Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ (2)

Η ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ 1920


Πρέπει νά εἶναι γνωστόν εἰς ὅλους μας ὅτι τό 1920 ἡ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς Κων/πόλεως ἐξέδωκεν ἐκείνην τήν Αἱρετικήν Ἐγκύκλιον, μέ τήν ὁποίαν ἀναγνωρίζει ὅλας τάς ἐν χρόνω σχισματοαιρέσεις τοῦ κόσμου ὡς «Ἐκκλησίας Χριστοῦ»! Κηρύττει τό ἀκριβῶς ἀντίθετον ἀπό τό Σύμβολον τῆς Πίστεως, διά τοῦ ὁποίου Ὁμολογοῦμεν ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶναι ΜΙΑ καί ὄχι πολλαί, διότι μία εἶναι καί ἡ κεφαλή Της, ὁ Χριστός. Μέ αὐτήν τήν ἄθεον ἐγκύκλιον τοῦ «ἐσβεσμένου» πλέον Φαναρίου, γίνεται ρητός καί σαφής λόγος καί περί ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου, δηλαδή περί τῆς ἐπιβολῆς τοῦ ὑπό τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων καταδικασθέντος καί ἀποκλεισθέντος, Νέου Παπικοῦ ἡμερολογίου, τό ὁποῖον τονίζομεν ὅτι ἐπεβλήθη διά τήν εἴσοδον τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τήν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, κατ' ἀρχάς διά τοῦ κοινοῦ συνεορτασμοῦ τῶν μεγάλων ἑορτῶν μετά τῶν αἱρετικῶν!... Ἰδού τί ἐξ ἀρχῆς ἀκριβῶς λέγει ἐκείνη ἡ Πατριαρχική Σύνοδος τῆς Κων/λεως διά τῆς «ἐγκυκλίου» τοῦ 1920. «Ἡ καθ' ἡμᾶς ἐκκλησία φρονοῦσα ὅτι ἡ τῶν διαφόρων Χριστιανικῶν Ἐκκλη­σιῶν προσέγγισις πρός ἀλλήλας καί κοινωνία (σ.σ. Δηλαδή κάθε σχισματοαίρεσις παπική, προτεσταντική κ.λπ.), οὐκ ἀποκλείεται ὑπό τῶν ὑφισταμένων μεταξύ αὐτῶν δογματικῶν διαφορῶν καί ὅτι τοιαύτη τις προσέγγισις τά μάλα ἐστίν εὐκταία καί ἀναγκαία καί πολλαχῶς χρήσιμος εἴς τε τό καλῶς ἐννοούμενον συμφέρον ἑκάστης τῶν ἐπιμέρους Ἐκκλησιῶν καί τοῦ ὅλου Χριστιανικοῦ σώματος καί εἰς παρασκευήν καί διευκόλυνσιν τῆς πλήρους ποτέ, σύν Θεῶ, καί εὐλογημένης ἑνώσεως...»!! Καί παρακατιοῦσα λέγει: «...δεύτερον ὅτι ἐπιβάλλεται ἵνα ἀναζωπυρωθῆ καί ἐνισχυθῆ πρό παντός ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν ἐκκλησιῶν, μή λογιζομένας ὡς ξένας καί ἀλλοτρίας, ἀλλ' ὡς συγγενεῖς καί οἰκείας ἐν Χριστῶ» (Ἐφεσ. 3, 6). Ὑπό τῆς ἀγάπης γάρ ἐμπνευσμέναι αἱ διάφοροι ἐκκλησίαι... τήν μέν διάστασιν ἀντί τοῦ ἐπεκτείνειν καί αὐξάνειν ὡς οἷόν τε συντομεῦσαι και σμικρῦναι δυνήσονται,...». Καί πάλιν ἡ Σατανική ἐγκύκλιος ἐκείνης τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου λέγει: «Δύναται δέ ἡ φιλία και ἀγαθόφρων πρός ἀλλήλας διάθεσις ἐκφαίνεσθαι καί τεκμηριοῦσθαι... ὡς ἑξῆς: α) διά τῆς παραδοχῆς ἑνιαίου ἡμερολογίου πρός ταυτόχρονον ἑορτασμόν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν ὑπό πασῶν ἐκκλησιῶν...»(1). Ἑπομένως ὁ Νεοημερολογιτισμός δέν εἶναι ἁπλῶς μιά ἡμερολογιακή-ἑορτολογική Καινοτομία ἀλλ' ὄργανον καί μέσον διά νά περάση εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν ὁ Οἰκουμενισμός! Αὐτό ἀσφαλῶς ἐσήμαινεν ὅτι θά ἀνοίξη καί ἡ εἴσοδος διά τήν ἀπαρχήν τῆς ἐφαρμογῆς ὅλων τῶν σχεδίων τῶν σκοτεινῶν κέντρων τῆς ἑβραιομασονίας, ἤτοι, καί τῆς Παγκοσμιοποιή­σεως, ἡ ὁποία σήμερον πλέον εἶναι ὁρατή, ἀφοῦ τά σχέδια αὐτῆς ἔφθασαν εἰς ἐπικίνδυνα προκεχωρημένον στάδιον!... Αὐτά μόνον ἐκ τῆς τετρασελίδου ἐγκυ­κλίου τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 1920!
Αὐτήν τήν Οἰκουμενιστικήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1920 ὁμοῦ μέ τά τοῦ Παπικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΕΘΑ οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί! Διερωτώμεθα δέ: ἦτο αὐτή ἡ Σύνοδος Πατριαρχική; Ναί, ἦτο μέ τήν διευκρίνισιν ὅτι εἰς αὐτήν δέν προήδρευσεν ὁ Χριστός και δέν ἐπεσκίασεν ἡ φωτιστική χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλ' ὁ ἀπ' ἀρχῆς ἀντίδικος κατά τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ἐκκλησίας Του! Ἰδού τί λέγουν δι' αὐτῆς τά ὄργανα τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ:
α) «Ἡ ἰδική μας Ἐκκλησία τῆς Κων/λεως φρονεῖ ὅτι ἡ προσέγγισις (πλησίασμα-ἕνωσις) τῶν διαφόρων ἐκκλησιῶν, παρά τάς ὑφιστάμενας Δογμα­τικάς διαφοράς εἶναι πάρα πολύ ἐπιθυμητή καί ἀναγκαία, διότι (ἄκουσον-ἄκουσον), θά προωθήση τά συμφέροντα, κάθε μιᾶς Ἐκκλησίας ἀλλά καί ὁλοκλήρου τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας!!! Καί
β) Διά νά ἐπιτύχη αὐτό ὁ ἀντίχριστος, πρωτίστως πρέπει ὅλαι αἱ ἐκκλησίαι νά δημιουργήσουν ἐμπιστοσύνη μεταξύ των, ἐνῶ ἐπιβάλλεται νά ΑΝΑΖΩΠΥ­ΡΩΘΗ καί ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν καί νά μήν θεωροῦν ὅτι κάτι τάς χωρίζει καί εἶναι ξέναι καί ἀλλότριαι μεταξύ των, ἀλλ' ὅτι εἶναι συγγενεῖς, «ἀδελφαί» καί ἀνήκουν εἰς τόν Χριστόν καί ὅτι ἀποτελοῦν ἕν σῶμα καί ἀπολαμβάνουν τῆς ἐπαγγελίας τῆς ἐν Χριστῶ σωτηρίας! Καί παραπέμπει διά τήν ἄκρως Σατανικήν περιστροφήν εἰς τον Ἀπόστολον Παῦλον, (Ἐφ. γ’ 6). Δέν λέγει ὅμως τίποτε ἀπ' αὐτά ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀλλά τό ἀντίθετον! Δηλαδή, ὅτι ὅλα τά ἔθνη καί οἱ ἰουδαῖοι, καλοῦνται νά λάβουν μέρος καί ἑνωθοῦν εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ! Δέν ὁμιλεῖ περί ἑνώσεως τῶν διαφόρων ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΣΕΩΝ, ἐνῶ ἐξυπακούεται ὅτι καί αὗται πρέπει νά ἐγκαταλεί­ψουν τάς αἱρέσεις καί νά ἐπανέλθουν εἰς τό Σῶμα τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.
Πιστεύομεν ὅτι καί μέ αὐτάς τάς ὀλίγας, ἀλλά τόσον καθαράς θέσεις τοῦ Ἀντιχρίστου, ὁ κάθε ἀναγνώστης εἶναι εἰς θέσιν νά ἀντιληφθῆ τό μέγα κακόν, τοῦ ὁποίου ἀρχή ἐγένετο τό 1920 καί ἔχει σχεδόν ὁλοκληρωθεῖ ἀνεπισήμως, ἐνῶ οἱ πλεῖστοι ἀδιαφοροῦν ἤ καί ὡρισμένοι τάσσονται δῆθεν κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά δεν καταδικάζουν τήν ρίζαν του καί παραμένουν ΕΝΤΟΣ τῆς βρωμερᾶς καί δηλητηριώδους λίμνης τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐπισύρον­τες ἐπί τῶν κεφαλῶν των τά ἀναθέματα τῶν Ἀγίων Πατέρων! Ἀγαπητέ ἀνα­γνῶστα, «Στῆθι καλῶς, στῆθι μετά φόβου...».
ΤΟ ΜΑΣΟΝΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟ 1923

Τό 1923 ὁ Ἀρχιμασόνος Πατριάρχης Κων/λεως Μελέτιος Μεταξάκης, καθώς καί ὁ ὡς κατάλληλον ὄργανον ὅλων τῶν σκοτεινῶν κέντρων κατασταθείς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, «ἐκίνησαν οὐρανόν καί γῆν» ὅπως τό συντομώτερον ἀρχίση ἡ ὑλοποίησις τῆς ἐγκυκλίου τοῦ 1920, ἀρχῆς γενομένης διά τῆς καταργήσεως τοῦ Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου καί ἐπιβολῆς τοῦ νέου Παπικοῦ-Γρηγοριανοῦ. Οὕτω κατά Μάϊον-Ἰούνιον τοῦ 1923, ὁ Πατριάρχης Κων/λεως Μελέτιος Μεταξάκης συνεκάλεσεν τό δῆθεν «Πανορθόδοξον Συνέδριον», ἐν τῶ ὁποίω ὅμως ἕξ ἐκ τῶν ἐννέα συμμετασχόντων, ἐκτός ἀπό αἱρετικοί Οἰκουμενισταί ἦσαν καί Μασόνοι! Αὐτό τό συνέδριον ἀπεφάσισεν ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ καί ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΩΣ τήν ἀντικατάστασιν τοῦ Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου μέ τό Νέον Παπικόν, ἀποκλειστικῶς πρός χάριν τοῦ Οἰκουμε­νισμοῦ καί παρά τό δεδικασμένον αὐτοῦ! Μεγίστη ἡ δολιότης τῶν αἱρετικῶν Παπικῶν καί Προτεσταντῶν Οἰκουμενιστῶν, τούς ὁποίους ὑπερέβαλον οἱ ἐπίορκοι ρασοφόροι καί μή, αὐτοῦ τοῦ Συνεδρίου! Οὕτω πως τόν Μάρτιον τοῦ 1924, ἐπραγμα­τοποιήθησαν, ὑπέρ καί διά τόν Οἰκουμενισμόν, τά σχέδια καί ἀποφάσεις τοῦ 1920 καί 1923, (τό Γρηγοριανόν ὡς πολιτικόν εἶχεν ἤδη πρῶτον εἰσαχθεῖ τό 1923 εἰς τήν πολιτείαν), ἀφοῦ προηγουμένως ἐφρόντισαν διά τήν ὑπαγωγήν τοῦ ἱεροῦ κλήρου εἰς Κρατικόν μισθολόγιον, διά νά δεχθοῦν ἀδιαμαρτυρήτως τήν Παπικήν-Οἰκουμε­νιστικήν Καινοτομίαν-Αἵρεσιν.
http://www.churchgoc.org/ecclesiologia/agon.html#3

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλω αφήστε το σχόλιο σας εδω