Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ

Ο Κοσμάς Φλαμιάτος γράφει συγκεκριμένως


«82. Τούτου του νεωστί δι΄ενεργείας της επιβουλής καθιδρυθέντος Σεμιναρίου, εις την Χάλκην της Κωνσταντινουπόλεως, σκοπός πρός τοίς άλλοις πολλοίς, υπάρχει, ίνα νοθεύση κατά το πνεύμα της διαφθοράς και της πλάνης και κατά τον προσηλυτισμό της Αγγλίας, όλους τους εσομένους Πατριάρχας, και όλην εν γένει την Ιεραρχίαν της Ανατολής, όπως μίαν ημέραν νομοθετηθή δι΄ Οικουμενικής Συνόδου η κατάργησις της Ορθοδοξίας και η αντεισαγωγή της Λουθηρο-Καλβινικής αιρέσεως, εν ω συγχρόνως όλα τα άλλα σχολεία, προπαρασκευάζουσιν εκ της Ορθοδόξου νεολαίας, τόσα χιλιάδας, και μυριάδας ομόφρονας και συναγωνιστάς, κληρικούς, διδασκάλους τε και λαικούς» (Κοσμά Φλαμιάτου ''Φωνή Ορθόδοξος και σπουδαία'' εκδ. 1911 σελίς 99).

Είναι προφητευμένον απο τον ιερομάρτυρα Κοσμάν Φλαμιάτον. Απο την Σχολήν αυτήν θα αποφοιτήσουν Θεολόγοι οι οποίοι θα εκλεγούν επίσκοποι οίτινες δι΄ οικουμενικής Συνόδου θα καταργήσουν την Ορθοδοξίαν.

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

Άγιε του Θεού Ελευθέριε πρέσβευε υπέρ ημών





ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΕΦΡΑΙΜ;


Ο Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης Στέλιος Παπαθεμελής προέβη στην ακόλουθη δήλωση :

Αν το υπό κατάρρευση σύστημα φαντάζεται ότι η προφυλάκιση ενός ηγουμένου θα το σώσει , γελιέται .

Δεν μπορεί ο Εφραίμ να είναι το άλλοθι Πολιτείας και Δικαιοσύνης για την ανικανότητα τους επί τόσα χρόνια να συλλάβουν και τιμωρήσουν , ένα έστω, φυσικό αυτουργό της Κλεπτοκρατίας και της δημόσιας Διαφθοράς .

Πότε έχει ξαναγίνει να μην αγγίζονται οι φυσικοί αυτουργοί και να την πληρώνουν οι ( υποτιθέμενοι ) ηθικοί αυτουργοί ;

Ο χρόνος και ο τρόπος του συμβάντος προκαλεί εύλογα αναπάντητα ερωτηματικά :

Πρώτον : Γιατί επελέγη αυτή η στιγμή , παραμονή των Χριστουγέννων ; Δεν μπορούσε να γίνει αυτό , αν έπρεπε , δύο εβδομάδες μετά , ή έστω πριν ;

Το τετριμμένο << ύποπτος φυγής και επικίνδυνος για τέλεση άλλων αξιοποίνων πράξεων >> , είναι για αφελείς .

Δεύτερον : Ένας ηγούμενος με χειροπέδες χριστουγεννιάτικα , αποτελεί παγκόσμια ερεθιστική είδηση . Και επειδή το Βατοπαίδι το κατέστησαν επίκεντρο του ενδιαφέροντος τα εγχώρια ΜΜΕ την τελευταία 5ετία , είναι εύκολο για το σύστημα να εκτρέψει την προσοχή της δεινά χειμαζόμενης ελληνικής κοινωνίας από τα φλέγοντα και κινδυνώδη , στα ακίνδυνα και δευτερεύοντα.

Έτσι το σύστημα θα έχει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο .Άρα δικαιολογημένα ο σκεπτόμενος πολίτης συμπεραίνει ότι πρόκειται για στημένο παιχνίδι αποπροσανατολισμού και παραπλάνησής του .

Τρίτον : Η καθημερινή όξυνση της κρίσης προκαλεί ένα κύμα επιστροφής στο Θεό και την Εκκλησία . Το σύστημα τρέμει κάτι τέτοιο γι αυτό επιχειρεί παντί σθένη να το ανακόψει .

Τέταρτον : Της προφυλακίσεως του Ηγουμένου προηγήθηκε η επίσκεψη του στη Ρωσία με την Τιμία Ζώνη , όπου ο ρωσικός λαός με επί κεφαλής τον Πατριάρχη του και τον Βλαντιμίρ Πούτιν , του επιφύλαξαν ενθουσιωδέστατη υποδοχή .

Μήπως αυτό εκλαμβάνεται από γνωστούς εξωελλαδικούς κύκλους ως προάγγελος ενός ορισμένου διορθοδόξου άξονα και γι αυτό αντιδρούν σπασμωδικά και βίαια ;
 
http://papathemelis.blogspot.com/2011/12/blog-post_8196.html

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Βελιγράδι – Ορθόδοξοι στη Χριστουγεννιάτικη Παπική «Λειτουργία»

Την παραμονή των Χριστουγέννων, 24 Δεκεμβρίου 2011, ο Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Βελιγραδίου, Stanislav Hočevar, τέλεσε το βράδυ, «Λειτουργία» στον Καθεδρικό Ναό της Πανάχραντης Παρθένας Μαρίας, στο Βελιγράδι. Στην Ακολουθία ήταν παρόντες ο Σέρβος πρωθυπουργός, Mirko Cvetković, ο Υφυπουργός στο σερβικό Υπουργείο Θρησκευμάτων, Bogoljub Šijaković, καθώς και εκπρόσωποι του διπλωματικού σώματος και διαφόρων θρησκευτικών κοινοτήτων. Ανάμεσα σ΄αυτούς και ο εκπρόσωπος του Πατριαρχείου (Πατριάρχη) Σερβίας, Επίσκοπος Χβοτσάνης Αθανάσιος.

http://aktines.blogspot.com/

(σ.σ.) Ούτε το ισχυρό τείχος κατά του Οικουμενισμού, το Παλαιό ημερολόγιο, δεν κρατάει αυτούς τους προδότες Οικουμενιστές.

Λέσχη Μπίλντερμπεργκ


Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011

Οι τρείς προσπάθειες του Σιωνισμού για την ανεξαρτητοποίηση της Μακεδονίας

Το «Μακεδονικό ζήτημα» τέθηκε ουσιαστικά όταν οι Έλληνες απελευθέρωσαν την Θεσσαλονίκη από τους Τούρκους και ανέλαβαν την εξουσία στην πόλη. Η τότε εβραϊκή κοινότητα της πόλης, δεν ήθελε σε καμιά περίπτωση να αναγνωρίσει τους Έλληνες σαν κυρίαρχους στην πόλη αλλά και την ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας γιατί πίστευαν πως η ανάπτυξη της πόλης οφείλοταν στην εβραϊκή κοινότητα και ότι «η μοίρα της πόλης συνταυτίζεται με τη κοινότητά τους, κινητοποιούνται διεθνώς για.....την εξεύρεση λύσης που θα διασφαλίζει τη θέση τους»(Ρένα Μόλχο-Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης).

Βέβαια οι Εβραίοι, γνωστοί παγκοσμίως δεν είναι για τον πολιτισμό και την ανάπτυξη των περιοχών που διαμένουν, αλλά για την ικανότητά τους να δανείζουν και σκλαβώνουνμε τα δάνειά τους, τους πληθυσμούς των περιοχών αυτών.

«Στα 1821, κατά την έκρηξη της ελληνικής επανάστασης, πολλοί χριστιανοί της Θεσσαλονίκης συνελήφθησαν. Για την απελευθέρωσή τους, οι Τούρκοι αξιωματούχοι εισέπραξαν ως λύτρα 440.000 γρόσια. Για να συγκεντρώσουν αυτό το ποσόν οι χριστιανοί, δανείσθηκαν από Εβραίους τραπεζίτες προς 30-50% επιτόκιο, με ενέχυρο τιμαλφή και σκεύη των ναών, λαμβάνοντας μετρητά το ένα δεύτερο ή ένα τρίτο της αξίας. Δυστυχώς δεν ξέρουμε από ποιούς τραπεζίτες».

Εκμεταλεύονται την φτώχεια στις διάφορες περιοχές που έχουν πληγεί απο πολέμους που ο Διεθνής Σιωνισμός και οι Τραπεζίτες προκαλούν σε όλες τις περιοχές της Γής ανεξαρτήτου φυλής ή έθνους.
Η πρώτη προσπάθεια για να επιτευχθεί η ανεξαρτησία της Μακεδονίας πραγματοποιείται απο τους Εβραίους το 1927 όταν εντός της ελληνικής Βουλής οι Εβραίοι ιδρυτές και βουλευτές του ΚΚΕ Αβραάμ Μπεναρόγια και Κούν Βεντούρα θέτουν θέμα ανεξαρτητοποιήσεως του ευρύτερου χώρου της Μακεδονίας.
Η δεύτερη πραγματοποιήθηκε απο τον Γιόζιπ Μπρόζ Τίτο, και τον Υπουργό Εξωτερικών της Γιουγκοσλαβίας, οι οποίοι ήταν και οι δύο εβραϊκής καταγωγής, που υποστήριζαν την άμεση δημιουργία Μακεδονικού κράτους. Την ίδια εποχή 1945-6 πρέπει να σημειωθείοτι οι πιέσεις του Αμερικανο-ισραηλινού λόμπι μέσω Εβραίων γερουσιαστών πίεζε τους πολιτικούς τις Ελλάδας να δεχθούν την κατάσταση αυτή στο Μακεδονικό γιατί αλλιώς δεν θα βοηθούσαν οικονομικά την Ελλάδα.

Η τρίτη προσπάθεια λαμβάνει χώρα στις μέρες μας. Εκατομμύρια δολάρια δαπανούνται στα Σκόπια απο τον Εβραίο Τζόρτζ Σόρος. Ο επίσης Εβραίος Ροκφέλλερ, πρώτος ύψωσε την σημαία των Σκοπίων στο μέγαρο της οικογένειας στη Νέα Υόρκη, ο Πρόεδρος τουΙνστιτούτου «Καρνέγκι», Μόρτον Αμπράμοβιτς προπαγανδίζει ασταμάτητα υπέρ τωνΣκοπίων, ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Ρίτσαρντ Μπέρνς εβραϊκής καταγωγής, επίσηςπαίρνει θέσεις υπέρ των Σκοπίων και πολλοί άλλοι γνωστοί και μη εξαιρεταίοι επιφανείς Εβραίοι προωθούν την «Μακεδονία» μέσα απο Ιδρύματα και Διεθνείς Οργανισμούς.

Την ίδια στιγμή που υποκριτικά «μάχονται» για το Μακεδονικό ζήτημα, υπονομεύουν κατά τον χειρότερο τρόπο τις Ελληνικές θέσεις σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς που ελέγχουν.Ο πρώην πρωθυπουργός Σημίτης, ισχυρίζεται ότι το Μακεδονικό θα λυθεί «με αμοιβαίες υποχωρήσεις» και «συνεργασία», δηλώνοντας ότι«η συζήτηση γύρω από το όνομα των Σκοπίων δεν οδηγεί πουθενά», προαναγγέλλονταςτην επερχόμενη μειοδοτική υπαναχώρηση.

Οι αμερικανοτραφείς πολιτικοί της Ελλάδας σήμερα προωθούν την σύνθετη ονομασία. Τα τέσσερα απο τα 5 κόμματα της Βουλής(ΝΔ,ΠΑΣΟΚ,ΣΥΡΙΖΑ,ΚΚΕ) συμφωνούν στην σύνθετη ονομασία για τα Σκόπια.
Είδαμε στα σχολικά βιβλία χώρα «Μακεδονία». Την ίδια στιγμή Εβραίοι καθηγητές πανεπιστημίων της Αμερικής διδάσκουν ότι οι Έλληνες έκλεψαν την γη των Μακεδόνων. Παρ'όλα αυτάπολλοί Έλληνες της Αμερικής είναι φίλοι με τους Εβραίους της Αμερικής.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα επ' αυτού, είναι η περίπτωση της μεταπτυχιακής ερευνήτριας του Πανεπιστημίου του Πρίνστον, Αναστ. Καρακασίδου, η οποία υπό την προτροπή και συνεπικουρία του εβραίου ανθρωπολόγου Χέρτσφελντ, πανεπιστημιακού καθηγητή του Χάρβαντ, παρουσίασε μία ιστορική ανθρωπολογική εργασία, δια της οποίας αμφισβητεί την Ελληνική προέλευση των Μακεδόνων.

Η ΥΠΕΞ Ντόρα Μπακογιάννη συναντήθηκε με την ΥΠΕΞ Κοντολίζα Ράϊς, πρόσφατα και η Ράϊς ανάφερε δύο φορές την Μπακογιάννη ώς ΥΠΕΞ του Ισραήλ. Η Μπακογιάννη έσπευσε να την διορθώσει και «η Αμερικανίδα υπουργός,δικαιολογήθηκε διπλωματικά, λέγοντας ότι εκτιμά τις προσπάθειες της Ντόρας καιτων ελληνικών διπλωματικών αποστολών στις ΗΠΑ να τιμούν ότι έχει σχέση με το Ολοκαύτωμα, περισσότερο και από τους Ισραηλινούς, Εβραίους και μή, στις ΗΠΑ. Μάλιστα, ανάφερε χαρακτηριστικά ότι ''μπορεί οι διπλωμάτες σου, με πρώτον και καλύτερο τον πρέσβη σου στην Ουάσιγκτον και οι Οργανώσεις σας εδώ να μην τιμούν τις ελληνικές εθνικές επετείους ή να εργάζονται γιά την αναγνώριση γενοκτονιών εις βάρος των Ελλήνων, αλλά σε ότι έχει σχέση με το Ολοκαύτωμα, πρωτοστατούν και το εβραϊκό λόμπι μόνο καλά λόγια έχει να πει γιά σένα''.

Λέτε τυχαία να μπερδεύτηκε η Κοντολίζα; Ή μήπως οι σχέσεις κάποιων Ελλήνων πολιτικών με τους Εβραίους είναι τόσο καλές που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν οι Αμερικάνοι αν είμαστε Εβραίοι ή Έλληνες;

Η αλήθεια είναι ότι η Θεσσαλονίκη και η ευρύτερη Μακεδονία απο τη στιγμή που έφτασαν την εποχή της Τουρκοκρατίας Εβραίοι απο την Ισπανία, αποτελεί στόχο για τους Εβραίους Σιωνιστές που έχουν μόνο καλά λόγια να λένε για τη Θεσσαλονίκη. Βέβαια όπως αναφέραμε παραπάνω οι Εβραίοι δεν χάρηκαν καθόλου όταν ο ελληνικός στρατός κατέλαβε την πόλη και απο τότε προσπαθούν με χίλιους δύο τρόπους να ανεξαρτητοποιηθεί η «Μακεδονία του Αιγαίου» απο την Ελλάδα για να την αρπάξουν μελλοντικά αυτοί.


http://www.ramnousia.com

ΠΑΝΩ ΑΠΟ 100 ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥΣ ΜΙΚΡΟΒΙΟΛΟΓΟΥΣ-ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΟΥΣ ΠΕΘΑΝΑΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΩΣ Ή ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΑΝ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Ένα από τα πολύ περίεργα γεγονότα της εποχής μας, στο οποίο δεν δόθηκε ποτέ καμία δημοσιότητα από τα διεθνή ΜΜΕ, είναι το ότι πάνω από 100 κορυφαίοι επιδημιολόγοι δολοφονήθηκαν ή πέθαναν με θάνατο ανεξήγητο ή σκοτώθηκαν σε "ύποπτα" ατυχήματα.
Οι περισσότεροι από αυτούς εργαζότανε πάνω στην έρευνα αντιμετώπισης των πολλών ιώσεων που εμφανίζονται στην εποχή μας από το πουθενά και όλοι θεωρούν ότι αυτό είναι κλασικό και....
φυσιολογικό και όλοι μας έχουμε κατά καιρούς χρησιμοποιήσει τη φράση "θα είναι από τις ιώσεις που κυκλοφορούν".
Ποιοι ρίχνουν όμως τις ιώσεις αυτές ανάμεσά μας; Πόσο πιο απροστάτευτοι είμαστε χωρίς τους εκατό και πλέον εκλιπόντες επιδημιολόγους; Γιατί μέσα στις εκατοντάδες χιλιάδες "ειδήσεις" που ακούμε, δεν ακούσαμε ποτέ για αυτούς τους θανάτους;
http://ksipnistere.blogspot.com/2011/12/100_23.html

Ο Γιλμάζ ομολόγησε ότι Τούρκοι πράκτορες έκαιγαν Ελληνικά δάση!


Σε μία τρομακτική αποκάλυψη που επιβεβαιώνει την εγκληματική δράση της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας ΜΙΤ στην Ελλάδα, προχώρησε ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας Μεσούτ Γιλμάζ: Παραδέχθηκε ότι, τουλάχιστον την εποχή της πρωθυπουργίας της Τανσού Τσιλέρ το 1995-1997, Τούρκοι πράκτορες έκαιγαν τα ελληνικά δάση!
Ήταν η εποχή με τις μεγάλες πυρκαγιές στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και της Μακεδονίας, όπου είχαν υπάρξει μεν πληροφορίες στις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες για εμπρησμούς από την Τούρκους πράκτορες, αλλά οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σημίτη δεν είχαν καταφέρει να συγκεντρώσουν περισσότερο συγκεκριμένες πληροφορίες.
Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Μπιργκιούν» ο Μεσούτ Γιλμάζ μιλώντας για τα μυστικά κονδύλια της εποχής αναφέρει τα εξής ανατριχιαστικά:
“Όλοι οι πρωθυπουργοί όταν τελειώνει η θητεία τους και έρχεται νέος πρωθυπουργός, τον ενημερώνουν σχετικά με το που και πως χρησιμοποιήθηκαν τα μυστικά κονδύλια. Και εγώ ενημέρωσα σχετικά τον διάδοχό μου και οι προκάτοχοί μου έπραξαν το ίδιο.
Οι Ερμπακάν, Ετσεβίτ και Ντεμιρέλ ενημέρωσαν τους διαδόχους τους για τα μυστικά κονδύλια. Μόνο η Τσιλέρ δεν μοιράστηκε τις πληροφορίες για της διάθεση μυστικών κονδυλίων της περίοδο που ήταν πρωθυπουργός. Υπάρχει συγκεκριμένη αναφορά όπου πέρα των μυστικών κονδυλίων όλες οι πληροφορίες είναι διαθέσιμες.
Και κρατικά μυστικά είναι τα σχετικά με την απόπειρα για πραξικόπημα στο Αζερμπαϊτζάν και τα αντίποινα στα δάση της Ελλάδας. Για θέματα όπως για τις δολοφονίες Κούρδων δεν υπάρχει κάτι σχετικό”, είπε!

Δηλαδή εφάρμοζαν «αντίποινα» στα δάση της Ελλάδας με μυστικές επιχειρήσεις, εννοώντας ότι τα έκαιγαν! Ποιος ξέρει αν αυτές οι επιχειρήσεις δεν συνεχίζονταν και το 2007 από τους ίδιους τους πράκτορες στην καταστροφή της Πελοποννήσου ή αν η τότε καταστροφή οφειλόταν σε άλλες "δυνάμεις" που είχαν σκοπό την νατροπή της κυβέρνησης Καραμανλή.
Η ομολογία του Τούρκου πρώην πρωθυπουργού και η ωμότητα με την οποία γίνεται είναι πραγματικά ανατριχιαστική. Και βέβαια η υπόθεση δεν πρέπει να τελειώσει εδώ…
Ο σύνδεσμος που οδηγεί στο δημοσίευμα στην τουρκική εφημερίδα ΕΔΩ
Σχ. ΚΟ: ΕΡΩΤΗΣΗ: καμία αντίδραση θα υπάρξει;

Από κόκκινο ουρανό

ΤΟ ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ... Η ΤΕΛΕΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ!!!

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ


ΠΟΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΝΤΕΧΕΙΣ;





Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Ο εορτασμός του Hanuka στο Βελιγράδι με την παρουσία του επισκόπου Μπάτσκας Ειρηναίου Μπούλοβιτς

Στη συναγωγή του Βελιγραδίου για τη εβραϊκή εορτή Hanuka την Τετάρτη 21/12/2011, πάλι παρόντες οι Σέρβοι εκκλησιαστικοί και πολιτικοί ηγέτες  με την παρουσία και του Αρχιραββίνου του Ισραήλ Jona Mecge.
Την λυχνία άναψε ο πρόεδρος Tadic, ενώ ήταν παρόντες ο Επίσκοπος Μπάτσκας Ειρηναίος  Μπούλοβιτς, ο  ρωμαιοκαθολικός "επίσκοπος" του Βελιγραδίου Stanislav Hocevar και  ο μουφτής της Ισλαμικής κοινότητας στη Σερβία.


 
Gosti i vernici u beogradskoj sinagogi (Tanjug)
 
 

...και εν τω μέλπειν τας αγίας σου ευχάς Αγγέλους έσχες συλλειτουργούντας σοι ιερώτατε...









Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Σε παπικό ναό ενθρονίσθηκε στη Βουδαπέστη ο Μητροπολίτης Αυστρίας



Το νέο κεφάλαιο, που ανοίγει στις σχέσεις Οικουμενικού Πατριαρχείου και Ουγγαρίας, έπειτα από τις επισκέψεις στο Φανάρι, του προέδρου και του πρωθυπουργού της χώρας, οι οποίοι είχαν διακηρύξει την προθυμία τους να στηρίξουν τη μαρτυρία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ουγγαρία, επισήμανε κατά την ενθρόνισή του στη Βουδαπέστη, ο νέος Ελληνοορθόδοξος Μητροπολίτης Αυστρίας-Εξαρχος Ουγγαρίας και Μεσευρώπης Αρσένιος.
Η ενθρόνιση του κ. Αρσένιου, που διαδέχεται τον πρόωρα και απροσδόκητα, εκδημήσαντα μακαριστό Μητροπολίτη Αυστρίας-Εξαρχο Ουγγαρίας και Μεσευρώπης Μιχαήλ, ο οποίος θεωρείτο τις δύο τελευταίες δεκαετίες το «σύμβολο» της Ορθοδοξίας στην Κεντρική Ευρώπη, έγινε με βυζαντινή μεγαλοπρέπεια στον ιστορικό ρωμαιοκαθολικό ναό του Αγίου Ματθία στο Κάστρο της Βουδαπέστης.
Την ενθρόνιση του νέου ιεράρχη στην Εξαρχία της Ουγγαρίας - έπειτα από εκείνη πριν δύο εβδομάδες στην έδρα της Μητρόπολης στη Βιέννη - έκανε, εκπροσωπώντας τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, ο Μητροπολίτης Γαλλίας, Εμμανουήλ, παρουσία των εκκλησιαστικών, πολιτικών και διπλωματικών αρχών της χώρας, εκπροσώπων των ελληνικών και κυπριακών υπηρεσιών στην Ουγγαρία, και πλήθους Ούγγρων ορθόδοξων πιστών, όπως και της ελληνικής Ομογένειας.
....
Ο κ. Εμμανουήλ εξήρε την προσωπικότητα και το ήθος του νέου Μητροπολίτη, ευχόμενος κάθε επιτυχία στο έργο του, ενώ ιδιαίτερα θερμή ήταν η προσφώνηση από μέρους του ρωμαιοκαθολικού καρδινάλιου της Ουγγαρίας, Ερντο Πέτερ.
Στην ενθρονιστήρια ομιλία του ο νέος Μητροπολίτης Αυστρίας-Εξαρχος Ουγγαρίας και Μεσευρώπης, εξέφρασε τις ευχαριστίες στη Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή Βουδαπέστης, για τη φιλοξενία της τελετής στον ρωμαιοκαθολικό ναό του Αγίου Ματθία.
.....

Από Ρομφαία

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Η Μοναστηριακή διατροφή ενάντια στον καρκίνο




 Για έβδομη συνεχή χρονιά, η εταιρεία Προληπτικής Ογκολογίας με πρόεδρο τον Παναγιώτη Γκινόπουλο, Διευθυντή της μονάδας Χημειοθεραπείας στο Γ.Ν Πατρών «ο Άγιος Ανδρέας» διοργάνωσε στις 9 και 10 Δεκεμβρίου, το Συνέδριο Κλινικής Ογκολογίας Δυτικής Ελλάδος με βασικό θέμα το ρόλο που διαδραματίζει η διατροφή για την πρόληψη του καρκίνου, στο ξενοδοχείο Πόρτο Ρίο.
Μεταξύ των διαλέξεων επιφανών Ογκολόγων, Παθολόγων,Λοιμωξιολόγων, Αιματολόγων και Διατροφολόγων, ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η ομιλία του Γέροντα Επιφάνιου του Ιερού Καθίσματος Αγίου Ευσταθίου Μυλοποτάμου, με θέμα τη «Μοναστηριακή Διατροφή» στην οποία και μετέφερε με σεμνό και ταπεινό τρόπο τις εμπειρίες του από την δίαιτα που ακολουθούν οι μοναχοί όλο το χρόνο.
Αδιαμφισβήτητα, η μακροζωία των μοναχών, τόνισε, οφείλεται στην ισορροπημένη διατροφή τους η οποία επιτρέπει την εναλλαγή ελαιολάδου και πολλών φυτικών πρωτεινών ανά μέρα. Βασικό ρόλο επίσης παίζει και η καλλιέργεια των λαχανικών.
Γύρω από κάθε μοναστήρι, οι μοναχοί ... καλλιεργούν πατάτες, κρεμμύδια, σκόρδα, λάχανα, κουνουπίδια, φασολάκια, μελιτζάνες, ντομάτες, πιπεριές ενώ μετά το τέλος του φθινοπώρου πηγαίνουν στα δάση και μαζεύουν άγρια μανιτάρια τα οποία αγαπούν πολύ.
Τέλος, τα όσπρια, βασική πηγή πρωτεινών, καταναλώνονται σε μεγάλες ποσότητες από τους μοναχούς λόγω της απαγόρευσης της κρεατοφαγίας.
Το γεύμα τους συνοδεύεται από κρασί δικής τους καλλιέργειας το οποίο ανέκαθεν αποτελούσε τρόφιμο και όχι προιόν τέρψεως και διασκέδασης.

Από Ρομφαία

Ο πόλεμος στο Ιράκ... «τελείωσε»

 Γράφει: Ο Νίκος Μπογιόπουλος


Προχτές, ο Ομπάμα κήρυξε το... τέλος του πολέμου στο Ιράκ. Βέβαια, ο πόλεμος δεν τέλειωσε. Είναι όμως μια καλή αφορμή το διάγγελμα του Αμερικανού Προέδρου, για να γίνει ένας «απολογισμός» των όσων έχουν συμβεί μέσα σε αυτά τα χρόνια από την έναρξη της εισβολής και κατοχής του Ιράκ, τον Μάρτη του 2003.
Σε αυτά χρόνια της «εξαγωγής δημοκρατίας», της ασύλληπτης καταστροφής,

του ολοκαυτώματος, της συνενοχής και υποκρισίας της ΕΕ,
της τρομοκρατίας και της υπαγωγής της ανθρωπότητας στο καθεστώς μιας βαρβαρότητας που ξεπερνά σε κτηνωδία όλα τα εγκλήματα που γνώρισε μέχρι σήμερα ο πλανήτης,
στα χρόνια που μεσολάβησαν και που μοιάζουν να αποτελούν τη συνέχεια της χιτλερικής θηριωδίας με τη σκυτάλη να έχει περάσει από τα Ες - Ες στους πεζοναύτες του Μπους, της Χίλαρι και του Ομπάμα:
*
α) Πάνω από 1.500.000 είναι οι νεκροί Ιρακινοί - σύμφωνα με την ιατρική επιθεώρηση Lancet - από τους βομβαρδισμούς, τις δολοφονικές επιθέσεις και την καταστροφή (υγειονομική, επισιτιστική κ.λπ.) που επέφερε η εισβολή και η κατοχή!
*
β) Πάνω από 5.000.000 ήταν οι πρόσφυγες από την «ευρεία Μέση Ανατολή» που είχαν καταγραφεί μέχρι το 2007!
*
γ) Πάνω από 4.800 τα φέρετρα που γύρισαν στις ΗΠΑ και στις χώρες των προθύμων συμμάχων τους.
*
δ) Πάνω από 320.000 Αμερικανοί βετεράνοι του πολέμου εμφανίζουν σοβαρά εγκεφαλικά προβλήματα.
***
Ας δούμε, όμως, μια ακόμα διάσταση:
Σ' αυτά τα χρόνια, το κόστος του πολέμου υπολογίζεται
στα 807,2 δισ. δολάρια!

Δεν πρόκειται για χρήματα που πληρώνουν οι ΗΠΑ. Είναι τα χρήματα που πληρώνει η ανθρωπότητα για να τρέφεται
ο Μινώταυρος του ιμπεριαλισμού.

*
Με αυτά τα χρήματα που κερδίζουν οι πετρελαϊκές εταιρείες και το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα θα μπορούσε εντός των ΗΠΑ:

1) Να έχει εξασφαλιστεί η υγειονομική περίθαλψη για 300 εκατομμύρια ανθρώπους.

2) Να έχει εξασφαλιστεί η επάνδρωση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης με 15 εκατομμύρια δασκάλους.

3) Να έχει εξασφαλιστεί η πανεπιστημιακή εκπαίδευση όλων των αποφοίτων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για την επόμενη 15ετία.

4) Να έχουν κατασκευαστεί 8 εκατομμύρια συγκροτήματα κατοικιών.

5) Να έχουν κατασκευαστεί πάνω από 1 δισεκατομμύριο (!) εγκαταστάσεις ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

6) Να έχει εξασφαλιστεί πάνω από 8 φορές η ασφάλιση των 50 εκατομμυρίων ανασφάλιστων Αμερικανών πολιτών.

7) Με το κόστος ενός μόνο μήνα πολέμου θα μπορούσε να έχει 3πλασιαστεί η δαπάνη για την έρευνα εναντίον του καρκίνου.

8) Με το κόστος μιας μόνο μέρας του πολέμου θα μπορούσε να έχει εξασφαλιστεί η πανεπιστημιακή εκπαίδευση για 100.000 φτωχούς φοιτητές.
*
Και κάτι ακόμα:
Με το κόστος (των 807,2 δισ. δολαρίων) του πολέμου στο Ιράκ
θα μπορούσε να έχει εξαλειφθεί η πείνα παγκοσμίως πάνω από 5 φορές.

*
Τίποτα απ' όλα αυτά, όμως, όπως η εξάλειψη της πείνας και η εξασφάλιση περίθαλψης και εκπαίδευσης στους ανθρώπους δεν επιφέρει το επιδιωκόμενο για τους καπιταλιστές κέρδος.

Ως εκ τούτου, τα μονοπώλια για την εξασφάλιση του κέρδους τους επιδίδονται στη γνωστή εκείνη ιστορία, την ιστορία του πολέμου που έχει περιγραφεί ως συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα.
Ιστορία που στην περίπτωση (και) του Ιράκ σημαίνει εισβολή, κατοχή, βασανιστήρια, αίμα, πολύ αίμα.
Ιστορία που - μετά και την κήρυξη της λήξης του πολέμου από τον Ομπάμα - συνεχίζεται.

***

Σημείωση:

Το ποσό των 807,2 δισ. δολαρίων είναι μόνο το επίσημο νούμερο για το κόστος του πολέμου, όπως δίνεται από τις αμερικανικές αρχές.
Το πραγματικό κόστος, όμως, που δεν περιορίζεται στις πολεμικές δαπάνες, αλλά περιλαμβάνει από την άνοδο της τιμής του πετρελαίου μέχρι τις δαπάνες για επισκευές υποδομών, την εκπαίδευση κατοχικών δυνάμεων, τις επιπτώσεις στην οικονομία κ.λπ.
έχει αγγίξει την τελευταία δεκαετία - αν υπολογιστεί και ο πόλεμος στο Αφγανιστάν - τα 4,5 τρισ. δολάρια!

Από Ριζοσπάστη

Πρὸς μία πλήρη ἐκκλησιαστικὴ δικτατορία

Γράφει ο ΝΕΜΕΣΙΟΣ

Οἱ ἀναμεταδότες τῆς οἰκουμενιστικῆς προπαγάνδας στὴν Πατρίδα μας, συσπειρωμένοι γύρω ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὴν «Μεγά­λην Ἐκκλησίαν ἐν αἰχμαλωσίᾳ», αἰχμαλωσία στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκου­μενι­σμοῦ, σὰν γύρω ἀπὸ ἕνα ὁρατὸ σημεῖο ἑνότητας συγκρητιστικῆς στὸ ψεῦδος τοῦ θεολογικοῦ σχετικισμοῦ, παροτρύνουν τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκ­κλησίας σὲ συμπόρευση μὲ μία νέα ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση. Ἡ κατάσταση αὐτὴ προέκυψε ἀπὸ τὴ μετοχέτευση τῆς νεο-ταξικῆς νοο­τροπίας στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ συνιστᾷ μία ἰδιότυπη ἐκκλησιαστικὴ δικτατορία. Σὲ αὐτὴν ἡ δικαιοσύνη δὲν εἶναι τυφλή, ἀλλὰ μονόφθαλμη. Ἐπιτρέπεται νὰ ὑβρίζεις τοὺς Ἁγίους, ἀλλὰ ὄχι νὰ ἀμφισβητεῖς τοὺς Οἰκουμενιστὲς Προκαθημένους. Ἐπιτρέπεται νὰ ἀμφισβητεῖς τὴν Συνο­δικότητα καὶ νὰ προτάσσεις τὸ Πρωτεῖο χάριν ἑνὸς Παπισμοῦ δυτικοῦ ἢ φαναριοκεντρικοῦ,ἀλλὰ ὅπου οἱ Οἰκουμενιστὲς εἶναι πλειοψηφία, ὀ­φείλεις νὰ εἶσαι «μὲ τὴ Σύνοδο» καὶ ὄχι μὲ μεμονωμένους ἀντι-οικουμε­νιστὲς Ἐπισκόπους.

Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι ἔχουν τὸ δικαίωμα ἐπέμ­βασης σὲ γειτονικὴ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία (π.χ. ὁ Οἰκουμενικὸς Πατρι­άρχης στὴν Ἑλλάδα) ἀλλὰ οἱ ἀντι-οικουμενιστὲς δὲν ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ συνδράμουν διακριτικὰ τοὺς ἀντι-οικουμενιστὲς τῆς γείτονος χώρας (π.χ. ὁ Πειραιῶς τοὺς τῆς Κύπρου ἢ τὸν Κοσσυφοπεδίου). Ἂν ἕνας οἰκου­μενιστὴς κληρικὸς ἔχει «κραυγαλέα κουσούρια» -λέγε «προσωπικὰ δεδο­μένα»- καλύπτεται, ἐνῷ ἕνας ἀντι-οικουμενιστὴς σεμνὸς κληρικὸς γίνεται βορᾶ τῶν λασπολόγων τῆς φαναριωτικῆς καὶ λοιπῆς οἰκουμενιστικῆς φε­ρε-φωνίας. Ἂν μιά τοπικὴ Ἐκκλησία ἀφίσταται τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (π.χ. Γεωργία, Βουλγαρία) ὑφίσταται ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς τὰ πάνδεινα· ἂν ὅμως μία ἄλλη ἔχει de facto ἑνωθεῖ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς (ὅπως τὸ Πατριαρ­χεῖο Ἀντιοχείας) εἶναι … πλῆρες καὶ ἰσότιμο μέλος τῆς -κατὰ τοὺς Οἰκου­μενιστὲς- Ἐκκλησίας.

Ἀρχαῖοι ἱεροὶ Κανόνες ποὺ ρυθμίζουν τὶς σχέσεις μὲ τοὺς αἱρετικοὺς παραβλέπονται καὶ καταπατοῦνται κατὰ συρροή, ἐνῷ οἱ σχετικοὶ μὲ τὶς δικαιοδοσίες τηροῦνται σὰν τὸ Εὐαγγέλιο, μολονότι «εἴωθε τὰ ἐκκλησια­στικὰ πράγματα συμμεταβάλλεσθαι τοῖς πολιτικοῖς». Στὸ ὄνομα ἑνὸς προτεσταντίζοντος λαϊκισμοῦ οἱ Οἰκουμενιστὲς ἐπιτηδεύουν ριζικὴ ἀλ­λοίωση ὅλης τῆς Παράδοσης, ἀλλὰ ὅταν δοῦν ὀργανωμένη ἀντίδραση ἀ­πὸ τοὺς λαϊκούς, τοὺς περιθωριοποιοῦν ὡς φανατικοὺς χρησιμοποιών­τας κληρικαλιστικὰ τὴν αὐθεντία τους.Πρόθυμα χρησιμοποιοῦν μονα­χοὺς γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν οἰκουμενιστικῶν μεθοδεύσεών τους, ἀλλὰ ὅταν δέχονται ἐπικρίσεις ἀπὸ Μοναχοὺς γιὰ τὴν προδοσία τῆς Ὀρθοδο­ξίας, τοὺς συνιστοῦν «νὰ τὸ βουλώσουν» καὶ νὰ κάνουν… κομποσχοίνι ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας (!).

Ἀποστρέφονται τοὺς ζηλωτὲς τοῦ παλαιοῦ ἡμερολογίου, διότι ἐνδέχεται «νὰ δημιουργηθεῖ σύγχυση» ἐφ᾽ ὅσον οἱ ζηλωτὲς εἶναι… «ἐνδεδυμένοι Ὀρθόδοξοι» (!) – παρὰ ταῦτα συγχρωτίζον­ται οἱ Οἰκουμενι­στὲς μὲ τοὺς παπικοὺς καὶ γελοιο­ποιοῦνται δίνοντας τὴν ἐντύπωση παγκοσμίως ὅτι εἶναι Οὐνῖτες. Ἂν βροῦν ἕνα σημεῖο τῆς πατερικῆς θεολογίας τῶν Ἁγίων ποὺ νομίζουν ὅτι εὐνοεῖ τὸν Οἰκουμενι­σμό τους, τὸ κάνουν «παντιέρα», ἐνῷ τοὺς σύγχρονους ἀντι-οἰκουμενιστὲς θεολόγους τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ χώρου τοὺς περιφρονοῦν ὡς μειοψηφία, πα­ρὰ τὴν βαρύτητα καὶ ἔκταση τῆς σχετικῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας ἐναντίον κάθε συγκρητισμοῦ, πάνω στὴν ὁποία οἱ ἀντι-οἰκουμενιστὲς βασίζονται.

Οἱ Οἰκουμενιστὲς ἔχουν «ἐμπαθῆ προσκόλληση» στὴν ἀρετὴ τῆς ὑπακοῆς (μαντέψτε γιατί…) καὶ παραβλέπουν ἄλλες ἀρετές, τῆς ἀνδρείας, τῆς ὁμολογίας, τῆς ἀ-φιλοδοξίας, τῆς ἀμνησικακίας, τῆς νηστείας κ.ἄ. Πιστεύουν ὅτι «ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ δρᾷ σέ κάθε θρησκεία καὶ θὰ σώσει κάθε ἄνθρωπο», ἀλλὰ δὲν πιστεύουν ὅτι θὰ τοὺς βοηθήσει νὰ διατηρή­σουν τὴν Ἀλήθεια ἀνόθευτη ἐνώπιον κάθε κινδύνου, μολονότι ὁ Κύριος τὸ ὑποσχέθηκε.

«Ζηλοῦντες» (;) τὴν κατάσταση τῶν Φαρισαίων, ἀφ᾽ ἑνός«οἰκοδομοῦν τοὺς τάφους τῶν Προφητῶν καὶ κοσμοῦν τὰ μνημεῖα τῶν δικαίων», τῶν Μαρτύρων, Ὁμολογητῶν, Ἱεραρχῶν ἐκείνων, ὅσοι ὁμολόγησαν κατὰ τοῦ παπισμοῦ ἢ καὶ μαρτύρησαν ἀπὸ τοὺς παπικούς· ταυτόχρονα, ἀνακηρύσσουν τὸν παπισμὸ «ἀδελφὴ Ἐκκλησία» καὶ τὸν Πάπα «Ἀδελφὸν Ἁγιώτατον Ἐπίσκοπον Ρώμης» καὶ ἔτσι, κατὰ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ μαρτυροῦν «ἑαυτοῖς ὅτι ἀδελφοί εἰσι τῶν φονευσάντων τοὺς Προφήτας» (Ματθ. 23, 29.31), τοὺς Ὁμολογητές, Μάρτυρες καὶ Ἱεράρχες, ὅτι εἶναι ἀδελφοὶ τῶν Καρδιναλίων, τῶν Σταυροφόρων καὶ τῶν παπικῶν, νεο-Σταυροφόρων καὶ νεο-ναζί, τῶν Οὐστάσι! Ποιοί; Ἀκόμη κι ἐκεῖνοι οἱ Οἰκουμενιστὲς (ὅπως ὁ Σεβασμιώτατος Ἀθανάσιος Γιέβτιτς), οἱ ὁποῖοι ἐπόπτευαν πνευματικὰ τὰ σερβικὰ στρατεύματα στὴν ἄμυνά τους κατὰ τῶν παπικῶν καὶ μουσουλμάνων στὴ Βοσνία καὶ ἀλλοῦ καὶ τοὺς βλέπαμε νὰ ἀτενίζουν περίλυποι τὶς σοροὺς Σέρβων ἐθνομαρτύρων καὶ τὰ ἐρείπια τῶν Σερβικῶν Ναῶν, ἔργα τῶν χειρῶν τοῦ Βατικανοῦ!
Τί θά κάνουμε λοιπόν; Ἡ φωνὴ τῆς ἀποστασίας «ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων» μᾶς καλεῖ σὲ συντονισμὸ μὲ τὴν οἰκουμενιστικὴ «Φερεφωνία» δυνάμει μιᾶς «νέας θεολογίας», «νέας ἐκκλησιολογίας» καὶ «νέας Ὀρθοδοξίας». Τῆς νεωτεροποιΐας οἱ ἐξωραϊστές, «décorateur», θεολόγοι διαπλεκόμενοι μὲ δημοσιογράφους εἶναι τὰ φερέφωνα τῆς ἐκκλησια­στικῆς «Νέας Τάξεως Πραγμάτων». Μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ θὰ ἀντιστα­θοῦμε μὲ ὅλη μας τὴ δύναμη.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΕΛΟΥΣ
1. Ὁ Ἀρχιμανδρίτης κ. Ἐλπιδοφόρος Λαμπρινιάδης, Ἀρχιγραμματέας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, σὲ κείμενό του («Ἐπίσκεψις» 698 [31-3-2009]) ἀρνεῖται τὴν ἀνωτερότητα τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ προκρίνει τὸ Πρωτεῖο: «Ἡ ἄρνηση ἀναγνωρίσεως πρωτείου τινὸς στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἑνὸς πρωτείου τὸ ὁποῖο δὲν μπορεῖ νὰ ἐνσαρκώσει παρὰ κάποιος Πρῶτος – τουτέστι κάποιος Ἐπίσκοπος, ὁ ὁποῖος ἔχει τὸ προνόμιο νὰ εἶναι ὁ πρῶτος μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν του Ἐπισκόπων- συνιστᾷ αἵρεση. Εἶναι ἀπαράδεκτο αὐτὸ ποὺ συνήθως λέγεται, ὅτι ἡ ἑνότητα μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων διασφαλίζεται εἴτε ὑπὸ μιᾶς κοινῆς πίστεως καὶ λατρείας εἴτε ὑπὸ τοῦ θεσμοῦ τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Καὶ οἱ δύο αὐτοὶ παράγοντες εἶναι ἀπρόσωποι [...]. Ἑπομένως, ἐπὶ πανορθοδόξου ἐπιπέδου ἡ ἀρχὴ τῆς ἑνότητας δὲν μπορεῖ νὰ στηρίζεται ἐπὶ μιᾶς ἰδέας ἢ ἑνὸς θεσμοῦ, ἀλλὰ πρέπει νὰ εἶναι κάποιο πρόσωπο, ἂν βέβαια θέλουμε νὰ παραμείνουμε συνεπεῖς στὴ θεολογία μας».
2. Βλ. τὴν κατατοπιστικὴ μελέτη μὲ τίτλο «Ἐπιτρέπεται οἱ λαϊκοὶ νὰ ἀναμειγνύονται στὰ θέματα τῆς Πίστεως;», στὸ www.impantokratoros.gr/ D319EC1A.el.aspx
3. «Ἐάν Ἐπίσκοπος ἀμελὴς γένηται κατὰ τῶν αἱρετικῶν, ὑπο­μνησθείη ὑπὸ τῶν γειτνιώντων Ἐπισκόπων ἐπιμελῶν». Καὶ ἐὰν δὲν διορθωθῆ, δηλαδὴ ἂν «μὴ τῶν ὀφειλόντων πρὸς τὴν καθολικὴν ἑνότητα ἐπιστραφῆναι τὴν φροντίδα ποιήσηται, τῷ τοιούτῳ μὴ συγκοινωνηθῇ, ἕως οὗ τοῦτο πληρώ­σῃ». Αγιου Νικοδημου, Πηδάλιον,ἐκδ. «Ἀστήρ», Ἀθῆναι 1990, σελ. 534.
4. Βλ. τὴ σχετικὴ μελέτη «Οἱ Οἰκουμενιστὲς θέτουν ὄντως ἑαυτοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας»,Θεοδρομία ΙΑ3 [Ἰούλιος - Σεπτέμβριος 2009] 373-392, ὅπου παρατίθενται οἱ πολὺ χαρακτηριστικὲς φράσεις τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ «Ὅσοι δὲν εἶναι τῆς ἀληθείας δὲν εἶναι οὔτε τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας» (Ἀναίρεσις γράμματος Ἰγνατίου 3) καὶ τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου «ἐὰν κάποιος δογματίζῃ ἢ μᾶς προστάσσῃ νὰ κάνωμε κάτι ἀντιθέτως ἀπ᾽ ὅ,τι παρελάβομεν [...] οὔτε νὰ τὸν ὑπολογίζωμε μεταξὺ τοῦ κλήρου τῶν ἁγίων» (PG 99, 988).
5. Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία, Παράδοσις. Μτφρ. Δ. Γ. Τσάμη, ἐκδ. Πουρ­ναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1976, σελ. 73. «Αἱ ἱστορικαὶ καὶ πρακτικαὶ μέθοδοι ἀναγνωρίσεως μιᾶς ἱερᾶς καὶ καθο­λικῆς Παραδόσεως ἠμποροῦν νὰ εἶναι πολλαί. Ἡ σύγκλησις οἰκου­μενικῶν συνόδων εἶναι μία μέθοδος, ὄχι ὅμως καὶ ἡ μόνη. [...] Καὶ τὸ σπουδαιότερον, ἡ ἀλήθεια ἠμπορεῖ νὰ ἀποκαλυφθῆ καὶ ἄνευ συνό­δου. Αἱ γνῶμαι τῶν Πατέρων καὶ τῶν οἰκουμενικῶν Διδασκάλων τῆς Ἐκ­κλησίας ἔχουν συχνὰ μεγαλυτέραν πνευματικὴν ἀξίαν καὶ κατηγορημα­τικότητα ἀπὸ ὅ,τι οἱ ὁρισμοὶ ὡρισμένων συνόδων. Αὐταὶ δὲ αἱ γνῶμαι δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπιβεβαιωθοῦν καὶ νὰ γίνουν ἀποδεκταὶ μέ «οἰκου­μενικὴν συγκατάθεσιν». Τοὐναντίον αὐταὶ μόναι των ἀποτελοῦν τὸ κρι­τήριον καὶ αὐταὶ δύνανται νὰ τὸ ἀποδείξουν. Περὶ αὐτοῦ ἀκριβῶς μαρ­τυρεῖ ἡ Ἐκκλησία διὰ σιωπηλῆς «receptio». Ἀποφασιστικὴν ἀξίαν ἔχει ἡ ἐσωτερικὴ καθολικότης, ὄχι ἡ ἐμπειρικὴ οἰκουμενικότης».
6. Αἵρεση εἶναι καὶ ἡ παραμικρὴ ἀπόκλιση ἀπὸ τὰ παραδεδομένα δόγματα. Βλ. σχετικὴ μελέτη στὸ www.impantokratoros.gr/tieinai-airesi.el. aspx, ἰδιαίτερα ὁλόκληρη τὴν παράγραφο 4, ὑποπαράγραφο 2 καὶ τὶς ὑποσημειώσεις 31 καὶ 32.
7. Μητροπολιτησ Ναυπακτου και Αγιου Βλασιου Ιεροθεοσ, «Ὁ Οἰκουμενι­σμὸς στὴν πράξη ἤτοι τὴν θεολογία καὶ τὴν ἄσκηση», ἐν Οἰκουμενισμός. Γένεση – Προσδοκίες – Διαψεύσεις (Πρακτικά), τόμ. Β΄, ἐκδ. Θεοδρομία, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 791-806.
8. Ἴσως γι᾽ αὐτό, καὶ μέσα στὸ εὐρύτερο κλίμα «οἰκουμενικοῦ» ἐνθου­σιασμοῦ τῆς δεκαετίας τοῦ ᾽60, ὁ Καθηγητὴς Καρμίρης ἀπέφυγε νὰ χαρακτηρίσει αἱρετικοὺς τοὺς παπικούς. Βλ. ΘΗΕ 1, στ. 1088: «Ἀπόκειται δὲ μελλούσῃ τινί Πανορθοδόξῳ Συνόδῳ, ὅπως καθο­ρίσῃ αὐθεντικῶς, τίνες δέον νὰ χαρακτηρίζωνται ὡς νεώτεραι αἱρέσεις ἐκ τῶν πολυαρίθμων καὶ ποικιλωνύμων ἐκκλησιαστικῶν κοινοτήτων τῆς Δύ­σεως, τῶν ἀπεσχισμένων ἀπὸ τῆς μιᾶς, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολι­κῆς Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων καὶ περὶ καίρια δόγματα πρὸς αὐτὴν διαφωνουσῶν».

Από Αποτείχιση

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Πατριάρχης Ιεροσολύμων προς Ρωμαιοκαθολικούς Θεολόγους:«είναι ορθόν να βλέπωμεν την ένωσιν όχι συναισθηματικώς αλλά πραγματικώς….»


Τήν Τετάρτην, 24ην Νοεμβρίου/ 7ην Δεκεμβρίου 2011, ἡ Γερμανική Θεολογική Σχολή τῶν Γερμανῶν Βενεδικτίνων μοναχῶν τῆς Μονῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου (Dormitio Abtei), ἐπί τοῦ λόφου τῆς Ἁγίας Σιών ἐπεσκέφθη τό Πατριαρχεῖον.
Ἡ ἐν λόγῳ Σχολή λειτουργεῖ ἀπό τριακονταετίας καί πλέον παρά τήν ὡς ἄνω Μονήν. Αὕτη δέχεται ἀνά ἔτος τριάκοντα περίπου ὑποτρόφους τριτοετεῖς φοιτητάς τῆς Θεολογίας, οἱ ὁποῖοι κατά τό διάστημα τῆς ἐτησίου αὐτῶν ἐνταῦθα φοιτήσεως γνωρίζουν τήν γεωγραφίαν καί τήν ἱστορίαν τῆς Ἁγίας Γῆς καί τῶν Ἐκκλησιῶν αὐτῆς.
Ὁ ὁδηγός τῶν ἐν λόγῳ τριάκοντα φοιτητῶν μοναχός π. Νικόδημος ἐχαιρέτισε τόν δεχθέντα τούτους Μακαριώτατον Πατέρα ἡμῶν καί Πατριάρχην Ἱεοροσολύμων κ.κ. Θεόφιλον, εὐχαριστῶν ἀφ’ ἑνός διά τόν χρόνον τῆς ἐπισκέψεως καί ζητῶν νά εἴπῃ εἰς τούς φοιτητάς τά τῆς ἐμπειρίας Αὐτοῦ ὡς διαδόχου τοῦ πρώτου Ἱεράρχου τῶν Ἱεροσολύμων Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου.
Ὁ Μακαριώτατος ἐδέχθη τούς ἐν λόγῳ φοιτητάς ὡς σπουδαστάς τῆς ἱερᾶς ἐπιστήμης τῆς Θεολογίας, ἐπαινῶν αὐτούς διά τό ἐνδιαφέρον αὐτῶν ὑπέρ τῆς Ἁγίας Γῆς καί συνιστῶν αὐτούς ἐμβάθυνσιν εἰς τήν μελέτην τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὑπό τό πρῖσμα τῆς Πατερικῆς Ἐξηγήσεως καί στρέφων τό ἐνδιαφέρον αὐτῶν εἰς τήν ἱεράν ἱστορίαν, λαβοῦσαν χώραν εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν, μέ κέντρον τήν Ἱερουσαλήμ, πνευματικήν πρωτεύουσαν ὅλου τοῦ κόσμου, ἁγιασθεῖσαν διά τοῦ αἵματος τῶν προφητῶν καί τοῦ σταυρικοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἀπαντῶν εἰς ἐρωτήσεις τῶν φοιτητῶν, ὁ Μακαριώτατος ἀνεφέρθη εἰς τόν ρόλον τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ὡς φρουροῦ τῶν Ἁγίων Τόπων καί μάρτυρος τοῦ λυτρωτικοῦ καί ἁγιαστικοῦ ἔργου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ὡς εἰρηνευτικοῦ καί συμφιλιωτικοῦ μεσολαβητοῦ εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν μεταξύ πολιτικῶν ἤ θρησκευτικῶν διαφιλονεικουσῶν ὁμάδων.
Ὁ Μακαριώτατος ἀνεφέρθη ἐπίσης εἰς τό καταπραϋντικόν καί θεραπευτικόν ἔργον, τό συντελούμενον εἰς τάς ψυχάς τῶν προσκυνητῶν ἐκ τῆς ἐπισκέψεως αὐτῶν εἰς τά ἱερά προσκυνήματα, εἰς τά ὁποῖα μαρτυροῦνται τά σωτήρια λόγια καί ἔργα τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἐπί τῆς ἐρωτήσεως, πῶς δυνάμεθα νά εἴμεθα ἕν, ὡς ἐζήτησε παρ’ ἡμῶν ὁ Κύριος, ὁ Μακαριώτατος ἀπήντησε ὅτι εἶναι ὀρθόν νά βλέπωμεν τήν ἕνωσιν ὄχι συναισθηματικῶς ἀλλά πραγματικῶς, θεωροῦντες καί τάς διαφοράς ἡμῶν ὡς Χριστιανοί ἕτοιμοι νά ἐπιλύσωμεν αὐτάς ἐν τῇ παραδοθείσῃ ἑνότητι τῆς ἀποστολικῆς πίστεως καί ὄχι μόνον τά ἑνοῦντα ἡμᾶς σημεῖα. “Τό τέλος τῆς σωτηρίας ἡμῶν διέρχεται διά τῆς ὁδοῦ τῆς μετανοίας”, εἶπεν ὁ Μακαριώτατος, “λαμβάνουσαν χώραν εἰς τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησίαν”.
Εἰς ἀνάμνησιν τῆς ἐπισκέψεως ταύτης ὁ π. Νικόδημος ἐπέδωσεν εἰς τόν Μακαριώτατον τόμον ἐκδόσεων τῆς Μονῆς τῶν Βενεδικτίνων μέ τήν Ἱεράν αὐτῶν Μονήν ἐπί τοῦ Ὄρους Σιών, ἐν ᾧ τό πρῶτον κατά τάς ἀρχάς αὐτῶν κατῴκησαν ἡ Ἁγιοσιωνῖται ἤ Ἁγιοταφῖται μοναχοί, ὁ δέ Μακαριώτατος ἐπέδωσε διά τούς Βενεδικτίνους φοιτητάς τῆς Σχολῆς τήν Ἱστορίαν τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων τοῦ ἀειμνήστου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.
ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ.

από Ακτίνες

(σ.σ.) Πολλοί ρωτούν γιατί δεν υπάγονται οι Ορθόδοξοι Παλαιοημερολογίτες στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων;
Ιδού μια μικρή απάντηση. 

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Το Βιντεο που ΠΡΕΠΕΙ να δουν ΟΛΟΙ οι ΕΛΛΗΝΕΣ!

‘Η Ευρώπη ως Εργαστήριο για την Παγκόσμια Διακυβέρνηση’: Ομιλία – συμμετοχή του Οικουμενικού Πατριάρχη σε διεθνές συνέδριο με άρωμα Λέσχης Bilderberg

Το Σάββατο 10/12/2011, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος μίλησε ενώπιον της ολομέλειας της Διεθνούς Διασκέψεως «World Policy Conference» - οι εργασίες της οποίας ξεκίνησαν την Παρασκευή στην Βιέννη - με θέμα "Europe as a Laboratory for Global Governance", δηλαδή «Η Ευρώπη ως Εργαστήριο για την Παγκόσμια Διακυβέρνηση».

Στην φωτογραφία ο Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Έχουντ Μπάρακ στην συνδιάσκεψη και το λογότυπο της Διάσκεψης "World Governance".
Ομιλητές σ' αυτή την συνεδρία ήταν επίσης: ο Πρόεδρος της Σερβίας Boris Tadic, ο Πρόεδρος της Εσθονίας Toomas Hendrik Ilves και η Υπουργός της Κίνας επί Εξωτερικών υποθέσεων Fu Ying.
Στις παρακάτω φωτογραφίες (από εδώ) oι γνωστοί: Μάριο Μόντι, Ζαν Κλοντ Τρισέ και Χένρυ Κίσσινγκερ από παλαιότερες διασκέψεις.
Σύνδεσμος
Ιδρυτής και πρόεδρος του World Policy Conference (‘Διάσκεψη Παγκόσμιας Πολιτικής’) είναι ο πρόεδρος και ιδρυτής του ΙδρύματοςL'Institut français des relations internationales (Γαλλικό Ινστιτούτο για τις Διεθνείς Σχέσεις ή IFRI), Thierry de Montbrial.
Ο Thierry de Montbrial είναι Γάλλος ειδικός ερευνητής σε θέματα οικονομίας και διεθνών σχέσεων και είναι Μέλος της Διευθύνουσας Επιτροπής των συνεδρίων της Λέσχης Bilderberg από το 1976.
Από το Amen.gr : Η εναρκτήρια τελετή της Διάσκεψης πραγματοποιήθηκε το απόγευμα στο Παλάτι Hofburg παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη, ηγετών Κρατών, προσωπικοτήτων από κάθε γωνιά του πλανήτη. Τους προσκεκλημένους καλωσόρισε ο Thierry De Montbrial, Πρόεδρος και Ιδρυτής του «World Policy Conference» ενώ ακολούθησε χαιρετισμός του Προέδρου της Αυστρίας Ηeinz Fischer καθώς και ομιλία του Προέδρου της Τουρκίας Abdullah Gul, επιτίμου προσκεκλημένου κατά την Δ’ Συνάντηση του Διεθνούς Οργανισμού.
Κατά τη διάρκεια του διαλλείματος υπήρξε θερμή χειραψία του Οικουμενικού Πατριάρχη και του Προέδρου της Τουρκίας, ο οποίος συνεχάρη και προφορικώς τον Πατριάρχη για την 20 επέτειο από την εκλογή του στον Οικουμενικό Θρόνο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι περισσότερες ομιλίες της Διάσκεψης είχαν αναφορά στην «Παγκόσμια Διακυβέρνηση» (Global Governance), ενώ μια βιαστική ματιά στους ομιλητές δείχνει να έχουν - όλως τυχαίως - σχέσεις με την Λέσχη Bilderberg (και ο Ηeinz Fischer και ο Abdullah Gul, έχουν παρευρεθεί σε συνατήσεις της Bilderberg).
Έτσι, η πρώην πρόεδρος της Ιρλανδίας (η οποία είχε παρευρεθεί σε διασκέψεις της Bilderberg) είχε ομιλία το Σάββατο, με θέμα: "Corporate social responsibility and global governance", ενώ την Παρασκευή υπήρχε ομιλία με θέμα "Arab spring and global governance" με ομιλητή, μεταξύ άλλων, τον Volker Perthes (και αυτός της Λέσχης Bilderberg) και τον Danilo Türk πρόεδρο της Σλοβενίας (και αυτός της Λέσχης)!
Την Κυριακή υπήρχε η ομιλία με θέμα "Major catastrophes and global governance" από τον δημοσιογράφο της Washington Post και δύο φορές κάτοχο βραβείου Pulitzer, Jim Hoagland, που - ΝΑΙ! – και αυτός είναι μέλος της Λέσχης Bilderberg.
Το Σάββατο στην ομιλία με θέμα ‘Global Governance and its current state’, ομιλητής ήταν ο Stewart Patrick, διευθυντής του προγράμματος για τα ‘Διεθνή Ιδρύματα και την Παγκόσμια Διακυβέρνηση’ του Συμβουλίου για τις Εξωτερικές Σχέσεις, το γνωστό Council on Foreign Relations (CFR). Ο Patrick, πρόσφατα έγραψε το βιβλίο Weak Links: Fragile States, Global Threats’ (Αδύναμοι Κρίκοι: Εύθραυστα Κράτη, Παγκόσμιες Απειλές’), όπου ο τίτλος είναι δηλωτικός της δαιμονοποίησης των κρατών (γενικά) ως παράγοντες αστάθειας και αταξίας.
Στο μήνυμά του ο πρόεδρος Thierry de Montbrial (φώτο) μίλησε με σαφήνεια και με την γνωστή γλώσσα των Παγκοσμιοποιητών - μόνιμων θαμώνων «Λεσχών» και υπέρμαχων της Νέας Παγκόσμιας Τάξης (γλώσσα που χρησιμοποιεί κατά κόρον ο «δικός μας» ΓΑΠ), - ξέρετε εκείνων των ελίτ, που συνεχώς «ανησυχούν» για την ανθρωπότητα, θέλοντας το «καλό» της και για αυτό φτιάχνουν διάφορες Λέσχες, Ιδρύματα, Φόρουμς, Δεξαμενές Σκέψης κλπ και συνεχώς συνδιασκέπτονται - ότι είναι η Παγκόσμια Διακυβέρνηση και όχι ο «απαρχαιωμένος εθνικισμός» (εννοεί την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία κάθε κράτους και όχι κάποια ιδεολογία) η μόνη λύση για το «καλό της ανθρωπότητας» και την αποφυγή μεγάλων δεινών μεταξύ των οποίων ένας παγκόσμιος πόλεμος.

Η Διάσκεψη Παγκόσμιας Πολιτικής (WPC) είναι η μόνη μεγάλης κλίμακας διεθνής Διάσκεψη που είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένη στο θέμα της παγκόσμιας διακυβέρνησης σε όλες τις πτυχές της. Η συνάντηση στη Βιέννη τον Δεκέμβριο του 2011 είναι η τέταρτη συνάντηση. Έρχεται σε μια καθοριστική στιγμή στην ιστορία.
- Οι πολιτικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές διαστάσεις του κόσμου δημιουργούν ένα σύνθετο σύστημα («μη γραμμικό», δηλαδή τα αποτελέσματα της αναταραχής δεν είναι ανάλογα προς τις αιτίες τους), το οποίο απαιτεί μια μορφή διακυβέρνησης που θα είναι ευέλικτη και σταθερή για την πρόληψη της διάλυσης του συστήματος. Οι μέθοδοι για μια τέτοια μορφή διακυβέρνησης θα πρέπει να αναπτυχθούν έτσι ώστε να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν γρήγορα τις μεταβαλλόμενες και συχνά απρόβλεπτες περιστάσεις, όπως συμβαίνει με οποιοδήποτε πολύπλοκο σύστημα.
- Τα κράτη, ως μεγάλες πολιτικές μονάδες, έχουν συλλογική ευθύνη να κατευθύνουν το "παγκόσμιο σύστημα", παράλληλα με παγκόσμια, διεθνείς και περιφερειακούς οργανισμούς, είτε με γενικούς είτε με ειδικούς στόχους. Η συνολική αρχιτεκτονική θα πρέπει να προσαρμόζεται συνεχώς για να βρει μια καλύτερη συμβιβαστική λύση μεταξύ των μερικώς συγκρουόμενων στόχων της αποτελεσματικότητας και της νομιμότητας. Η χρηστή διακυβέρνηση προϋποθέτει ότι τα κράτη κλειδιά - είτε πρόκειται για υφιστάμενες ή αναδυόμενες δυνάμεις - θα πρέπει να διαθέσουν μέρος των πόρων τους για το κοινό καλό του πλανήτη. Επιπλέον, το βάρος τους δεν θα πρέπει να καταπνίξει τις αναδυόμενες δυνάμεις, των οποίων οι απόψεις πρέπει να ακουστούν. Εκφράσεις υποστήριξης για την πρόληψη και διαχείριση των φυσικών καταστροφών θα έχουν άμεσο θετικό αντίκτυπο όσον αφορά τη διασφάλιση του κοινού καλού.
- Η παγκοσμιοποίηση έχει συμβάλει στην αύξηση του αριθμού των μη κρατικών διεθνών φορέων (επιχειρήσεις, ΜΚΟ, ομάδες προβληματισμού / think tanks κ.τ.λ.). Η χρηστή διακυβέρνηση θα πρέπει να ενθαρρύνει τις από κάτω προς τα πάνω πρωτοβουλίες για το κοινό καλό και για να υπάρξει βαθύτερη συνεργασία μεταξύ αυτών των φορέων, των κρατών και των διεθνών οργανισμών.
- Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να τύχει ιδιαίτερης προσοχής ως εργαστήριο για την παραγωγή ενός νέου τύπου οργανωμένου πολιτικού φορέα, με βάση την συμβατική κατανομή της κυριαρχίας μεταξύ των κρατών μελών με σκοπό την προαγωγή της ευημερίας και της ασφάλειας τους.
- Παγκόσμια διακυβέρνηση δεν σημαίνει τη συνολική ομογενοποίηση των πολιτικών καθεστώτων των κρατών που απαρτίζουν το διεθνές σύστημα, και ακόμα λιγότερο (δεν σημαίνει) την τυποποίηση των πολιτισμών. Ωστόσο, αυτό συνεπάγεται την αναγνώριση των οικουμενικών αξιών που πραγματικά μοιράζονται τα μέλη για αυτό που θα μπορούσε στη συνέχεια νόμιμα να αποκαλέσουμε "διεθνή κοινότητα", και η οποία θα αποτελέσει τη βάση ενός πιο αποτελεσματικού συστήματος διεθνούς δικαίου.
Θα μπορούσε η ευημερία των αναδυόμενων δυνάμεων, ενδεχομένως, να αντέξει την κατάρρευση του ευρωατλαντικού ζευγαριού; Με δεδομένη την έκταση και το βάθος που έχει τώρα επιτευχθεί, η αλληλεξάρτηση είναι ριζικά ασυμβίβαστη με την επιστροφή του απαρχαιωμένου εθνικισμού και τα στάσης του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».
Έτσι, είναι επείγον να κατανοηθούν οι απειλές που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα. Εάν γίνει κακή διαχείριση, η παγκοσμιοποίηση θα ακινητοποιηθεί, όπως έγινε πριν από έναν αιώνα, αλλά θα γίνει με ακόμα πιο επιβλαβή αποτελέσματα. Ένας κατακερματισμένος κόσμος, ο πόλεμος ή τουλάχιστον οι τοπικοί πόλεμοι, θα μπορούσαν κάλλιστα να γίνουν η μοίρα μας. Ας ελπίσουμε ότι αυτή η τέταρτη συνάντηση του ΠΣΕ θα παίξει ένα μικρό αλλά σημαντικό ρόλο στην αποτροπή μιας τέτοιας ατυχίας.

Από κόκκινο ουρανό

Ἐκδήλωση τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν γιὰ τὸν Ρῶσο Σεβ. Βολοκολάμσκ κ. Ἱλαρίωνα Ἀλφέγιεφ

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ἰσχυρὸς ἀνὴρ τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας μετὰ τὸν Πατριάρχη Κύριλλο εἶναι ὁ Μητροπολίτης Ἱλαρίων, πρόεδρος τοῦ Τμήματος Ἐξωτερικῶν Ἐκκλησιαστικῶν Σχέσεων τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας. Πρόκειται περὶ ταλαντούχου, προικισμένου ἀλλὰ καὶ πολυπράγμονος Ἱεράρχου, καλοῦ διπλωμάτου καὶ ἀρίστου στὶς διαπροσωπικὲς καὶ διαχριστιανικὲς σχέσεις, ἀλλὰ δυστυχῶς καὶ πολὺ μεγάλου καὶ ἰσχυροῦ Οἰκουμενιστοῦ, ὅπως ἄλλωστε καὶ ὁ πάτρωνάς του, Πατριάρχης Κύριλλος.
Δὲν θὰ σχολιάσουμε τὰ πληθωρικὰ σχόλια καὶ τὶς συνεντεύξεις του σχετικὰ μὲ τὴν προετοιμαζόμενη ἀπὸ πολλὲς δεκαετίες Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο, ὅπου ἐκφράζει προβληματισμοὺς καὶ ἐνστάσεις, μερικὲς ἀπὸ τὶς ὁποῖες εἶναι ὀρθές. Τί νὰ τὰ κάνεις ὅμως τὰ ὀρθά, ὅταν ἀναμειγνύονται μὲ τὴν πλάνη;


Δυστυχῶς εἶναι τακτικὴ ὅλων τῶν Οἰκουμενιστῶν νὰ προκαλοῦν σύγχυση στὸ ὀρθόδοξο πλήρωμα, ἐμφανιζόμενοι πολλάκις ὡς ὑπέρμαχοι τῆς Ὀρθοδοξίας, τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τῶν Πατερικῶν Παραδόσεων, ὥστε ἔτσι νὰ δίδουν ἐρείσματα καὶ στοὺς ἑαυτούς τους καὶ στοὺς ὑποστηρικτές τους νὰ ἐπικαλοῦνται τὰ ὅσα ὀρθόδοξα ἔχουν πεῖ, ἀποκρύπτοντας τὰ ἀντορθόδοξα καὶ συγκρητιστικά τους.


Αὐτὸ ἔπραξε καὶ ὁ Οἰκ. Πατριάρχης προσφάτως στὸ Ἅγιον Ὄρος ὁμιλῶντας στὴν Ἱ. Μ. Μεγίστης Λαύρας, ἐπικαλεσθεὶς ὅσα ὀρθόδοξα εἶπε σὲ Ἀμερικάνικο Πανεπιστήμιο, ἀποκρύψας ὅμως τὰ πολλὰ πλανεμένα, ποὺ ἔχει πῆ καὶ ἔχει πράξει σὲ ἄλλες περιπτώσεις.


Ὁ Μητροπολίτης, λοιπόν, Βολοκολάμσκ Ἱλαρίων Ἀλφέγιεφ ἔχει διακηρύξει ὅτι οἱ Παπικοὶ ἔχουν ἔγκυρα μυστήρια καὶ ἑπομένως εἶναι ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι ἐκκλησία, ἀκυρώνοντας τὴν ἀντίθετη θέση τῶν μεγάλων Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Μεγάλου Φωτίου, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου καὶ ἄλλων, ποὺ διδάσκουν ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι αἵρεση.


Ἐκπλαγήκαμε λοιπὸν καὶ λυπηθήκαμε, ὅταν ἀπὸ τὸν ἔντυπο καὶ ἠλεκτρονικὸ τύπο πληροφορηθήκαμε ὅτι τὴ Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2011, ὥρα 8:00 μ.μ., ἡ Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν θὰ τιμήσει τὸν Μητροπολίτη Ἱλαρίωνα στὴν αἴθουσα Χρῆστος Λαμπράκης τοῦ Μεγάρου Μουσικῆς Ἀθηνῶν, παρουσιάζοντας γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἑλλάδα τὸ «Ὀρατόριο τῶν Χριστουγέννων» ἔργο μουσικὸ τοῦ Μητροπολίτου Ἱλαρίωνος.


Γιατὶ τὸν τιμᾶ ἡ Ἀρχιεπισκοπή; Ἐπειδὴ ἔχει μουσικὸ ταλέντο; Ἐπειδὴ εἶναι ἰσχυρὸς ἀνὴρ τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας; Ἐπειδὴ εἶναι μέγας Οἰκουμενιστὴς καὶ φιλοπαπικός, τιμηθεὶς αὐτὲς τὶς ἡμέρες ἀπὸ τὴν Ρωμαιοκαθολικὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Λουγκάνο τῆς Ἑλβετίας; Ἐπειδὴ καταργεῖ τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ ἀκολουθεῖ τοὺς Πατέρες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;


Λυπούμαστε, διότι γιὰ μία ἀκόμη φορὰ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος εὐθυγραμμίζεται ὄχι μὲ τὴν Πατερικὴ Παράδοση, ἀλλὰ μὲ τὴν μεταπατερικὴ τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν, ὅπου συχνάζουν καὶ δραστηριοποιοῦνται πολλοὶ συνεργάτες του. Δὲν σκέπτεται τουλάχιστον τὴν ὀργὴ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος ἐναντίον τῶν Παπικῶν τῆς Κερκύρας τιμῶντας ἕνα φιλοπαπικὸ Ἱεράρχη τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς του, ὅπως μᾶς παρουσιάζει αὐτὴν τὴν ὀργὴ ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος στὸ ἔργο του «Οὐρανοῦ Κρίσις»

Ορθόδοξος Τύπος 09/12/2011
σ.σ. ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΣ ΙΔΙΟΙ. ΑΝΗΚΟΥΝ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΘΕΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.







Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Χριστιανισμὸς καὶ Παλαιὰ Διαθήκη

π. Γεώργιου Μεταλληνού


Οἱ ἀρχαιολάτρες τῆς ἐποχῆς μας καὶ ταυτόχρονα, συνεχιστὲς τοῦ τεμαχισμοῦ τῆς ἱστορικῆς μας σάρκας - καὶ γι᾿ αὐτὸ (ἀκούσιοι ἴσως) ὑπονομευτὲς τῆς ἑλληνικῆς συνοχῆς καὶ συνέχειας - καὶ ὅταν δὲν ἀπορρίπτουν τὸ Χριστιανισμὸ (Ὀρθοδοξία), πολεμοῦν ἀδυσώπητα τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Κατεχόμενοι ἀπὸ ἕνα ἄκρατο ἀντισημιτισμό, βλέπουν τὴν Π.Δ. ὡς Ἰουδαϊκὸ στοιχεῖο καὶ τὸ ἀπορρίπτουν «ἄνευ ἐτέρου». Πρέπει δὲ νὰ λεχθεῖ ὅτι ὁ Ὀρθόδοξος Ἕλληνας δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀντισημίτης, ὅπως δὲν εἶναι ἀντιβρεττανός, ἀντιαμερικανός, ἀντιρῶσσος, κ.ο.κ. τὰ κριτήρια τοῦ Ὀρθόδοξου Ἕλληνος εἶναι πνευματικὰ καὶ ὄχι φυλετικὰ ἢ πολιτικά. Ἔτσι, ὅταν ὁ Ἱ. Χρυσόστομος γράφει τοὺς «κατὰ Ἰουδαίων» Λόγους του, δὲν ἐνεργεῖ ὡς ἀντισημίτης, ἀλλὰ ἐλέγχει τὰ ἀτοπήματα τοῦ Ἑβραϊσμοῦ καὶ τὴν συνήθως ἐπιθετική του στάση ἔναντι τοῦ Χριστιανισμοῦ. Αὐτὴ τὴν στάσῃ ἐνσαρκώνει μέχρι σήμερα τὸ πνεῦμα τοῦ (συνεχιζόμενου) φαρισαϊσμοῦ, ποὺ ἐδίωξε - καὶ διώκει - τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς Ἁγίους του ὡς Διεθνὴς Σιωνισμός.
Ἤδη δὲ στὴν Καινὴ Διαθήκη εἶναι φανερὴ ἡ ὁριστικὴ διαφοροποίηση τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀπὸ τὸν φαρισαϊκὸ Ἰουδαϊσμὸ (Σιωνισμό), ὁ ὁποῖος παρερμηνεύοντας τὸ περὶ Μεσσίου παλαιοδιαθηκικὸ κήρυγμα, ἀπέρριψε - καὶ ἀπορρίπτει - τὸν ἀληθινὸ Μεσσία - Χριστό, μέσα στὶς καθαρὰ φυλετικές, ἐθνικιστικὲς καὶ κοσμοκρατορικὲς πεποιθήσεις τῶν φορέων του. Εἶναι ἀξιοπρόσεκτο, ὅτι ἤδη ὁ Χριστὸς διαφοροποιεῖ - διακρίνει τὸ Μεσσιανικὸ κήρυγμα τῶν Ἁγίων τῆς πρὸ τῆς Σαρκώσεώς Του ἐποχῆς ἀπὸ τοὺς συγχρόνους του Ἰουδαίους καὶ τὶς πεποιθήσεις τους. π.χ. στὸ Ἰω. 5, 45-46, ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς Ἰουδαίους - ὄργανα τοῦ Φαρισαϊσμοῦ - λέγει: «Μὴ δοκεῖτε, ὅτι ἐγὼ κατηγορήσω ὑμῶν πρὸς τὸν Πατέρα. Ἔστιν ὁ κατηγορῶν ὑμῶν Μωϋσῆς, εἰς ὃν ὑμεῖς ἠλπίκατε. Εἰ γὰρ ἐπιστεύετε Μωϋσεῖ, ἐπιστεύετε ἂν ἐμοί· περὶ γὰρ ἐμοῦ ἐκεῖνος ἔγραψεν». Ἀπορρίπτοντας τὸν Χριστὸ οἱ Ἑβραῖοι ἀπορρίπτουν τὸ Μωϋσῇ, μὴ ἔχοντες πλέον πνευματικὴ σχέση μαζί του. Στὸ Ἰω. 8, 39 ε. Λέγει ὁ Χριστὸς πάλι: «Εἰ τέκνα τοῦ Ἀβραὰμ ἐστὲ τὰ ἔργα τοῦ Ἀβραὰμ ποιεῖτε· ὑμεῖς ποιεῖτε τὰ ἔργα τοῦ πατρὸς ὑμῶν . . . ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ διαβόλου ἐστὲ καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν». Ὁ Χριστός, δηλαδή, ἀρνεῖται στοὺς διῶκτες Του Ἰουδαίους κάθε σχέση μὲ τὸν Ἀβραάμ, τὸν Μωϋσῆ καὶ τοὺς λοιποὺς ἁγίους προπάτορές τους. Καὶ αὐτὸ ἦταν κάτι, ποὺ δὲν τοῦ συγχώρησαν ποτὲ οἱ φαρισαΐζοντες Ἑβραῖοι.
Ἐξ ἴσου ὅμως, διαφοροποιοῦνται ἀπὸ τὸν κατὰ σάρκα συγγενῆ τους Ἰουδαϊσμό, οἱ Ἀπόστολοι (Ἰωάννης, Παῦλος κ.λ.π.). Ὁ διάκονος Στέφανος, μάλιστα, εἶναι καταπέλτης στὴν ἀπολογία του πρὸ τοῦ ἑβραϊκοῦ Συνεδρίου (Πράξ. 7, 51 ε.) «Σκληροτράχηλοι καὶ ἀπερίτμητοι ταῖς καρδίαις καὶ τοῖς ὠσίν, ὑμεῖς ἀεὶ τῷ πνεύματι τῷ ἁγίῳ ἀντιπίπτετε, ὡς οἱ πατέρες ὑμῶν καὶ ὑμεῖς. Τίνα τῶν προφητῶν οὐκ ἐδίωξαν οἱ πατέρες ὑμῶν». Ὁ λόγος αὐτὸς εἶναι ἐκπληκτικός. Ὁ Στέφανος διακρίνει τοὺς προφῆτες ἀπὸ τοὺς (Ἑβραίους ἐπίσης) φονευτές τους! Οἱ μὲν Προφῆτες εἶναι οἱ ἐν Χριστῷ προπάτορες ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν (πνευματικοὶ δηλαδὴ - καὶ ὄχι φυλετικοὶ - πρόγονοι), οἱ δὲ φονευταὶ τῶν προφητῶν εἶναι προπάτορες (φυλετικοὶ καὶ πνευματικοί) τῶν φαρισαϊζόντων - σιωνιστῶν. Τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Στεφάνου εἶναι τὸ ἑρμηνευτικὸ κλειδὶ κατανοήσεως τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη δὲν εἶναι ἑβραϊκὴ ὑπόθεση, ὅπως θὰ δοῦμε ἀναλυτικότερα στὴ συνέχεια. Ἡ Π.Δ. περιέχει τὴν πορεία τῆς φανερώσεως τῆς «Θείας Οἰκονομίας», τοῦ ἐκτυλισσόμενου σχεδίου τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς κτίσεως. Ὅ, τι ἀναφέρεται σὲ αὐτὸ τὸ θέμα στὴν Π.Δ. εἶναι δεκτὸ ἀπὸ τοὺς χριστιανούς, ὡς χριστιανικὸ καὶ σωτήριο. Αὐτὸ εἶναι τὸ κήρυγμα τῶν Προφητῶν, τῶν Πατριαρχῶν, τῶν Δικαίων (Ἁγίων) τῆς πρὸ τῆς σαρκώσεως ἐποχῆς. Οἱ Δίκαιοι τῆς Π.Δ. διασῴζουν τὴν μέθοδο σωτηρίας, τὸν τρόπο δηλαδὴ ζητήσεως καὶ μετοχῆς στὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τιμῶνται ὡς χριστιανοὶ πρὸ Χριστοῦ, ποὺ ἔφθασαν στὴ θέωση, ὅπως οἱ Ἅγιοί της Καινῆς Διαθήκης (βλ. Ἡσ. 6, 1 ε.). Μόνο ποὺ ἡ θέωσή τους ἦταν προσωρινή, διότι ἔλειπε ὁ «τόπος» συνάξεως ὅλων. Καὶ ὁ «τόπος» αὐτὸς εἶναι ἡ ἀνθρωπότητα (ἀνθρώπινη φύση) τοῦ Χριστοῦ. Μὲ τὴν σάρκωσῃ τοῦ Χριστοῦ εἰσέρχεται ὁ «τόπος» αὐτὸς στὴν ἱστορία. Γι᾿ αὐτὸ ἦταν ἀναγκαία ἡ Σάρκωση. Ὁ «ἀσάρκως» παρὼν στὸν κόσμο Χριστὸς ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ἱστορίας - δημιουργίας, προσλαμβάνει ἀνθρώπινη σάρκα «δι᾿ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν». Ἡ σχέση μὲ τὸ Χριστὸ πρὸ καὶ μετὰ τὴν Σάρκωση δὲν εἶναι διανοητικὴ (ἐπιστημονική), ὅπως πιστεύουν οἱ νεοειδωλολάτρες, ἀλλὰ ἐμπειρική, ὑπαρξιακή. Τὰ ἐπιστημονικὰ καὶ φιλοσοφικὰ ἐπιτεύγματα εἶναι ἐδῶ ἀδιάφορα.
Στὴν Π.Δ., ἄλλωστε, δὲν ἀνήκουν μόνον Ἑβραῖοι, ἀλλὰ καὶ μὴ Ἑβραῖοι, ὅπως ὁ Ἰώβ, ἢ ἡ «ἀλλόφυλος» Ῥούθ, ἡ Μωαβίτισσα. Ὁ πρώην Πλατωνικὸς φιλόσοφος καὶ μετὰ χριστιανὸς μάρτυς Ἰουστίνος (β´ αἰ. μ.Χ.) θὰ διακηρύξει: «Οἱ μετὰ Λόγου βιώσαντες Χριστιανοὶ εἰσὶ κἂν ἄθεοι ἐνομίσθησαν, οἶον ἐν Ἕλλησι μὲν Σωκράτης καὶ Ἡράκλειτος καὶ οἱ ὅμοιοι αὐτοῖς, ἐν βαρβάροις δὲ Ἀβραὰμ καὶ Ἀνανίας καὶ Ἀζαρίας καὶ Μισαὴλ καὶ Ἠλίας καὶ ἄλλοι πολλοί». (Ἀπολογία Α´ 46, 2). Στὸ θέμα τῆς σωτηρίας, ὡς χριστιανούς, μᾶς ἐνδιαφέρουν οἱ Ἅγιοι καὶ ἡ ἐν Χριστῷ ἐμπειρία τους καὶ ὄχι οἱ ἐπιστήμονες, διανοούμενοι ἢ σοφοὶ τοῦ κόσμου. Αὐτὸ τὸ πρόβλημα λύνει ὁ Ἀπ. Παῦλος, δεινὸς ἑλληνιστὴς καὶ διανοούμενος καὶ αὐτός, στὴν Α´ πρὸς Κορινθίους, ἀποτεινόμενος πρὸς Ἕλληνες, στὴν πρωτεύουσα τοῦ τότε Ἑλληνισμοῦ, τὴν Κόρινθο: «ὁ λόγος ὁ τοῦ σταυροῦ τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστὶ τοῖς δὲ σωζομένοις ἡμῖν (= τοῖς χριστιανοίς) δύναμις Θεοῦ ἐστὶν . . . Ἐπειδὴ γὰρ [...] οὐκ ἔγνω ὁ κόσμος διὰ τῆς σοφίας τὸν Θεόν, εὐδόκησεν ὁ Θεὸς διὰ τῆς μωρίας τοῦ κηρύγματος σώσαι τοὺς πιστεύοντας» (Α´ Κορ. 1, 18-21).
Ἡ Π.Δ. ὡς βιβλίο ποὺ περιέχει τὴν προσδοκία τοῦ Λυτρωτοῦ καὶ ὅλη τὴν σχετικὴ προετοιμασία, εἶναι βιβλίο τῶν χριστιανῶν καὶ ὄχι τῶν ἀπορριψάντων τὸν Μεσσία - Χριστὸν Ἑβραίων. Ὁ Ἀπ. Παῦλος, Ἑβραῖος κατὰ σάρκα, ἀλλὰ ὄχι κατὰ πνεῦμα, δηλώνει ὅτι οἱ «ἄρχοντες» τῶν Ἑβραίων (γιὰ «ἐπισήμους Ἐβραίους» θὰ ὁμιλεῖ τὸν 19ο αἰ. καὶ ὁ Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος, ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας στὸ Ἑλληνικὸ κράτος) δὲν παραδέχθηκαν (ἀποδέχθηκαν) τὴν σοφίᾳ τοῦ Θεοῦ. Διότι, ἂν τὴν εἶχαν ἀποδεχθεῖ, «οὐκ ἂν τὸν Κύριόν της δόξης ἐσταύρωσαν» (Α´ Κορ. 2, 7-9) «Κύριος τῆς δόξης» (τοῦ ἀκτίστου φωτός) στὴν Π.Δ. εἶναι ὁ Μεσσίας Χριστός.
Ἡ Π.Δ. στὴν οὐσία εἶναι ἡ σωτηριολογικὴ (λυτρωτική) ἐμπειρία τῶν Δικαίων τῆς πρὸ τῆς Σαρκώσεως περιόδου τῆς ἀνθρωπότητος. Αὐτὴ ἡ ἐμπειρία τῆς θεώσεως - σωτηρίας, ὅμως, λαμβάνει, σὲ κάθε ἐποχή, χώρα μέσα σὲ κάποιο ἱστορικὸ καὶ πολιτισμικὸ πλαίσιο. Ἐπειδὴ οἱ σημαντικότεροι καὶ περισσότεροι ἐνσαρκωτὲς αὐτῆς τῆς ἐμπειρίας ὑπῆρξαν Ἑβραῖοι, γι᾿ αὐτὸ τὸ ἱστορικοπολιτισμικὸ πλαίσιο τῆς Π.Δ. εἶναι τὸ ἑβραϊκό.
Τὸ ἱστορικοπολιτισμικὸ πλαίσιο εἶναι ὅλως δευτερεῦον καὶ εὔκολα ἀποσυνδέεται ἀπὸ τὴν πίστη. Αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ τὸ ἑλληνιστικὸ - ρωμαϊκὸ ἱστορικὸ πλαίσιο τῆς Κ. Διαθήκης. Τὰ δυὸ αὐτὰ πλαίσια τεκμηριώνουν τὴν ἱστορικότητα τῶν εριγραφομένων στὴν Ἁγία Γραφή. Μπορεῖ, συνεπῶς, οἱ Ἑβραῖοι νὰ καυχῶνται γιὰ τὸ γεγονός, ὅτι στὸ χῶρο τους, ἱστορικά, πραγματοποιήθησαν τὰ θαυμάσια του Θεοῦ στὴν Π.Δ. αὐτοὶ ὅμως εἶναι τελείως ξένοι πρὸς αὐτά, ἀφοῦ τὰ ἀπέρριψαν. Τὸ πλαίσιο εἶναι δικό τους, ἀλλὰ τὰ πράγματα ξένα πρὸς αὐτοὺς καὶ ἡμῶν τῶν χριστιανῶν. Τὸ ἴδιο θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανεὶς καὶ γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες, σχετικά με τὴν στάσῃ μας ἔναντι τοῦ Χριστοῦ. Τὸ πλαίσιο τῆς Κ.Δ. μᾶς ἀνήκει. Ἂν ἀπορρίπτουμε, ὅμως τὸν Χριστό, τότε εἴμαστε ξένοι πρὸς τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρία. «Περιούσιος λαός» τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι τώρα ΟΛΟΙ οἱ Ἑβραῖοι, ἀλλὰ αὐτοὶ ποὺ δέχθηκαν τὸ περὶ Μεσσίου κήρυγμα τῶν Δικαίων τῆς Π.Δ., ποῦ ὁδηγεῖ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Σὲ αὐτὸν τὸν «περιούσιο λαὸ» ἀνήκουν ὅλοι οἱ π. Χ. ἄνθρωποι, ποὺ ἔζησαν μὲ τὴν προσδοκία τοῦ Λυτρωτοῦ (πρβλ. Γεν. 49, 10: «καὶ αὐτὸς προσδοκία ἐθνῶν»), ὅπως εἶπε παραπάνω ὁ Ἰουστίνος. «Ἐν Χριστῷ», στὴ σχέση, δηλαδὴ ἑνότητα, μὲ τὸ Χριστό, διαμορφώθηκε ἱστορικὰ τὸ «ἔθνος ἅγιον», ποὺ δὲν ἀποτελεῖται ἀπὸ Ἕλληνες μόνον ἢ Ἰουδαίους, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς, ἀνεξαρτήτως φυλῆς, καταγωγῆς, αἵματος κλπ.
Ἄρα ἀπὸ τὰ βιβλία τῆς Π.Δ., σχέση μὲ τὴν σωτηρίᾳ μας ἔχει τὸ κήρυγμα τῶν προφητῶν (μὲ πολὺ ἀντιιουδαϊκὸ μάλιστα πνεῦμα...) καὶ γενικὰ τῶν Δικαίων. Τὰ κριτήρια εἶναι πνευματικὰ καὶ ὄχι φυλετικά. Γι᾿ αὐτὸ εἶναι ἅγιοί της πίστεώς μας οἱ 7 Μακκαβαῖοι παῖδες, ἡ μητέρα τους Ἁγία Σολωμονή) καὶ ὁ πνευματικός τους πατέρας Ἐλεάζαρος καὶ τοὺς τιμοῦμε τὴν 1η Αὐγούστου, διότι ὁμολόγησαν τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ μας καὶ ὄχι ὅτι ἦσαν Ἑβραῖοι. Ὅπως ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ, μολονότι Ῥῶσος, ὡς ἅγιος τιμᾶται ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, ἢ ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος κλπ. Αὐτὰ εἶναι τὰ κριτήριά μας. Ἄλλη ἡ τιμή, ποὺ ἀποδίδουμε στοὺς ἐνδόξους κατὰ σάρκα προγόνους μας ἢ τοὺς σοφούς μας καὶ ἄλλη ἡ τιμὴ πρὸς τοὺς «ἠγουμένους» τῆς Πίστεώς μας, πνευματικοὺς ὁδηγούς μας καὶ «προπάτορές» μας στὴν Πίστη.
Μὴν ξεχνᾶμε ὅμως καὶ κάτι ἄλλο, ἐξίσου σημαντικό. Μὲ τὴν Μετάφραση τῶν Ο´ (Ἀλεξάνδρεια, 3ος - 2ος π.Χ. αἰ.) ἡ Π.Δ. «ἑλληνοποιεῖται». Ὑπάρχουν δὲ καὶ βιβλία παλαιοδιαθηκικὰ ἢ τμήματα βιβλίων γραμμένα πρωτοτύπως ἑλληνιστί, ὅπως π.χ. ἡ «Σοφία Σολομῶντος», μὲ σαφεῖς ἐπιρροὲς πλατωνικές, ὅπως ἀπέδειξε ὁ σοφὸς ἑβραιολόγος δάσκαλός μου, ἀείμνηστος Βασ. Βέλλας (+1970). Οἱ συγγραφεῖς τῆς Κ.Δ. ἐξ ἄλλου, παραπέμπουν στὴ μετάφραση τῶν Ο´ καὶ ὄχι στὴν ἑβραϊκὴ Π. Διαθήκη.
Ἡ Π.Δ. τῶν Ο´ περιέχει 49 βιβλία - κείμενα, ἐνῷ ἡ ἑβραϊκὴ 36. Ἡ μετάφραση τῶν Ο´ μπορεῖ νὰ ἔγινε γιὰ χάρη τῶν Ἰουδαίων τῆς διασπορᾶς ποὺ ἀπέμαθαν τὰ ἑβραϊκὰ - ἀραμαϊκά, μὲ τὴν χρήσῃ της, ὅμως, στὴν Κ.Δ. καὶ τὴν πατερική μας παράδοση εἶναι πλέον «ἑλληνικὴ» ὑπόθεση καὶ θὰ πρέπει νὰ εἴμεθᾳ ὑπερήφανοι γι᾿ αὐτό. Καὶ ἀπὸ πλευρᾶς γλώσσης, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ πλευρᾶς ἑρμηνευτικῆς, δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τοὺς Ἰουδαίους - Ἰσραηλῖτες, ἀλλὰ μὲ μᾶς τοὺς χριστιανούς.
Ἂς μὴν ἐρεθίζονται λοιπόν, οἱ φανατικοὶ ἀρχαιολάτρες. Βέβαια ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ἀναφερόμεθα σὲ πνευματικοὺς προπάτοράς μας, ποὺ εἶναι κυρίως, Ἑβραῖοι (κατὰ σάρκα, ὄχι κατὰ πνεῦμα ὅμως). Ἡ θεολογία μας ὅμως, ὡς ὑπόθεση σωτηρίας, θεώσεως καὶ ὄχι διανοητικῆς ἀναπτύξεως καὶ καλλιέργειας, δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἐμπειρία τῶν Δικαίων, ποῦ προετοίμασαν τὴν ἀνθρωπότητα νὰ δεχθεῖ τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρία; Γι᾿ αὐτὸ εἶναι προπάτορές μας, «παιδαγωγοὶ εἰς Χριστόν» καὶ πνευματικοὶ πατέρες μας. Εἶναι λάθος ἐξ ἄλλου, νὰ νομίζει κάποιος, λόγω λόγω παχυλῆς ἄγνοιας (ἢ κακίας), ὅτι ἡ Π.Δ. πρέπει νὰ κριθεῖ ἠθικολογικά. Ἠθικὰ καὶ ἀνήθικα βρίσκονται παντοῦ... Τὸ πνεῦμα τῆς Π.Δ. χριστιανικὰ εἶναι ὅτι μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν δυσοσμία ἀναδύεται τὸ «ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας», ὁ Σωτῆρας - Χριστὸς (βλ. τὸν γενεαλογικὸ κατάλογο τοῦ Ματθαίου, (κεφ.1). Αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὸ θαῦμα αὐτὸ εἶναι τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι δικό μας. Ἀλλὰ ποῦ νὰ τὰ καταλάβουν αὐτὰ προκατειλημμένοι καὶ ἀγράμματοι ὡς πρὸς αὐτά, νεοειδωλολάτρες... Σ᾿ ἕνα, ὅμως, μᾶς βοηθοῦν. Πρέπει νὰ καταλάβουμε ἐπιτέλους, ὅτι δὲν πρέπει - σήμερα - ν᾿ ἀφιερώνουμε τόσες σελίδες στὰ σχολικά μας βιβλία γιὰ τὴν ἑβραϊκὴ ἱστορία, νὰ μένουμε στὸ μεσσιανικὸ κήρυγμά της καὶ στὴν πνευματικὴ παράδοση τῶν προφητῶν, ποὺ ὅπως ἐλέχθη, εἶναι σαφῶς ἀντιεβραϊκῆ καὶ ἀντιφαρισαϊκή. Ἀκούγοντας πάντως ζωντανὰ τὸν συνθέτη κ. Μαρκόπουλο, διαπίστωσα ὅτι ἔπεσε θῦμα τῶν ἀντισημιτῶν, πού, ὅπως μέσα ἀπὸ τὴν μασονία καταξιώνουν τὸν σιωνισμὸ πανηγυρικώτατα. Ἀλλὰ γι᾿ αὐτό, ἄλλη φορά...