Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΩΝ

Στη σημερινή εποχή που το ιερατικό λειτούργημα κατήντησε "επάγγελμα" και μάλιστα λίαν επικερδές, οι όποιες εξαιρέσεις ηχούν και φαντάζουν εξωπραγματικές. Και θέλγουν κοντά τους αρκετές και αρκετούς που διψούν για το λόγο του Θεού, αναζητώντας ανθρώπους που μπορούν να τους τον δώσουν. Με λόγια απλά, βιωματικά, που να ξεδιψάσουν την ψυχή τους! Αυθεντικά, γνήσια και παραδοσιακά είναι το ζητούμενο και το ευκταίο… Και εδώ ξεκινάει το μεγάλο ΑΛΛΑ…

Προσωπκά ο υποφαινόμενος γνώρισε εκ του σύνεγγυς και συνομίλησε με δυο πολύ μεγάλους ιεροκήρυκες. Τον κεκοιμημένο π. Αθανάσιο Μυτηλιναίο και τον εν ζωή υπάρχοντα π. Γεώργιο Μεταλληνό. Παρόλο που ίσως παρεξηγηθεί και μακρηγορήσει, ξεφεύγοντας από το θέμα, θα αναφερθεί λίγο στον πρώτο. Διαθέτει λοιπόν ο γράφων πάμπολλες κασέτες και συμπάκτους δίσκους (CDs) με τις ομιλίες του. Όταν νεαρός ων, με τη ζέση, τη θέρμη και το ζήλο του νεοφώτιστου στο πάτριο εορτολόγιο, αλλά και της νεαράς ηλικίας, ταξίδευσε τη προτροπή φίλου του Λαρισαίου στην Ι.Μ. Κομνηνείου προκειμένου να διαλεχθή μαζί του για το ημερολογιακό ζήτημα, η συζήτηση υπήρξε και απέβη αποκαρδιωτική!... Δυστυχώς ο τόσο κατηρτισμένος θεολογικά γέροντας επιχειρηματολόγησε ως γνήσιος νεοημερολογίτης, με επιχειρήματα οικοδομημένα στην αστρονομία, την «λογική» και την τυφλή υπακοή στις αποφάσεις της εκκλησιαστικής ιεραρχίας… Όχι στην αγιοπατερική παράδοση…. Ειπώθηκε απερίφραστα ότι στο ζήτημα του ημερολογίου οι «παλαιοημερολογίτες» σφάλουν βαρύτατα και έχουν διαμορφώσει απόστημα στον εκκλησιαστικό οργανισμό, διαπράττοντας το έγκλημα του σχίσματος… Γι’ αυτόν δεν ήταν ζήτημα καν παραδόσεως το εορτολόγιο! Ο δε Οικουμενισμός δεν τον ανησυχούσε ιδιαίτερα, καθότι αφενός μεν αγρυπνούσαν οι φύλακες και χάρη σε αυτούς ο λαός του Θεού ήταν ενήμερος, αφετέρου δε τα πράγματα μεγαλοποιούνταν εσκεμμένα και διαστρέφονταν ενσυνείδητα από τους παλαιοημερολογίτικους κύκλους, προκειμένου να αμνηστεύσουν εκ των υστέρων το σχίσμα τους, να δρέψουν ανύπαρκτες ομολογιακές δάφνες και να προσετερισθούν νέους οπαδούς, σε ένα απονενοημένο κίνημα που έφθινε… Το ημερολόγιο ήταν ένα εσωτερικό ζήτημα λειτουργίας, ήσσονος σημασίας μάλιστα, για το οποίο η ιεραρχία αποφάσισε (ορθά ή όχι είναι άνευ σημασίας) και το ποίμνιο όφειλε να υποταχθεί στην απόφαση αυτή!!!!....

Δυστυχώς για τον μακαριστό γέροντα, συνδιαλέχθηκε με άνθρωπο που πήγε λίγο διαβασμένος και τον έφερε σε εξαιρετικά δύσκολή θέση! Ας συγχωρεθεί αυτή η διατύπωση και ας μην εκληφθεί ως περιαυτολογία και έκφραση αλαζονικού νοός και υπερηφάνου καρδίας! Αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στα οποία δεν κατόρθωσε ο λογιώτατος καθηγούμενος να δώσει πειστική απάντηση, χωρίς να ψευδολογήση ενσυνείδητα! Και ήσαν μεταξύ των άλλων τα ακόλουθα:

1. Το μεν Ιουλιανό ημερολόγιο είναι σεληνιακό σε αντίθεση με αυτό που εισήγαγε ο πάπας Γρηγόριος που είναι ηλιακό! Συγκρίνουμε πράγματα ανόμοια!

2. Το ό,τι αστρονομικώς χωλαίνει το Ιουλιανό ημερολόγιο ήταν καταγεγραμμένως γνωστόν ήδη από τους Παλαιολόγιους χρόνους (αν όχι παλαιότερα) και εν γνώσει της η Εκκλησία αρνήθηκε να το διορθώση… Τι άλλαξε το 1924, που κατέστησε τόσο επιβεβλημένη την αλλαγή;

3. Η καταδίκη τόσο του πασχαλίου, όσο και του μηνολογίου των «αθέων αστρονόμων» του πάπα από πανορθόδοξες συνόδους όπως επί Πατριάρχου Ιερεμίου του Τρανού, με πραγματεία του πάπα και πατριάρχου Αλεξανδρείας Μελετίου Πήγα. Όταν διατυπώθηκε η μομφή της πλαστογραφίας από ζηλωτές αγιορείτες, δώθηκαν φωτοτυπίες από την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους της Εκδοτικής Αθηνών, την Ιστορία του Νέου Ελληνισμού του Αποστόλου Βακαλόπουλου και την διδακτορική διατριβή του τότε Μητροπολίτου Δημητριάδος Χριστοδούλου Παρασκευαϊδη… (πρόβαλε:
"Είναι η εποχή των νέων κλυδωνισμών της Εκκλησίας από την απήχηση του γρηγοριανού ημερολογίου, από την σύγκληση της συνόδου του 1583 στην Κωνσταντινούπολη για την αντιμετώπιση το ζητήματος αυτού, από την έκδοση του Τόμου του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και του «ετέρου τόμου Αλεξανδρινού», πού συντάσσει ο Μελέτιος Πηγάς και αποστέλλει στην Νοτιοδυτική Ρωσία, για να διαφωτίση τούς κατοίκους σχετικά με την μεταρρύθμιση του ημερολογίου…"
Απόστολου Βακαλόπουλου, Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, Γ’ τομ., Θεσσαλονίκη 1968 http://www.egolpio.com/PAPISMOS/drasis_katholikismou_1600.htm

Ο τότε αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών γράφει στη διδακτορική του διατριβή"ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ
ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΕ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΙΝ ΑΥΤΟΥ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ":
" “Η υπό του Πάπα Γρηγορίου του ΙΓ' γενομένη αυθαίρετος κατά τα άνω, μεταρρύθμισις του ημερολογίου, προϋκάλεσεν εξ υπαρχής την αντίδρασιν, ου μόνον των ορθοδόξων Εκκλησιών, αλλά και αυτών των προτεσταντικών Κρατών της Δύσεως, επί πολύ ταλαντευθέντων μέχρις ότου αποδεχθώσι ταύτην. Η έκ μέρους των Ορθοδόξων προβληθείσα αντίδρασις ωφείλετο και εις άμυναν αυτών κατά των προσηλυτευτικών και επεκτατικών βλέψεων τoυ Παπισμού εις βάρος των ορθοδόξων πληθυσμών της Ανατολής, δοθέντος ότι ο διαληφθείς Πάπας επεδίωξε να επιβάλη το υπ' αυτού εισαχθέν ημερολόγιον και επί της ορθοδόξου Ανατολής, προς εξυπηρέτησιν της λατινικής προπαγάνδας.
Προς τούτο απέστειλεν εν έτει 1583 εις Κωνσταντινούπολιν δύο Έλληνας, τον Μιχαήλ Έπαρχον, Κερκυραίον εν Βενετία νομικόν και τον Ζακύνθιον Ιωάννην Βοναφέα κομιστάς επιστολής και δώρων προς τον Πατριάρχην Ιερεμίαν Β' τον Τρανόν, εντεταλμένους «ίνα διαθέσωσι και καταπείσωσι τον Έλληνα Πατριάρχην προς παραδοχήν του νέου ημερολογίου» και «ίν' αποδείξωσιν εις τον Πατριάρχην, ότι η διόρθωσις είναι καλή και φυσική (και) επομένως (ότι) πρέπει (ούτος) να πεισθή να παραδεχθή αυτήν», επί τω κυρίω σκοπώ «ίνα μη επικρατή τοσαύτη από των Λατίνων διάστασις» ίσως δε και ίνα επιτύχωσι την ένωσιν του Πατριάρχου μετά του Πάπα, τοσούτω μάλλον όσω η συνάντησις αύτη ήτο η πρώτη μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας από του σχίσματος.
Η αποστολή των δύο τούτων παπικών αντιπροσώπων δεν εύρεν ανέτοιμον τον Πατριάρχην Ιερεμίαν, διότι ούτος είχε πρό τινος απαντήσει αρνητικώς εις πρότασιν του «Γαληνοτάτου Πρίγκιπος των κλεινών Βενετιών» Νικολάου Νταπόντε, όπως oι εις τας υπό των Ενετών κυριαρχουμένας Ελληνικάς νήσους ορθόδοξοι εορτάζωσι μετά των λατίνων το Πάσχα κατά το Γρηγοριανόν Ημερολόγιον, επικαλούμενος τας προκαλουμένας δι' αυτού ανωμαλίας και συγχύσεις εν τη Εκκλησία. Εν κατακλείδι ο Πατριάρχης Ιερεμίας απεκάλει την επελθούσαν διά του Γρηγοριανού Ημερολογίου διόρθωσιν των δέκα ημερών «παγκόσμιον σκάνδαλον», επαγόμενος εν συνεχεία ότι «ουδέ μετατρέπειν δει τον των Αγίων Πατέρων κανόνα και καινοτομείν και εις αιτίαν στάσεως τας Χριστού Εκκλησίας κινείν, είπερ αληθεία, και θείω Πνεύματι περί αναγκαίων κυρίως εσκόπουν, πολλά άλλα εισί τα ψυχωφελή και ουχί τα παίγνια των ωρολογίων τούτων ουδέν όντων». {Έγραφε, συν τοις άλλοις, εν τη από Φεβρουαρίου Ινδικτ. Ι' επιστολή του ο Ιερεμiας « ... Η μεν Εκκλησία ημών διακρατεί τα παραδοθέντα αυτή, η δε Δυτική ως θέλει και βούλεται. Άλλως, γαρ ποιήσαι ουκ έχομεν όλως, ως παντός Πατριάρχου της Εκκλησίας ημών κανόσι και νόμοις οφείλοντος υποκείσθαι και παραδόσεσιν εκκλησιαστικαίς, και ούτω διακρατούντας και τους ενταύθα κυβερνώντας, μένει τα των Αγίων Πατέρων πεφυλαγμένα. Το σεβάσμιον τοίνυν Πάσχα, εν ω το κεφάλαιον της περί ημάς του Κυρίου οικονομίας εξείργασται, παρά τε του θείου Κλήμεντος διετάγη, και παρά της εν Νικαία, Συνόδου καλώς εθεωρήθη, κανόνιόν τε άριστον συνετέθη αυτοίς αιώνιον...Των αιτιών λοιπόν τούτων και άλλων ευλόγων πολλών (ένεκα) και το περί του Πάσχα ακαταζήτητον διατηρούμεν και όριον αιώνιον έχομεν, άχρι της ενδόξου του Χριστού ελεύσεως φυλαττόμενον. Ου γαρ υπέρτεροι κανόνων ημείς, δι' ο πολλοί της ευθείας εξετράπησαν, υπήκοοι δε και εκπληρωταί, ως δυνατόν, προς οικοδομήν την εξουσίαν, ηv έδωκεν ημίν ο Κύριος, χρώμενοι εν τη Εκκλησία, τη καθ' ημάς, ήτις έχει λόγους αγίων πολλούς μαρτύρια, κανόνας και άλλα καθ' εiρμόν αναγινωσκόμενα τον ενιαυτόν όλον και εί τι της παγχρύσου αλύσεως ταύτης αποτεμούμεν εις την του όλου καθαίρεσιν την ζημίαν επάξομεν ανωφελώς. Ο μέν γάρ σύμπας των Αγίων Πατέρων χορός σκοπόν έχει περί τούτου ουχί περί θεωρημάτων μαθηματικών, αλλά περί Χριστού μαθημάτων, του μη συνεορτάσαι τοις Ιουδαίοις. Ει ουν συνέβη τούτο ποτέ, σκήψιν τινά τα νέα είχον ωρολόγια. Επεί δε χάριτι Θεού μέχρι του νυν παλαιά τε και νέα Ρώμη καλώς τον ένα Χριστόν άπαξ του ενιαυτού συνεόρταζεν, ως άπαξ αυτού παθόντος τίνος ένεκα η σύγχυσις αύτη και το παγκόσμιον σκάνδαλον των ακουομένων δέκα ημερών ... » Κ. Σάθα, Βιογραφικόν σχεδίασμα ...σ. 27-28.} Εκ των ανωτέρω σαφώς καταφαίνεται, ότι, κατά την άποψιν του Πατριάρχου, η μεταβολή του ημερολογίου εκ μέρους του Πάπα εκρίνετο ως άκαιρος, μη αναγκαία και εν πάση περιπτώσει αυθαίρετος των εκκλησιαστικών παραδόσεων καταπάτησις, δεδομένης ούσης και της ένεκα του εορτολογίου εκκλησιαστικής φύσεως αυτού, του Πάπα και οιουδήποτε ετέρου μη δικαιουμένου μόνου ίνα προβαίνη εις τοιαύτας μεταρρυθμίσεις, δίχα της συμφώνου γνώμης των λοιπών Επισκόπων των του Χριστού Αγίων Εκκλησιών.
Την ούτως εκπεφρασμένην περί του Γρηγοριανού Ημερολογίου γνώμην αυτού ο Πατριάρχης Ιερεμίας διετύπωσε και εν συνοδική, από 20-11-1583, αποφάσει, ην συνυπέγραψε και ο Αλεξανδρείας Σίλβεστρος. (Την εν συνεχεία της αποφάσεως ταύτης εκδοθείσαν σχετικήν Εγκύκλιον συνυπέγραψαν εκτός των Πατριαρχών Κων/λεως Ιερεμίου και Αλεξανδρείας Σιλβέστρου και οι Αντιοχείας Ιωακείμ και Αχρίδος Γαβριήλ. Αύτη εξεδόθη, εξ αιτίας διαμαρτυριών των Αρμενίων, βιαζομένων υπό των λατίνων όπως προσχωρήσωσιν εις το Γρηγοριανόν Ημερολόγιον. Κ. Σάθα, Βιογραφικόν σχεδίασμα... ένθ. ανωτ. σ. 28-32. Μ. Γεδεών, Κανονικαί διατάξεις, επιστολαί και λύσεις, θεσπίσματα των Αγιωτάτων Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως από Γρηγορίου του Θεολόγου μέχρι Διονυσίου του από Αδριανουπόλεως. Α' Κωνσταντινούπολις 1888-1889 σ. 34, Δοσιθέου, Τόμος Αγάπης. Ιάσιον 1698 σ. 538). Εν ταύτη περιείχετο καταδίκη μεν του Γρηγοριανού Ημερολογίου, ως επεισάγοντος απηγορευμένας καινοτομίας εν τη Εκκλησία θιγούσας το Πασχάλιον, αποδοκιμασία δε των λατινικών επί της Ανατολής βλέψεων. (Παρετήρουν ειδικώτερον επί του σημείου τούτου oι δύο Πατριάρχαι: «Τεσσάρων γαρ όντων των του Πάσχα διορισμών, ο πρώτος εντέλλεται, ότι δει μετά την ισημερίαν την εαρινήν το Πάσχα τελείν, ο δεύτερος, ότι μη την αυτήν ημέραν της Ιουδαϊκής τελετής ο τρίτος ουχ απλώς μετά την ισημερίαν, αλλά την πρώτην μετ' ισημερίαν πανσέληνον ο τέταρτος, ότι και μετά την πανσέληνον ευθύς της εβδομάδος τη πρώτη. Όθεν ουδείς όλως νομισάτω, ότι τους ττανταρίστους εκείνους θείους Πατέρας διέλαθε το δοκούν τούτο λάθος, ίνα παρά των αστρονόμων τύχη βελτίονος διορθώσεως... » Κ. Σάθα, Βιογραφικόν σχεδίασμα . . ένθ' ανωτ. σ. 31.) Παραλλήλως και ο τότε Πρωτοσύγκελος του Πατριάρχου Αλεξανδρείας, μετέπειτα δε Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Επιτηρητής του Οικουμενικού Θρovoυ Μελέτιος ο Πηγάς, δι' ειδικής πραγματείας αυτού υπό τον τίτλον «Αλεξανδρινός τόμος» απεδείκνυεν, ότι το παπικόν ημερολόγιον προσέκρουεν εις τας περί του εορτασμού του .Πάσχα διατάξεις της Α' Οικουμενικής Συνόδου. («Αφ' ου γαρ εξεδόθη το Καλενδάριον το Γρηγοριανόν, άλλο οίον μήλον έριδος την Οικουμένην ετάραξε και χειμών τις αιφνίδιος κατέλαβε την υπ' ουρανόν, φθάσαν και εις Σαυρομάτας το κακόν»). Την πραγματείαν ταύτην συνέταξεν ο Πηγάς εξ αφορμής της παρά τοις Κόπταις της Αιγύπτου επεμβάσεως των λατίνων και της παραπείσεως αυτών, όπως αποδεχθώσι το νέον αυτόν ημερολόγιον.
Αλλ' ενώ τοιαύτην αντίθετον περί του Γρηγοριανού Ημερολογίου γνώμην είχεν ο Πατριάρχης Ιερεμίας και ατομικώς και συνοδικώς εκφράσει, εν τούτοις επεχειρήθη να υποστηριχθή, ότι εν τη επιστολιμαία απαντήσει αυτού προς τους δύο παπικούς απεσταλμένους, φερομένη ως δοθείση τω 1584, απεδέχετο κατ' αρχήν την γενομένην μεταρρύθμισιν, αιτούμενος ατελώς διετή προθεσμίαν προς εφαρμογήν αυτής. Αλλ' η επιστολή αύτη είναι μάλλον πλαστή, εφ' όσον ο Πατριάρχης Ιερεμίας και προ και μετ' αυτήν είχετο στερρώς των κατά του Γρηγοριανού Ημερολογίου γνωστών ήδη πεποιθήσεων αυτού, επί πλέον δε κατά τον χρόνον, καθ' ον φέρεται αύτη γραφείσα, ούτος διετέλει εν εξορία, ων εκβεβλημένος του Πατριαρχικού θρόνου. Και οι μεν λατίνοι εξεμεταλλεύθησαν, προς παραπλάνησιν των ορθοδόξων, την επιστολήν ταύτην και σφοδράς ήσκησαν επ' αυτών πιέσεις εν ταις ενετοκρατουμέναις ελληνικαίς περιοχαίς, προς βία αποδοχήν της ημερολογιακής μεταρρυθμίσεως, αλλ' η προβληθείσα αντίδρασις εκ μέρους αυτών, επικαλουμένων την έλλειψιν αδείας της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας προς εισαγωγήν και οικείωσιν αυτής, εθορύβησε τον ενετούς, εξαναγκάσαντας τους παπικούς, όπως μη επιμείνωσιν επί του προκειμένου. Αυτός δ' ο Πατριάρχης Ιερεμίας, πληροφορηθείς εν έτει 1589 παρά των διαμαρτυρομένων τα υπό των λατίνων εις βάρος αυτού διαδιδόμενα εν σχέσει προς την δήθεν επιστολήν αυτού, διέψευσε ταύτα δι' επιστολής αυτού του ιδίου έτους 1589 προς τον Πάτμιον Ιάκωβον Μηλοήταν απευθυνθείσαν, προς δε τον Φιλαδελφείας Γαβριήλ τον Σεβήρον υποβαλόντα αυτώ εξ Ενετίας πρότασιν περί εισαγωγής του νέου ημερολογίου παρά τη αυτόθι Ελληνική Κοινότητι προς αποφυγήν των πιέσεων του λατινικού κλήρου, απήντησε τη 6-7-1590 αρνητικώς( Κ. Σάθα, ένθ. ανωτ. σ. 33. Δοσιθέου Ιεροσολύμων, ένθ. ανωτ. σ. 541.), μεμφόμενος τον τρόπον εισαγωγής του παπικού ημερολογίου, συντελέσαντα εις μείζονα των Εκκλησιών διάστασιν. {σημείωσις: Και ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίας ο Γ' εν έτει 1722 ετάχθη κατά του Γρηγοριανού Ημερολογίου (Βλ. εν: Πατριάρχου Αλεξανδρείας Χριστοφόροϋ, Ημερολογιακά σ. 44). Ομοίως εν έτει 1827 ο Πατριάρχης Αγαθάγγελος, εν έτει 1895 ο Πατριάρχης Άνθιμος Ζ'. Βλ. Βasil Sakkas; The calendar question, εν: «Orthodox Life» νοΙ. 22, 1972 τ. 5 σ. 22.}
Εκ πάντων τούτων συνάγεται το συμπέρασμα ότι οι ορθόδοξοι απεδοκίμαζον κατά τον ιστ' αιώνα το Γρηγοριανόν Ημερολόγιον α ) διότι επίστευον ότι δι' αυτού παρεβιάζοντο αι περί Πασχαλίου Αποστολικαί και Συνοδικαί διατάξεις της αρχαίας Εκκλησία, (β) διότι τούτο εισήχθη αυθαιρέτως υπό του Πάπα, αγνοήσαντος παντελώς τους ορθοδόξους, και γ) προς προστασίαν και διαφύλαξιν του ορθοδόξου ποιμνίου από των προπαγανδιστικών σκοπών των λατίνων «διά τας τότε περιστάσεις». Είναι, εξ άλλου, γνωστόν το έντονον κλίμα δυσπιστίας, όπερ εχαρακτήριζε, κατά την εποχήν ταύτην, τας σχέσεις των ορθοδόξων προς τους λατίνους, οίτινες παν μετήρχοντο μέσον προς πνευματικήν άλωσιν της ορθοδόξου Ανατολής, καθώς και η σώφρων επιφυλακτικότης των ορθοδόξων έναντι παντός ό,τι εξεπορεύετο εκ της Δύσεως.


Και εν έτει 1587 υπό της εν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου κατεκρίθη η μεταβολή του ημερολογίου κατά το παπικόν πρότυπον, ως επισφαλής και ουκ αναγκαία. (Βλ. Φιλαρέτου Βαφείδου, Εκκλησ. Ιστορία. Κων/πολις 1912 τ: 3 , σ.125.) Έτι επισημότερον αλλ' εμμέσως, απεκρούσθη εν τη Ανατολή το Γρηγοριανόν Ημερολόγιον υπό της εν Κωνσταντινουπόλει συνελθούσης τω 1593 ενδημούσης Συνόδου, ης μετέσχον οι Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίας ο Β', Αλεξανδρείας Μελέτιος ό Πηγάς επέχων τον τόπον και του Αντιοχείας, Ιεροσολύμων Σωφρόνιος και τεσσαράκοντα και εις Αρχιερείς του Οικουμενικού θρόνου.
Αύτη εν τω Η' κανόνι αυτής διέλαβε τα εξής: «Ασάλευτον διαμένειν βουλόμεθα το τοις Πατράσι διορισθέν περί του Αγίου Σωτηρίου Πάσχα, έχειν και ούτως άπαντας τους τολμώντας παραλύειν τους όρους της Αγίας και Οικουμενικής Μεγάλης Συνόδου της εν Νικαία συγκροτηθείσης επί παρουσία της ευσεβείας του Θεοφιλεστάτου Βασιλέως Κωνσταντίνου, περί της αγίας εορτής του σωτηριώδους Πάσχα, ακοινωνήτους και αποβλήτους είναι της Εκκλησίας, ει επιμένοιεν φιλονικώτερον ενιστάμενοι προς τα καλώς δεδογμένα, και ταύτα ειρήσθω περί των λαϊκών. Ει δε τις των προεστώτων της Εκκλησίας Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος μετά τον όρον τούτον τολμήσοιεν επί διαστροφή των λαών και ταραχή της Εκκλησίας ιδιάζειν και μετά των Ιουδαίων επιτελείν το Πάσχα, τούτον η Αγία Σύνοδος εντεύθεν ήδη αλλότριον έκρινε της Εκκλησίας. Δει γαρ στοιχείν τω των Πατέρων κανόνι μέχρι και σήμερον Θεού χάριτι, ον καθό δη και τα λοιπά η του Θεού Εκκλησία διαφυλάττει».”


Από το σημείο αυτό και εφεξής υποχωρεί ο ιστορικός που αναζητεί και ομολογεί την αλήθεια και αναδύεται ο νεοημερολογίτης αρχιμανδρίτης που λειτουργεί βάσει διατεταγμένης υπηρεσίας!... Διαστρέφει όχι μόνο την ιστορική πραγματικότητα, αλλά και αυτή την ίδια τη λογική, ως και το νόημα των λέξεων μετερχόμενος δικολαβικά τεχνάσματα και σοφιστείες, παίζοντας με τις λέξεις και ασκώντας προπαγάνδα… Ο Θεός να τον συγχωρήση και να τον αναπαύση όμως!
“Ως συνάγεται εκ του γράμματος του Κανόνος τούτου η του έτους 1593 ενδημούσα εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος δεν κατεδίκασε το Γρηγοριανόν Ημερολόγιον ρητώς και αμέσως, αλλ' εμμέσως, απαγορεύσασα τον συνεορτασμόν του Πάσχα μετά των Ιουδαίων, πράγμα όπερ ήτο δυνατόν να συμβή κατά το ημερολόγιον τούτο. Διό και η Ι.Σ.Ι. του έτους 1929, συνδυάζουσα την εισαχθείσαν εν τη Εκκλησία, της Ελλάδος «διόρθωσιν» του Ιουλιανού Ημερολογίου προς τον Η' Κανόνα της ενδημούσης Συνόδου του 1593, παρετήρει ότι η «Ορθόδοξος Εκκλησία διώρθωσεν ατελώς το Ιουλιανόν Ημερολόγιον, μη παραδεχθείσα το Γρηγοριανόν, μηδέ θίξασα το εορτολόγιον ή το Πασχάλιον» και δεν παρεβίασε τον Η' κανόνα της επί Ιερεμίου Συνόδου, ήτις άλλωστε δεν υπήρξεν Οικουμενική…”

Σας θυμίζει κάτι αυτή η επιχειρηματολογία; Τελικά μια αλλαγή που επί αιώνες ήταν κατακριτέα, άθεσμη, ανούσια, αντιβαίνουσα σε παραδόσεις και κανόνες, δυο χρόνια μετά τη μικρασιατική καταστροφή κατέστη τόσο επιβεβλημένη… Σε τι ποιμένες και διδασκάλους ξεπέσαμε…).

Τι επακολούθησε; Σιωπή και άλλα λόγια να αγαπιώμαστε…

4. Η περιώνυμη εγκύκλιος του 1920, που προϋποθέτει τον συνεορτασμό των Χριστιανών στις μεγάλες Δεσποτικές εορτές, ως ένα από τα πρώτα και ουσιαστικά βήματα της «παγχριστιανικής» (συγκριτιστικής) ενώσεως, δηλαδή ομογενοποιήσεως.

5. Το τραγικό και συνάμα τραγελαφικό συνέδριο του 1923 εν Κωνσταντινουπόλει επί Πατριαρχίας Μελετίου Μεταξάκη του καθηρημένου από την Ιερά σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και αποκατασταθέντος επαναστατικώ δικαίω από τους Βενιζελικούς. Ένα συνέδριο που επεχείρησε να θεσμοθετήσει πλείστες όσες καινοτομίες και πλάνες…

6. Η παγκόσμια πρωτοτυπία της εφαρμογής και χρήσης δυο ημερολογίων ταυτοχρόνως, του Ιουλιανού (παλαιού) για τις ακίνητες και του Γρηγοριανού (Νέου) για τις κινητές, με τις ανωμαλίες στον λειτουργικό κύκλο που επέφερε: διαταραχή του πασχαλίου κύκλου, μηδενισμός της νηστείας των αγίων Αποστόλων πολλές φορές, αναγκαστική μετάθεση εορτών που συνέπιπταν στην Μεγάλη εβδομάδα ενώ είχαν αναστάσιμα τροπάρια (εορτή αγίου Γεωργίου), κατάργηση ευαγγελικών αναγνωσμάτων (μετά την εορτή του Τιμ. Σταυρού τη 14η Σεπτεμβρίου, την δεύτερη Κυριακή αρχίζει να διαβάζεται το Ευαγγέλιο του Ευαγγελιστού Λουκά. Αφού λοιπόν οι νεοημερολογίτες εορτάζουν την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού με το Γρηγοριανό ημερολόγιο, άρα και η ανάγνωση του Λουκά αρχίζει νωρίτερα και φυσικά τελειώνει νωρίτερα)….


7. Ποια συνοδική απόφαση; Μόνος ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος εβουλεύσατο, απεφάσισε, ανακοίνωσε και επέβαλε, εν αγνοία των συνοδικών… Που σημειωτέον είχε εκλεγεί δια «Αριστίδην Συνόδου»…

Ο μακαριστός γέροντας βλέποντας που οδηγούνται τα πράγματα και την παντελή, ουσιαστική και εκκωφαντική έλλειψη επιχειρημάτων που να δικαιολογούν τόσο την αναγκαιότητα, όσο και το επιβεβλημένον της εορτολογικής μεταβολής, διέκοψε με άκομψο τρόπο την «κατήχησή του από έναν αναιδή, πωρωμένο και δασκαλεμένο μαθητή γυμνασίου»… συνέστησε δε ότι απουσία μετανοίας και αλλαγής πλεύσεως η πόρτα της Μονής θα είναι κλειστή… Οφείλουμε υπακοή στην εκκλησία, που εκφράζεται δια της συνοδικής διαγνώμης, και όχι να γίνεται το δικό μας, δημιουργώντας διαιρέσεις και σχίσματα… υπήρξαν τα τελευταία του λόγια… Αποκαρδιωμένος και στεναχωρημένος αποχώρησε ο υποφαινόμενος…

Λίγα χρόνια μετά ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, οδήγησε την τοπική εκκλησία στο σχίσμα, καταγγελλόμενος ως ηθικός αυτουργός αυτού και μάλιστα όχι για ζήτημα πίστεως… Υπέπεσε στο "ίδιον ανάθεμα"… Προκειμένου να επαναφέρη τον αρεστόν του Μητροπολίτη στο θρόνο του… Ναι μεν ο Θεολόγος άνευ απολογίας και δίκης απεμακρύνθη, αλλά αυτό ακριβώς συνέβη με τον προκάτοχό του Ιάκωβο… επειδή έχασε την «έξωθεν καλή μαρτυρία»… Προκειμένου στην πραγματικότητα ο «Αθηνών» Ιερώνυμος να αποκτήσει την πλειονοψηφίαν στην Ιεραρχία… Και η Λάρισα έχασε το λογαριασμό ποιος από τους ποιμένες της υπήρξε περισσότερο, ή λιγότερο μοιχεπιβάτης… πάντως λίγο ή πολύ μοιχεπιβάτες υπήρξαν μετά το Ιάκωβο άπαντες!... Τα επακόλουθα τα γνωρίζετε… Χριστιανοί «αγωνιζόμενοι» και «μη» να αλλαλάζουν εντός και εκτός των Ναών, χειροδικούντες και υβρίζοντες... Για το παγκάρι το ζήτημα, και για τους μεν και για τους δε, πλην ελαχίστων ρομαντικών και «ιδεαλιστών»… Και το σχίσμα… που τόσο εμέμφετο ο π. Αθανάσιος στους παλαιοημερολογίτες… σχίσμα... Για μια μακρά περίοδο μάλιστα στην Ιερά Μονή Κομνηνείου μνημονεύοταν ο τοποτηρητής Μητροπολίτης Ελασσόνας Σεβαστιανός, παρόλο που η Ιεραρχία είχε επιλέξει Μητροπολίτη και ενώ ο Σεβαστιανός είχε παραιτηθεί όχι μόνο της τοποτηρητείας του, αλλά και της Μητροπόλεώς του… Κατά τα άλλα στο χώρο των Γ.Ο.Χ. βασιλεύει η αντικανονικότητα και ο τραγέλαφος… Όταν διαπιστώθηκε μάλιστα ότι από το Φανάρι δεν ανάβει πράσινο φως για την αποκατάσταση του Θεολόγου (το οποίο φαίνεται να προασπίζει αναίσχυντα τους απωλέσαντες την έξωθεν καλή μαρτυρία σαν τον «Αττικής»), άρχισαν τα πύρινα κηρύγματα εναντίον του Οικουμενισμού και ανακαλύφθηκε το πραγματικό του πρόσωπο... Μετά από χρόνια φοιτητής πλέον συναντήθηκε ο υποφαινόμενος τυχαία με το γέροντα… Και του διατύπωσε την εξής μία και μόνη φράση… «Τω όντι να απειθείς στην ιεραρχία και να δημιουργείς σχίσματα είναι εγκληματικό»… Ο υποφαινόμενος πάντως συνιστά τα κείμενα του πατρός Αθανασίου Μυτηληναίου, ως μοναδικά και κατά σημεία αξεπέραστα… πλην των πραγματειών του για το ημερολόγιο... Και εύχεται ολόψυχα ο Θεός να τον συγχωρήση και να τον αναπαύση επίσης!

Αγαπητοί από κηρύγματα Ορθοδοξίας, αναλύσεις και ερμηνείες των πατέρων, δεν έχουμε έλλειψη! Χορτάσαμε κατά το κοινώς λεγόμενο…  Παραδείγματα ορθοπραξίας και εφαρμογής δια του παραδείγματος είναι που χρειάζονται πλέον και ειδικά στις ημέρες μας... Όταν επισκέπτεσαι τον ιατρό σου φυσικά και θα θέλεις να θέσει με βεβαιότητα τη διάγνωση, θα σε "τραβήξει" το να είναι ενημερωμένος στις σύγχρονες διαγνωστικές μεθόδους, πρέπει όμως να απαιτείς να μη μείνει στη σωστή διάγνωση και μόνο, αλλά να προτείνει και να επιχειρή τη θεραπεία, εφόσον τούτη είναι εφικτή...
....
Με αφορμή λοιπόν τον εν λόγω γέροντα διαπιστώνεται πόσο δίκαιο είχε ο Κάλβος όταν αναφωνούσε «θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία» και ακόμα περισσότερο ο Λυτρωτής δια του στόματος του προφήτου Ησαΐα: «Τετύφλωκεν αὐτῶν τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ πεπώρωκεν αὐτῶν τὴν καρδίαν, ἵνα μὴ ἴδωσι τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ νοήσωσι τῇ καρδίᾳ καὶ ἐπιστραφῶσι, καὶ ἰάσομαι αὐτούς.» (Ιωάννης ιβ’, 40), προειδοποιώντας τους λίγους και εκλεκτούς που θα παραμείνουν φίλοι του «Ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα μὴ σκανδαλισθῆτε. ἀποσυναγώγους ποιήσουσιν ὑμᾶς» (Ιωάννης ιστ’, 1-2). Αυτό το φόβο δεν μπορούν να αποβάλουν οι σύγχρονοι αντιοικουμενιστές, ώστε να απελευθερωθούν της συνάφειας με την παναίρεση!...

Αν κάποιον στεναχωρήσαμε με τις τοποθετήσεις μας, αιτούμεθα συγνώμη…. Επαναλαμβάνοντας ότι δεν διατυπώνεται μομφή, πέραν της απουσίας ουσιαστικής ομολογιακής παρρησίας από τους σύγχρονους χαρισματικούς γέροντες. Δεδομένου ότι η (ορθή) πίστη σώζει σε συνδυασμό με τα καλά έργα...

Από "ΦΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλω αφήστε το σχόλιο σας εδω