την ψυχήν μου, ίνα πάλιν λάβω αυτήν» (10. 17). Δηλ. «Γι’ αυτό ο Πατέρας με αγαπάει, γιατί εγώ θυσιάζω τη ζωή μου, ώστε να την ξαναπάρω». Τι θέλει να ειπεί ο Χριστός εδώ; Ότι ο Πατέρας του τον αγαπάει, γιατί προσφέρει τη ζωή του για τη σωτηρίου του λαού, αν και ξέρει ότι θα την ξαναπάρει πίσω με την Ανάστασή του. Αυτός ο ίδιος προσφέρει τη ζωή του, έχοντας πλήρη εξουσία να κάνει αυτό που επιλέγει, η δε επιλογή του δεν είναι ασυμβίβαστη με το ότι η θυσία του αποτελεί εντολή του Πατέρα του. Ποια σύγκριση μπορεί να υπάρξει μεταξύ της σταυρικής θυσίας του Χριστού και της Ανάστασής του με την «προσφορά» οργάνων ενός δότη, σ’ έναν λήπτη; Ο δότης ασφαλώς -αν βέβαια είναι γνώστης- δεν θυσιάζει τη ζωή του, αν υποτίθεται ότι αυτή θα του είναι άχρηστη σ’ ένα λήπτη, ώστε να αναστηθεί και να κερδίσει έτσι τη Βασιλεία των Ουρανών! Ο κάθε νεκρός, δεν μπορεί να κυριαρχήσει στα πράγματα, ενώ ο Χριστός κυριαρχεί στα πράγματα. Είναι η ιδιαιτερότητα αυτού του νεκρού. Μπορεί ένας οιοσδήποτε νεκρός να δώσει τη ζωή του και μ’ αυτή του την ενέργεια να πάει στον Άδη και να ανασύρει όλες τις ψυχές των ήδη νεκρών; Ασφαλώς όχι, γιατί μόνον ο Χριστός έχει αυτή τη μοναδικότητα. Γι’ αυτό και ο Χρυσόστομος καταγράφει, ότι μόνον ο Χριστός μπορεί «να άρη την ψυχήν αυτού». Έτσι αποδεικνύεται, ότι με τη χρησιμοποίηση αυτού του χωρίου, διαστρέφεται η θεολογία των μεταμοσχεύσεων.

Άραγε, η Ελλαδική Εκκλησία συμφωνεί στο σημείο αυτό με την Εκκλησία, το σώμα του Χριστού, το σώμα των αγίων; Προφανώς όχι. Και όχι μόνον αυτό, αλλά διδάσκεται αίρεση, διδάσκεται μια κακοδοξία του ψευτοαγαπητισμού, διδάσκεται η αγαπητική δολοφονία, καθαρά παπικής προέλευσης. Καίω το σώμα, για να σώσω την ψυχή, σου αφαιρώ τα δαιμόνια, δολοφονώντας σε (Ιερή Εξέταση). Είναι μια καλυμμένη πλάνη. Είδες τι έκανε ο Χριστός; Έδωσε τη ζωή του για να σώσει τον άνθρωπο. Ακολούθησε λοιπόν και εσύ το παράδειγμά του. Θυσίασε τη (νεκρή;) ζωή σου, για να γλυτώσει ο συνάνθρωπός σου. Πραγματικά, σατανική διδασκαλία! Με τις παραδοχές όμως αυτές άνοιξε η κερκόπορτα και εισήλθε ο Αντικείμενος και αυτός ρυθμίζει πλέον τα της ζωής και του θανάτου. Και σπεύδουν οι πιστοί να προσφέρουν (μετά θάνατο;) τα όργανά τους ή επιδιώκουν να λάβουν όργανα, για να σώσουν μια βιολογική ζωή (χωρίς βέβαια την πνευματική της διάσταση) και να την βοηθήσουν να «γαντζωθεί» στον εφήμερο τούτο κόσμο του αιώνος τούτου του απατεώνος ή να «γατζωθούν» οι ίδιοι αντίστοιχα. Και δυστυχώς, δυστυχέστατα, ακολουθούν την πρακτική αυτή, κληρικοί και μοναχοί, ακόμη και αγιορείτες. Μα καλά δεν γνώριζαν, δεν ρώταγαν, δεν μελέτησαν, δεν είχαν εσωτερική πληροφόρηση;
ΙΚ
Από σχόλιο του blog Αποτείχιση
http://apotixisi.blogspot.com/2011/06/blog-post_9806.html#comments

Βίντεο από τις δηλώσεις του Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη και του Καρδινάλιου Kurt Koch για το Θεολογικό Διάλογο Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών

Από Ακτίνες

Μεταμοσχεύσεις...

Tα θέματα ζωής και θανάτου, ψυχής και σώματος αποτελούν καίρια θέματα Πίστεως, λυμμένα από αιώνων από την Εκκλησία και εάν δεν τα γνωρίζει ο αββάς, μπορούμε να τον πληροφορήσουμε:


Α/
Σχετικά με το που βρίσκεται και πως ενεργεί η ψυχή, οι Πατέρες της Εκκλησίας διδάσκουν, ότι η ψυχή δεν εδρεύει σε συγκεκριμένο όργανο, αλλά ευρίσκεται σ’ όλα τα σημεία του σώματος, ζωοποιούσα και κινούσα τα μέλη αυτού (αγίου Γρηγορίου Νύσσης, περί κατασκευής του ανθρώπου, 12, PG 44, 156 CD), αλλά και: «η ψυχή συνέχουσα το σώμα, ω και εκτίσθη, πανταχού του σώματος εστίν, ουχ ως εν τόπω, ουδ’ ως περιεχομένη, αλλ’ ως συνέχουσά τε και περιέχουσα και ζωοποιούσα τούτο, κατ’ εικόνα και τούτ’ έχουσα Θεού» (άγιος Γρηγόριος Παλαμάς). Εάν η ψυχή περικλείετο αποκλειστικά σε κάποιο όργανο (ακόμη και την καρδιά), τότε με την παύση της λειτουργίας αυτού του οργάνου, θεωρητικά θα έπαυε και η ύπαρξή της. Γι’ αυτό και στην κλινική παρατήρηση, ο άνθρωπος βρίσκεται εν ζωή με ή χωρίς τις αισθήσεις του, όταν του έχει αφαιρεθεί η καρδιά κατά τη διάρκεια μιας εγχείρησης ή μεταμόσχευσης ή τοποθέτησης τεχνητής καρδιάς.

Βιολογική ζωή χωρίς ύπαρξη της ψυχής μέσα στο σώμα δεν νοείται. Στην περίπτωση αποκοπής, καταστροφής ή νέκρωσης ενός ζωτικού οργάνου, οπότε ο άνθρωπος επιβιώνει με υποστηρικτικές ενέργειες, η ψυχή εξακολουθεί να παραμένει σ’ όλα τα υπόλοιπα όργανα του σώματος, εκτός του ελλείποντος ή νεκρωθέντος. Ο Μ. Βασίλειος περιγράφει γλαφυρά τη συστολή της ενέργειας της ψυχής από νεκρωθέν όργανο. Όταν αρχίσουν να νεκρώνονται τα μέλη και τα όργανα του σώματος, η ψυχή «συστέλλεται» στα ζωντανά όργανα, για να εκφράσει από αυτά τις ενέργειές της, μέχρι να μη μπορεί η καρδιά να συντηρήσει τον παρακμάζοντα οργανισμό και σταματήσει. Η ζωή συντηρείται με συνδυασμό λειτουργίας πολλών οργάνων και η ψυχή «τα πλείστον διεστώτα μέλη (του σώματος) προς μιαν σύμπνοιαν και κοινωνίαν άγειν» ((Β.Ε.Π. τ. 54, σελ. 36). Επομένως, στην περίπτωση νέκρωσης του εγκεφάλου (δηλ. του «εγκεφαλικού θανάτου»), η ενέργεια της ψυχής αποσύρεται από το νεκρό αυτό όργανο, αλλά δεν παύει να υπάρχει στα υπόλοιπα όργανα του σώματος. Έτσι, η ψυχή παραμένει στο υπόλοιπο σώμα και ο άνθρωπος θεωρείται, ως βιολογικά ζωντανός οργανισμός, δεδομένου, ότι διατηρείται, έστω και με τεχνητά μέσα η καρδιοαναπνευστική λειτουργία και επομένως δεν έχει λυθεί ο δεσμός μεταξύ της ψυχής και του σώματος. Εάν σ’ αυτή την περίπτωση γίνει διακοπή της υποστηρικτικής λειτουργίας του ασθενούς, τότε προκαλείται θραύση του δεσμού ψυχής και σώματος και η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα, οπότε τούτο παραμένει άνευ πνοής. Η ενέργεια αυτή θεωρείται ενεργητική πρόκληση θανάτου, η οποία για την Εκκλησία θεωρείται φόνος, όπως ακριβώς η άμβλωση. Στην περίπτωση αυτή, ο φυσικός αυτουργός της δολοφονίας είναι ο ιατρός, που ενεργεί στη διακοπή της υποστηρικτικής λειτουργίας του «εγκεφαλικά νεκρού» ανθρώπου, ο δε ηθικός αυτουργός ο δίδων την εντολήν αυτήν συγγενής του ασθενούς ή και ο ίδιος ο ασθενής με συναίνεσή του σε αφαίρεση οργάνων του, σε περίπτωση «εγκεφαλικού του θανάτου». Συνεργός στη δολοφονία αυτή θεωρείται ο λήπτης οργάνου από «εγκεφαλικά νεκρό», καθότι συναινεί στη διατήρηση της ζωής του, σε βάρος της ζωής του δότη, ο οποίος σ’ αυτή την περίπτωση, δέχεται να του αφαιρεθεί η ζωή (δηλ. αυτοκτονεί) ή κάποιοι συγγενείς του εντέλλονται την δολοφονία. Στην περίπτωση, που στην πράξη αυτή εμπλέκονται και μοναχοί, τότε έχουμε το οξύμωρο, οι νεκροί κατά κόσμον (μοναχοί), να συνεργούν στην αυτοκτονία τους (ως δότες) ή να προσπαθούν να «γαντζωθούν» στην εφήμερη τούτη ζωή, (οι νεκροί αυτοί) ως λήπτες!

Β/
Είναι άξια αναφοράς ορισμένα σημεία στη διαδικασία αυτή της μεταμόσχευσης, από θεολογικής πάντοτε πλευράς: 1/ Όταν ένα όργανο του σώματος αντικατασταθεί από ένα ξένο όργανο (π.χ. η καρδιά, από μια ξένη καρδιά), η ενέργεια της ψυχής, που υπάρχει σ’ όλο το υπόλοιπο σώμα δεν επανέρχεται στο νέο (ξένο) όργανο. Δηλαδή, σε μια ξένη καρδιά ενός δότη σ’ ένα σώμα δεν υπάρχει ενέργεια της ψυχής του λήπτη σ’ αυτό. Η ξένη καρδιά είναι άνευ ψυχής! 2/ Εάν ο «εγκεφαλικά νεκρός» είναι πράγματι νεκρός, η προσφορά των οποιωνδήποτε οργάνων του στερείται του χαρακτήρα της αγάπης, εφ’ όσον αυτή δεν του στοιχίζει τίποτε, γιατί προσφέρει άχρηστα γι’ αυτόν όργανα, δεν στερείται ούτε θυσιάζει κάτι χρήσιμο για τον εαυτό του. Πρόκειται για πράξη συμφεροντολογική, ιδιοτελή και εγωιστική, διότι περιμένει κανείς αμοιβές και ανταπόδοση εκ μέρους του Θεού, χωρίς να στερηθεί ή να θυσιάσει κάτι από τον εαυτό του. Αντίθετα, οι αρετές της θυσίας και της αγάπης προς τον πλησίον εφαρμόζονται απόλυτα στην προσφορά οργάνων από ζώντες δότες, όταν πρόκειται για διπλά όργανα και ιστούς. Προσφέρουν τότε θυσιάζοντες και ελαττούμενοι. Άρα, στην περίπτωση αυτή, ο δότης προσφέρει τα όργανά του μετά θάνατον (δηλ. μετά την αποχώρηση της ψυχής από το σώμα) ή όχι; Αν ναι, τότε τι αξία έχει η προσφορά του, αφού αυτό που δίνει είναι για τα σκουπίδια; 3/ Ούτε η Επιστήμη, αλλά ούτε και η Θεολογία ξέρουν τη στιγμή της αναχώρησης της ψυχής από το σώμα και κανείς δεν μπορεί να έχει λόγο σ’ αυτό. Αυτό αποτελεί το μυστήριο του θανάτου, όπως αναγράφεται στα σχετικά τροπάρια της Εκκλησίας μας και είναι γνωστό, ότι «ου φέρει το μυστήριον έρευναν». 4/ Άλλο πράγμα ο θάνατος (ο βιολογικός) και άλλο πράγμα η πορεία προς το θάνατο αυτό. Πάντως, δεν αναφέρεται στην Πατερική Θεολογία, να επιτρέπεται να διακόπτεται αυτή η πορεία προς το θάνατο, για τον οιονδήποτε λόγο και από τον οποιονδήποτε άνθρωπο. Αυτό ανήκει στο προνόμιο του Θεού. Εξ άλλου το εάν π.χ. σε μια εβδομάδα ο εγκέφαλος ρευστοποιείται ανεπανόρθωτα (όπως υποστηρίζεται από την Ιατρική), ο Θεός δεν μπορεί να παρέμβει μέσα σ’ αυτή την εβδομάδα για να σταματήσει ή να αναστρέψει αυτή τη ρευστοποίηση; Αν όχι, τότε αρνούμεθα τη δυνατότητα του θαύματος; 5/ Για τον κόσμο (και βέβαια και για την Ιατρική) μια ημέρα, μια ώρα, ένα λεπτό, ένα δευτερόλεπτο, πριν το χωρισμό της ψυχής από το σώμα είναι μια ημέρα, μια ώρα, ένα λεπτό, ένα δευτερόλεπτο αντιστοίχως. Για το Χριστό, μια ημέρα, μια ώρα, ένα λεπτό, ένα δευτερόλεπτο, πριν το χωρισμό της ψυχής από το σώμα είναι ένας αιώνας. Στο χέρι μας είναι να διαλέξουμε με ποιον ήμαστε, με τον κόσμο ή με το Χριστό. 6/ Με τη λογική του «εγκεφαλικού θανάτου», αν ζούσαν σήμερα ο Λάζαρος, ο νεκρός της πόλης Ναϊν και η κόρη του Ιαείρου δεν θα προλάβαιναν να αναστηθούν, αφού με τις ευλογίες ορισμένων ποιμένων μας, θα τους είχαν αφαιρεθεί τα όργανα, για λόγους «προσφοράς». 7/ Ο εγκεφαλικά νεκρός έχει νεκρό εγκέφαλο, αλλά δεν είναι ολικά νεκρός. Η ενέργεια της ψυχής του έχει αποσυρθεί από το νεκρό αυτό όργανο, αλλά δεν έχει αποσυρθεί από τα υπόλοιπα ζώντα όργανα. Ως εκ τούτου, ποιος έχει το δικαίωμα να ενεργήσει στα ζώντα όργανα, ώστε να αποσυρθεί και από αυτά η ενέργεια της ψυχής; Εξ άλλου, είναι ξεκάθαρο, ότι η επέμβαση στο έργο του Θεού και συγκεκριμένα η αφαίρεση της ενέργειας της ψυχής από ένα ζων όργανο είναι, κατά την Πατερική Θεολογία, φόνος. 8/ Σύμφωνα με τους Ι. Κανόνες της Εκκλησίας, οι θείοι νόμοι υπέρκεινται των πολιτικών νόμων. Έτσι, ενώ η άμβλωση, κατά τους πολιτικούς νόμους επιτρέπεται, κατά τους θείους νόμους απαγορεύεται και θεωρείται φόνος, παρ’ όλον ότι έχουμε εγκέφαλο ή καρδιά ασχημάτιστα ή παντελώς ελλείποντα όργανα (όπως τις 14 πρώτες ημέρες από της συλλήψεως, στη διαδικασία των βλαστοκυττάρων).

ΙΚ

Σχόλιο από το blog Αποτείχιση
http://apotixisi.blogspot.com/2011/06/blog-post_19.html#comments


Σάββατο, 18 Ιουνίου 2011

Eπιστολή Μεγάλου Κωνσταντίνου...


Ως αναφέρει ο Θεοδώρητος ο Κύρου (393-460) εις την Εκκλησιαστικήν του Ιστορίαν (429), ο Μέγας Κωνσταντίνος (280-337) έγραψε επιστολήν προς τους επισκόπους που δεν ηδυνήθησαν να παρευρεθούν εις την Α΄ Οικουμενικήν Σύνοδον, και η οποία ευρίσκεται εις τον 82ον τόμον της Πατρολογίας του Μιγνίου. Εις αυτήν αναφέρει ότι αι εορταί και αι νηστείαι επιτελούνται τον αυτόν χρόνον υφ΄όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών. Αυτό δε ισχύει δια τας ημέρας του Πάσχα, αλλά και "μετά τας του Πάσχα ημέρας" όπου έχομεν π.χ. την νηστείαν των Αγ. Αποστόλων καθ΄ότι δεν χωρίζει το Μηνολόγιον του Πασχαλίου: "Τί γαρ ημίν κάλλιον, τί δε σεμνότερον υπάρξαι δυνήσεται, του την εορτήν ταύτην, παρ΄ής την της αθανασίας ειλήφαμεν ελπίδα, μιά τάξει και φανερώ λόγω παρά πάσιν αδιαπτώτως φυλάττεσθαι;...Λογισάσθω δε η της υμετέρας οσιότητος αγχίνοια, όπως εστί δεινόν τε και απρεπές, κατά τας αυτάς ημέρας, ετέρους μεν ταις νηστείαις σχολάζειν, ετέρους δε συμπόσια επιτελείν. και μετά τας του Πάσχα ημέρας αλλους μεν εν εορταίς και ανέσεσιν εξετάζεσθαι, άλλους δε ταις ορισμέναις εκδεδόσθαι νηστείαις. Δια τούτο γουν, της προσηκούσης επανορθώσεως τυχείν, και προς μίαν διατύπωσιν άγεσθαι τούτο η θεία Πρόνοια βουλεύεται, ως έγωγε άπαντας ηγούμαι συνοράν" (Migne-PG 82.933AB-396AB).

Από το βιβλίο: "Ολίγα τινά περί του εκκλησιαστικού εορτολογίου"

Ή φεύγων φεύγε, ή μένων φεύγε.


Ή φεύγων φεύγε, ή μένων φεύγε.

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

Περίεργα οχήματα στο Σύνταγμα....

Δεν είμαστε οπαδοί της παραφιλολογίας αλλά ομολογουμένως υπάρχει ένα ζήτημα που μας ανησύχησε όσον αφορά τις αντιδράσεις των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα. Εδώ και πολλές μέρες και συγκεκριμένα από τότε που τα πράγματα…αγριέψανε έχουν παρκάρει στο σύνταγμα 3 περίεργα…οχήματα. Τα οχήματα αυτά όπως θα δείτε και στις φωτογραφίες έχουν κάτι ακόμα πιο περίεργες... κεραίες!

Το γεγονός μας τράβηξε την προσοχή μας όταν ανακαλύψαμε πως μετά τις επισκέψεις μας στους αγανακτισμένους του συντάγματος-αλλά και καθόλη την διάρκεια που παραβρισκόμασταν εκεί- ανακαλύψαμε πως οι αγωνιζόμενοι πολίτες είχαν ζαλάδες, αισθήματα κοπώσεως, πονοκεφάλους και πόνο στα τύμπανα των αυτιών.
Έτσι το ψάξαμε το θέμα λίγο και ανακαλύψαμε 3…πανέμορφα φορτηγά τα οποία στην...
αρχή νομίσαμε πως είναι των τηλεοπτικών συνεργείων που έρχονται συχνά στην περιοχή. Με μια πιο προσεκτική ματιά όμως διαπιστώσαμε πως τα 3 αυτά φορτηγά καμία σχέση δεν έχουν με την τηλεόραση.
Αρχίσαμε λοιπόν να ρωτάμε τους σεκιούριτι που…φρουρούσαν τα εν λόγο φορτηγά. Πήραμε μια επίσημη απάντηση η οποία μας προξένησε καινούργια ερωτηματικά: «οι κεραίες των φορτηγών είναι προσφορά των εταιριών κινητής τηλεφωνίας και βρίσκονται εκεί για να ενισχύουν το σήμα των κινητών τηλεφώνων στο... Σύνταγμα»(!!!!)
Τα ερωτηματικά που προκύπτουν είναι πολλά. Αν πάρουμε την επίσημη εκδοχή τότε δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πως είναι δυνατόν στο κέντρο της Αθήνας να μην έχουν σήμα τα… κινητά. Επίσης εδώ προκύπτει και ένα άλλο ζήτημα.
Οι εν λόγο κεραίες είναι ακριβώς στην περιοχή που μαζεύονται οι αγανακτισμένοι πολίτες. Άρα οι κεραίες της κινητής έχουν τοποθετηθεί λίγα μέτρα από τα κεφάλια των Ελλήνων που διαμαρτύρονται. Ποιο αρρωστημένο μυαλό μπορεί να τοποθέτησε δίπλα στα κεφάλια μας κεραίες που επιβεβαιωμένα προκαλούν βλάβες στην υγεία; Πως επιτράπηκε να φέρουν τόσο κοντά στον κόσμο κεραίες κινητής όταν πλέον έχει απαγορευθεί να τοποθετούνται και στις ταράτσες των σπιτιών;
Η παραφιλολογία.
Υπάρχει και μια άλλη άποψη στο ζήτημα. Ίσως να είναι παρακινδυνευμένο να την αναλύσουμε καθώς δεν αποδεικνύεται εύκολα και εντάσσεται στην λεγόμενη «παραφιλολογία» όμως επειδή έχει επιστημονικό υπόβαθρο και αφορά το μέλλον του…κεφαλιού μας και των παιδιών μας είμαστε υποχρεωμένοι να την αναφέρουμε καλώντας ταυτοχρόνως τους ενεργούς πολίτες να το ψάξουν και να ενημερωθούν επί του ζητήματος.
Σύμφωνα με αυτή την «άλλη» άποψη υπάρχουν πληροφορίες ότι όντος τα κινητά στο Σύνταγμα τον τελευταίο καιρό είχανε πρόβλημα. Το θέμα ήταν πως ΕΝΩ ΕΙΧΑΝΕ ΠΛΗΡΗ ΣΗΜΑ δεν μπορούσανε να καλέσουν ούτε να δεχθούν κλήσεις όση ώρα ήταν στην ευρήτερη περιοχή του Συντάγματος. Σαν κάτι να τα «μπλόκαρε» και να εμπόδιζε το σήμα.
Η ίδιες πηγές αναφέρουν πως το φαινόμενο οφειλόταν στα μέτρα ελέγχου πληθυσμού που τα αρρωστημένα μυαλά της νέας τάξης έχουν φέρει στην πατρίδα μας και συγκεκριμένα:
Όλοι γνωρίζουμε πλέον τους γνωστούς ΑΕΡΟΨΕΚΑΣΜΟΥΣ και έχουμε εμπεδώσει ότι επηρεάζουν σίγουρα το κλήμα μας καθώς δεν είναι φυσικό να βρέχει καλοκαιριάτικα στην Ελλάδα σαν να είμαστε…Αγγλία.
Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ψεκάζουν (το γιατί το υποπτευόμαστε. Ανεπίσημες πληροφορίες αναφέρουν πως ένα από τα συστατικά που ψεκάζουν είναι το ΜΑΓΓΑΝΙΟ γνωστό και κοινό ορυκτό το οποίο προκαλεί πύκνωση της ατμόσφαιρας όταν αυτό ψεκασθεί σε αυτή. Την πρακτική του ψεκασμού με μαγγάνιο την έχουν εφαρμόσει οι μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις σε κάθε χώρα που επρόκειτο να κάνουν πόλεμο στο παρελθόν διότι με την πύκνωση της ατμόσφαιρας υπάρχει καλύτερη απόκριση στις επικοινωνίες καθώς εμποδίζονται τα διάφορα κύματα να διαφύγουν και ανακλώνται πίσω στην γη (σαν καθρέπτης).
Τι σχέση έχει αυτό με τον έλεγχο του πλήθους; Θα σας πούμε. Υπάρχουν ήχοι που αν και το ανθρώπινο αυτί δεν μπορεί να τους συλλάβει, αυτοί επιρρεάζουν άμεσα την ανθρώπινη συμπεριφορά σε συγκεκριμένες συχνότητες: Είναι οι γνωστοί σε όλους μας Υπέρηχοι και υπόηχοι.
Η πιο γνωστή εφαρμογή των εν λόγο ήχων είναι το υπερηχογράφημα, όμως όλοι ξέρουμε και την συσκευή που βάζοντας την στην πρίζα του σπιτιού μας διώχνουμε τα τρωκτικά (ποντίκια) και άλλα ζωύφια με τους υπόηχους που αυτή παράγει!
Έχει λοιπόν ανακαλυφθεί πως οι ΥΠΟΗΧΟΙ σε συγκεκριμένες συχνότητες δεν διώχνουν μόνο τα τρωκτικά αλλά επηρεάζουν και την ανθρώπινη συμπεριφορά προκαλώντας αίσθημα ΚΟΠΩΣΗΣ και ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗΣ καθώς και ΟΚΝΗΡΙΑ.
Αν λοιπόν για να ελέγξουν τον κόσμο ώστε να μην αντιδρά χρησιμοποιούν μηχανήματα παραγωγής υπόηχων (πράγμα που είναι πολύ απλό να γίνει με τα σημερινά επιστημονικά δεδομένα) τότε θα κάνανε το εξής: Θα βάζανε σε διάφορα κυβερνητικά κτήρια (π.χ. Της κρατικής ασφάλειας ή του ΟΤΕ) τέτοια μηχανήματα εκπομπής υπόηχων.
Επειδή το πρόβλημα είναι πως ΑΝ τα συγκεκριμένα κύμματα εκπέμπονται σε ευθεία γραμμή θα χρειαζόταν εκατοντάδες τέτοια για να καλύψουν όλο το λεκανοπέδιο όπως επίσης ΑΝ χρειαζόταν να εστιάσουν σε μια συγκεκριμένη περιοχή θα ήταν δύσκολο, οπότε η λύση θα ήταν η εξής: Θα ψεκάζανε στην ατμόσφαιρα με ΜΑΓΓΑΝΙΟ και θα εκπέμπανε τους υπόηχους προς τα εκεί. Το μαγγάνιο θα ανακλούσε τα κύμματα προς κάθε κατεύθυνση της γήινης επιφάνειας με αποτέλεσμα να γινόταν μια ομπρέλα στην οποία όσοι ήταν εγκλωβισμένοι θα είχαν άμεση επιρροή από τους υπόηχους.
Για να μην επεκταθούμε σε επιστημονικές αναλύσεις και κουράσουμε τον αναγνώστη θα πούμε πως αν ισχύει η θεωρία αυτό σημαίνει πως ολόκληρες περιοχές της Ελληνικής επικράτειας βομβαρδίζονται με υπόηχους και με την βοήθεια των αεροψεκασμών μας κάνουν το μυαλό και την ψυχολογία σουρωτήρι ώστε να μην έχουμε το κουράγιο να αντιδράσουμε.
Αν ισχύει η θεωρία αυτή την οποία είμαστε υποχρεωμένοι να αναφέρουμε στα πλαίσια της ενημέρωσης του κοινού θα πρέπει να το ψάξουμε όλοι μας αλλά το πρόβλημα είναι πως στην εν λόγο πρακτική δεν υπάρχει αντίδοτο που να προσφέρει 100% κάλυψη των συμπτωμάτων.
Οι ωτασπίδες προσφέρουν μια προστασία της τάξης του 30% καθώς εκτός από τα τύμπανα των αυτιών δονείται όλη η περιοχή του κεφαλιού συν του ότι αν πήγαινε κάποιος σε πορείες και διαμαρτυρίες με ωτασπίδες δεν θα άκουγε τίποτα. Κάτι άλλο που θα μπορούσε να προσφέρει είναι κάποιο είδος κράνους από φελιζόλ καθώς το φελιζόλ προσφέρει άριστη ηχομόνωση. Ένα τέτοιο κράνος συνδυασμό με ωτασπίδες θα πρόσφερε μεγάλη προστασία από αυτά τα μέτρα ΑΝ είναι αληθινές οι υποθέσεις που κάνουμε…

Ενημέρωση για το Μαγγάνιο Μαγγάνιο (Mn):
Ανεπιθύμητο και ευκίνητο στοιχείο, με ανώτατο επιτρεπτό όριο τα 50 και ενδεικτικό τα 20 μ
g/l. Απαντάται στη φύση με τη μορφή δισθενούς, τρισθενούς και τετρασθενούς στοιχείου. Η πλέον αφομοιώσιμη μορφή είναι το δισθενές μαγγάνιο και λιγότερο το τρισθενές, η δε αφομοίωση του από τον οργανισμό σχετίζεται στενά με το pΗ. Το μαγγάνιο είναι απαραίτητο στον οργανισμό ιχνοστοιχείο και συμμετέχει σε ενζυμικές αντιδράσεις.
Απορροφάται από το έντερο και εναποθηκεύεται στους νεφρούς, στο ήπαρ, στα οστά και σε μικρές συγκεντρώσεις στον εγκέφαλο. Απεκρίνεται από την γαστρεντερική οδό δια μέσου της χολής. Αυξημένες συγκεντρώσεις στα πόσιμα νερά μπορεί να προκαλέσουν, πονοκεφάλους, αδυναμία, υπερευαισθησία, αϋπνία, νοητικές διαταραχές και ψυχώσεις.
Επίσης νευρολογικές διαταραχές όπως η νόσος του
Parkinson. Χαρακτηριστικό είναι το βάδισμα με το σώμα να γέρνει προς τα εμπρός.


http://amethystosbooks.blogspot.com/2011/06/blog-post_9422.html

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Tα "Ορθόδοξα" Πατριαρχεία...

Ό εκπρόσωπος του Πατριαρχείου Μό­σχας πού επισκέπτεται διάφορες χώρες ως υπουργός των εξωτερικών της Ρωσικής Εκκλησίας Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίων έκαμε πρόσφατα μερικές δηλώσεις πού μας παραξένεψαν. Είπε δη­λαδή ότι εμείς στη Ρωσία «άναγνωρίζομε στην πράξη τα Μυστήρια των παπικών, και αν ένας παπικός κληρικός προσέλθει στην Ορθοδοξία, τον δεχόμαστε ως κληρικό».

http://aktines.blogspot.com/2011/06/blog-post_16.html

ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΧΑΡΟΥΛΕΣ...

Συνάντηση του Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίου με τον Πρόεδρο της Διάσκεψης Γερμανών Ρωμαιοκαθολικών “Επισκόπων”

Βελιγράδι-O Πατριάρχης Σερβίας Ειρηναίος δέχθηκε σήμερα στο Πατριαρχείο Σερβίας, τον Πρόεδρο του Γερμανικού Συμβουλίου Ρωμαιοκαθολικών Επισκόπων Αρχιεπίσκοπο Freiburg Robert Zollitsch. Στη συνάντηση παρέστησαν ο Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος του Βελιγραδίου, Stanislav Hocevar, και o Επίσκοπος Χβοτσάνης Αθανάσιος.(Сусрет Патријарха српског и Председника Бискупске конференције Немачке) -НАДБИСКУП ЦОЛИЋ ПОСЕЋУЈЕ СРБИЈУ Наставак ...

http://aktines.blogspot.com/2011/06/blog-post_3014.html

 

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

Ο μοναχός Κοσμάς Φλαμιάτος για την παράνομη αλλαγή του Ορθοδόξου εορτολογίου...

Ολίγοι μόνον γνωρίζουν ότι το δυτικό Πασχάλιο έχει ήδη παραχωρηθεί στην Εκκλησία Πολωνίας αλλά και της Φιλανδίας...Το όλον είναι απλώς θέμα χρόνου και στρατηγικής, και όλα βαίνουν βάσει "νεωτεριστικού προγράμματος"..Δια τούτο προσπαθούν να αμβλύνουν την Ορθόδοξη συνείδηση και ευαισθησία του ποιμνίου ώστε την κατάλληλη στιγμή όταν και όσον οι σφυγμομετρήσεις το επιτρέπουν να ολοκληρώνουν ολίγον κατ΄ολίγον την αποστασία τους.
Το ίδιο συνέβει και με το μηνολόγιον.
Εις εκ των νεωτέρων διδασκάλων του Γένους ο μοναχός Κοσμάς Φλαμιάτος έγραφε ήδη από το 1849: "Δια δε την κατάργησιν πάλιν των καθ΄ημάς εορτασίμων και πανηγυρικών ημερών, εκτός της Κυριακής, επενόησεκαι ενεργεί πολλά άλλα σκάνδαλα. Πρώτον μεν ενεργεί πολυτρόπως ίνα εντάξη δια νόμου εις τα ορθόδοξα κράτη το Νέον λεγόμενον έτος της Δύσεως, καθ΄ ο αυτοί προτρέχουσι 12 ημέρας ώστε όταν ημείς έχομεν πρώτην του μηνός αυτοί μετρώσι 13. Δι΄αυτής της καινοτομίας ελπίζει ίνα συγχύση και ανατρέψη τας εορτασίμους ημέρας και άλλους νεωτερισμούς" (ΚΦ σ. 45).

Από το βιβλίο "Ολίγα τινά περί του εκκλησιαστικου εορτολογίου".

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

Το Άγιο Πνεύμα είναι πρόσωπο.

Το Άγιο Πνεύμα έχει δύναμη, δεν είναι δύναμη.

 

Χθες γιορτάσαμε την έκχυση και επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους μαθητές και αποστόλους του Κυρίου. Σήμερα, Δευτέρα της Πεντηκοστής γιορτάζουμε το πανάγιο και ζωοποιό και παντοδύναμο Πνεύμα, «τον ένα της Τριάδος Θεόν». Το Άγιο Πνεύμα έχει την ίδια τιμή, την ίδια ουσία την ίδια δόξα με τον Πατέρα και τον Υιόν. Γι’ αυτό η Εκκλησία λέει ότι είναι «ομότιμον, ομούσιον και ομόδοξον».

Στη αντιπνευματική εποχή μας εφαρμόζεται ο λόγος του Κυρίου ότι ο κόσμος «ου θεωρεί αυτό- δηλ. το Άγιο Πνεύμα- ουδέ γινώσκει αυτό». Και παρά το ότι αυτό διαμένει μόνιμα και κάνει έργα θαυμάσια μέσα στην Εκκλησία ο κόσμος δεν μπορεί να το πάρει, «ου δύναται λαβείν» αυτό (Ιωάν. 14, 17). Πραγματικά είναι αδύνατο να πάρει κάποιος το Πνεύμα το Άγιο, εφ’ όσον δεν το γνωρίζει ή θέλει να μην το γνωρίζει.
Πολλοί από τους πιστούς χριστιανούς που εκκλησιάζονται και λατρεύουν το Θεό δεν έχουν, όχι μόνο επίγνωση, αλλά ούτε απλή γνώση των βασικών διδασκαλιών της πίστεως.
Νομίζουν ότι το Άγιο Πνεύμα είναι απλώς η δύναμη του Θεού. Το Άγιο Πνεύμα έχει δύναμη, δεν είναι δύναμη. Και ο άνθρωπος έχει δύναμη, δεν είναι όμως δύναμη• είναι πρόσωπο, δηλ. συνειδητή ύπαρξη.

Το Άγιο Πνεύμα είναι πρόσωπο, ανώτερο του προσώπου «άνθρωπος» ή του προσώπου «άγγελος». Όπως ο Πατέρας είναι πρόσωπο, και ο Υιός είναι επίσης πρόσωπο, έτσι και το Άγιο Πνεύμα είναι πρόσωπο. Είναι το τρίτο πρόσωπο της θεότητας. Όπως ο Πατέρας είναι Θεός αληθινός, και ο Υιός είναι επίσης Θεός αληθινός, που γεννήθηκε από Θεό αληθινό, έτσι και το Άγιο Πνεύμα είναι Θεός αληθινός, που εκπορεύεται (στέλλεται) από Θεόν αληθινό. Τέλειος Θεός ο Πατέρας, τέλειος Θεός ο Υιός, τέλειος Θεός το Άγιο Πνεύμα. Όμως δεν υπάρχουν τρεις θεοί, αλλ’ ένας Θεός.

Αυτό είναι το μυστήριο της Αγίας Τριάδος. Πώς γίνεται η Μονάδα να είναι μέσα στη Τριάδα; Πώς η Τριάδα να είναι Μονάδα; Πώς γίνεται ο Ένας Θεός να είναι τρία πρόσωπα συγχρόνως; Πώς τα τρία πρόσωπα, ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, να είναι ένας Θεός; Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά είναι ότι η πίστη, το δόγμα του Τριαδικού Θεού διδάσκεται και αποκαλύπτεται σαφέστατα στην Αγία Γραφή (π.χ. Ματθ. 28, 19), και ότι υπάρχει ένας μεν Θεός, διότι η θεία ουσία είναι μία, τρία δε πρόσωπα, διότι οι τρόποι της υπάρξεως του ενός Θεού είναι αϊδίως και συγχρόνως τρεις. Βαθύτερη γνώση και απόλαυση του μεγάλου και ακατάληπτου μυστηρίου της Αγίας Τριάδας θα αποκτήσουν όσοι αξιωθούν στην αιωνιότητα να δουν τον Θεόν «καθώς έστι» (Α’ Ιωάν. 3,2).

Ποιο είναι το έργο του Αγίου Πνεύματος;
Σε όλα είναι συνεργός με τα δύο άλλα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, το Πνεύμα το Άγιο. Κατά τη δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου αλλά και κατά την αναγέννηση και αναδημιουργία του ανθρώπου μετά την πτώση συνεργάζονται τα τρία πρόσωπα της θεότητας. Ο Πατέρας υπόσχεται και προετοιμάζει το έργο της απολυτρώσεως. Ο Υιός το πραγματοποιεί με την ενανθρώπηση, τη σταυρική θυσία, την ανάσταση και την ανάληψή του εξασφαλίζοντας αντικειμενικά τη σωτηρία για τον άνθρωπο. Το Πνεύμα το Άγιο κάνει υποκειμενική τη σωτηρία, δηλ. προσωπικό κτήμα κάθε πιστού.

Το Πνεύμα το Άγιο, παραμένοντας μέσα στην Εκκλησία, φωτίζει και διδάσκει, την προφυλάσσει από την πλάνη και την οδηγεί στην πλήρη αλήθεια. Δίνει τα χαρίσματα, τελεί τα μυστήρια, ξυπνά τις συνειδήσεις των αμαρτωλών, θερμαίνει τις καρδιές τους, προκαλεί αλάλητους στεναγμούς και δάκρυα μετανοίας, παρηγορεί, ενδυναμώνει, καθαρίζει, λαμπρύνει, αγιάζει, διατηρεί ζωντανά τα μέλη της στρατευόμενης Εκκλησίας και τα προετοιμάζει να εισέλθουν ως κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών. Είναι Θεός και θεοποιεί, όπως ψάλλει η Εκκλησία. Θεός κατά φύση το Άγιο Πνεύμα κάνει τους πιστούς Θεούς κατά χάρη.
Η εποχή μετά την Πεντηκοστή ανήκει ιδιαίτερα στο Άγιο Πνεύμα.
Στις μέρες μας όμως το τρίτο πρόσωπο της θεότητας δεν τιμάται όσον πρέπει από τον χριστιανικό κόσμο. Κηρύττεται το έργο του Ιησού Χριστού, αλλά παραλείπεται το έργο του Αγίου Πνεύματος. Μιλάμε για τον Πατέρα και τον Υιό, όχι όμως και για το τρίτο πρόσωπο, το ομοούσιο και ομόθρονο και ισότιμο προς τα δύο άλλα πρόσωπα Πνεύμα.
Αν λατρεύομε τον Πατέρα και τον Υιό, λησμονούμε δε ή αμελούμε να λατρεύουμε ισάξια και το Άγιο Πνεύμα, η λατρεία μας είναι ατελής και δεν μας προσφέρει άφθονη τη χάρη του Θεού. Στερούμαστε έτσι τα πνευματικά χαρίσματα παραθεωρώντας την πηγή τους, που είναι το Άγιο Πνεύμα.

Α. Χριστοδούλου. θεολόγος
http://fdathanasiou.wordpress.com/