Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Μουσουλμάνος μετανάστης απαίτησε να κατεβεί η εικόνα της Παναγίας από νοσοκομείο


Δείτε τι έγινε στη συνέχεια όπως μας τη διηγήθηκε γιατρός.

Μουσουλμάνος (λαθρο)μετανάστης σχετικά πρόσφατα μετέφερε τη γυναίκα του σε μαιευτήριο της Πάτρας για να γεννήσει.

Δεν γνωρίζουμε αν ήταν δημόσιο μαιευτήριο ή κάποιο Κέντρο Υγείας της ευρύτερης περιοχής των Πατρών (οι μετανάστες συνηθίζουν και πηγαίνουν σε Κέντρα Υγείας ακόμα και σε Αγροτικά Ιατρεία και δέχονται να ξεγεννήσουν τις γυναίκες τους ακόμα και γιατροί άσχετων ειδικοτήτων π.χ. οφθαλμίατροι! αρκεί να θεωρηθεί έκτακτο περιστατικό για να μην πληρώσουν τίποτα απολύτως).....

Μόλις έβαλαν τη γυναίκα του στον θάλαμο για να γεννήσει, πρόσεξε ο μουσουλμάνος την εικόνα της Παναγίας στον τοίχο και αμέσως είπε στον υπεύθυνο γιατρό:

- Αυτό το κάδρο (εννοούσε το εικόνισμα) κατέβασέ το αμέσως από κει. Δεν θέλω μόλις γεννηθεί το παιδί μου να δει αυτό το πράμα!

Έγινε μια σχετική φασαρία, η γυναίκα αγχώθηκε και για να μην χειροτερέψουν τα πράγματα, οι υπεύθυνοι δέχθηκαν να κατεβάσουν την εικόνα της Παναγίας (κακώς) με σκοπό να την ανεβάσουν αμέσως μετά.

Ο μουσουλμάνος έμεινε να περιμένει στην αίθουσα αναμονής πότε θα τελειώσει ο τοκετός.
Μετά από ώρες βγήκε ο γιατρός και του ανακοίνωσε:
- Η γυναίκα σου γέννησε φυσιολογικά.
Εκείνη είναι καλά.
Το παιδί σου όμως γεννήθηκε τυφλό!
Όχι μόνο εικόνα της Παναγίας δεν θα δει, αλλά ούτε και τίποτα άλλο στον κόσμο!

Ελευθερία του Λόγου για το www.eglimatikotita.gr
Από Αποτείχιση

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΜΑΡΤΥΡΗΣΕ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΕΔΕΧΕΤΟ ΤΟΝ ΤΟΤΕ (ΙΣΤ ΑΙΩΝΑ) ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟ = ΟΥΝΙΤΙΣΜΟ

Τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Ο ἅγιος Ἀθανάσιος γεννήθηκε στὴν Βίλνα (σημερινὴ πρωτεύουσα τῆς Λιθουανίας) τῆς Μικρορωσίας τὸ 1596, τὸν ἴδιο χρόνο ποὺ ἔγινε στὸ Μπρὲστ - Λιτὸβσκ ἡ ψευδοένωσις μεταξὺ τῆς Ρώμης καὶ ὡρισμένων Ρώσων ἐπισκόπων. Υἱὸς εὐγενοῦς στὴν καταγωγὴ Λιθουανοῦ, ἀρκετὰ πτωχοῦ παρὰ ταῦτα, ἔλαβε εὐρεῖα καὶ σπάνια μόρφωσι γιὰ τὴν ἐποχή του.
Ἦταν κάτοχος πολλῶν ξένων καὶ ἀρχαίων γλωσσῶν καὶ βαθὺς γνώστης τόσο τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὅσο καὶ τῶν φιλοσόφων καὶ θεολόγων τῆς Δύσεως.

Γιὰ λίγα χρόνια ὁ ἅγιος ἐργαζόταν ὡς οἰκοδιδάσκαλος, ὥσπου τὸ 1627 ἐκάρη μοναχὸς στὴν μονὴ τοῦ Χουτίν, κοντὰ στὴν Ὄρσα τῆς Μικρορωσίας (σημερ. Λευκορωσία). Τὸ προπύργιο αὐτὸ τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ ἔμεινε ἀπείρακτο ἀπὸ τὶς πολωνικὲς δυνάμεις κατοχῆς, διεδραμάτισε σπουδαῖο ρόλο στὸ νὰ ἀντισταθῇ ὁ ὀρθόδοξος λαὸς κατὰ τῆς ρωμαιοκαθολικῆς προπαγάνδας. Ἐν συνεχείᾳ ὁ Ἀθανάσιος συμπλήρωσε τὴν μοναχική του κατάρτισι καὶ σὲ ἄλλα ὀνομαστὰ μοναστήρια.

Ὅταν χειροτονήθηκε ἱε ρεύς, ὁ μητροπολίτης Κιέβου Πέτρος Μογίλας (1596-1647) τοῦ ἀνέθεσε τὴν ἀνακαίνισι τῆς μονῆς τοῦ Κουπυάτιτσκ. Μετὰ ἀπὸ θεία ἀποκάλυψι, ἔκανε ἕ να ἐπικίνδυνο ταξίδι στὴν Μόσχα, διασχίζοντας ἐδάφη κατεχόμενα ἀπὸ Πολωνούς, μὲ σκοπὸ νὰ ἐκθέσῃ στὸν τσάρο τὴν κακὴ στάσι τῶν τοπικῶν ἀρ χῶν ἔναντι τῶν ὀρθοδόξων στὶς βορειοδυτικὲς περιοχὲς τῆς Ρωσίας καὶ νὰ ζητήσῃ συνδρο μὴ γιὰ τὴν ἀνακαίνησι τῆς μο νῆς του. Μὲ τὴν βοήθεια τῆς Παναγίας ἐπέτυχε στὴν ἀποστολή του καὶ ἄρχισε τὶς ἐργασίες. Δύο χρόνια ὅμως ἀργότερα ἀναγκάσθηκε νὰ τὶς ἐγκαταλείψῃ, διότι ἐξελέγη ἡγούμενος τῆς μονῆς τοῦ ὁσίου Συμε ὼν τοῦ Στυλίτου στὸ Μπρὲστ-Λιτόβσκ.

Ἀπὸ τότε ἀποδύθηκε σὲ νέο καὶ ἀκαταπόνητο ἀγῶνα ἐναντίον τῆς Οὐνίας, τοῦ προσηλυτιστικοῦ αὐτοῦ τρόπου τῶν Λατίνων ποὺ εἶναι συγκεκαλυμμένος μὲ ὀρθόδοξα λειτουργικὰ τυπικὰ καὶ συνήθειες. Ἐπὶ ὀκτὼ χρόνια ὁ ἅγιος μὲ τὴν προσευχή, τὸ κήρυγμα καὶ τὰ συγγράμματά του στηλίτευε καὶ ἀπέρριπτε τὴν ψευδοένωσι τῆς Μπρέστ, ἐπανέφερε δὲ τοὺς πλανηθέντας στὴν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ.

Οἱ Πολωνοὶ στρατιῶτες καὶ ἔποικοι βασάνιζαν τοὺς ὀρθοδόξους πληθυσμοὺς τῶν κατεχομένων περιοχῶν μὲ βαρβαρικὴ ὠμότητα, ἀλλὰ καὶ οἱ Ἰησουῖτες ἱεραπόστολοι δὲν ἐδίσταζαν νὰ χρησιμοποιήσουν τὶς πιὸ ἀπάνθρωπες μεθόδους, προκει μένου νὰ στερεώσουν τὴν δική τους πίστι στὴν Μικρορωσία. Ὁ ἅγιος ἀποφάσισε νὰ μεταβῇ στὸν βασιλέα τῆς Πολωνίας Βλαδίσλαο Δ΄(1632-1648), γιὰ νὰ μεσολαβήσῃ, ὥστε οἱ ὀρθόδοξοι νὰ ἔχουν πιὸ ἀνθρώπινη μεταχείρισι. Ὁ βασιλεὺς κάμφθηκε ἀπὸ τὴν παράκλησί του καὶ μὲ διάταγμα ἔθετε τέρμα σὲ αὐτὲς τὶς καταχρήσεις τῆς ἐξου σίας, ἀλλὰ οἱ δημόσιοι λειτουργοί του δὲν τὸ ἐφήρμοσαν. Στὴν Βαρσοβία ἡ κατάστασις τῶν ὀρθοδόξων ἦταν ἀκόμα χειρότερη. Σὲ ἑορτάσιμες ἡμέρες οἱ Πο λωνοὶ καὶ οἱ οὐνῖτες ἔβαζαν φωτιὰ σὲ ὀρθόδοξες ἐκκλησίες γεμᾶτες πιστούς, ὅπως καὶ ἄλ λοτε κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν μεγάλων διωγμῶν.

Μόνος στὸν ἀγῶνα, μὲ μόνη παρηγοριὰ τὴν Παναγία, ὁ Ἀθανάσιος συνέχισε τὶς προσπάθειές του. Τὸ 1643, ὕστερα ἀπὸ μία νέα θεία ἀποκάλυψι, κατέφυγε γιὰ δεύτερη φορὰ στὸ Συμβούλιο Ἐπικρατείας τῆς Πολωνίας. Ἐνῷ κέρδισε τὴν προστασία τοῦ κράτους ὑπὲρ τοῦ ὀρθοδόξου ποιμνίου του, ὡρισμένοι ὀρθόδοξοι γαιοκτήμονες, φοβούμενοι μήπως ζημιωθοῦν τὰ συμφέροντά τους, διέδωσαν ὅτι ἦταν τρελλὸς καὶ κατόρθωσαν νὰ τοῦ ἀφαιρεθῇ τὸ ἀξίωμα, νὰ καθαιρεθῇ ἀπὸ τὴν ἱερωσύνη καὶ νὰ σταλῇ στὸ Κίεβο γιὰ ἐξέτασι.

Παρὰ τὶς κακόβουλες προσπάθειές τους ὁ ἅγιος δικαιώθηκε καὶ ἐπέστρεψε ὡς ἡγούμενος στὸ μοναστήρι του, ἀλλὰ δὲν ἔμεινε ἥσυχος γιὰ πολύ· σύντομα ξανάρχισαν οἱ διωγμοὶ κατὰ τῶν ὀρθοδόξων.
Ἐνῶ ἑτοίμαζε μία ἀναφορὰ πρὸς τὸν βασιλέα τῆς Πολωνίας, συνελήφθη καὶ φυλακίσθηκε προτοῦ τὴν ὁλοκληρώση. Ἀφέθηκε ἐλεύθερος ὕστερα ἀπὸ τρία χρόνια, ἀλλὰ τὸ 1648 ὁ
διωγμὸς συνεχίσθηκε σφοδρότερος. Ἦταν τόσο αἱματηρός, ὥστε ὁ λαὸς τῆς Μικρορωσίας ἐξεγέρθηκε καὶ ἀπαίτησε τὴν ἀποχώρησι τῶν πολωνολιθουανικῶν δυνάμεων καὶ τὴν ἀπόδοσι τῶν ρωσικῶν ἐδαφῶν στὸν τσάρο. Οἱ πολωνικὲς ἀρχὲς συνέλαβαν ἀμέσως τοὺς ἀρχηγοὺς
τοῦ κινήματος καὶ τοὺς ἐπιφανεστέρους ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες. Ὁ Ἀθανάσιος φυλακίσθηκε καί, παρὰ τὶς παντὸς εἴδους σωματικὲς καὶ ἠθικὲς κακώσεις ποὺ ὑπέστη, τόσο ἐκ μέρους τῶν δεσμοφυλάκων, ὅσο καὶ τῶν καθολικῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχῶν, συνέχισε νὰ ἐλέγχῃ τοὺς ἑνωτικοὺς καὶ νὰ ἀναθεματίζῃ τὴν ἕνωσι. Τὸν βασάνισαν βάζοντας στὸ σῶμα του ἀναμμένα κάρβουνα, τὸν ἔγδαραν καὶ τὸν ἔκαψαν ζωντανό. Ἐπειδὴ ἀκόμη ἀνέπνεε, τὸν τουφέκισαν, νεκρὸ τὸν ἀπο κεφάλισαν καὶ ἔρριξαν τὸ σῶμα του σὲ ἕνα λάκκο. Τὸ τίμιο λείψανό του βρέθηκε ἀργότερα ἄφθαρτο καὶ μέχρι σήμερα ἐπιτελεῖ θαύματα.

Ταῖς αὐτοῦ πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

[ἀπὸ τὸν Νέο Συναξαριστὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ ἱερομ. Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, τόμ. Α΄ Σεπτέμβριος, ἐκδ. Ἴνδικτος 2001, σσ. 62-64]

http://kirykos.livejournal.com/

Κύπρος - Διαθρησκειακό Συμβούλιο Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής από 22 έως 23 Φεβρουαρίου 2012


Σε συνεδρίαση από 22 έως 23 Φεβρουαρίου 2012 στη Λάρνακα συνήλθε το Διαθρησκειακό Συμβούλιο της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής με την υποστήριξη της Παγκόσμιας Διάσκεψης Θρησκείας και Ειρήνη (ΠΔΘΕ).


Στη συνεδρίαση συμμετείχαν 25 εκπρόσωποι Χριστιανισμού και Ισλάμ, με πλειοψηφία από τη Συρία. Οι χριστιανοί της Συρίας εκπροσωπούνταν από τους: Επίσκοπο Πύργου Ηλία του Ορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας, Μητροπολίτη Ιμπραχίμ της Εκκκλησίας της Συρίας, ιερέα Πγιέρ Μασρί της Εκκλησίας των Μελχιτών, Τζόρτζ Μαραγιάτι της Αρμενικής Εκκλησίας και άλλους. Την μουσουλμανική κοινότητα της Συρίας την εκπροσώπησαν οι σεΐχιδες Βαλίντ Φαλιόν, Χουσεΐν Α. Σεχαντέχ και άλλοι. Επίσης στη συνεδρίαση πήραν μέρος θρησκευτικοί παράγοντες από το Λίβανο, το Μαρόκκο και τις ΗΠΑ και Ρωσία.

Στα πλαίσια της συνεδρίασης συζητήθηκε η Διακήρυξη, η οποία ψηφίσθηκε από το Διαθρησκειακό Συμβούλιο της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής το Νοεβριο 2011 στο Μαρόκκο. Υποβλήθηκαν προτάσεις για την εφαρμογή των βασικών διατάξεων της Διακυρήξεως ως προς την περίπλοκη κοινωνικοπολιτική κατάσταση στη Συρία.

Στις 23 Φεβρουαρίου οι σύνεδροι, στην πλειοψηφία εκπροσωπήσαντες μουσουλμανικές και χριστιανικές κοινότητες της Συρίας, υιοθέτησαν Διακήρυξη, η οποία περιλαμβάνει τη θέση τους απέναντι στη κρίση στη Συρία.

Το κείμενο καταδικάζει κάθε εκδήλωση βίας και από τις δυο πλευρές καθώς και την στρατιωτική επίλυση της διαφοράς, πράγμα, το οποίο κατά τους συνέδρους θα επιδεινώσει ακόμη περισσότερα την κατάσταση. Η Διακήρυξη καλεί να αποφυλακισθούν όσοι φυλακίσθηκαν για τις πεποιθήσεις τους. Τονίζεται επίσης ότι η κρίση στη Συρία είναι η εσωτερική υπόθεση της χώρας και θα επιλυθεί από τους ίδιους τους Σύρους. Απορρίπτεται κάθε διάκριση σε βάρος των Σύρων πολιτών για θρησκευτικούς λόγους. Οι σύνεδροι τοποθετήθηκαν αρνητικά εναντίον κάθε ξένη επέμβαση στη Συρία. Κατόπιν επιμονής του Επισκόπου Ηλία του Πατριαρχείου Αντιοχείας το κείμενο συμπεριέλαβε και το σημείο όπου υποστηρίζεται η θέση ότι οι χριστιανοί αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της συριακής κοινωνίας. Στηρίζοντας τη θέση αυτή ο Μητροπολίτης Γρηγόριος Ιμπραχίμ της Συριακής Εκκλησίας τόνισε την ανάγκη να σέβεται η αρχή ίσων δικαιωμάτων για όλους τους πολίτες της Συρίας. Οι Ιεράρχες εξέφρασαν το φόβο τους σχετικά με το ενδεχόμενο επανάληψης της τύχης των χριστιανών του Ιράκ από τους χριστιανούς της Συρίας σε πρίπτωση μη σεβασμού της αρχής ίσων δικαιωμάτων για όλους τους πολίτες όταν θα αντιμετωπίζονται μόνο ως θρησκευτική μειονότητα. (mospat)
 
 
Από Ακτίνες

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Ο ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ κ. ΙΕΡΟΘΕΟΣ: ΚΑΤΑΦΕΡΕΤΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΑΛΛΑ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ



 
προώθηση κάθε αἱρετικῆς καινοτομίας, ὅπως ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ἡ μεταπατερικὴ θεολογία, θὰ ἦταν δύσκολο νὰ εὐοδωθεῖ, ἂν δὲν βοηθοῦσαν στὴν ἑδραίωσή της οἱ ἐπίσκοποι καὶ κάποιοι σημαίνοντες θεολόγοι.

Ἐπειδὴ τοῦτο τὸ γνώριζαν καλὰ οἱ Πατέρες, μᾶς ἐδίδαξαν ὄχι ἁπλῶς τὸν ἔλεγχο κάθε αἱρετικῆς δοξασίας, ἀλλὰ τὴν ὀνομαστικὴ ἀναφορὰ τῶν αἱρετιζόντων καὶ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ ὅσους εἴτε διδάσκουν αἱρετικὲς διδασκαλίες, εἴτε συγκαταβαίνουν καὶ ἀνέχονται τὴν ἐξάπλωση ὁποιασδήποτε αἱρέσεως.

Ὑπῆρξε ἡ γνωστὴ πρωτοβουλία τῆς Συνάξεως τῶν ἱερέων καὶ μοναχῶν νὰ πραγματοποιηθεῖ μιὰ Ἡμερίδα, στὴν ὁποία θὰ καταγγελθεῖ ἡ μεταπατερικὴ θεολογία. Καὶ πράγματι ἔγινε στὶς 15 Φεβρουαρίου στὸν Πειραιᾶ, ὀργανωθεῖσα ἀπὸ τὸν τοπικὸ μητροπολίτη κ. Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος (μαζὶ μὲ τὸν μητροπολίτη Ναυπάκτου) δὲν δέχεται νὰ κατονομάσει τοὺς αἱρετικοὺς οἰκουμενιστὲς (διαχριστιανικούς, διαθρησκεια- κούς, μετα-πατερικοὺς ἢ νεο-πατερικούς).

Αὐτὴ ἡ ἀντιπατερικὴ νοοτροπία, ἐπικράτησε καὶ στὴν Ἡμερίδα. Πρωτοφανὲς στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, νὰ καταφέρονται οἱ ποιμένες κατὰ μιᾶς αἱρέσεως, ἡ ὁποία ἀριθμεῖ δεκάδες χρόνια, καὶ νὰ μὴν τολμοῦν νὰ κατονομάσουν τοὺς ἀρχηγοὺς τῆς αἱρέσεως, τοὺς διακινητές της καὶ τοὺς ὀπαδούς της. Καὶ αὐτὸ ἀκολούθησαν καὶ οἱ ἄλλοι ὁμιλητές, ἀκόμα καὶ ὁ καθηγητὴς δογματικῆς στὸ Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κ. Τσελεγγίδης, τοῦ ὁποίου ἡ θαυμάσια εἰσήγηση ἀπέδειξε ἄνευ ἀμφιβολίας, ὅτι οἱ μεταπατερικοὶ θεολόγοι βρίσκονται ἐκτὸς τοῦ κλίματος καὶ τῆς διδασκαλίας τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.

Ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ προκάλεσε ἀλγεινὴ ἐντύπωση στὸ ἀκροατήριο (σὲ μέρος τοῦ ἀκροατηρίου, ἂν θέλετε), ἦταν ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος. Στὴν εἰσήγησή του, βέβαια, ἀνέλυσε μὲ θαυμάσιο τρόπο τὸ θέμα του, «Ἡ μεταπατερικὴ θεολογία ἀπὸ ἐκκλησιαστικῆς προοπτικῆς» καὶ μᾶς ἔδωσε πολλὰ στοιχεῖα, ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε τὶς παγίδες καὶ τὶς ἐκτροπὲς τῆς μετα-πατερικῆς θεολογίας.

Ὅμως, κι αὐτὸς δὲν κατονόμασε τοὺς μεταπατερικοὺς ποιμένες καὶ θεολόγους ποὺ διαστρέφουν τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία. Μίλησε ἀορίστως γιὰ μεταπατερικὴ σκέψη καὶ μεταπατερικὴ θεολογία, ἡ ὁποία «εἶναι ξένη πρὸς τὴν θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας», «ἀναιρεῖ τὶς (Ἅγιες) Γραφές». Μίλησε γιὰ τοὺς «λεγόμενους μετα-πατερικοὺς θεολόγους», οἱ ὁποῖοι εἶναι πολλοὶ καὶ διαφέρουν μεταξύ τους ὡς πρὸς τὶς τάσεις καὶ οἱ ὁποῖοι «ἀσεβοῦν σὲ βάρος τῆς λατρείας καὶ τῆς προσευχῆς». (Ἐφ’ ὅσον εἶναι πολλοί, ἄρα, ἐκτὸς ἀπὸ ὅσους γνωρίζουμε, ὑπάρχουν κι ἐκεῖνοι τοὺς ὁποίους ἀγνοοῦν οἱ πιστοί). Τέλος διαπίστωσε ὅτι «εἰσάγεται ἕνας μετανεωτερικὸς στοχασμὸς καὶ στὴν πραγματικότητα ἐκπροτεσταντίζεται ὅλη ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση τῶν Προφητῶν, Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων».

Καὶ παρ’ ὅλα αὐτά, ὄχι μόνο δὲν κατονόμασε τοὺς «προτεστανίζοντες ἀσεβεῖς ποιμένες-θεολόγους, ἀλλὰ –γιὰ ἀνεξακρίβωτους λόγους– δὲν δίστασε στὴν Ἡμερίδα νὰ ἐπαινέσει τὸν ἀρχηγέτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ὁ ὁποῖος περιθάλπει καὶ ἐνθαρρύνει κάθε ἀποχρώσεως οἰκουμενιστές, ὅπως τὸν μητροπολίτη Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα, τὸν μητροπολίτη Δημητριάδος Ἰγνάτιο, κ.λπ.

Περαιώνοντας τὸν λόγο του ὁ Ναυπάκτου, ἀφοῦ ἀνάφερε συνοπτικὰ τὰ «λάθη» τῶν μετα-πατερικῶν θεολόγων, παραδόξως καὶ ἀναπάντεχα μὲ τὴν ἀκροτελεύτια πρότασή του «κλώτσησε τὴν καρδάρα μὲ τὸ γάλα»· ἐμφανίστηκε ὡς σύμμαχος καὶ ὑπερασπιστὴς τοῦ ἀνεχομένου καὶ προωθοῦντος τὴν μεταπατερικὴ θεολογία, τοῦ καὶ ἀρχηγέτου τοῦ ἐνδο-«ὀρθόδοξου» Οἰκουμενισμοῦ, πατριάρχη Βαρθολομαίου. Χωρὶς ἀναστολὲς καὶ μὲ προκλητικότατο τρόπο ἀπόσεισε ἀπὸ τὶς πλάτες τοῦ Πατριάρχη κάθε κατηγορία, διαγράφοντας ὅλες τὶς αἱρετίζουσες πράξεις καὶ τοὺς ἀλληλοσυγκρουόμενους λόγους τοῦ πατριάρχη μὲ τὰ ἑξῆς λόγια:

«Αὐτὸ εἶναι τὸ πρόβλημα τῆς μετα-πατερικῆς θεολογίας καὶ κάθε ἄλλης θεολογίας ποὺ δὲν εἶναι ἐκκλησιαστική. Γιατὶ στὴ βάση της ἡ ὀρθόδοξη θεολογία εἶναι ἐκκλησιαστική, ὅπως περιγράφεται θαυμάσια σὲ ...ἐπιστολὲς τοῦ ἀποστόλου Παύλου, κι αὐτὸ ἔχει τονίσει ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ὅτι ἡ θεολογία δὲν εἶναι οὔτε μετα-πατερικὴ κ.τ.λ., εἶναι ἐκκλησιαστικὴ καὶ ἑπομένως ἡ θεολογία μας εἶναι ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ καὶ ὄχι μετα-αποστολικὴ καὶ μετα-πατερική»
!

Πλήρης δηλαδή, ἀποκατάσταση τοῦ ἡγήτορος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κ. Βαρθολομαίου!!!


Ὑπ’ ὄψιν μάλιστα, ὅτι μὲ αὐτὴ τὴν φράση ἔκλεισε καὶ τὴν ὁμιλία του! Ὑπ’ ὄψιν, ὅτι κάθε προαγωγὴ σὲ ἀνώτερο τοπικὸ ἢ ὑπερατλαντικὸ ἀρχιερατικὸ ἀξίωμα περνάει ἀπὸ τὸ Φανάρι! Ὑπ’ ὄψιν, ὅτι τὴν ἐκτίμησή του πρὸς τὸν Πατριάρχη τὴν ἔχει δείξει πολλάκις, διὰ τοῦτο καὶ τὸν προσκάλεσε τὸ 2008 νὰ περάσει ἀπὸ τὴν Ναύπακτο καὶ τὸν τίμησε, καὶ ἀντάλλαξαν δῶρα, ἐπὶ πλεόν δέ, ἐνετοίχισε μαρμάρινη πλάκα στὸν πρόναο τοῦ ἱ. Ναοῦ τοῦ ἁγ. Δημητρίου, γιὰ νὰ μείνει ἐσαεὶ ἡ ἀνάμνηση τῆς «ἱστορικῆς» ἐπισκέψεώς του στὴν Μητρόπολή του!

Θὰ δικαιολογηθεῖ, ἴσως, ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου, μὲ τὴν ἑξῆς φράση ποὺ χρησιμοποίησε καὶ σὲ ἄλλη περίπτωση: «ἐγὼ παραδέχομαι ὅτι ὑπάρχουν (στὸ λόγο τοῦ Πατριάρχη καὶ ἐκφράσεις) ἐπαμφοτερίζουσες, ὑπάρχουν καὶ ὀρθόδοξες ἐκφράσεις, πράγματι ἔχει καὶ ὀρθόδοξες θέσεις ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος»!

Εἶναι, ὅμως, ἀποδεχτὴ μιὰ τέτοια δικαιολογία ἀπὸ ἕνα λόγιο ἱεράρχη; Τὸ νὰ διατυπώσει ὀρθόδοξες θέσεις ὁ Οἰκουμενικὸς πατριάρχης δὲν εἶναι αὐτονόητο; Καὶ θὰ τὸν ἐπαινέσουμε ὡς ὀρθόδοξο, ἐπειδὴ εἶπε καὶ ...ὀρθόδοξες φράσεις, λησμονώντας τὶς «ἐπαμφοτερίζουσες»; Καὶ ὁ προκάτοχός του, πατριάρχης Νεστόριος, ὀρθόδοξες φράσεις ἔλεγε, μαζὶ μὲ αὐτές, ὅμως, ἐκστόμισε καὶ τὶς γνωστὲς ἀνορθόδοξες περὶ «Χριστοτόκου»!

Παίζει ἐν οὐ παικτοῖς, παραπλανώντας τοὺς πιστοὺς ὁ κ. Ἱερόθεος, ὅταν ἐπιχειρεῖ νὰ ἀποδείξει σὲ Ἡμερίδα κατὰ τῶν οἰκουμενιστῶν, ὡς ἀθῶο τὸν αἱρετίζοντα Πατριάρχη, ὁ ὁποῖος ὑποστηρίζει τὴν μετα-πατερικὴ θεολογία καὶ τὸν Οἰκουμενισμό. Χρησιμοποίησε, πρὸς κατοχύρωση τῶν λόγων του, κάποια ὀρθόδοξη φράση τοῦ Πατριάρχη, δίνοντας ἔτσι στοὺς ἀκροατὰς τὴν ἐντύπωση, πὼς ὁ Πατριάρχης εἶναι ὀρθόδοξος καὶ στὸν ἴδιο τὸν κ. Βαρθολομαῖο τὸ μήνυμα, πὼς ναί μέν, πῆρα μέρος σὲ μιὰ Ἡμερίδα ποὺ ἀποκαλύπτει τὶς καινοτομίες τῶν συνεργατῶν σου καὶ τῶν προστατευομένων σου, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀναφορά μου αὐτὴ διασκεδάζω τὴν ὑποψία ὅτι ἐσὺ κρύβεσαι πίσω ἀπὸ τοὺς μεταπατερικοὺς θεολόγους, καὶ ἀφαιρῶ, ἀπὸ ὅσους σὲ καταγγέλλουν, τὸ ἐπιχείρημα ὅτι αἱρετίζεις!

Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, κλείνουμε, ἀποκαλύπτοντας ποιά εἶναι ἡ ἀληθινὴ στάση τοῦ πατριάρχη πρὸς τὴν μετα-πατερικὴ θεολογία καὶ ὄχι ἡ ψευδὴς ποὺ προσπάθησε νὰ προβάλει ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου. Ἀντιγράφουμε ἀπὸ ρεπορτάζ γιὰ τὴν ἐπίσκεψη μελῶν τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου στὸ Φανάρι ἀπὸ τὴν διεύθυνση:
«Στὴν ἀντιφώνησή του (πρὸς τὸν Δημητριάδος) ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ...ἐπανέλαβε τὴν ἔκφραση τῆς πατριαρχικῆς εὐαρέσκειας καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης» πρὸς «τὰ πρόσωπα ποὺ ὑπηρετοῦν στὴν Ἀκαδημία..., ἐνῶ δὲν παρέλειψε νὰ ὑπογραμμίσει τόσο τοὺς ὑφισταμένους δεσμούς, ὅσο καὶ τὴν βαθύτερη κοινότητα ἀνάμεσα στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ τὴν Ἀκαδημία... Τόνισε, ὅτι ...στηρίζει πνευματικῶς κάθε πρωτοπόρα προσπάθεια... Ἐπαίνεσε δὲ τὸν Σεβ. Δημητριάδος καὶ τὰ στελέχη τῆς Ἀκαδημίας γιὰ τὴν προσήλωσή τους στὸ ἀνανεωτικὸ θεολογικὸ ὅραμα ποὺ ὑπηρετοῦν, ἀντιπαρερχόμενοι σεμνοπρεπῶς τὶς ἐπιθέσεις τῶν ἀκραίων συντηρητικῶν κύκλων, ...καὶ ἀνανέωσε τὴν στήριξη καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ ...ὁ ἴδιος προσωπικῶς παρέχει στὴν Ἀκαδημία, ἐπευλογώντας τὸ ἔργο της στὸ ὁποῖο στηρίζονται πολλὲς καὶ χρηστὲς ἐλπίδες»!

Στὴ συνέχεια, ἐνώπιον τοῦ Πατριάρχη ὁ «Σεβ. Περγάμου, ἐπαίνεσε τὸ ἀνανεωτικὸ θεολογικὸ ἔργο τῆς Ἀκαδημίας» καὶ τόνισε πὼς «ἡ Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν, παρὰ τὴν πολεμικὴ ποὺ δέχεται, ...ἀρθρώνει θεολογικὸ λόγο σύγχρονο καὶ ἀνανεωτικό. Καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο εἶναι ἐν προκειμένῳ ὁ πιὸ φυσικὸς χῶρος ὑποδοχῆς μιᾶς τέτοιας θεολογίας· ...ἡ Ἀκαδημία τοῦ Βόλου συναντᾶται μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ δίνει ἐλπίδες γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς κρίσης ποὺ χαρακτηρίζει τὴν ὀρθόδοξη θεολογία»!

Εὐτυχῶς, ὁ ὁμότιμος καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης π. Θεόδωρος Ζήσης (ἀλλὰ νωρίτερα καὶ ὁ κ. Ἰωάννης Μαρκᾶς) ἀποτέλεσαν τὴν ἐξαίρεση, κατονομάζοντες κάποιους ἀπὸ τοὺς αἱρετίζοντες μεταπατερικοὺς θεολόγους. Κυρίως, ὅμως, ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης (ὁ ὁποῖος μίλησε μετὰ τὸν Ναυπάκτου) τόλμησε νὰ κατονομάσει τοὺς κύκλους ἐκείνους τοῦ Πατριαρχείου Κων/πόλεως ποὺ στηρίζουν τὴν μεταπατερικὴ θεολογία. Μερικὰ ἀπὸ τὰ λόγια του:

«...Τὴν μετα-πατερικότητα τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν τοῦ Βόλου, καλύπτουν, στηρίζουν καὶ δικαιώνουν κύκλοι ποὺ συνδέονται μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο... Ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος –(τὸ λέω) μὲ πολὺ πόνο– ὡς ἀρχιμανδρίτης ἤδη, ...ἰσχυρίζεται ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ἱ. Κανόνες πρέπει νὰ καταργηθοῦν. Δὲν δύνανται νὰ ἐφαρμοσθοῦν σήμερα καὶ πρέπει νὰ τροποποιηθοῦν αἱ διατάξεις αἱ κανονίζουσαι τὰς σχέσεις τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν μὲ τοὺς ἑτεροδόξους... Δὲν δύναται ἡ Ἐκκλησία νὰ ἔχει διατάξεις ἀπαγορευούσας τὴν εἴσοδον εἰς τὸν ναὸν ἑτεροδόξων καὶ τὴν μετ’ αὐτῶν συμπροσευχήν”.

»...Ὡς πατριάρχης κατήργησε μόνος, αὐτοὺς τοὺς Ἱ. Κανόνες, συμπροσευχόμενος φανερῶς καὶ ἐπανειλημμένως μὲ αἱρετικούς... Ἐχαρακτήρισε τὸ Κοράνιο ὡς Ἅγιο... Καὶ τὸ τρομερότερο ὅλων, ὅσα εἶπε γιὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, τὰ ὁποῖα ὁδήγησαν σὲ ἔντονη διαμαρτυρία τὴν Ἱ. Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Εἶπε: “Οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τὴν διάστασιν προπάτορες ἡμῶν, ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως...”».


ΦΙΛΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΩΣΙΣ "ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ"
 
 

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΙΣΗΓΗΤΕΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΩΝ

(Παραδείγματα ἀπὸ βιβλίο τῆς Ἱ. Μ. Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους)

του Θεολόγου κ. Παν. ΣΗΜΑΤΗ

Πρὶν πέντε περίπου χρόνια ἡ Ἱερὰ Μονὴ Ὁσίου Γρηγορίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἐξέδωσε ἕνα ἀξιόλογο βιβλίο μὲ τίτλο: «Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας», μὲ πρόλογο τοῦ Καθηγουμένου π. Γεωργίου Καψάνη.

Στὶς σελίδες αὐτοῦ τοῦ βιβλίου βρίσκει κανεὶς τὴν ἱστορία ἁγίων μοναχῶν, ποὺ ὑβρίστηκαν, ἐξορίστηκαν, βασανίστηκαν καὶ θανατώθηκαν, ἐπειδὴ ὑπερασπίστηκαν τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, ὄχι μόνο ἀπὸ τοὺς ἑτερόδοξους, μὰ καὶ ἀπὸ τοὺς “ὀρθόδοξους” μέν, φιλο-αἱρετικοὺς δέ!

Ὅσοι ἔχουν τὴν πνευματικὴ διάκριση ἂς ἐκτιμήσουν πόσο παράλληλοι εἶναι οἱ καιροί∙ ἂς παραλληλίσουν συγκεκριμένα πρόσωπα καὶ καταστάσεις, ἂν μάλιστα εἶναι γνῶστες κάποιων σύγχρονων πιέσεων καὶ διώξεων, ποὺ προδικάζουν τί πρόκειται νὰ ἐπακολουθήσει. Τότε θὰ δοῦν πὼς οἱ ὁμοιότητες εἶναι ὑπαρκτὲς καὶ ψηλαφήσιμες.

Ἐλπίζουμε ὅτι στὴν Ἡμερίδα ποὺ θὰ πραγματοποιηθεῖ στὸ «Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας», κυρίως οἱ εἰσηγητὲς π. Γεώργιος Μεταλληνὸς καὶ ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, θὰ θέσουν τὸν δάκτυλο ἐπὶ τῶν «τύπον τῶν ἥλων», ὅπως φαίνεται ἀπὸ τοὺς τίτλους τῶν εἰσηγήσεών τους: «Πατερικὴ Θεολογία καὶ μεταπατερικὴ αἵρεση» (ὁ π. Γεώργιος) καὶ «Ἀπὸ τὴν Πατερικότητα στὴν “μεταπατερικότητα”. Ἡ αὐτοαναίρεση τῆς Ὀρθοδόξου ἡγεσίας» (ὁ π. Θεόδωρος).

Μὲ σκοπὸ νὰ βοηθηθοῦμε στὴν συνειδητοποίηση τῆς νέας καταστάσεως ποὺ διαμορφώνεται, ἐπελέγησαν κάποια ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ θαυμάσιο καὶ ἐπίκαιρο αὐτὸ βιβλίο τῆς Ἱ. Μ. Γρηγορίου, μὲ τὴν ἐπισήμανση, πὼς δυστυχῶς, ἡ θεωρητικὴ ὁμολογία πίστεως ποὺ μὲ τὸ βιβλίο τῆς ὡς ἄνω Ἱ. Μονῆς κατατίθεται, δὲν ἀκολουθεῖται ἀπὸ τὴν ἔμπρακτη μίμηση τῶν θεάρεστων παραδειγμάτων ποὺ μᾶς παρουσιάζουν. Δηλαδὴ ἀπὸ τὴν καταγγελία τῶν σύγχρονων καινοτόμων, εἴτε τῆς μεταπατερικῆς θεολογίας, εἴτε τῶν μεταφραστικῶν πειραμάτων, εἴτε –εὐρύτερα– τῶν ἡγετῶν τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς ἔγραφε στὸν ἱερομόναχο Θεοφάνη μετὰ τὴν ψευδένωση στὴ Φερράρα: «Ὅμως ὁ ἀγὼν δὲν εἶναι πλέον στὰ λόγια, ἀλλὰ στὰ ἔργα. Οὔτε εἶναι καιρὸς γιὰ ρητὰ καὶ ἔγγραφες ἀποδείξεις (τί θὰ ὠφελοῦσαν ἄλλωστε σὲ τέτοιους διεφθαρμένους κριτές;) Ἀντιθέτως ὅσοι ἀγαποῦν τὸ Θεό, πρέπει νὰ ἔχουν ἑτοιμασθῆ νὰ πολεμήσουν μαζί τους στὰ ἔργα. Ἐπίσης, νὰ εἶναι ἕτοιμοι νὰ ὑποφέρουν κάθε κίνδυνο γιὰ τὴν εὐσέβεια καὶ γιὰ τὸν ἀγῶνα νὰ μὴ μολυνθοῦν ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ τοὺς ἀσεβεῖς». (Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν…, ὅπ. παρ., σελ. 297).

Ὁ ἅγ. Θεόδ. ὁ Στουδίτης «ὡς ἀκριβὴς τηρητὴς τῶν ἱ. Κανόνων… ἀπέφευγε μέχρι θανάτου τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τὸ μνημόσυνο τῶν αἱρετικῶν ἐπισκόπων. Πίστευε καὶ ἐκήρυττε, ὅτι ἡ μνημόνευση καὶ μόνο τοῦ αἱρετικοῦ ἐπισκόπου ἀποτελεῖ “μολυσμὸν” καὶ στερεῖ τὴν Ὀρθοδοξία σ’ αὐτὸν ποὺ τὸν μνημονεύει, ἐνῶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς μᾶς χωρίζει παντελῶς ἀπὸ τὸν Χριστό. Ἐπίσης ὅτι, κατὰ τὸν ἱ. Χρυσόστομο, ὄχι μόνο οἱ αἱρετικοί, ἀλλὰ καὶ ὅσοι κοινωνοῦν μαζί τους εἶναι ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ, κατὰ τὸν μ. Ἀθανάσιο, πρέπει νὰ ἀποφεύγουμε ὄχι μόνο τοὺς πρώτους, ἀλλὰ καὶ τοὺς δεύτερους» (ὅπ. παρ., σελ. 193).

Στὶς ἀρχὲς τοῦ 13ου αἰῶνα, ἐπειδὴ ἀκριβῶς μοναχοί, ἐπίσκοποι καὶ ἄλλοι πιστοὶ ἐβασανίζοντο στὴν Κύπρο ἀπὸ τοὺς Λατίνους, ἐστάλη ἀντιπροσωπεία στὸν Πατριάρχη Κων/λεως Γερμανό, παρακαλώντας τὴ Σύνοδο νὰ ἐπέμβει. Ἡ ἀντιπροσωπεία ἀπεκάλυπτε τὴν πονηρία τῶν Λατίνων. Γράφουν:

«Ἀπαιτοῦν νὰ τοὺς δίνουμε τὰ χέρια μας (ὡς ἔνδειξι ὑποταγῆς) καὶ ἰσχυρίζονται ὅτι αὐτὸ εἶναι ἐντελῶς ἀθῶο καὶ ἄμεμπτο. Αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ προδοσία τῆς… πίστεως καὶ καθοδήγησις γιὰ νὰ ὑποταχθοῦμε στὴν Ἐκκλησία τους…

»Παρακαλοῦμε λοιπὸν νὰ ἀναγραφῇ μὲ σαφήνεια στὶς συνοδικὲς ἀποφάσεις σας καὶ τὸ ἑξῆς: Νὰ μὴ δίνουν οἱ Κύπριοι τὰ χέρια τους στοὺς Ἰταλούς, ἔστω κι ἂν αὐτὸ ἔχῃ παραλειφθῆ νὰ ἀναφερθῇ στοὺς ἱεροὺς κανόνες. Διότι ἐὰν γίνῃ ἔτσι, ὑπάρχει προφανὴς κίνδυνος νὰ καταπέσῃ ἀμέσως ἡ…οἰκοδομή». Τὸ ἀποτέλεσμα, αὐτῆς τῆς προσφυγῆς τῶν μοναχῶν, ἦταν ἡ ὑπὸ τοῦ πατριάρχου Γερμανοῦ Σύνοδος νὰ συστήσει στοὺς Κυπρίους ἀγωνιστὲς τῆς πίστεως «νὰ ἀπορρίψουν ἀπροκάλυπτα τὴν διὰ χειραψίας ὑποταγή…» (ὅπ. παρ., σελ. 223).

Σήμερα ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ οἱ περὶ αὐτόν, ὄχι μόνο χειραψίες, ἀλλὰ καὶ ἀσπασμούς, καὶ συμπροσευχές, καὶ «ἀτελῆ» συλλείτουργα τελοῦν μετὰ τοῦ Πάπα, καὶ προάγουν τὴν μεταπατερικὴ θεολογία μὲ πρωτεργάτη τὸν μητροπολίτη Περγάμου, τὴν Θεολογικὴ Ἀκαδημία Βόλου καὶ ὅσους συνεργάζονται μαζί της, μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Πατριάρχη καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἑλλάδος.

Σὲ ἐπιστολὴ τοῦ Πατριάρχου Γερμανοῦ (1229) διαβάζουμε: «Ὅσοι κληρικοὶ ἀποδέχονται τὴν Ἐκκλησίαν μας καὶ ἐπιθυμοῦν νὰ κρατήσουν τὴν πατροπαράδοτη πίστι, νὰ μὴ ὑποκύψουν στοὺς ἀρχιερεῖς τους ποὺ ὑποτάχθηκαν στοὺς Λατίνους. Οὔτε νὰ ὑπακούσουν ἔστω καὶ γιὰ λίγο σ’ αὐτούς, ἐπειδὴ οἱ ἐπίσκοποι θὰ τοὺς ἀφορίσουν μὲ σκοπὸ νὰ τοὺς κάνουν νὰ πεισθοῦν στὴν λατινικὴ Ἐκκλησία. Ἐπειδὴ ἕνας τέτοιος ἀφορισμὸς εἶναι ἄκυρος καὶ ἐπιστρέφει μᾶλλον σ’ αὐτοὺς ποὺ τὸν πράττουν. Καὶ τοῦτο διότι ἔχουν γίνει πρόξενοι σκανδάλου στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ κατεπάτησαν τὴν ἀκρίβεια τῶν ἱ. Κανόνων καὶ δέχτηκαν τοὺς …ἀλλοτριοεπισκόπους καὶ τοὺς ἔδωσαν τὰ χέρια, τὸ ὁποῖο εἶναι σημεῖο εὐπειθείας καὶ ὑποδουλώσεως…

»Ἐσεῖς δὲ περιούσιε λαὲ τοῦ Χριστοῦ, στερεωθεῖτε στὴν πίστη, …μὴ προδίδετε κανένα ἀπὸ τὰ ὀρθὰ δόγματα τὰ ὁποῖα ἔχετε λάβει ἀπὸ παλαιά. Νὰ θεωρῆται χαρὰ καὶ κέρδος κάθε βιοτικὴ θλίψι καὶ κάθε ζημία, προκειμένου νὰ διαφυλαχθῇ μέσα σας ἀπαραβίαστος ὁ θησαυρὸς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως» (ὅπ. παρ., σελ. 224).

«Ὅσοι ὅμως δικαιολογοῦν τοὺς Κυπρίους (οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἀναγνωρίσει τὸν πάπα καὶ ζητοῦσαν νὰ ἑνωθοῦν καὶ μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Κων/λεως), προβάλλουν σὰν ἀδύναμη βοήθεια τό…ἐπιχείρημα: “Ἐὰν ὁ Χριστὸς δὲν ἀποστρέφεται ἕνα ἁμαρτωλὸ ποὺ προσέρχεται σ’ Αὐτόν…, πῶς ἐμεῖς θὰ ἐγκαταλείψουμε τόσες πολλὲς μυριάδες χριστιανῶν, ποὺ προσέρχονται στὴν Ἐκκλησία;… Ἐὰν λοιπὸν προβάλλουν (αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα) θὰ τοὺς ἀπαντοῦσε ἀμέσως ἡ ἴδια ἡ δικαιοσύνη: Ὁ Θεὸς δέχεται μόνο αὐτὸν ποὺ μετανοεῖ”» (ὅπ. παρ., σελ. 268).

Ἀργότερα -τὸν 14ο αἰ., ὁ “ὀρθόδοξος” πατριάρχης Καλέκας «ἐνέκλεισε τὸν Ἅγιο (Γρηγόριο Παλαμᾶ) στὴν φυλακὴ τῶν ἀνακτόρων “ὡς κακοῦργο”... Τὸ 1344, ὁ ἀδίστακτος Καλέκας ἔφθασε στὸ σημεῖο νὰ ἀναθεματίσῃ τὸν Μέγα Γρηγόριο (Παλαμᾶ)… Τὸν ἀναθεματισμὸ ὑπέγραψαν πολλοὶ (σ.σ. “ὀρθόδοξοι” κατὰ τὰ “ἄλλα”) ἐπίσκοποι…» (ὅπ. παρ., σελ. 267).

Ὁ ἅγ. Γρηγόριος θεωρεῖ τὸν πατριάρχη Καλέκα ἀποκομμένο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μὲ ὅσα ἔχει κάνει. Ἔτσι –γράφει– «ὅποιος εἶναι ἀποχωρισμένος ἀπὸ τὸν Καλέκα, τότε ἀνήκει πράγματι στὸν κατάλογο τῶν Χριστιανῶν καὶ εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸ Θεό κατὰ τὴν εὐσεβῆ πίστι» [Ἀναίρεσις ἐξηγήσεως τόμου Καλέκα, 29, Ε.Π.Ε., τομ., 3ος, σελ. 692] (ὅπ. παρ., σελ. 268).

Ὅταν ὁ “ὀρθόδοξος” πατριάρχης Καλέκας ἀφόρισε τὸν ἅγ. Γρηγόριο Παλαμᾶ καὶ τοὺς ὁμόφρονές του (1344), ὁ ἱερὸς Ἰωσὴφ (συγκαταλεγόταν καὶ αὐτὸς στοὺς διωχθέντας) ἔγραφε: «Ποιά εἶναι ἡ Ἐκκλησία» ποὺ μᾶς «ἔχει ἀποδιώξει; Ἡ τῶν Ἀποστόλων; Ἐμεῖς ὅμως εἴμαστε ὑποστηρικταί της καὶ συμφωνοῦμε μαζί της… Ἑπομένως δὲν μᾶς ἔχει ἀποβάλει ἡ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία…ἀλλὰ ἡ καινοφανὴς Ἐκκλησία καὶ τὰ παράδοξα δόγματα ποὺ αὐτός (ὁ Καλέκας) συνέστησε… Ἀφοῦ λοιπὸν ἔγινες ἐργαστήριον κάθε ψεύδους, κάθε συκοφαντίας, ὁποιουδήποτε φαύλου πράγματος,… πλεονεξίας, ἱεροσυλίας,… ἔπειτα “χειροτονεῖς” καὶ τὸν ἑαυτό σου Ἐκκλησία… Γιατί εἴσαστε Ἐκκλησία; Ἀπὸ τὸ ὅτι δωροδοκεῖς; Ἀπὸ τὸ ὅτι ἐξαγοράζεις τὶς δίκες; Ἀπὸ τὸ ὅτι δὲν κάνεις διάκριση μεταξὺ τῶν ἀνιέρων καὶ τῶν ἁγίων; Ἀπὸ ὅτι ἐπιτρέπεις τὴν εἴσοδο τοῦ ἱεροῦ σὲ ὅλους τοὺς μολυσμένους καὶ βέβηλους;… Ἀπὸ τὸ ὅτι πωλεῖς τὴν χάρι τοῦ Ἁγ. Πνεύματος;…

»Ἄλλοτε πάλι χαρακτηρίζει τὴν ψευδοεκκλησία τοῦ Καλέκα “σφαλερὰν καὶ πόρω Θεοῦ βάλλουσαν”. Κατὰ συνέπεια ὁ πατριάρχης “δεῖ ὑποταγῆναι τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἧς πρὸ ὀλίγου ἀφηνίασεν ἀποσκιρτήσας”. Γιὰ ὅλα αὐτὰ ὁ ἱερὸς Ἰωσὴφ συνιστοῦσε: “Ἀποκοπτέον ἡμᾶς τῆς ἐκείνου κοινωνίας”. Προσέθετε δὲ ὅτι χρειάζονται πηγὲς δακρύων γιὰ νὰ κλαύσῃ κανεὶς τὸ “σύντριμμα” τῆς Ἐκκλησίας… καὶ τὴν καινοτομία τῆς πίστεως» (ὅπ. παρ., σελ. 274-275).

Ὁ ἱερὸς Νικηφόρος Κάλλιστος ἔγραφε: Ὅταν «πίστεως συμβαίη γίνεσθαι τὴν διαφοράν, οὐ μόνον πατέρες πρὸς παίδας καὶ ἔμπαλιν (ἀντίστροφα), ἀλλὰ καὶ γυνὴ πρὸς τὸν ἴδιον γαμέτην, καὶ ἀνὴρ πρὸς τὴν γαμετὴν διαστασιάζουσιν (ἐπαναστατοῦν)» (ὅπ. παρ., σελ. 276).

«Οἱ ἀνθενωτικοὶ ἀπεδοκίμασαν τὴν ἕνωσι…καὶ ἀποσχίσθησαν ἀπὸ τὸν πατριάρχη Βέκκο καὶ τοὺς ὁμόφρονές του. Τοὺς κατηγοροῦσαν ὅτι ἐξέπεσαν τῆς ἱερωσύνης καὶ ὅτι τελοῦσαν ἄκυρα μυστήρια. Αὐτὸ ἦταν σύμφωνο μὲ τοὺς κανόνες α΄ καὶ β΄ τῆς Γ΄ οἰκουμενικῆς Συνόδου. Γι’ αὐτὸ προέτρεπαν τοὺς πιστοὺς νὰ μὴ ἐκκλησιάζονται μὲ τὸν πατριάρχη καὶ τοὺς ἑνωτικοὺς κληρικούς. Ὁ Βέκκος…ἐξέδωσε “πατριαρχικὸ ἀφορισμό”, κατὰ τῶν σχισματικῶν ἐπισκόπων» (ὅπ. παρ., σελ. 237).

Μετὰ τὴν Δ΄ Σταυροφορία οἱ Λατῖνοι ποὺ εἰσῆλθαν στὸ Ἅγ. Ὄρος καταπίεζαν τοὺς μοναχοὺς καὶ «προσπαθοῦσαν νὰ τοὺς προσηλυτίσουν στὸ βλάσφημο δόγμα τους “καταπείσαντες τοὺς ἐν τῇ Μονῇ Ἰβήρων μοναχούς…ἵνα ὑποταχθῶσιν εἰς τὴν ἕδραν τῆς Ρώμης, δίδοντες ἁπλῆν διὰ χειραψίας ὑπόσχεσιν εἰς τὸν ἐν Θεσ/νίκῃ Λατῖνον ἐπίσκοπον”» (ὅπ. παρ., σελ. 224-225).

Ὁ ἱερὸς Ἰωσὴφ ὁ Καλόθετος πίστευε, «ὅτι ὅταν ἡ εὐσέβεια κινδυνεύῃ, οἱ μοναχοὶ πρέπει νὰ ἐγκαταλείπουν τὴν προσφιλῆ σ’ αὐτοὺς σιωπὴ καὶ ἡσυχία καὶ νὰ ἀγωνίζονται μὲ ὅλες τους τὶς δυνάμεις ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως: “Διότι ποιός δὲν θὰ δυσαρεστεῖτο, ὅταν ἀκούῃ νὰ ὑβρίζεται ὁ Θεός;… Ἦταν δὲ δυνατό, πρὸς Θεοῦ, νὰ σιωπήσουμε καὶ νὰ προδώσουμε μὲ τὴ σιωπή μας τὸν Θεόν, ὅταν εἶχαν ἐμφανισθῆ σὲ μᾶς τὰ γράμματα τῆς μανιώδους γνώμης…(τοῦ Ἀκινδύνου), τὰ ὁποῖα διήγειραν ὅλο τὸν κόσμο ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ ἡμῶν;…

»Πῶς δὲν θὰ ἔχῃ κανεὶς γιὰ ὅλη του τὴ ζωὴ ὡς ἐχθρό, αὐτόν (τὸν αἱρετικό) ποὺ ἔχει ὑβρίσει μὲ τέτοιο τρόπο τὸν Θεό;

»Τὸ ἱερὸ Εὐαγέλιο συμβουλεύει…νὰ συγχωροῦμε τὰ ἁμαρτήματα τῶν ἁμαρτωλῶν, ἀλλὰ ἀφοῦ μετανοήσουν… Διότι αὐτὸς ποὺ παρέχει συγγνώμη στὸν ἀμετανόητο, κάνει τὸν ἑαυτό του ἀνάξιο συγχωρήσεως… διότι καθιστᾶ τὸν ἑαυτό του πιὸ φιλάνθρωπο ἀπὸ τὸν Θεό”» (ὅπ. παρ., σελ. 273).

Γράφει ὁ ἱερὸς Ἰωσὴφ Βρυέννιος: «Ὁρισμένοι τόλμησαν νὰ ἀναγγείλουν ὅτι… ἡ ἕνωσις (τῶν ἐκκλησιῶν) θὰ γίνῃ χωρὶς νὰ μετατραπῇ κανένα ἀπὸ τὰ ἔθιμα καὶ τὰ δόγματα… Εἰσηγήθηκαν μάλιστα, ὅτι δὲν εἶναι καθόλου ἄτοπο νὰ μνημονεύουμε τὸν πάπα ὡς ἅγιο… Αὐτὴ εἶναι λοιπὸν ἡ ἕνωση;… Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο σκέπτεσθε δῆθεν νὰ ἑνωθῆτε μαζί μας, τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ μὲν προσθήκη μένει ἀδιόρθωτη, ὅλα δὲ ὅσα προξένησε τὸ μακροχρόνιο καὶ ἐπάρατο σχίσμα μένουν ἀμετακίνητα; Ἄνθρωποι, αὐτὸ δὲν εἶναι διόρθωσις οὔτε ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν. Ἀντιθέτως, εἶναι χειρότερο σχίσμα ἀπὸ τὸ προηγούμενο… Διότι πῶς θὰ γίνῃ ἡ ἕνωσις, ἐφόσον ὑφίστανται μεταξύ μας μύρια διαφορετικὰ φρονήματα;… Αὐτὸ τὸ πράγμα δὲν εἶναι ἕνωσις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης μὲ μᾶς… Ἀντιθέτως εἶναι παράλογη ὑποταγὴ στὸν πάπα τῆς Ρώμης…» (ὅπ. παρ., σελ. 288).

Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς σὲ ἄλλη ἐπιστολή του ἔγραφε:

«Οἱ περισσότεροι ἀδελφοί, ἔχοντας πάρει θάρρος ἀπὸ τὴν ἐξορία μου, ἐλέγχουν μὲ αὐστηρότητα τοὺς ἀλιτήριους (Λατινόφρονες) καὶ παραβάτες τῆς ὀρθῆς πίστεως καὶ τῶν πατρικῶν θεσμῶν. Τοὺς διώχνουν ἐπίσης ἀπὸ παντοῦ ὡς καθάρματα, χωρὶς νὰ ἀνέχωνται νὰ συλλειτουργοῦν μαζί τους, οὔτε νὰ τοὺς μνημονεύουν καθόλου στὰ Μυστήρια ὡς Χριστιανούς…

»Νὰ συμβουλεύσῃς δὲ τοὺς ἱερεῖς τοῦ Θεοῦ νὰ ἀποφεύγουν μὲ κάθε τρόπο τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τὸν λατινόφρονα μητροπολίτη τους καὶ οὔτε νὰ συλλειτουργοῦν μαζί του, οὔτε νὰ τὸν μνημονεύουν καθόλου, οὔτε νὰ τὸν θεωροῦν ἀρχιερέα, ἀλλ’ ὡς μισθωτὸ λύκο. Ἐπίσης νὰ μὴ λειτουργοῦν καθόλου σὲ λατινικὲς ἐκκλησίες, γιὰ νὰ μὴ ἔλθῃ καὶ σὲ μᾶς ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ ἐπῆλθε στὴν Κων/πολι, ἐξ αἰτίας τῶν παρανομιῶν ποὺ ἔγιναν ἐκεῖ…

»Νὰ ἀποφεύγεται λοιπὸν καὶ ἐσεῖς, ἀδελφοί, τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς ἀκοινωνήτους καὶ τὸ μνημόσυνο τῶν ἀμνημονεύτων. Φευκτέον αὐτούς (τοὺς λατινόφρονες) ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως» (ὅπ. παρ., σελ. 297-298).

«Δὲν τὰ λέμε αὐτὰ πεισματωδῶς (γράφουν συναγωνιστὲς Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ), οὔτε ἐπειδὴ ἐπιθυμοῦμε νὰ ἐπιβάλουμε τὴν δική μας γνώμη, (ἀλλά) ἐπειδὴ θέλουμε νὰ ἐλεήσουμε τὶς ψυχές μας καὶ ἐπειδὴ φοβόμαστε τὴν καταδίκη τοῦ Θεοῦ, ἀγωνιζόμαστε γιὰ νὰ μὴ ἐκπέσουμε ἀπὸ τὴν ὀρθὴ πίστι μας καὶ στερηθοῦμε τὴν κληρονομία τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν» (ὅπ. παρ., σελ. 301).

Τὸ 1452 ὁ Γεννάδιος προσκλήθηκε στὸ παλάτι «μαζὶ μὲ πολλοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἄνδρες γιὰ νὰ συσκεφθοῦν περὶ τῆς ἑνώσεως. Ὁ Γεννάδιος ἀρνήθηκε νὰ προσέλθῃ καὶ τοὺς δήλωσε δι’ ἐπιστολῆς τὰ ἑξῆς:

»“…Ἐὰν ἡ σύναξη αὐτὴ γίνεται γιὰ νὰ ληφθῇ ἡ συγκατάθεσις τῶν ἐκκλησιαστικῶν γιὰ τὴν ἕνωσι ποὺ ἔκανε ἤδη ἡ πολιτεία -ἀλίμονο! Αὐτὸ εἶναι χωρισμὸς ἀπὸ τὸ Θεό- τότε ἀφῆστε με, μὴ μὲ πειράζεται… Ὅποιος θὰ μνημονεύσῃ τὸν πάπα ἢ θὰ ἔχῃ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ αὐτοὺς ποὺ τὸν μνημονεύουν ἢ θὰ συμβουλεύσῃ …κάποιον νὰ μνημονεύσῃ, θὰ τὸν θεωρήσω ὅπως καὶ ἡ ἁγία καὶ μεγάλη Σύνοδος τῆς Κων/πόλεως, ἡ ὁποία ἐξέτασε τὸ λατινικὸ δογμα καὶ κατεδίκασε ὅσους τὸ πίστεψαν, τὸν Βέκκο δηλ. καὶ τοὺς ὁμόφρονές του…Οἱ Σύνοδοι καὶ οἱ ἄλλοι πατέρες ὁρίζουν ὅτι <αὐτῶν ποὺ ἀποστρεφόμαστε τὸ φρόνημα πρέπει νὰ ἀποφεύγωμε καὶ τὴν κοινωνία>… Πάνω ἀπ’ ὅλα ὅμως ὁ Κύριός μας λέγει: <Ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν> (Ἰω. ι΄, 5).

»Μὴ γένοιτο νὰ κάνω αἱρετικὴν τὴν Ἐκκλησία μου, τὴν ἁγία μητέρα τῶν Ὀρθοδόξων. Δεχόμενος τὸ μνημόσυνο τοῦ πάπα, ἐφόσον ὁμολογεῖ καὶ πιστεύει ἐκεῖνα, γιὰ τὰ ὁποῖα δὲν τὸν δέχεται ἡ Ἐκκλησία μας…

»Καὶ θὰ εἶμαι ὁπωσδήποτε ἀκοινώνητος πρὸς τὸν πάπα καὶ ὅσους ἔχουν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ αὐτόν, ὅπως καὶ οἱ Πατέρες μας. Διότι πρέπει νὰ μιμούμαστε τὴν εὐσέβειά τους, ἀφοῦ δὲν ἔχουμε τὴν ἁγιωσύνη καὶ τὴν σοφία τους”» (ὅπ. παρ., σελ. 303-304).

Ὁ ἱερὸς Γεννάδιος, ὅταν καὶ τότε συζητοῦσαν τὸ θέμα τῆς ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν, ἔγραφε:

«Αὐτὰ ὅμως ποὺ λέγουν ἐκεῖνοι, δηλ. νὰ ἀναβάλουμε προσωρινὰ τὴν ἐξέτασι τοῦ θέματος, δὲν εἶναι προσωρινὴ ἐκκλησιαστικὴ Οἰκονομία. Εἶναι προσωρινὴ συγκατάθεσίς μας στὴν προσθήκη (τοῦ filioque) καὶ στὴν ἕνωσι ποὺ ἐπικυρώθηκε κακῶς στὴν Φλωρεντία. Εἶναι πρόσκαιρος ἐκλατινισμός- ἂν εἶναι βέβαια πρόσκαιρος καὶ ὄχι αἰώνιος!- συμπεραίνοντας ἀπὸ τὰ πρόσωπα ποὺ τὸν πραγματοποιοῦν…» («Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας», σελ. 304).
 
Από Αποτείχιση

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Ο Μπαρόζο κι οι άλλοι ηγέτες της ΕΕ δέχθηκαν επίσημα και πραγματοποίησαν συνδιάσκεψη με τους αρχηγούς των Ευρωπαϊκών μασωνικών στοών!!!

Οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δέχθηκαν τους αργηγούς των Ευρωπαϊκών Μασωνικών Στοών και πραγματοποίησαν συνδιάσκεψη μαζί τους για το μέλλον της Ευρώπης!...
Παρακολουθείστε σχετικό βίντεο υποδοχής τους
ΕΔΩ.
Στο τέλος της συνδιάσκεψης ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μπαρόζο, προέβη σε δηλώσεις για την κοινή συνεργασία των μασωνικών στοών και της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε ένα σχεδόν ανύπαρκτο ακροατήριο!... Παρακολουθείστε το ΕΔΩ.

Τι να πω τώρα. Δεν χρειάζεται καμμιά άλλη είδηση. Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Αφ' ενός εξοβελίσθηκε ο Χριστός και η χριστιανική θρησκεία από το Σύνταγμα της Ενωμένης Ευρώπης, δηλαδή από τη περιβόητη Συνθήκη της Λισσαβώνας, κι αφ'ετέρου εισάγεται υπογείως ο "έξω από δω" ως νέος "θεός" μέσω των μασωνικών στοών!!! Και μη χειρότερα... Κι όχι μόνο αυτό, εδώ βλέπουμε ότι οι Μπαρόζο, και λοιποί ηγέτες της ΕΕ συσκέπτονται από κοινού με τους αρχηγούς των μασωνικών στοών, "για το καλό μας".

Τι άλλο χρειάζεται να δουν τα μάτια μας για να καταλάβουμε πως όσο πιο γρήγορα φύγουμε από αυτό το οικοδόμημα της δολιότητας που λέγεται ΕΕ, τόσο το καλύτερο.

Δυστυχώς υπάρχουν και πολλοί που έχουν προσκυνήσει τον "έξω από δω" και στην Ελλάδα, αφού πήγε, λέει και ο αρχηγός της ελληνικής μασωναρίας στη διάσκεψη!

ΑΠΟΚΑΛΥΨΤΕ ΤΟΥΣ ΜΑΣΩΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΝ ΑΠΟ ΟΠΟΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΞΙΩΜΑΤΑ Ή ΘΕΣΕΙΣ ΕΧΟΥΝ.

Η κανονική ονομασία των μασώνων είναι ελευθεροτέκτονες. Οι ελευθεροτέκτονες ή μασώνοι στο ευρύ κοινό υποστηρίζουν ότι είναι φιλανθρωπικές οργανώσεις που ασχολούνται με την παγκόσμια ειρήνη. Η αλήθεια είναι όμως τελείως διαφορετική. Διαβάστε περί μασονισμού από την ορθόδοξη χριστιανική οπτική γωνία:
ΕΔΩ και ΕΔΩ

Η πυραμίδα είναι ένα από τα μασωνικά σύμβολα. Στις μέρες μας παρακολουθούμε την τάση να χρησιμοποιείτε ευρύτατα η πυραμίδα, ακόμα και στην αρχιτεκτονική. Στη φωτογραφία η πυραμίδα είναι στο Λούβρο.

Δείτε τα μασωνικά σύμβολα στην νεοδομηθείσα πρωτεύουσα του Καζακστάν, την Αστάνα
ΕΔΩ

http://www-voulgari.blogspot.com/

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Απόστολος Κυριακής: Α’ Κορ. ς’ 12-20


Ἀδελφοί, πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος. 13 τὰ βρώματα τῇ κοιλίᾳ καὶ ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν· ὁ δὲ Θεὸς καὶ ταύτην καὶ ταῦτα καταργήσει. τὸ δὲ σῶμα οὐ τῇ πορνείᾳ, ἀλλὰ τῷ Κυρίῳ, καὶ ὁ Κύριος τῷ σώματι· 14 ὁ δὲ Θεὸς καὶ τὸν Κύριον ἤγειρε καὶ ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ. 15 οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν; ἄρας οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; μὴ γένοιτο. 16 ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ ἓν σῶμά ἐστιν; ἔσονται γάρ, φησίν, οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν· 17 ὁ δὲ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστι. 18 φεύγετε τὴν πορνείαν. πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. 19 ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν; 20 ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς· δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ.

Σώμα άγιο και ιερό
Δούλοι στις ηδονές;

Στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα ο απόστολος Παύλος απαντά σ’ ένα σαθρό επιχείρημα που κάποιοι ανώριμοι πιστοί έλεγαν: «Πάντα μοι έξεστι». Τώρα που ελευθερωθήκαμε από τη δουλεία του νόμου της Παλαιάς Διαθήκης, μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε, έλεγαν. Και τους απαντά ο θείος Απόστολος: «αλλ’ ου πάντα συμφέρει». Όλα έχω εξουσία να τα κάνω, δεν με συμφέρουν όμως όλα. Δεν πρέπει να γίνω δούλος σε τίποτε. Κι αναφέρει δύο παραδείγματα δουλείας, την υποδούλωση στα φαγητά και την υποδούλωση στις σαρκικές ηδονές. Λέει λοιπόν ότι τα φαγητά έχουν γίνει για τη συντήρησή μας κι όχι για μια άσωτη τριφηλή ζωή. Άλλωστε ο Θεός στην άλλη ζωή θα καταργήσει τα φαγητά. Μπορεί λοιπόν ο πιστός να τρώει ό,τι φαγητά επιθυμεί, αρκεί μόνο να μη γίνεται κοιλιόδουλος και ακρατής.

Στη συνέχεια ο Απόστολος αναφέρεται στην υποδούλωση στις σαρκικές ηδονές. Και λέει ότι το ανθρώπινο σώμα δεν δημιουργήθηκε για να αμαρτάνει με την πορνεία, αλλά για ν’ ανήκει στον Κύριο. Το θεόπλαστο σώμα μας είναι ιερό και αιώνιο. Βέβαια θα διαλυθεί κάποτε με το θάνατο, αλλά ο Θεός θα το αναστήσει κάποτε με τη δύναμή του. Και το σώμα μας αυτό ανήκει στον Χριστό· τα μέλη μας είναι μέλη του Χριστού· και πώς μπορούν να γίνονται όργανα της σαρκικής ακολασίας; Διότι όποιος υποδουλώνεται στις σαρκικές ηδονές, γίνεται ένα σώμα με όσους αμαρτάνει. Εκείνος όμως που προσκολλάται στον Κύριο, πλημμυρίζει ολόκληρος από το Πνεύμα του Κυρίου. Γι’ αυτό καταλήγει ο απόστολος Παύλος: Φύγετε μακριά από την πορνεία. Κάθε αμάρτημα που κάνει ο άνθρωπος δεν βλάπτει τόσο άμεσα το σώμα. Εκείνος όμως που πορνεύει, αμαρτάνει στο ίδιο του το σώμα.

Με τα δύο αυτά παραδείγματα που αναφέρει ο Απόστολος θέλει να τονίσει την αξία και την ιερότητα του ανθρωπίνου σώματος. Και υπογραμμίζει ότι το σώμα μας δεν πρέπει να γίνεται υποχείριο των ηδονών και να εξευτελίζει με την κοιλιοδουλία και τη σαρκική ακολασία. Δεν έχουμε δικαίωμα λοιπόν να καταστρέφουμε και να ατιμάζουμε το σώμα μας με τις καταχρήσεις, τα άμετρα φαγοπότια και τις οινοποσίες, τις καταχρήσεις και κάθε παράνομη σαρκική σχέση.

Δεν έχουμε δικαίωμα. Δεν μας ανήκει το σώμα μας. Δεν είναι δικό μας. Είναι του Θεού. Είναι ιερό και ανήκει στον Κύριο. Διότι Αυτός το δημιούργησε, αυτός το συντηρεί. Αυτός το κατέστησε κατοικητήριο της ψυχής μας. Το σώμα μας λοιπόν δεν μας ανήκει. Είναι έργο του Δημιουργού μας. Και ως δημιούργημά του πρέπει να διηγείται τη δόξα του Θεού και όχι να ατιμάζεται με τις σαρκικές απολαύσεις.

Ναός του Αγίου Πνεύματος

Στη συνέχεια ο απόστολος Παύλος τονίζει ότι το σώμα μας όχι μόνο δεν μας ανήκει, όχι μόνο είναι του Θεού, αλλά και ότι είναι ασυγκρίτως ιερότερο απ’ όσο το φανταζόμαστε. Είναι ιερό όχι μόνο διότι είναι δημιούργημα του Θεού, αλλά και διότι είναι κατοικητήριο και ναός του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιον Πνεύμα κατοικεί μέσα μας για να κατευθύνει και να αγιάζει τη ζωή μας, να μας πλουτίζει με τα άπειρα δώρα και χαρίσματά του. Κι έπειτα, γι’ αυτό το σώμα μας, για να μην οδηγηθεί στην αιώνια κόλαση μαζί με την ψυχή μας, ο Χριστός έχυσε το αίμα του. Και μας εξαγόρασε με το πιο βαρύ τίμημα, με το ατίμητο αίμα του. Αντί λοιπόν να μολύνουμε το σώμα μας με κάθε αισχρή πράξη και να αμαυρώνουμε την ψυχή μας με κάθε πονηρή σκέψη και επιθυμία, έχουμε χρέος να δοξάζουμε τον Θεό και με το σώμα μας και με την ψυχή μας, τα οποία ανήκουν στον Θεό.

Το σώμα μας λοιπόν έχει ανυπολόγιστη αξία, αφού γίνεται ναός του Αγίου Πνεύματος, κατοικητήριο του Θεού. Αυτή η είσοδος της Χάριτος του Θεού μέσα στο σώμα μας συντελέσθηκε αρχικά με το ιερό Βάπτισμα, όπου ενδυθήκαμε τον ίδιο τον Χριστό. Κατόπιν με το Άγιο Χρίσμα δεχθήκαμε μέσα μας το Άγιον Πνεύμα και όλες τις δωρεές του. Και με τη θεία Ευχαριστία παίρνουμε μέσα μας το άχραντο σώμα και το τίμιο αίμα του Χριστού, γινόμαστε σύσσωμοι Χριστού και θεοφόροι. Μέσα στη χάρη των ιερών Μυστηρίων το σώμα μας γίνεται Αγία Τράπεζα, που φιλοξενεί τον ίδιο το Θεό. Όπου κι αν πάμε, γύρω μας, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, λιτανεύουμε μέσα στο σώμα μας σε μία αδιόρατη και μυστική ιερουργία τον ίδιο τον Θεό! Και αγιάζεται έτσι όλος ο κόσμος γύρω μας!

Με φόβο και τρόμο λοιπόν να στεκόμαστε μπροστά στην ιερότητα του σώματός μας. Κι αν πολλοί γύρω μας το ατιμάζουν και το εξευτελίζουν και το βλέπουν αποκλειστικά και μόνο ως αντικείμενο απολαύσεων και ηδονών, εμείς ξέρουμε το μέγα μυστήριο που κρύβει το σώμα μας. Ξέρουμε ότι είναι ναός του Αγίου Πνεύματος. Έχουμε χρέος λοιπόν να διατηρούμε το σώμα μας αγνό και άμωμο, εφόσον μέσα σ’ αυτό κατοικεί ο ίδιος ο Θεός. Αυτό το θεόπλαστο και θεοφόρο σώμα μας πρέπει να το αντιπροσφέρουμε στον Θεό για να το καθιστά Εκείνος δοχείο της Χάριτός του. Για να το αγιάζει και να το αναστήσει στην άλλη ζωή ένδοξο και άφθαρτο, που θα αντανακλά τη δόξα του.

Περιοδικό «Ο Σωτήρ», αριθ. 1993

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Ποιοι συμμετείχαν στην οικουμενιστική συμπροσευχή για τη Χριστιανική Ενότητα στη Θεσσαλονίκη

Το Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012, διοργανώθηκε οικουμενιστική βραδιά συμπροσευχής, στο Ρωμαιοκαθολικό ναό της Ασπίλου Συλλήψεως της Θεοτόκου, Θεσσαλονίκης. Στη συμπροσευχή συμμετείχαν Ρωμαιοκαθολικοί, Oρθόδοξοι, Αρμένιοι, Aγγλικανοί και Eυαγγελικοί, ενώ κεντρικός ομιλητής υπήρξε ο επίκουρος καθηγητής Καινής Διαθήκης στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ, Χαράλαμπος Ατματζίδης.



Ο κ. Ατματζίδης σε ερώτηση του τηλεοπτικού σταθμού TV100 δήλωσε: «Εἶναι μία συνήθεια, ἡ ὁποία γίνεται σχεδὸν κάθε χρόνο ἀπὸ ὅλους τοὺς χριστιανοὺς καὶ τὶς χριστιανικὲς κοινότητες τῆς Θεσσαλονίκης. Ὅλοι οἱ χριστιανοί, ποὺ ἔχουν ἕνα κοινὸ «πιστεύω» στὸν Ἰησοῦ Χριστό, δηλ. ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι, οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, οἱ Ἀρμένιοι, οἱ Εὐαγγελικοί, συγκεντρωνόμαστε γιὰ νὰ συμπροσευχηθοῦμε καὶ νὰ παρακαλέσουμε τὸν Θεό... Ὁ σκοπὸς αὐτῆς τῆς συμπροσευχῆς εἶναι νὰ θυμηθοῦμε τὶς ρίζες μας καὶ τὴν κοινή μας θρησκευτικὴ καταγωγή, ἡ ὁποία πολὺ παλιὰ μᾶς ἕνωνε ὅλους, ἐνῶ μετὰ ἀπὸ ἕνα χρονικὸ διάστημα μᾶς διέσπασε γιὰ λόγους, οἱ ὁποῖοι (κατὰ τὴν γνώμη μας) δὲν εἶναι καὶ τόσο πολὺ δικαιολογημένοι. Αὐτή, ὅμως, ἡ προσπάθεια βασίζεται, ἐρίζεται στὴν κοινὴ θέληση τῶν ἡγητόρων τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, δηλ. τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας πατριαρχείου, τοῦ Πάπα τῆς Ρώμης, καθὼς ἐπίσης καὶ τῶν ἐπισκοπικῶν Ἐκκλησιῶν τῶν Εὐαγγελικῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν Ἀρμενίων, γιὰ μιὰ κοινὴ προσπάθεια νὰ βροῦμε κοινὰ σημεῖα ἐπαφῆς καὶ ἐπικοινωνίας».


Σύμφωνα με ανακοίνωση των Ρωμαιοκαθολικών στη συμπροσευχή παραβρέθηκαν «ο Γενικός πρόξενος της Γαλλίας, ορθόδοξοι ιερείς καθώς και τα μοναχικά τάγματα Βορείου Ελλάδας των χριστιανικών σχολείων Δελασάλ, των Αδελφών Ιεραποστόλων της Αγάπης της Θηρεσίας της Καλκούτας και των Μικρών Αδελφών του Ιησού από τα Γιαννιτσά με τον εφημέριό τους π. Ευτύχιο Ρούσσο Αρχιμανδρίτη και φοιτητές της θεολογικής σχολής του ΑΠΘ. Κύριος ομιλητής ήταν ο κ. Χαράλαμπος Ατματζίδης Επίκουρος καθηγητής του ΑΠΘ. Το ιερό Ευαγγέλιο διαβάστηκε στα ελληνικά από τον κ. Στυλιανό Τσομπανίδη, επίκουρο καθηγητή Οικουμενισμού της Θεολογικής Σχολής και μετά το ίδιο απόσπασμα εψάλλη από τον Αρχιμανδρίτη π. SARAQ YEMISKIAN στα αρμένικα, εφημέριο της Αρμενικής Ενορίας της Παναγίας. Φυσικά ο Λόγος του Θεού διαβάστηκε στα ελληνικά από τον προφήτη Αββακούμ από την κα. Μαρία Καμιλιέρη – Τσαλίκη υπεύθυνη της γαλλικής γλώσσας στο Κολέγιο Καλαμαρί και στα εβραϊκά από τον κ. Μιλτιάδη Κωνσταντίνου, αφού είμαστε ως χριστιανοί « πνευματικά εβραίοι». Κεντρικό ρόλο στο κάλεσμα για προσευχή είχε ο «αναγνώστης» σύμφωνα με το κείμενο της Συμπροσευχής, ο Αδελφός Νικόλαος Πρίντεζης του Κολεγίου Δελασάλ. Φέτος μοιραστήκαμε το «οπλάκετ» κατά την Συμπροσευχή κατά το έθιμο των πολωνών χριστιανών τα Χριστούγεννα με το οποίο γίνονται οι χριστιανικές ευχές στο σπίτι ή στην Εκκλησία, μοιάζει με άζυμο άρτο ή όστια, αφού η προετοιμασία της Συμπροσευχής έγινε στην Πολωνία το 2010.»

Από Ακτίνες

Ἀπάντηση στὸ ἄρθρο τοῦ κ. Τελεβάντου: «Λανθασμένη διάγνωση...»

Του κ. Παν. ΣΗΜΑΤΗ

Ὁ κ. Τελεβάντος, μὲ ἀφορμὴ τὴν παρουσίαση τοῦ νέου βιβλίου τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ, ἔγραψε ἕνα ἄρθρο μὲ τίτλο: «Ἡ λανθασμένη διάγνωση ὁδηγεῖ σὲ λανθασμένη φαρμακευτικὴ ἀγωγή».

Συμφωνῶ ἀπολύτως μὲ τὴ φράση αὐτή.
Ἂς μὴ τὴν ἐφαρμόζει, ὅμως, μόνο στοὺς ἄλλους, ἀλλ’ ἂς σκεφθεῖ, μήπως κάπως ἀγγίζει καὶ τὸν ἴδιο.
Καθόσον μάλιστα, ἀποδεικνύει ἔλλειψη ἀντικειμενικότητος στὸ ἐν λόγῳ ἄρθρο του.

Ἔχει καταστήσει σαφὲς ἀπὸ καιρό, πὼς εἶναι ἀρνητικὸς στὴν ἔννοια τῆς διακοπῆς τοῦ μνημοσύνου τοῦ αἱρετικοῦ ἐπισκόπου, παρὰ τὰ ἁγιογραφικὰ κείμενα, ποὺ σὲ ἄλλες εὐκαιρίες τοῦ ἐπισημάναμε, καὶ χωρὶς ὁ ἴδιος νὰ προσκομίσει πατερικὰ κείμενα·
ἀρνήθηκε δὲ νὰ λάβει ὑπ’ ὄψιν του τὴν «συμφωνία τῶν Πατέρων» ὡς πρὸς τὸ θέμα, ἢ νὰ γράψει κείμενο κατοχυρωμένο πατερικά· τὸ τελευταῖο τὸ περιμέναμε, ὅταν πήραμε θέση ὡς πρὸς τὴν ἀποτείχιση στηριζόμενοι στὴν πρακτικὴ τῶν Ἁγίων, καὶ ζητήσαμε νὰ μᾶς καταδείξει μὲ πατερικὰ κείμενα τὴν τυχὸν ἀντίθετη θέση τῶν Πατέρων.

Ἂν καὶ μᾶς ὑποσχέθηκε πὼς θὰ μᾶς ἀπαντήσει σ’ αὐτό, τελικὰ δὲν βρῆκε (φαίνεται) τὰ πατερικὰ χωρία ποὺ χρειαζόταν καὶ δὲν ἀπάντησε.

Ἂν λοιπόν, ὁ ἴδιος καθοδηγεῖται ἀπὸ μιὰ προειλημμένη ἀπόφαση, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ κρίνει (καὶ μάλιστα μὲ τόση βιασύνη) τοὺς ἄλλους ἀμερολήπτως;

Τὴν ἴδια νοοτροπία ἐπέδειξε, μόλις ἀντελήφθη τὴν παρουσίαση τοῦ νέου βιβλίου τοῦ π. Εὐθύμιου, ποὺ πραγματεύεται περὶ τῆς διαχρονικῆς συμφωνίας τῶν Ἁγίων Πατέρων, γιὰ τὸ ὑποχρεωτικὸ τοῦ ΙΕ΄ Ἱ. Κανόνος τῆς ΑΒ Συνόδου περὶ διακοπῆς μνημονεύσεως ἐπισκόπου κηρύσσοντος αἵρεση. Καὶ δείχνοντας μιὰ ἀνεπίτρεπτη ἀνυπομονησία νὰ ἀπορρίψει τὸ κοπιῶδες ἐγχείρημα τοῦ π. Εὐθυμίου, ἄσκησε ἀρνητικὴ κριτικὴ ὄχι κρίνοντας τὸ ἴδιο τὸ βιβλίο, ἀλλὰ στηριζόμενος γιὰ νὰ ἀπορρίψει τὸ βιβλίο, στὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου ποὺ δημοσίευσα!

Κι ἂν ἐγώ, δὲν ἔχω ἀποδώσει σωστὰ τὸν κεντρικὸ πυρῆνα καὶ τὸ νόημα τοῦ συγγραφέα, γιατί βιάζεται νὰ τὸ ἀπορρίψει, χωρὶς νὰ τὸ ἔχει (ὡς φαίνεται) διαβάσει;
Ὁποία ἀντικειμενικότης!
Κι ἂν εἶχε προλάβει νὰ τὸ διαβάσει, γιατί δὲν ἀναφέρει τὰ συμπεράσματά του μὲ βάση τὰ σημεῖα τοῦ βιβλίου μὲ τὰ ὁποῖα δὲν συμφωνεῖ;
Γιὰ νὰ στηρίξει λοιπόν, τὴν ἀρνητικὴ κριτική του, διάλεξε μιὰ φράση, ὄχι ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Εὐθύμιου, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου!

Ἡ φράση, ὅμως, αὐτὴ δὲν ἀναφέρεται στοὺς οὐσιαστικοὺς λόγους, διὰ τῶν ὁποίων οἱ Ἅγιοι Πατέρες συνιστοῦν τὴν ἄμεση διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου, ἀλλὰ ἀπευθύνεται σ’ ἐκείνους, ποὺ ἄλλα μᾶς ἔλεγαν πρὶν μερικὰ χρόνια, κι ἄλλα κάνουν τώρα· σ’ ὅλους τοὺς ἀντι-οικουμενιστὲς πού, ἐνῶ ἔχουν διαπιστώσει μὲ πολλὰ ἄρθρα καὶ ὁμιλίες τους, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει φτάσει στὸ ἀπροχώρητο, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει εἰσχωρήσει στὰ ἐνδότερα τῆς ζωῆς τῶν ὀρθοδόξων, τώρα, αὐτοὶ ποὺ μᾶς δίδαξαν περὶ διακοπῆς μνημοσύνου, διστάζουν νὰ κάνουν τὸ ἀποφασιστικὸ βῆμα ποὺ προτείνουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, δηλαδὴ τὸ αὐτονόητο, ποὺ μόνο ὁ κ. Τελεβάντος κάνει ὅτι δὲν βλέπει.

Καὶ λέγω πὼς κάνει ὅτι δὲν τὸ βλέπει, γιατὶ καὶ ὁ ἴδιος συνεχῶς μιλᾶ γιὰ «λαϊκὸ Οἰκουμενισμό», γιὰ ἀπαράδεκτες συμπροσευχές, οἱ ὁποῖες ἀπαγορεύονται ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς Κανόνες καὶ κατακλύζουν τὰ πάντα.
Καὶ δὲν συλλογίζεται, πὼς πρὶν ἀπὸ μερικὲς δεκαετίες, κάθε τι ποὺ γινόταν ἀπὸ τοὺς λίγους οἰκουμενιστὲς ἐπισκόπους, καθίστατο γνωστὸ σὲ ἐλάχιστους, ἀφοῦ γινόταν μακριὰ ἀπὸ τὰ φῶτα τῆς ἄμεσης δημοσιότητας· τὰ ἔβλεπαν λίγοι.

Οἱ πολλοὶ (μὴν ἔχοντας τὴν ἀκριβῆ εἰκόνα) ἀμφέβαλαν, δὲν πίστευαν ὅτι ἐγίνοντο, ἔτσι ἀκριβῶς, ὅπως τὰ ἐπληροφοροῦντο· καὶ παρ’ ὅλα αὐτὰ οἱ ἀντιδράσεις ἦσαν τόσο ἰσχυρές, ὥστε οἱ οἰκουμενιστὲς ἡγέτες συμμαζεύονταν, ἀναδιπλώνονταν.
Γι’ αὐτὸ καὶ τότε, ἴσως ἐδικαιολογεῖτο κάποια οἰκονομία.

Τώρα, ὅμως, συμβαίνει τὸ ἀντίθετο.
Μὲ θράσος καὶ ἰταμότητα οἱ οἰκουμενιστὲς συνεχίζουν μὲ γεωμετρικὴ πρόοδο τὶς συμπροσευχές τους, τοὺς θεομίσητους διαλόγους τους, τὶς ἐπαφές τους μὲ τὴν αἵρεση, τὶς ἑνώσεις τους μὲ αἱρετικὲς «ἐκκλησίες» (Ἀντιχαλκηδόνιους καὶ Κόπτες) καὶ τὰ κοινὰ μυστήρια μ’ αὐτούς· καὶ οἱ ἀντιδράσεις εἶναι χλιαρές, ἀνεπαρκεῖς νὰ βάλουν φραγμὸ στὰ οἰκουμενιστικὰ σχέδια.
Ἀποδεικνύονται ἀνήμποροι οἱ ὀρθόδοξοι Πατέρες νὰ σταματήσουν τὸν κατήφορο.
Τώρα, πῶς γίνεται ὁ κ. Τελεβάντος νὰ γνωματεύει –διαστρέφοντας τὰ πράγματα– τὰ ἐντελῶς ἀντίθετα;
Ὅτι δηλ. ὁ Οἰκουμενισμὸς «παραπαίει», ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς «εἶναι ἀνήμπορος» καὶ ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει ὑποχωρήσει;
Αὐτὸ εἶναι ἀκατανόητο.
Δὲν βλέπει ὅτι συντελεῖται ἕνα ὄργιο συμπροσευχῶν;

Οτι οἱ Οἰκουμενιστὲς ἐπίσκοποι ἀδιαλείπτως συμπροσεύχονται;

Οτι διαλέγονται ἀτερμόνως καταπατώντας τοὺς ἱ. Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, τὴν Ἐντολὴ τοῦ ἀπ. Παύλου «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν ...παραιτοῦ»;

Οτι οἱ πιστοὶ ἔχουν τόσο διαβρωθεῖ, ὥστε νὰ μὴν ἐνδιαφέρονται γιὰ ὅ,τι οἰκουμενιστικὸ γίνεται;

Οτι οἱ συμπολίτες μας, οἱ μαθητές μας στὴν Ἑλλάδα θεωροῦν τοὺς διαλόγους καὶ τὶς συμπροσευχὲς φυσιολογικὸ πρᾶγμα καὶ ἀπόδειξη ἀγάπης;

Οτι οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἱερεῖς δὲν τολμοῦν νὰ μιλήσουν γιὰ Οἰκουμενισμό;

Οτι παρὰ τὶς παρακλήσεις τρέμουν οἱ ποιμένες νὰ κατονομάσουν τοὺς αἱρετικούς;
Πολλὰ «ὅτι» θὰ μποροῦσα νὰ παραθέσω, ἀλλὰ θὰ ἀρκεσθῶ σὲ μιὰ πρόσφατη δήλωση τοῦ μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομου, ποὺ θρασύτατα μᾶς ἀποκαλύπτει (ὡς ἐκπρόσωπος τῆς ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους) ὅτι ἡ συμφωνία ἕνωσης μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους ἰσχύει (ἴσως μὲ τὴν «ἄδεια» τοῦ ἡγέτη τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κ. Βαρθολομαίου, τοῦ ὁποίου τὰ «καλὰ» ἔργα ἐγκωμιάζει ὁ κ. Τελεβάντος, παραπλανώντας τοὺς πολλούς).

Μᾶς διαβεβαιώνει, λοιπόν, ὁ κ. Σαββᾶτος:

«Ἔγινε ὁ διάλογος μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδόνιους.
Φτάσαμε σ’ ἕνα consensus θεολογικό (σ.σ. δηλ. συμφωνήσαμε γιὰ τὴν Ἕνωσή μας μὲ τοὺς αἱρετικούς).
Ἀπὸ δῶ καὶ πέρα, αὐτὸ τὸ consensus τὸ θεολογικὸ πρέπει νὰ γίνει ποιμαντική.

Τί σημαίνει ποιμαντική;
Σημαίνει ὅτι πρέπει αὐτὴ ἡ θεολογία νὰ περάσει στὰ λειτουργικὰ κείμενα τῆς Ἐκκλησίας, πρῶτον...
Τέλειωσε ὁ θεολογικὸς διάλογος.

Καὶ ἀπ’ αὐτὴν τὴν στιγμὴ συζητοῦν πῶς αὐτὰ τὰ πράγματα θὰ γίνουν ἀποδεκτὰ ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση καὶ τῶν ἀντιχαλκηδονίων καὶ τῶν Ὀρθοδόξων, γιὰ νὰ ξεκινήσει μιὰ διαδικασία ποιμαντικῆς.
(Νὰ πονηρευτοῦμε, πὼς ὄργανο αὐτῆς τῆς ποιμαντικῆς εἶναι οἱ νεωτερισμοὶ τῆς μετα-πατερικῆς θεολογίας;).
Κι ὅμως «κάποιοι» μᾶς διαβεβαίωναν πὼς ἡ συμφωνία μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδόνιους ἔχει ἐγκαταλειφθεῖ!

Θὰ περίμενα ἀπὸ τὸν κ. Τελεβάντο, ὁ ὁποῖος θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του εἰδικὸ στὴν κριτικὴ βιβλίων (γι’ αὐτὸ καὶ ἀσχολεῖται μὲ αὐτὸ τὸ εἶδος ἐπιτυχῶς), νὰ μὴν ἀφήσει τὴν προκατάληψή του νὰ τὸν ὁδηγήσει σὲ ἀπόρριψη συμπερασμάτων βιβλίου ποὺ δὲν διάβασε.

Γιατὶ αὐτὸ τὸν ἐκθέτει.

Ἂς διαβάσει πρῶτα τὸ βιβλίο, τὸ γεμᾶτο ἀπὸ θέσεις Ἁγίων Πατέρων, κι ἂς κάνει τὸν κόπο νὰ μᾶς παρουσιάσει κι αὐτὸς τὴν ἀντίκρουση τῶν συμπερασμάτων τοῦ π. Εὐθύμιου, ὄχι μὲ δικό του λόγο καὶ ἑρμηνεῖες, ἀλλὰ μὲ θέσεις τῶν Πατέρων.

Γιατὶ βλέπω –ὅσο παρακολουθῶ τὰ γραπτά του– ὅτι ἡ κατοχύρωση, τῶν ὅσων γράφει, μὲ γνῶμες Ἁγίων εἶναι μηδαμινή.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πάντα πορεύεται, ὄχι στηριζόμενη στὴ γνώμη μεμονωμένων πιστῶν ἢ ποιμένων, ποὺ γιὰ ποιμαντικοὺς λόγους τήρησαν κάποια «γραμμή», ἀλλὰ στὴν γνώμη πάντων τῶν Ἁγίων (consensus patrum).

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

Τετραπλό βέτο στον ΟΗΕ: Η αρχή του τέλους της ηγεμονίας των ΗΠΑ

από τον Thierry Meyssan

Σε αντίθεση με ό, τι είχε συμβεί κατά τη διάρκεια της επίθεσης στο Ιράκ, η Γαλλία δεν υπερασπίστηκε τις αρχές του διεθνούς δικαίου στην περίπτωση της Συρίας, αλλά συσπειρώθηκε με το αυτοκρατορικό στρατόπεδο και τα ψέματά του. Και ενώ  το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχασαν μια ιστορική διπλωματική μάχη, η Ρωσία και η Κίνα έγιναν οι πρωταθλητές της κυριαρχίας των λαών και της ειρήνης. 
Η νέα διεθνής ισορροπία δυνάμεων δεν είναι μόνο η συνέπεια της στρατιωτικής πτώσης των ΗΠΑ, αλλά δείχνει επίσης τη μείωση του κύρους τους. Τελικά, οι Δυτικοί έχασαν την ηγετική θέση που είχαν μοιραστεί σε όλο τον εικοστό αιώνα, επειδή εγκατέλειψαν κάθε νομιμοποίηση και πρόδωσαν τις ίδιες τις αξίες τους.

Δύο φορές, στις 4 Οκτωβρίου 2011 και στις 4 Φεβρουαρίου 2012, τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ απέρριψαν σχέδια ψηφίσματος για την κατάσταση στη Συρία. Αντίπαλοι σε αυτή τη σύγκρουση ήταν τα μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (ΣΣΚ) και του Βόρειοατλαντικού Συμφώνου(ΝΑΤΟ) με εκείνα του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (ΟΣΣ).

Το τέλος του μονοπολικού κόσμου

Αυτό το τετραπλό βέτο σφραγίζει το τέλος μιας περιόδου διεθνών σχέσεων, που ξεκίνησε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και χαρακτηρίστηκε από την πλήρη κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών στον κόσμο. Δεν σηματοδοτεί την επιστροφή στο προηγούμενο διπολικό σύστημα, αλλά την εμφάνιση ενός νέου μοντέλου του οποίου το περίγραμμα παραμένει απροσδιόριστο. Κανένα από τα σχέδια της Νέας Τάξης Πραγμάτων δεν πραγματοποιήθηκε.  Η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ δεν κατάφεραν να θεσμοθετήσουν την μονοπολική κυριαρχία που ήθελαν να καθιερώσουν ως άυλο παράδειγμα, ενώ οι BRICS απέτυχαν να δημιουργήσουν το πολυπολικό σύστημα που θα επέτρεπε στα μέλη τους να φθάσουν σε υψηλότερο επίπεδο.


Ο κ. Bashar Ιμπραήμ Αλ-Τζαφαρί, μόνιμος Αντιπρόσωπος της Συρίας στον ΟΗΕ κατά τη διάρκεια της 6710ης συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή.
Όπως το είχε προβλέψει ο Σύριος στρατηγικός Imad Fawzi Shueibi, είναι η κρίση της Συρίας που αποκρυστάλλωσε μια νέα ισορροπία δυνάμεων και από εκεί μιαν ανάλογη ανακατανομή της εξουσίας που κανείς δεν την σκέφτηκε ούτε ήθελε, αλλά η οποία πλέον επιβάλλεται σε όλους [ 1 ].

Αναδρομικά, το δόγμα της Χίλαρι Κλίντον « ηγεσία από τα  πίσω» εμφανίζεται ως μια προσπάθεια των Ηνωμένων Πολιτειών να δοκιμάσουν τα όρια που δεν μπορούν πια να ξεπεράσουν, ενώ μετέφεραν την ευθύνη και τις συνέπειες της στους συμμάχους τους Βρετανούς και κυρίως στους Γάλλους. Οι τελευταίοι είναι αυτοί οι ίδιοι που μπήκαν στη σκηνή ως πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες κατά την ανατροπή της Λιβυκής Αραβικής Τζαμαχιρίας και που φιλοδοξούσαν να είναι και πάλι για την ανατροπή της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας, ακόμη και αν δρούσαν ως υποτελείς και υπεργολάβοι της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Κατά συνέπεια, το Λονδίνο και το Παρίσι, περισσότερο από την Ουάσιγκτον, υπέστησαν μια διπλωματική ήττα και θα υποστούν τις συνέπειες σε απώλεια της επιρροής τους.
Τα κράτη του Τρίτου Κόσμου δεν θα παραλείψουν να συναγάγουν τα συμπεράσματά τους για τα πρόσφατα γεγονότα: εκείνοι που επιδιώκουν να υπηρετήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως ο Σαντάμ Χουσεΐν, ή να διαπραγματευτούν μαζί τους, όπως ο Μουαμάρ ελ-Καντάφι, θα εκτελεστούν από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα και η χώρα τους θα καταστραφεί. Αντίθετα, εκείνοι που αντιστέκονται, όπως ο Μπασάρ ελ-Ασάντ και θα καταφέρουν να οικοδομήσουν συμμαχίες με τη Ρωσία και την Κίνα θα επιβιώσουν.

Θρίαμβος στον εικονικό κόσμο, ήττα στον πραγματικό κόσμο

Η αποτυχία του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου και του ΝΑΤΟ εμφανίζει μια ισορροπία δυνάμεων που πολλοί  υποπτεύονταν, αλλά που δεν μπορούσε κανείς να ελέγξει: οι Δυτικοί κέρδισαν τον μιντιακό πόλεμο και αναγκάστηκαν να παραιτηθούν από τον στρατιωτικό πόλεμο. Για να παραφράσω τον Μάο Τσε Τουνγκ: έγιναν εικονικές τίγρεις. (κατά το χάρτινες τίγρεις του Μάο)


Κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης,  οι δυτικοί ηγέτες και Άραβες μονάρχες κατάφεραν να δηλητηριάσουν όχι μόνο τους δικούς τους λαούς, αλλά και ένα μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινής γνώμης. Κατάφεραν να κάνουν τον κόσμο να πιστεύει ότι ο πληθυσμός της Συρίας είχε εξεγερθεί κατά της κυβέρνησής του και ότι η τελευταία έπνιγε τις πολιτικές διαμαρτυρίες στο αίμα. Οι δορυφορικοί τηλεοπτικοί δίαυλοι τους δεν μοντάρισαν μόνο εσφαλμένες εικόνες για να παραπλανήσουν το κοινό, αλλά γύρισαν και εικόνες φαντασίας σε στούντιο για τις ανάγκες της προπαγάνδας τους. Τελικά, το ΣΣΚ και το ΝΑΤΟ εφεύραν και μετέδιδαν για δέκα μήνες μια επανάσταση που δεν υπήρχε παρά μόνο σε εικόνες, ενώ στο έδαφος η Συρία έπρεπε να αντιμετωπίσει έναν πόλεμο χαμηλής εντάσεως που διεξήγαγε η Λεγεώνα των Ουαχάμπι με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ.

Ο κ. Λι Μπαοντόνγκ, μόνιμος Αντιπρόσωπος της Κίνας στα Ηνωμένα Έθνη.
Ωστόσο, η Ρωσία και η Κίνα έχοντας κάνει μια πρώτη χρήση του βέτο τους και το Ιράν έχοντας ανακοινώσει την πρόθεσή του να πολεμήσει στο πλευρό της Συρίας, εάν χρειαζόταν, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι υποτελείς τους παραδεχτήκαν ότι η συνέχιση του σχεδίου θα τους παρέσερνε σε έναν παγκόσμιο πόλεμο. Μετά από μήνες ακραίας έντασης, οι ΗΠΑ αποδέχτηκαν ότι μπλόφαραν και ότι δεν διέθεταν τα καλά χαρτιά στο παιχνίδι τους

Παρά ενός προϋπολογισμού για στρατιωτικές δαπάνες άνω των 800 δισεκατομμυρίων δολαρίων, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι τίποτ άλλο από  ένας κολοσσός με πήλινα πόδια. Πράγματι, εάν οι ένοπλες δυνάμεις τους είναι ικανές να καταστρέψουν αναπτυσσόμενα κράτη, εξαντλημένα από προηγούμενους πολέμους ή μέσω εμπάργκο μεγάλης διάρκειας, όπως την Σερβία, το Ιράκ ή τη Λιβύη, δεν είναι ικανές  ούτε να καταλάβουν εδάφη, ούτε να αντιμετωπίσουν κράτη ικανά να τους απαντήσουν και να μεταφέρουν τον πόλεμο στην Αμερική.

Αντίθετα με τις βεβαιότητες του παρελθόντος, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν ποτέ μια σημαντική στρατιωτική δύναμη. Αντιμετώπισαν λίγες εβδομάδες πριν από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έναν εχθρό που είχε ήδη εξαντληθεί από τον κόκκινο στρατό. Νικήθηκαν στη Βόρεια Κορέα και το Βιετνάμ. Δεν ήταν σε θέση να ελέγξουν οτιδήποτε στο Αφγανιστάν, και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Ιράκ από τον φόβο να συνθλιβούν.

Κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες, η Αυτοκρατορία των ΗΠΑ κατάφερε να σβήσει την ανθρώπινη πραγματικότητα από τους πολέμους της και να επικοινωνεί  εξισώνοντας τον πόλεμο με τα βιντεοπαιχνίδια. Σ΄ αυτή τη βάση οδήγησε τις εκστρατείες επιστράτευσης και πάντα σε αυτή τη βάση εκπαίδευσε τους στρατιώτες της. Σήμερα, διαθέτει εκατοντάδες χιλιάδες παίκτες βίντεο σαν στρατιώτες. Συνεπώς, στην παραμικρή επαφή με την πραγματικότητα, πέφτει το ηθικό των ενόπλων δυνάμεών τους. Σύμφωνα με τις δικές τους στατιστικές, η πλειοψηφία των νεκρών τους δεν έπεσαν στα πεδία των μαχών, αλλά αυτοκτόνησαν, ενώ το ένα τρίτο του προσωπικού τους στις ένοπλες δυνάμεις πάσχει από ψυχιατρικές διαταραχές που τους κάνουν άχρηστους για τις μάχες. Η  δυσαναλογία του στρατιωτικού προϋπολογισμού του Πενταγώνου είναι ανίκανη να αντισταθμίσει την ανθρώπινη κατάρρευση του.

Νέες αξίες: εντιμότητα και εθνική κυριαρχία
Η αποτυχία του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, ΗΠΑ  και ΝΑΤΟ σηματοδοτούν επίσης αποτυχία των αξίων τους. Παρουσιάστηκαν ως υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας, ενώ καθιέρωσαν τα βασανιστηρίων σαν σύστημα διακυβέρνησης και τα περισσότερα από αυτά τα κράτη αντιτίθενται στην αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.


Ο κ. Βιτάλι I. Τσούρκιν, μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ρωσικής Ομοσπονδίας στα Ηνωμένα Έθνη.
Παρότι  η κοινή γνώμη στη Δύση και στον Κόλπο είναι μισο-ενημερωμένη για το θέμα αυτό, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι υποτελείς τους έχουν εγκαταστήσει από το 2001 ένα τεράστιο δίκτυο μυστικών φυλακών και κέντρων βασανιστηρίων, ακόμα και επί του εδάφους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με το πρόσχημα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, σκόρπισαν τον τρόμο, απαγάγοντας και βασανίζοντας περισσότερο από 80.000 ανθρώπους. Κατά την ίδια περίοδο, δημιούργησαν ειδικές μονάδες επιχειρήσεων, με προϋπολογισμό περίπου 10 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, που σχετίζονται με  πολιτικές δολοφονίες σε τουλάχιστον 75 χώρες, σύμφωνα με τις δικές τους εκθέσεις.

Όσον αφορά τη δημοκρατία, οι σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες δεν κρύβουν αυτό που δεν σημαίνει: «κυβέρνηση από τον λαό, μέσω του λαού, για τον λαό» σύμφωνα με τα λόγια του Αβραάμ Λίνκολν, ενώ είναι φανερή η υποταγή των λαών, όπως φαίνεται από τα λόγια και τους πολέμους του Προέδρου Μπους. Το σύνταγμα τους απορρίπτει την Αρχή της λαϊκής κυριαρχίας καθόσον έχουν αναστείλει τις θεμελιώδεις συνταγματικές ελευθερίες με την εγκαθίδρυση μιας μόνιμης κατάστασης έκτακτης ανάγκης με το νόμο Patriot Act.  Όσον αφορά τους υποτελείς τους στον Κόλπο, δεν χρειάζεται να υπενθυμίσουμε ότι συνθέτουν απόλυτες μοναρχίες.

Από τη μια αυτό το μοντέλο που προωθεί χωρίς ντροπή εγκλήματα μεγάλης κλίμακας και από την άλλη ο ανθρωπιστικός λόγος, οδήγησε τις ΗΠΑ στην ήττα από τη Ρωσία και την Κίνα. 
Μπορεί ο απολογισμός για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατία, να είναι συζητήσιμος σε αυτά τα δυο κράτη, είναι όμως άπειρα ανώτερος από εκείνον του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου και του ΝΑΤΟ.

Κάνοντας χρήση του βέτο τους, η  Μόσχα και το Πεκίνο υπερασπίστηκαν δύο αρχές: τον σεβασμό για την αλήθεια, χωρίς την οποία η δικαιοσύνη και η ειρήνη είναι αδύνατες, και τον σεβασμό της κυριαρχίας των λαών και κρατών, χωρίς την οποία δεν είναι δυνατή η δημοκρατία.

Ήρθε η ώρα να αγωνιστούμε για την ανοικοδόμηση της ανθρώπινης κοινωνίας μετά από μια περίοδο βαρβαρότητας.

Thierry Meyssan

ΒΑΝΔΑΛΟΙ κατεδάφισαν Βυζαντινό κτίριο για να χτίσουν ξενοδοχείο.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΩΣΤΙΔΗΣ
Βάνδαλοι κατέστρεψαν κτίριο που ανήκε στο συγκρότημα του παλατιού του Βυζαντίου για τις ανάγκες ανοικοδόμησης ξενοδοχείου!
Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα Radikal οι ιδιοκτήτες του κτιρίου στην περιοχή Σουλταναχμέτ της Κωνσταντινούπολης έλαβαν άδεια από το δήμο για την βελτίωση της στατικότητας του κτιρίου. Όμως αντί να συμβεί αυτό μέσα σε μια νύχτα κάλυψαν όλη την περιοχή του κτιρίου και το κατεδάφισαν. Στα θεμέλια υπήρχαν απομεινάρια του παλατιού του Βυζαντίου τα οποία τα κατεδάφισαν άμεσα.
Οι αρχαιολόγοι προσπάθησαν να σταματήσουν τις εργασίες όμως όταν λήφθηκε η απόφαση από το δήμο ήδη ήταν αργά.
Δεν έμεινε κανένα απομεινάρι από το Βυζαντινό παλάτι και στη θέση του θα χτιστεί ένα πενταόροφο ξενοδοχείο.
onalert
από HeLLeNiCReVeNgE

«ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΑ ΑΝΩ ΤΟΙΣ ΚΑΤΩ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙ....»

Κάποιος ζηλωτής, κατά την μαρτυρίαν του γνωστού άντιζηλωτού άρχιμ. π. Έπιφανίου (Θεοδώροπουλου), του έθεσε κάποτέ τό ερώτημα: «Πότε εορτάζει ό ούροανός τάς έορτάς; μέ τό Παλαιόν ή μέ τό Νέον Ήμερολόγιον;» Και ό λόγιος αρχιμανδρίτης μέ πληθωρικόν λόγον καΐ δεκάδας παραδειγμάτων «άπέδειξεν» εΙς τόν «αφελή» (όπως χαρακτήρισε) ζηλωτήν τό εξής: «Όσάκις "τά κάτω" εορτάζει», τοσάκις και «τά άνω συν - εορτάζει» ,μετ' αυτών. Ό Ουρανός είναι υπεράνω χώρου και χρόνου και εναγκαλίζεται όλην τήν γήν, συμμετέχων συνεχώς και άδιαλείπτως εις τήν έν «πνεύματι και άληθεία» λατρεία του αληθινού Θεού, οποτεδήποτε και οπουδήποτε και ύφ' οιασδήποτε γεωγραφικάς και ήμερολογιακάς συνθήκας και αν τελήται αυτή!» (Όρθ. Τύπος, 26 Δεκ. 1980, σ. 4)

Ή Εκκλησία όμως τής Έλλάδος έχει σαφώς ά ν τ ί θ ε τ ο ν γνώμην άπό αυτήν του π. Έπιφανίου! Ούτως εις τήν Εισήγησίν της επί του Ημερολογιακού Ζητήματος, τήν ύποβληθείσαν ήδη άπό τό 1971 εις τήν μέλλουσα νά συνέλθη Πανορθόδοξον Μεγάλην Σύνοδον, γράφει τά έξης σημαντικά: «Μεταξύ των άκολουθουσών τό Παλαιόν Ήμερολόγιον και τών άκολουθουσών τό Νέον υπάρχει μόνιμος διαφορά 13 ήμερών ώς προς τήν τέλεσιν όλων ανεξαιρέτως τών ακινήτων λεγομένων εορτών. Τούτο αποτελεί γεγονός π ρ ω τ ο φ α ν έ ς εις τά χρονικά τής Εκκλησίας, καθ' όσον παρά τήν κατά τούς πρώτους χρόνους ποικιλίαν ημερολογίων και τό άκαθόριστον του εορτολογίου, ο ύ δ έ π ο τ ε παρουσιάσθη χρονική διαφορά εορτασμού ενός και του αυτού γεγονότος (π.χ. κοιμήσεως αγίου), ώς συμβαίνει σήμερον. Ή διαφωνία καθίσταται έντονωτέρα κατά τάς μεγάλας έορτάς τών Χριστουγέννων, Θεοφανείων, τής Κοιμήσεως τής Θεοτόκου. Οι μέν νηστεύουν, οί δέ πανηγυρίζουν. Ή διαφωνία αύτη οδηγεί εις τό ερώτημα: «Τίς εορτάζει, ήμείς ή ή Εκκλησία;». Ή άπάντησις ήμείς, αίρει τήν ιερότητα τών εορτών, καθιστώσα αύτάς άτομικήν έκαστου ύπόθεσιν. Ή άπάντησις ή Εκκλησία, ά π α ι τ ε ί ενα εορτασμόν ώς μία είναι ή Εκκλησία»! ! (σ. 10).

Βλέπετε ολόκληρη Εκκλησία της Ελλάδος και πάλιν δέν μπόρεσε νά ξεφύγη τόν «μπακαλίστικο» (όπως ειρωνικά έγραψε ο π. Επιφάνιος) συλλογισμό! Δέν είναι δυνατόν, γράφει, νά έχη ιερότητα ή εορτή πού γίνεται επί καταλύσει τών «πατρικών όρίων», διότι έτσι τό θέλησε τό γούστο και ή πονηρά και άντορθόδοξος διάθεσις εκάστου, προσθέτομεν ήμείς....

Εάν ή θριαμβεύουσα έν Ούρανοίς Εκκλησία είναι υπεράνω χρόνου, ή στρατευόμενη δεν είναι, ακριβώς επειδή εΐναι στρατευομένη, ήτοι επί γής αγωνιζωμένη και έν χρόνω επιτελούσα τα τής πνευματικής της στρατείας, «εύσχημόνως και κατά τάξιν» κατά τό άποστολικόν. (Α' Κορ. 14, 40). Τό άν ή Εκκλησία έν τή λατρεία της δέν γίνεται δούλη του έγκοσμίου χρὀνου, βιούσα μυστικώς και ώς ενα διαρκές παρόν τά ύπερφυή γεγονότα τής σωτηρίας μας, αυτό δέν σημαίνει ότι κινείται ασχέτως του χρόνου. Ώς είναι Θεανθρωπίνη, έχουσα ώς κεφαλήν της τόν Χριστόν, μέ σώμα ημάς, τούς υλικούς και αμαρτωλούς, και ούτε θεία είναι μόνον, ούτε άνθρωπίνη, ούτω συμβαίνει ένταύθα και μέ τόν χρόνον. Οϋτε αδιαφορεί προς αυτόν, ώς ούσα εγκόσμιος, ούτε πάλιν δεσμεύεται ύπ' αυτού κατά τήν θείαν λατρείαν της, χρησιμοποιούσα τόν εαυτής λειτουργικόν χρόνον.

Μονομερής εφαρμογή τής απόψεως του π. Έπιφανίου, ότι ή Εκκλησία κινείται εκτός χρόνου, και συνεπώς πάς τις ό π ο τ ε βούλεται δύναται νά επιτελή τάς έορτάς της, θά τήν μετέτρεπε ασφαλώς είς πάν έτερον πλήν Εκκλησίας, ή οποία κατά τούς λόγους τής ΣΤ' Οίκ. Συνόδου θά πρέπη «κατά πάσαν τήν οικουμένην... μια κατακολουθείν τάξει» (Καν. 56), καθότι «ού γάρ έστιν ακαταστασίας ό θεός, άλλ' ειρήνης» (Β' Κορ. Ι Δ, 33). Και μέ απλούστερα λόγια: Μετά τό «εύλογητός ό Θεός» του ιερέως ή Εκκλησία αρχίζει νά βιοί τόν λειτουργικόν της χρόνον· στό νά προσέλθουν όμως τά τέκνα της εις αυτήν διά ν' ακούσουν τό ανωτέρω «Εύλογητός ό θεός...» και να λατρεύσουν ο μ ο ύ τόν θεόν και τούς αγίους αυτού τής χρειάζεται ό έγκόσμιος χρόνος. Και μέ μιά πρότασι: Έκτός των πυλών της ή Εκκλησία χρησιμοποιεί τόν έγκόσμιον χρόνον, μέ τά ανωτέρω περιγραφέντα χαρακτηριστικά του. Αμφότεροι αναγκαίοι διά μίαν εν πνεύματι και άληθεία» λατρεία τής στρατευομένης του Χριστού Εκκλησίας.

Συνεπώς τά «επιχειρήματα» του Πανοσιολογιωτάτου και ή κουραστική άδολεσχία του περί τής εννοίας του λειτουργικού χρόνου και του «σήμερον συνεορτάζει» ουδόλως αίρουν τήν εύθύνην τών καινοτομησάντων.

«Τά άνω», δηλ. ό Ουρανός, ή νά τό πώ καλύτερα, ή έν ΟύρανοΙς θριαμβεύουσα Εκκλησία, τήν οποίαν άποτελούν: ό χορός τών έν πίστει άναπαυσαμένων Άγιων Προττατόρων, Πατέρων, Πατριαρχών, Προφητών, Αποστόλων, Κηρύκων, Ευαγγελιστών, Μαρτύρων, Όμολογητών, Έγκρατευτών καί παντός πνεύματος δικαίου έν πίστει τετελειωμενού, συνεορτάζει και συνομιλεἰ μετά της έττί γης στρατευομένης Εκκλησίας. Εκείνης τής Εκκλησίας, ή οποία σέβεται τά Πνευματικά σύνορα τής πατρικής μας κληρονομιάς.

Όσοι όμως, ασεβώς κατεπάτησαν τά πνευματικά σύνορα, τούς Ιερούς κανόνας καί τάς Ιεράς Παραδόσεις, δέν έχουν καμμίαν ελπίδα νά πιστεύουν, ότι μαζί τους συγκαταβαίνουν διά νά συνεορτάσουν τά Ουράνια...

Τό «Σήμερον» ανήκει εις τήν γην, Ό Ουρανός είναι εκτός χρόνου. Ή δέ ευχή: «Σήμερον γάρ ό τής εορτής ήμίν επέστη καιρός καί χορός αγίων έκκλησιάζει ήμίν καί άγγελοι μετά ανθρώπων συνεορτάζουσι», εννοεί πώς οι Ουράνιοι "Αγγελοι καί ό χορός τών Άγιων, έρχονται νά συνεορτάσουν μαζί μας. Γίνεται «Σήμερον» Ουράνια συγκατάβασις.

Καθώς ό Θεός, άχρονος καί άναρχος ων, έλαβε φύσιν άνθρωπίνην έν χρόνω επί της γης, χωρίς νά λείπη εις τούς Ουρανούς, κατά παρόμοιον τρόπον είς τάς έορτάς τών ορθοδόξων χριστιανών, οί άγγελοι καί οί άγιοι, μυστηριωδώς κατέρχονται διά νά συνεορτάσουν μεθ' ημών καί διά νά μας ευλογήσουν. Κατέρχονται, όμως, έν χρόνω καί τόπω! Καί έφ' όσον κατέρχονται «έν χρόνω» έπί τής γης, κατέρχονται «Σήμερον».

Ερμηνεύω τάς επίμαχους λέξεις πιό άπλα: Όχι τότε πού θέλει ό Πάπας καί οί άλλοι αιρετικοί, όχι όποτε θέλει ό Πατριάρχης ή ό Αρχιεπίσκοπος, αλλά «Σήμερον», ττού ώρισε τό *Άγιον Πνεύμα διά τών αγίων Πατέρων, είναι ημέρα εορτής. «Σήμερον» ό χορός τής έν Ούρανοίς θριαμβευούσης Εκκλησίας συγκαταβαίνει νά συνεορτάση μετά τών ορθοδόξων χριστιανών, οί οποίοι αποτελούν τήν έπί γης στρατευομένη Έκκλησίαν.

«Σήμερον»! Όχι όποτε δόξη τώ Άρχιεπισκόπω Χρυσοστόμω ή τώ Πατριάρχη Μελετίω Μεταξάκη ή τώ πατρί Έπιφανίω. «Σήμερον» μόνον. Όχι δις του έτους κύριοι «κανονολόγοι» ή Γέννησις, ή Βάπτισις και αί άλλαι έορταί....

Από: ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Διατὶ δὲν σέβονται τοὺς Ἀποστολικοὺς Κανόνας;













Οἱ Ἀποστολικοὶ Κανόνες μὲ σαφήνειαν ὁρίζουν ὅτι ἀπαγορεύονται αἱ συμπροσευχαὶ μετὰ τῶν αἱρετικῶν. Εἰς διαφορετικὴν περίπτωσιν πρέπει νὰ ἀφορίζωνται Λαϊκοί, Ἐπίσκοποι καὶ Κληρικοὶ καὶ νὰ καθαιροῦνται οἱ ἔχοντες τὴν ἱερωσύνην.
Ὅμως, Πατριάρχαι, Ἀρχιεπίσκοποι, Ἐπίσκοποι καὶ καθηγηταὶ θεολογίας καταφρονοῦν τοὺς Ἱ. Κανόνας.
Οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ Πατριάρχαι καὶ οἱ Ἀρχιεπίσκοποι θεωροῦν ἑαυτοὺς ὡς διαδόχους τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Διατὶ ὅμως ἀγωνίζονται να ἀποδείξουν τὸ ἀντίθετον; Διατὶ καταφρονοῦν τοὺς Ἀποστολικοὺς Κανόνας; Οἱ Ἅγ.Ἀπόστολοι συνέπλευσαν καὶ συμπροσευχήθησαν μετὰ τῶν αἱρετικῶν ἢ ἐπορεύθησαν καὶ ἐδίδαξαν πάντα τὰ ἔθνη τὴν ἀληθινὴν πίστιν; Ἐὰν ἔπραττον κατὰ τὰς γραμμὰς τῶν σημερινῶν διαδόχων των (Πατριαρχῶν, Ἀρχιεπισκόπων καὶ Ἐπισκόπων) ἕνα εἶναι βέβαιον: Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δὲν θὰ εἶχεν ἐπικρατήσει. Ἴσως εἰς τὴν συμπεριφορὰν τῶν σημερινῶν Πατριαρχῶν, Ἀρχιεπισκόπων καὶ Ἐπισκόπων νὰ ὀφείλεται ἡ ἐξάπλωσις καὶ ἡ διάδοσις τῶν πολυαρίθμων αἱρέσεων. Ἀντὶ νὰ διαλύσουν τὴν σύγχυσιν καὶ νὰ ἐργάζωνται διὰ τὴν διάδοσιν τοῦ φωτὸς καὶ τῆς ἀληθείας τῆς Πίστεώς μας ἐργάζονται διὰ τὴν συνύπαρξιν μὲ τὸ σκότος, τὴν πλάνην, τὴν αἵρεσιν καὶ τὴν σύγχυσιν.

ΠΗΓΗ ''ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ'' ΑΡ. ΦΥΛ. 1913

Από ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ

Ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι, Rowan Williams στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα


Ανακοίνωση του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων

Τήν Πέμπτην, 20ήν Ἰανουαρίου /2αν Φεβρουαρίου 2012, ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κανταρβουρίας κ. Rowan Williams, εἰς τό πλαίσιον τῆς ἐπισκέψεως αὐτοῦ εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν ἀπό Παρασκευῆς, 14ης /27ηςἸανουαρίου -Πέμπτης 20ῆς Ἰανουαρίου /2ας Φεβρουαρίου 2012, ἔχων ἀποδώσει παλαιότερον ἐπίσκεψιν εἰς τό Πατριαρχεῖον, ἐπεσκέφθη τό παρεκκλήσιον τῆς Μονῆς Ἀβραάμ καί τόν Φρικτόν Γολγοθᾶν εἰς τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως.

Εἰς τό παρεκκλήσιον τῆς Μονῆς Ἀβραάμ ἐπί τοῦ λόφου Μορία-Γολγοθᾶ, ἔνθα ὁ Πατριάρχης Ἀβραάμ προσήγαγε τόν υἱόν αὐτοῦ Ἰσαάκ διά θυσίαν, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κανταρβουρίας ἐτέλεσε θείαν Λειτουργίαν τῆς Ἐκκλησίας αὐτοῦ νωρίς τήν 8.00 π.μ. τῆς ὡς ἄνω ἡμέρας.

Τοῦτο συνέβη εἰς τό πλαίσιον παλαιᾶς διευθετήσεως μεταξύ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων καί Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας, συμφώνως πρός τήν ὁποίαν ἡ Ἀγγλικανική Ἐκκλησία, ζητοῦσα τήν ἄδειαν τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων τελεῖ ἐπί τοῦ ὡς ἄνω εἰρημένου τόπου θείαν λειτουργίαν αὐτῆς.

Μετά τό τέλος τῆς λειτουργίας ταύτης, ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, παραλαβών τόν φιλοξενούμενον Ἀρχιεπίσκοπον Κανταρβουρίας, ἐξενάγησεν εἰς τάς ἐπιτελουμένας ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἀνακαινιστικάς ἐργασίας εἰς τήν Μονήν τοῦ Ἀβραάμ καί ἀκολούθως κατῆλθε μετ’ αὐτοῦ εἰς τήν αὐλήν τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως.

Ἐνταῦθα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κανταρβουρίας ἀνέμενε τούς ἀρχηγούς τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Ἁγίας Γῆς ἤ τούς ἐκπροσώπους αὐτῶν καί μετ’ αὐτῶν ἀνῆλθεν εἰς τόν Φρικτόν Γολγοθᾶν, ἔνθα ὑπεδέχθη αὐτούς ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων ἀνελθών πρότερον καί προσεφώνησεν αὐτούς διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως: (ἴδε ἠλεκτρονικόν σύνδεσμον: http://www.jp-newsgate.net/en/2012/02/02/1859/ )

Κατόπιν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Canterbury καί ἡ συνοδεία αὐτοῦ ἐξεναγήθη εἰς τό Σκευοφυλάκειον τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως καί ἐδέχθη τό κέρασμα τοῦ Παρασκευοφύλακος τοῦ Παναγίου Τάφου Ἀρχιμανδρίτου π. Ἰσιδώρου καί τῶν Ναϊτῶν Πατέρων.

Ἐνταῦθα ὁ Μακαριώτατος ηὐχαρίστησε τόν Ἀρχιεπίσκοπον Canterbury διά τήν ἐκ νέου ἐπίσκεψιν αὐτοῦ εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν, ἡ ὁποία ἐνισχύει τάς προσπαθείας τῶν Ἀρχηγῶν τῶν Ἐκκλησιῶν διά νά ἐπιφέρουν τό πνεῦμα τῆς εἰρήνης καί τῆς συμφιλιώσεως εἰς τήν δύσκολον περιοχήν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

Ὁ Μακαριώτατος ἐπέδωσε τῷ Ἀρχιεπισκόπῳ ἐπιστήθιον σταυρόν καί ζεῦγος ἀσημένιων κηροπηγίων, εἰς δέ τούς συνεργάτας αὐτοῦ εἰκόνας καί ὁ γηραιός Ἕλλην τῆς παροικίας ἰατρός κ. Ἰωάννης Τλήλ ἐπέδωσεν αὐτῷ τήν 2αν ἔκδοσιν τοῦ βιβλίου αὐτοῦ “I am Jerusalem”.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

Από Ακτίνες