Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

Ο ΜΥΡΟΒΛΗΤΗΣ

Η υπερβολική καθαρότητα και αγνότητα του Δημητρίου, καθώς και ο ένθεος ζήλος του για την διάδοση των χριστιανικών αληθειών, τον ανέδειξαν σε αστέρα πρώτου μεγέθους μέσα στο αγιολογικό στερέωμα. Κατοίκησε μέσα του η χάρις του Αγίου Πνεύματος. Από την ύπαρξη του αγίου Δημητρίου εκτοξεύονταν δέσμες πνευματικών ακτίνων πού σκόρπιζαν γύρω του το θείο φως και την θεία δύναμη. Τα υπερφυσικά σημεία πού συνδέονται με την δράση του Αγίου δεν μετρούνται. Είναι αναρίθμητα και ιδιαιτέρως θαυμαστά.


Το πιο εξαίσιο υπήρξε αυτό που παρατηρήθηκε στον τάφο του. Κατέστη πηγή από την οποία έτρεχε μύρο.

Σημειώνει ο Μέγας Συναξαριστής:

«Μετά τον θάνατον του Αγίου, θέλων ο Θεός να τον δοξάσει εις όλον τον κόσμον, οικονόμησε και εξήρχετο μύρον από το σώμα του τόσον πολύ, ώστε αν και οι εντόπιοι και οι από άλλα μάκρυνα μέρη ερχόμενοι ελάμβανον, ουχί μόνον δεν εξηντλείτο, αλλά μάλλον ηύξανε πρεσβείας του Άγιου. Είχεν όμως το μύρον τούτο και την δύναμιν να προξενή μεγάλας ιατρείας, και δια τούτο ελάμβαναν αυτό μετά μεγάλης πίστεως και το έπινον».

Οι υμνογράφοι της Εκκλησίας δεν παραλείπουν να εξαίρουν την υπερφυή μυροβλυσία από τον τάφο του Μεγαλομάρτυρας:

«Δέξαι μου τον ύμνον, στεφηφόρε, κροτούντα του μύρου σου την χάριν σήμερον» -«τω μύρω σου, λαμπρώς ευωδιάσας, Χριστού μύρου ποίησον άξιον σκήνωμα»- «τα μύρα σου, σοφέ, την νέαν κτίσιν συνάγει προς ένωσιν μύρου του κρείττονος»- «ως μέγας Κυρίου ποταμός τέρπει λαμπρώς την πόλιν σου του μύρου τοις ορμήμασιν». Δηλαδή: «Ας δεχθής, στεφανωμένε Δημήτριε, το υμνολογικό τραγούδι μου, καθώς σήμερα εξυμνώ πανηγυρικά την χάρι του μύρου σου»- «Εσύ, Άγιε Δημήτριε, πού με το μύρο σου γέμισες από λαμπρή ευωδία, κάνε με κι έμενα άξιο σκήνωμα και κατοικητήριο του μύρου του Χριστού» – «Τα μύρα σου, σοφέ Δημήτριε, συγκεντρώνουν τον χριστιανικό λαό και τον βοηθούν ενωθεί με το ανώτερο Μύρο, δηλαδή με τον Χριστό»- «Είσαι σαν ένα μεγάλο ποτάμι του Κυρίου πού σκορπίζεις χαρά και τέρψι στην πόλη σου την Θεσσαλονίκη, με τις ορμητικές ροές του μύρου».

Να θυμηθούμε εδώ και κάποιο περιστατικό πού σχετίζεται μ’ έναν ασκητή του όρους Σολομώντος, στον οποίο έδειξε ο Θεός την μυροβλυτική χάρη του Αγίου, διαλύοντάς του έτσι κάποιες αμφιβολίες.

Μία νύχτα που κοιμόταν ο ερημίτης αυτός στο κελλί του, του φάνηκε πώς βρέθηκε στον ναό του Αγίου Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη. Αντίκρισε εκεί τον φύλακα. Ζήτησε να του ξεκλειδώσει τον τάφο του Αγίου. Μόλις προσκύνησε, είδε τον τάφο βρεγμένο από μύρο. Μοσχοβολούσε ο τόπος. Κατόπιν λέει στον άνθρωπο να σκάψουν να δουν από που ακριβώς βγαίνει το άγιο αυτό άρωμα. Άρχισαν να σκάβουν μέχρι που έπεσαν επάνω σε μία μαρμάρινη πλάκα. Την ανασήκωσαν με δυσκολία και τι να δουν; Το σώμα του Αγίου ήταν λαμπρό και ωραίο και από τις τρύπες που είχε επάνω του, διότι θανατώθηκε με τις λόγχες των ακοντίων, έρεε το ευωδιαστό υγρό. Τόσο πολύ μύρο έβγαινε, ώστε να ραντισθεί ολόκληρο το σώμα του φύλακα. Από την υπερβολή του μύρου και από την ένταση της ευωδιάς ο ασκητής άρχισε να δυσκολεύεται στην αναπνοή και κινδύνευε να πνίγη. Στον φόβο πού δοκίμασε, έβγαλε μία ισχυρή κραυγή: «Άγιε Δημήτριε, βοήθει μοι». Με την δυνατή αυτή φωνή συνήλθε από την έκσταση και από την κατάσταση που βρισκόταν. Δεν άργησε να συνειδητοποίηση, ότι τόσο ο ίδιος όσο και τα ρούχα του ήταν μουσκεμένα από το μύρο. Μόλις ξεπρόβαλε η καινούργια μέρα, ο ερημίτης με πλήρη βεβαιότητα για την μεγάλη αγιοσύνη του αγίου Δημητρίου ξεκίνησε για την Θεσσαλονίκη. Παρέμεινε για αρκετές ημέρες μέσα στο ναό κηρύττοντας και ανακηρύττοντας τα πνευματικά ύψη της αγιότητος, στα οποία ανήλθε ο Δημήτριος.


http://www.xristianos.net/?p=2686#more-2686

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλω αφήστε το σχόλιο σας εδω