Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

ΤΟ ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ» ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ (10 Μαΐου — 8 Ἰουνίου 1923)

Τό Πανορθόδοξον δῆθεν Συνέδριον τοῦ 1923, ἤρξατο τάς ἐργασίας του τήν 10ην Μαΐου, πλήν ὅμως δέν προσῆλθον ἀντιπρόσωποι ἐξ οὐδεμιᾶς τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἀπουσίαζον χαρακτηριστικῶς τά Πατριαρχεῖα Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων, γεγονός ὅπερ ἐκ τῶν προτέρων καταδικάζει τό ἐν λόγῳ Συνέδριον νά παραμείνῃ, ἐφ ὅσον συνέχισεν τάς ἐργασίας του, ὡς ἕν παράνομον καί ληστρικόν συνέδριον, τό ὁποῖον ἐπείγεται νά εἰσαγάγῃ καί ἄλλας καινοτομίας πλήν τῆς Ἡμερολογιακῆς.
Πρό τῆς τοιαύτης καταστάσεως ἐν πανικῷ ὁ Πατριάρχης Μελέτιος, διά τοῦ ὑπ' ἀριθμ. 2001 τηλεγραφήματός του πρός τόν Ἀθηνῶν, ἀναφέρει τήν κατάστασιν καί τήν ἀπόφασίν του, περί ἐνάρξεως τῶν ἐργασιῶν, ἀλλά καί τήν σφοδράν ἐπιθυμίαν του νά προσέλθουν καί αἱ ἄλλαι τρεῖς Ἐκκλησίαι: Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων.
Ἡ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, λαβοῦσα γνῶσιν τοῦ ὡς ἄνω τηλεγραφήματος ἀποφασίζει «ν' ἀναθέση τῷ Ἀθηνῶν Χρυσοστόμῳ ἵνα ἐνεργήσῃ παρά τῇ Κυβερνήσει, ὅπως συντελέσῃ αὕτη, ἵνα καί τά τρία Πατριαρχεῖα μετάσχωσι τῶν ἐργασιῶν τοῦ Συνεδρίου, ἀφοῦ τό ζήτημα τῆς διευθετήσεως τοῦ ἡμερολογίου ἐπείγει καί ἡ ἀποχή αὐτῶν θά ἠδύνατο νά ματαιώσῃ αὐτήν» (Θεοκλήτου Στράγκα «Ἱστορία Ἐκκλησίας ῾Ελλάδος», Τόμος Β', σελ. 1 145, Ἀθῆναι 1970).
Παρά ταῦτα ὅμως, τήν 10ην Μαΐου ἡμέραν Πέμπτην, ἤρξαντο αἱ ἐργασίαι τοῦ Συνεδρίου.
Παρόντες ἦσαν: Ὁ Μητροπολίτης Κυζίκου Καλλίνικος καί ὁ Καθηγητής τῆς Θεολογίας ἐν τῇ Θεολογικῇ Σχολῇ τῆς Χάλκης Βασίλειος Ἀντωνιάδης διά τήν Ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κισνοβίου καί Χοτίνης Ἀναστάσιος, μετά τοῦ παρεπιδη μοῦντος εἰς Κων/πολιν, Ἀρχιεπισκόπου Ἀλεωτίδων Νήσων καί Βορείου Ἀμερικῆς Ἀλεξάνδρου διά τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ρωσίας. Ὁ Μητροπολίτης Μαυροβουνίου καί Παραθαλασσίας Γαβριήλ μετά τοῦ Καθηγητοῦ τῶν Μαθηματικῶν καί τῆς Μηχανικῆς ἐν τῷ Παν/μίῳ Βελιγραδίου Δρός Μιλούτιν Μιλάνκοβιτς, διά τήν Ἐκκλησίαν τῆς Σερβίας. Ὁ Μητροπολίτης Νικαίας Βασίλειος διά τήν Ἐκκλησίαν τῆς Κύπρου. Ὁ Μητροπολίτης Δυρραχίου Ἰάκωβος διά τήν Ἐκκλησίαν τῆς ῾Ελλάδος.
Ἀρχιμ. Ἰούλιος Σκριμπάν μετά τοῦ Γερουσιαστοῦ Πέτρου Δραγίτς, ὡς τεχνικοῦ Συμβούλου, διά τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ρουμανίας.
Καθήκοντα Γραμματέως ἐτέλει ὁ Ἀρχιγραμματεύς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου Γερμανός.

Ἐκ τῶν ἀνωτέρω 7 Μητροπολιτῶν, οἱ 4 ἦσαν Μασῶνοι! ἤτοι ὁ Μελέτιος Μεταξάκης, ὁ Ἀμερικῆς Ἀλέξανδρος, ὁ Νικαίας Βασίλειος καί ὁ Δυρραχίου Ἰάκωβος. ῾Επομένως, πρόκειται περί συνεδρίου παρανόμων καί δούλων τῆς ῾Εβραιομασωνίας. Αὐτό ὅμως τό Συνέδριον ἀποφάσισε τήν ἀλλαγήν τοῦ Ἡμερολογίου διά τήν «Παγχριστιανικήν ἑνότητα» (παναιρετικήν ἑνότητα).

Εἶναι χαρακτηριστικόν, ὅτι εἰς τήν ἐναρκτήριον προ σφώνησίν του ὁ Μελέτιος Μεταξάκης θρασύτατα εἶπεν διά τό θέμα τῆς ἐπιβολῆς τοῦ Παπικοῦ Ἡμερολογίου:

«Τήν ἑνότητα διατηρηθεῖσαν ἐπί δεκατρεῖς συναπτούς αἰῶνας διέσπασεν ἀπό τριῶν καί ἡμίσεως αἰώνων ἡ μονομερής ἀπόφασις τοῦ Ἀρχηγοῦ μιᾶς μεγάλης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας. Πιστεύομεν ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα τῆς ἐκ νέου ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν τουλάχιστον ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ».

Περί τούτου ἔγραφε σχετικῶς ὁ Κασανδρείας Εἰρηναῖος:
«Κόπτεται ὁ κύρ Μεταξάκης ἔν τινι τῶν εἰσηγήσεων αὐτοῦ ἐν τῷ Πανορθοδόξῳ Συνεδρίῳ διότι ὁ Πάπας Γρηγόριος ὁ ΙΓ’ διά τῆς παρατόλμου καινοτομίας τῆς ὑπ᾽ αὐτοῦ εἰσαγωγῆς εἰς τήν Δυτικήν Ἐκκλησίαν τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου, διέσπασε τήν ἑνότητα ἐν τῷ ἑορτολογίῳ καί ἤνοιξε τό χάσμα τό διαχωρίζον ἀμφοτέρας τάς Ἐκκλησίας· ζητεῖ δέ παραδόξως διά τῆς ἀποδοχῆς τῆς Παπικῆς καινοτομίας, ὅπως γεφυρώσῃ τό διανοιχθέν ὑπό τοῦ Παπικοῦ Ἡμερολογίου χάσμα!».

Δηλαδή ἀντίστροφα τά πράγματα! Ἀντί νά ἐπιστρέψῃ ὁ παρανομήσας διά νά γίνη ἑνότης, νά παρανομοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι, διά… ἑνότητα ἐν παρανομίᾳ!
Εἶναι χαρακτηριστικόν ὅτι μετά τόν Οἰκουμενικόν τόν λόγον ἔλαβεν ὁ Μητροπολίτης Δυρραχίου, ὅστις προκαταλαβών τό Συνέδριον διά τῆς ἀνακοινώσεως τῆς ἀποφάσεως τῆς ὁλομελείας τῶν Ἱεραρχῶν τῆς ῾Ελλαδικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἰσηγεῖτο τήν ἀλλαγήν, καταθέτει καί τά σχετικά ἔγγραφα, μεθ' ὅ πάλιν ὁ Πατριάρχης λαμβάνει τόν λόγον καί ἀποφαίνεται μετ' ἄκρας ἱκανοποιήσεως:
«Ἰδού μία πρότασις συγκεκριμένη. Ὑπάρχει ἄλλη τις;» (Πρακτικά καί ἀποφάσεις τοῦ ἐν Κωνρπόλει Πανορθοδόξου Συνεδρίου 10 Μαἴου – 8 Ἰουνίου 1923, ἐν Κων/πόλει 1923, σελ. 17, 18).
Συνεχίζων ὁ Μελέτιος Μεταξάκης ἀποκαλύπτει τόν κρυφόν Οἰκουμενιστικόν σκοπόν τοῦ Συνεδρίου, ὅστις εἶναι εἷς καί μόνος, ἡ προσέγγισις πρός τήν Δύσιν. Ἐρωτᾶ λοιπόν τούς συνέδρους:
«… Ἐκτιμᾶται (ἄραγε) ἰδιαζόντως ὁ σκοπός ὅπως ἐπιτύχωμεν τόν ταυτόχρονον ἑορτασμόν ὑφ ὅλου τοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου τῶν δύο μεγάλων αὐτοῦ ἑορτῶν: Τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, ἐπί κεφαλῆς τῶν ἀκινήτων ἑορτῶν εὑρισκομένης, καί τῆς Ἀναστάσεως αὐτοῦ, ἐπί κεφαλῆς τῶν κινητῶν ἑορτῶν τεθειμένης, καί μόνον τονίζεται νά μή ἀποδεχθῶμεν τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον ὡς ἀποδειχθέν καί τοῦτο λελανθασμένον (Αὐτόθι σελ. 21).
῎Ητοι προέχει, λέγει ὁ Μελέτιος, ὁ συνεορτασμός μας μεθ' ὅλων τῶν λεγομένων Χριστιανῶν, ὅποιοι καί ἄν εἶναι αὐτοί καί δέν πειράζει, ἄς μή εἶναι τέλειον καί τό Γρηγοριανόν.
Συνεχίζων, δέ λέγει ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν πρέπει νά περιορισθῇ μόνον εἰς αὐτήν τήν καινοτομίαν, ἀλλά νά λάβῃ τήν πρωτοβουλίαν καί νἀ συνεργασθῇ μετά τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας καί Ρωμαϊκῆς (Παπικῆς) διά νά ἐξεύρουν ἀπό κοινοῦ τελειότερον ἡμερολόγιον. (Αὐτόθι σελ. 22).
Ἐκ τῶν ὅσων ἐλέχθησαν κατά τήν δευτέραν συνεδρίασιν τῆς 11 Μαΐου 1923, ἀναφέρομεν μόνον μερικά τά ὁποῖα ἀποκαλύπτουν τό οἰκουμενιστικόν πνεῦμα, τό ὁποῖον πρυτανεύει εἰς τό διαβόητον Συνέδριον. Ἐν προκειμένῳ καί ὁ Μητροπολίτης Κυζίκου εἶναι χαρακτηριστικός:
«Θεωρῶ ἀναγκαῖον ὅπως γένηται σκέψις καί περί συσφίγξεως τῶν σχέσεων τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας πρός τήν Ἀγγλικανικήν καί τήν τῶν Παλαιοκαθολικῶν» (σελ. 24).
Καί ὁ Μητροπολίτης Νικαίας:
«Εἰσηγοῦμαι ὅπως ὑπό τῆς Πανορθοδόξου Ἐπιτροπῆς γένηται σκέινις καί περί ῾Ενώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν, συμπεριλαμβανομένης καί τῆς Ρωμαὶκῆς» (Παπικῆς). (Αὐτόθι σελ, 29).
Καί ὁ Καθηγητής Β. Ἀντωνιάδης:
«Καλόν θά ἦτο ὅπως ἀποστέλλωνται ἑκατέρωθεν παρά τῶν διαφόρων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν νέοι καί σπουδάζωσι εἰς τάς Θεολογικάς Σχολάς ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἵνα κατόπιν οὗτοι χρησιμεύωσιν ὡς κατάλληλα ὄργανα συσφίγξεως τῶν μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν σχέσεων» (σελ. 31).

Κατά τήν Γ' συνεδρίαν τοῦ λεγομένου Πανορθοδόξου Συνεδρίου τῆς 18.5.1923 ἐλέχθησαν καί τά ἑξῆς ὑπό τῆς εἰδικῆς ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία εἶχεν ἀναλάβει νά ἐξετάσῃ τό θέμα τοῦ ἡμερολογίου ἀπό πρακτικῆς ἀπόινεως, ἡ ὁποία ἀφοῦ ἀπεφάνθη ὅτι δέν παρουσιάζεται οὐδέν πρόβλημα ἀπό πρακτικῆς ἀπόινεως συνεχίζει:
«Ἀλλ' ἡ αὐτή ἀνάγκη προσαρμογῆς πρός τό νέον ἡμερολογιακόν καθεστώς παρουσιάζεται καί διά τό Πασχάλιον. Πᾶσα Χριστιανική Ἐκκλησία, ὑπό τοῦ πνεύματος τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ ὁδηγουμένη, πρέπει διά τῶν σκέψεων καί τῶν πράξεων αὐτῆς νά τείνῃ εἰς τήν προσέγγισιν καί τήν ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν».
«῎Αλλος ἐπί πλέον λόγος πρός ἄμεσον προσαρμογήν καί τοῦ Πασχαλίου εἶναι ἡ μεγάλη ἠθική σημασία καί ἐντύπωσις, ἥν θά παραγάγη εἰς ὅλον τόν πεπολιτισμένον κόσμον ἡ διά τῆς ἀβιάστου πρωτοβουλίας ταύτης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας προσέγγισις τῶν δύο Χριστιανικῶν Κόσμων τῆς Ἀνατολῆς καί τῆς Δύσεως ἐν τῷ ἑορτασμῷ τῶν μεγάλων Χριστιανικῶν ἑορτῶν.
Τό λεγόμενον Πανορθόδοξον Συνέδριον, ἀπεδείχθη ληστρικόν Συνέδριον κατά τῆς Ὀρθοδοξίας καί τυφλόν ὄργανον τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
Ὁ Αγγλικανός ἐπίσκοπος Ὀξφόρδης CORE, Πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Κινήσεως διά τήν ἕνωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν, ταξιδεύων εἰς τάς Ἀνατολικάς χώρας, τυχαίως δέ εὑρεθείς εἰς Κωνσταντινούπολιν γινομένου τοῦ συνεδρίου, ἐζήτησε νά παρευρεθῇ εἰς αὐτό, γενομένης εὐμενῶς δεκτῆς τῆς ἐπιθυμίας του ὑπό τοῦ Μεταξάκη. Προσελθών εἰς τήν Ε' συνεδρίαν (23 Μαΐου 1923), «καταλαμβάνει θέσιν ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατριάρχου». Εἰς διαλογικήν συζήτησιν Πατριάρχου καί Αγγλικανοῦ ἐνώπιον τοῦ «Πανορθοδόξου συνεδρίου», ἐλέχθησαν σύν ἄλλοις καί ταῦτα:
-- Πατριάρχης: «Μεταξύ τῶν ζητημάτων, τά ὁποῖα θά μᾶς ἀπασχολήσουν, ἔχομεν καταγράινει καί τά ἀφορῶντα εἰς τήν ἕνωσιν ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν καί ἰδιαιτέρως εἰς τήν ἕνωσιν τῆς Ὀρθοδόξου καί τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας. Γνωρίζομεν τήν ὑμετέραν Σεβασμιότητα ὅτι ἐπιθυμεῖ διακαῶς τήν ἕνωσιν καί ὅτι ἐργάζεται ἀνενδότως δι' αὐτό, θά χαρῇ δέ ἀναμφιβόλως πληροφορουμένη ἐπί συνεδρίας τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου, ὅτι ὁ πόθος τῆς ἑνώσεως καί ἡ πίστις εἰς τό δυνατόν αὐτῆς ἐν μέλλοντι προσεχεῖ ηὔξησε σημαντικῶς εἰς ὅλας ἐν γένει τάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας».
-- Ὁ Ἀγγλικανός: «Δι' ἡμᾶς τούς ἐν τῇ Δύσει θά ἦτο μεγάλη πνευματική εὐχαρίστησις νά εὑρεθῶμεν εἰς θέσιν, ὥστε νά συνεορτάζωμεν τάς μεγάλας Χριστιανικάς ἑορτάς τῆς Γεννήσεως, τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς Πεντηκοστῆς. Ἐγένετό τι τό ὁποῖον ἀφορᾶ τήν προσέγγιση τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, τῆς Ὀρθοδόξου καί τῆς Αγγλικανικῆς, καί τό ὁποῖον ἐπλήρωσε χαρᾶς τήν καρδίαν μου. Τό γεγονός τοῦτο ἀποτελεῖ ἕν βῆμα πρός τήν ἕνωσιν· τό δεύτερο βῆμα θά μᾶς κάμη τό ἡμερολογιακόν ζήτημα, τό ὁποῖον θά μᾶς φέρη εἰς τόν συνεορτασμόν τῶν ἑορτῶν. Θά ἦτο καλόν νά ἐπιτευχθῇ μία διαρρύθμισις ἡμερολογιακή τοιαύτη, ἡ ὁποία θά συντελέσῃ ὥστε ὅλοι οἱ Χριστιανοί νά συνεορ τάζωμεν ταυτοχρόνως τό ἅγιον Πάσχα».
-- Πατριάρχης: «Θά παρακαλέσω τήν Ὑμετέραν Σεβασμιότητα νά ἀνακοινώση εἰς τόν ἀρχιεπίσκοπον Κανταουρίας, ὅτι εἴμεθα διατεθειμένοι νά δεχθῶμεν τό νέον ἡμερολόγιον, τό ὁποῖον θά ἐξευρίσκετο ὑπό τῆς Δύσεως…».
Συνεχῶς ἐπαναλαμβάνεται εἰς τά πρακτικά τοῦ συνεδρίου», ὅτι τό ἐπιζητούμενον ἦτο ὁ ἐν τῇ αὐτῇ ἡμέρα ἑορτασμός τῆς Γεννήσεως καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ὑπό πάντων καί ἐννοεῖ μέ τοῦτο ὅλα τά ἀθροίσματα τῶν δυσσεβῶν αἱρετικῶν.
Τό γελοῖον δέ, καί ἀναιδέστατον τοῦ Μεταξάκη κορυφώνεται εἰς τήν κατωτέρω διατύπωσιν, τήν ὁποίαν ἐδημοσίευσεν εἰς τό ἐπίσημον ὄργανον τοῦ Πατριαρχείου:
«Ἐκ τῶν Ἐκκλησιῶν ἐνέκρινε τάς ἀποφάσεις τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως!.. Αἱ λοιπαί, πρός τάς ὁποίας καί ἀνεκοινώθησαν αἱ ἀποφάσεις, ἤ δέν ἀπήντησαν εἰσέτι, ἤ ἀπαντήσασαι εἰς τήν Μ. Ἐκκλησίαν ἐδήλωσαν, ὅτι δέν θεωροῦσι τὸν χρόνον τοῦτον ἐκεῖνον κατά τόν ὁποῖον πρέπει νά τεθῶσι εἰς ἐφαρμογήν αἱ ἀποφάσεις αὗται».
Σημειωτέον, ὅτι κατά τάς ἐπί τῇ λήξει προσφωνήσεις, ὁ Νικαίας Βασίλειος, μέγας καί φανατικός μασῶνος καί νεωτεριστής, ἀπευθύνεται ὡς ἑξῆς «Παναγιώτατε Οἰκουμενικέ Πατριάρχα, τιμιώτατοι ῾Εταῖροι...». Προσφώνησις ἥκιστα Ὀρθόδοξος, μᾶλλον δέ μασωνική, ἀφοῦ μασῶνοι ἦσαν οἱ συγκροτοῦντες αὐτό τό «συνέδριον».
http://www.churchgoc.org/enimerosis/e_215.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλω αφήστε το σχόλιο σας εδω