Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΟΡΓΙΣΜΕΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!...

 

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος, Κιλκίς
Γράφω με οργή, γιατί «οι μη οργιζόμενοι, εφ' οις δει, ηλίθιοι δοκούντες είναι», όσοι δεν οργίζονται γι'αυτά που πρέπει είναι ηλίθιοι, ορίζει ο ....
Αριστοτέλης.Τι είδαμε τις προάλλες στο Τ.V.Έναν αξιολύπητο πρωθυπουργό της Ελλάδας, με ύφος ψοφοειδές και βλέμμα δουλόφρονος, να επιδίδεται σε δακρύβρεχτες καημενολογίες.Και δίπλα του την υπερφίαλη νεοναζίστρια Μέρκελ, να μην μπορεί να συγκρατήσει την σιχασιά της για τους φυλετικώς υποδεέστερους πτωχοζήτουλες των Βαλκανίων. Ποιές χώρες σήμερα ποδοπατούνται, λεηλατούνται και διώκονται; Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία και Ιρλανδία.Η Ισπανία στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού ο Φράνκο είχε χρησιμοποιήσει τα γερμανικά «στούκας», για να καταστρέψει την «Γκουέρνικα» και τους μαχητές της ελευθερίας, παρέμεινε ευνοϊκώς ουδέτερη. Η Πορτογαλία το ίδιο. Η Ιταλία μέχρι ενός σημείου ήταν συνοδοιπόρος. Η Ιρλανδία δεν γνώρισε την Κατοχή των κτηνανθρώπων.Εμείς όμως.Τον Οκτώβριο του 1944 οι Γερμανοί εγκαταλείπουν την Αθήνα, σπεύδουν να ξαναχωθούν τρομαγμένοι, ματωμένοι ως το λαιμό με αίμα ελληνικό, να ξανακρυφτούν στις μαύρες φωλιές τους Να δούμε τι αφήνουν πίσω τους..Στην διάρκεια της γερμανικής κατοχής, που κράτησε σαράντα δύο μήνες, πέρασαν από τα γερμανικά εκτελεστικά αποσπάσματα και τυφεκίσθηκαν τριάντα οκτώ χιλιάδες εννιακόσιοι εξήντα Έλληνες (38.960)!Σκοτώθηκαν από σφαίρες «αδέσποτες» και άλλα στρατιωτικής φύσεως «ατυχήματα» δώδεκα χιλιάδες εκατόν τρεις (12.103).Σκοτώθηκαν σε μάχες εβδομήντα χιλιάδες (70.000).Πέθαναν από πείνα σ' ολόκληρη την Ελλάδα περίπου εξακόσιες χιλιάδες, ιδίως νέοι! (600.000).Πέθαναν προτού γεννηθούν, κατά τη γέννα ή αμέσως μετά τριακόσιες χιλιάδες παιδιά από την ασιτία και τις κακουχίες των μανάδων τους, δηλαδή μία ολόκληρη γενιά (300.000).Θανατώθηκαν με τρόπο οικτρό σαράντα πέντε χιλιάδες Έλληνες στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης Σαράντα πέντε χιλιάδες άνθρωποι, για τους οποίους δεν μίλησε κανείς ποτέ, αφού ήταν Έλληνες, δηλαδή όντα δευτέρας επιλογής (45.000).Πέθαναν με τρόπο οικτρό επίσης εξήντα χιλιάδες Έλληνες, Εβραίοι το θρήσκευμα, για τους οποίους μίλησαν οι πάντες (60.000).Φυλακίστηκαν στους σαράντα δύο μήνες κατοχής διακόσιες χιλιάδες Έλληνες, εκ των οποίων οι περισσότεροι πέθαναν στην φυλακή ή αμέσως μετά την απελευθέρωσή τους (200.000).Προσβλήθηκαν από βαριές ασθένειες , έμειναν δια βίου ανίκανοι πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες (1.000.000)!Τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής άδειασαν όλες τις αποθήκες και στην τελευταία γωνιά της χώρας.Άρπαξαν όλα τα δημητριακά, καπνό, σταφίδα, μπαμπάκι, λάδι, κάθε λογής τρόφιμα και αγαθά.Κατέστρεψαν αγροτικά μηχανήματα και καλλιέργειες.Άρπαξαν το 50% των μεγάλων ζώων, βόδια, γελάδια, άλογα, το 30% των μικρών, διέλυσαν την ελληνική κτηνοτροφία.Κατέστρεψαν τις μεταλλευτικές εγκαταστάσεις, ανατίναξαν ορυχεία, αφάνισαν την βιομηχανία.Κατέστρεψαν το 80% των σιδηροτροχιών.Γκρέμισαν γέφυρες, ανατίναξαν σταθμούς και σήραγγες.Από τις 220 ατμομηχανές των ελληνικών σιδηροδρόμων άφησαν πίσω τους φεύγοντας μόνο τις τριάντα τρεις (33).Από τα τριακόσια δώδεκα (312) επιβατηγά βαγόνια "βούτηξαν" τα τριακόσια έξι! Άφησαν μόνο έξι (6)!Από τα 4.544 φορτηγά βαγόνια των ελληνικών σιδηροδρόμων, οι συγγενείς, οι συνάδελφοι, οι συμπατριώτες, οι δάσκαλοι, οι ομοϊδεάτες της Μέρκελ, του Ρέσλερ, του Σρόιντερ άφησαν πίσω τους εξήντα τρία (63)!Οι Γερμανοί κατακτητές πήραν τα 70% των ελληνικών παντός είδους αυτοκινήτων και κατέστρεψαν το οδικό δίκτυο της χώρας.Οι Γερμανοί κατακτητές ισοπέδωσαν τελείως εκατό χιλιάδες σπίτια (100.000) και μισογκρέμισαν άλλες πενήντα χιλιάδες (50.000).Κατέστρεψαν οι βάρβαροι Γερμαναράδες τις μεγαλύτερες λιμενικές εγκαταστάσεις της Ελλάδος, ακόμη και τη διώρυγα της Κορίνθου.Άρπαξαν οι βάνδαλοι του Βερολίνου το 73% των πλοίων της εμπορικής και επιβατικής ναυτιλίας της χώρας Σύμφωνα με τις στατιστικές του ΟΗΕ, η Γερμανία είχε υποστεί σε σχέση με το ετήσιο εισόδημά της ζημιές από τον πόλεμο της τάξεως του 135% και η Ελλάδα της τάξεως του 170%.Η κατεστραμμένη, δηλαδή, Γερμανία ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση από την Ελλάδα μόλις τελείωσε ο πόλεμος.Στην διάσκεψη των Παρισίων, που πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, οι εκπρόσωποι των «νικητριών» χωρών υπολόγισαν και καθόρισαν το ύψος των ζημιών που προκάλεσαν τα χιτλερικά στρατεύματα κατοχής στην Ελλάδα σε δεκατέσσερα δισεκατομμύρια δολάρια, με αγοραστική αξία του 1938!Αυτά δεν τα απεφάσισε κάποιο πρωτοδικείο Χαλκίδος, κάποιο κακουργοδικείο Λαρίσης, κάποιο λαϊκό δικαστήριο Γρεβενών, αλλά το ανώτατο διεθνές νομικό όργανο του κόσμου, η διάσκεψη των Παρισίων, ό,τι δηλαδή επισημότερο μπορούσε να υπάρξει.Με βάση, άλλωστε τις αποφάσεις της διεθνούς διάσκεψης Παρισίων η Γερμανία εξόφλησε τις υποχρεώσεις της προς όλες τις χώρες που κατέστρεψε, πλην της Ελλάδος. Γιατί;Γιατί η Ελλάδα, από τον πόλεμο μέχρι σήμερα, κυβερνήθηκε από σάπιους, δειλούς και προδότες. Τρισεκατομμύρια χρωστούν οι «Ούννοι», αν συνυπολογιστεί και το «κατοχικό» δάνειο.Και επιτρέπεται η σημερινή Γερμανία, αυτή που κατέστρεψε απ' άκρου εις άκρον την πατρίδα μας, δολοφονώντας και τον ανθό της, να είναι η πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης και η Ελλάδα να λιμοκτονεί και να εκλιπαρεί;Η απάντηση, ξαναλέω, υπάρχει:Γιατί την Ελλάδα την κυβέρνησαν Γραικύλοι και σάπιοι, καθάρματα που και σήμερα μπήγουν καρφιά στο φέρετρό της.Ανήθικα, διαλυμένα υποκείμενα που διορίζουν τις παρασιτικές οικογένειές τους στο δημόσιο. Που μαγάρισαν την πατρίδα μας.3.000 «ταγκαλάκια» από το Πακιστάν παρήλαυναν στο κέντρο της Αθήνας, ψέγοντάς μας για ρατσισμό! Ποιοί Αυτοί που το 1974 έστελναν συγχαρητήρια και εθελοντές ταλιμπάν στα λυσσασμένα σκυλιά του Αττίλα, για την καταστροφή της Κύπρου και αναγνώριζαν αμέσως το ψευδοκράτος του Ντεκτάς;Δήλωσε ο τάχα και πρόεδρος της πακιστανικής κοινότητας ότι τα έχουν με το ΝΑΤΟ και τους Αμερικανούς, που τους αναγκάζουν να εκπατρίζονται. Να κάτσουν στην πατρίδα τους και να τους πολεμήσουν. Έτσι κάνουν οι λαοί που "μήγαρις έχουν στο νου άλλο πάρεξ ελευθερία"....Πότε έκαναν μία πορεία διαμαρτυρίας οι Αφγανοί, οι Πακιστανοί, ομού με τα ημέτερα προοδευτικά σαπρόφυτα, υπέρ της ελευθερίας των χωρών τους, καταλήγοντας στην αμερικανική πρεσβεία - «πρωθυπουργική κατοικία»;Κι αν μας λένε ρατσιστές, απαντώ ότι έχω τον ίδιο ρατσισμό που είχε ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης και ο Παπαφλέσσας.Και για τον «ρατσισμό» αυτό είμαι υπερήφανος, γιατί στην καθ' ημάς γλώσσα λέγεται φιλοπατρία.Το δίλημμα σήμερα δεν είναι ευρώ ή δραχμή, εντός ή εκτός Ευρώπης.Το κυβερνολόι και οι ανθρωποκάμπιες που το δορυφορεί δεν έχουν τέτοια διλήμματα. Τα θησαυροφυλάκια του κόσμου είναι γεμάτα από τις παλιανθρωπιές και τις κλεψιές τους. Τους ενδιαφέρει μόνο να παραμείνουν στην εξουσία, για να σκοτώνουν το χρόνο τους.Μέσα στην Ευρώπη, σημαίνει εφιαλτική λαθρομετανάστευση, εκβιασμοί, αναξιοπρέπεια, ανεργία, ιστορική ευθανασία.Εκτός υπάρχει ελπίδα να σωθούμε, αν καταργηθούν οι ρυπαρές συνθήκες και το Ισλάμ βρει άλλη πύλη εισόδου.Και μια και αυτές τις ημέρες αναθυμόμαστε το «ξόδι» της Μικρασίας, την καταστροφή του '22, δημοσιεύω κάτι που αναγράφεται στο «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας» του Χρήστου Αγγελομάτη, που δείχνει την αγαστή συνεργασία του Ισλάμ και των Φραγκογερμανών. Για την εξαφάνιση ακόμη και των λειψάνων του Γένους μας.Γράφει στην σελίδα 379 ο συγγραφέας:«Οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται την δημοσιευθείσαν είδησιν εις τα αθηναϊκάς εφημερίδας, μίαν ημέρα του Φεβρουαρίου του 1924. Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον "Ζαν", μετέφερε 400 τόννους οστών Ελλήνων, από τα Μουδανιά εις την Μασσαλίαν, προς βιομηχανοποίησιν. Οι εργάται του λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, εμπόδισαν το πλοίον να αποπλεύσει, επενέβη όμως ο Άγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους» .Τα πήγαιναν τα κόκκαλα τα ιερά των σφαγιασθέντων Ελλήνων για "σαπούνι Μασσαλίας". Οι Τούρκοι τα πούλησαν, οι Γάλλοι τα αγόρασαν, οι Άγγλοι διευκόλυναν και οι Γερμανοί, αργότερα, μιμήθηκαν.Είναι από τα λεγόμενα ανοίγματα του δυτικού "πολιτισμού" προς το ειρηνόφιλο Ισλάμ.
 
από Ξυπνήστε ρε

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

"ΜΕΤΕΣΤΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΖΩΗΝ"

 
 

 
 
 

Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός για τους παλαιοημερολογίτες

 
Picture
Ο γνωστός πανεπιστημιακός καθηγητής και ιερέας πατέρας Γεώργιος Μεταλληνός μιλά για τους ακολουθούντες το πάτριο εορτολόγιο.
"Ξέρετε αυτους που κοροιδευτικά εμείς οι έξυπνοι υιοί τους ονομάζουμε Παλαιοημερολογίτες και που σήμερα αρχίζουμε να κατανοούμε πόσο τους αδικήσαμε.
Διότι εμείς δεν κρατήσαμε Θερμοπύλες όπως αυτοί, οι τόσοι λίγοι. Εμείς υποχωρήσαμε και υποχωρούμε συνέχεια.
Ο διάβολος μας κλέβει σιγά σιγά και με μαστοριά. Εγιναν τοσα βήματα με ξεκάθαρο το στόχο της ένωσης. Άρση αναθεμάτων, αναγνώριση μυστηρίων, αποδοχή αρχιερωσύνης και πρωτείο της τιμής. Και ορίστε σήμερα ενώπιον του κοινού ποτηριου και του παπικού πρωτείου εξουσιας ο λαός του Θεού κοιμάται.
Το πιο λυπηρό είναι οτι αυτοί που εχθρεύονται τους φιλότιμους και ειλικρινείς παλαιοημερολογήτες νομίζοντας οτι έτσι σαπουνίζουν την σπιλωμένη και προδομένη πίστη τους.
Ο Χρόνος όμως θα τους νουθετήσει. Οι προθέσεις θα αποκαλυφθούν. Τα σχέδια και τα προγράμματα θα γίνουν έργα και τότε μαζί με όλους τους συντηριτικούς κληρικούς του νέου ημερολογίου θα κατανοήσουν οτι ο αγώνας που ξεκινούν τόσο αργά, δεν είναι παρα ο αγώνας που έχουν αρχίσει εδώ και τόσα χρόνια οι παλαιοημερολογήτες παππουδες μας.

πατέρας Γεώργιος Μεταλληνός
 

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

Πακιστάν: 11χρονο χριστιανόπουλο έζησε την κόλαση πριν δολοφονηθεί

 


Την ίδια στιγμή ισλαμοφασίστες καταστρέφουν την Αθήνα...
Συγκλονίζει η είδηση του θανάτου ενός εντεκάχρονου αγοριού στο Πακιστάν που αγνοείτο από τις 20 Αυγούστου. Το μικρό αγόρι βρέθηκε καμμένο, με ακρωτηριασμένα τα χείλη, την μύτη και τα πόδια ενώ τα ανθρώπινα κτήνη το είχαν ξεκοιλιάσει πριν κάψουν το σώμα του.

Όλα αυτά την ώρα που άλλο ένα κορίτσι από χριστιανική οικογένεια με σύνδρομο Ντάουν κινδυνεύει με εκτέλεση για… Βλασφημία!

Χριστιανικές οργανώσεις εκφράζουν για ακόμα μία φορά τον αποτροπιασμό τους, εάν και πολύ σύντομα θα βγουν από τον κόπο αφού δεν θα μείνει Χριστιανικό ρουθούνι στο Πακιστάν. Όπως δεν έμεινε στην Σμύρνη, τον Πόντο, τα κατεχόμενα και όπου αλλού αποκτούν εξουσία οι ισλαμοφασίστες.

Την ίδια στιγμή το κράτος στην Ελλάδα ατιμάζει κάθε έννοια πολιτισμου και ανθρωπισμού
επιτρέποντας στην οργάνωση που καταγράφηκε σε βίντεο να κάνει απαγωγές ομοεθνών της, να παρελαύνει στην Αθήνα. Στην Αθήνα της αντίστασης, αναβίωσαν τα Βοσνιακά SS. Πάνε πακέτο φαίνεται μαζι με το 4ο Ράιχ και το ΔΝΤ.

http://kostasxan.blogspot.gr/

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ ΖΗΛΩΤΙΚΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ" (π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ) 1ον & 2ον μέρος


 


Πρόλογος
Στην ιστοσελίδα της Ορθοδόξου Ομάδος Δογματικής Έρευνας και συγκεκριμένα εδώ, άρχισε πρόσφατα η ανάρτηση του βιβλίου του π. Βασιλείου Παπαδάκη με τίτλο «Το σχίσμα του Ζηλωτικού Παλαιοημερολογιτισμού», στο οποίο ο συγγραφέας του, καταπιάνεται με το κίνημα των εν Ελλάδι Ορθοδόξων του Πατρίου Εορτολογίου, (του Ακαινοτομήτου Πληρώματος όπως αλλιώς το ονομάζουμε), προσπαθώντας προφανώς να αποδείξει ότι κακώς έγινε η Αποτείχιση των λεγομένων "παλαιοημερολογιτών". Διώχνοντας τους κακούς λογισμούς από το μυαλό μου, που μου λένε ότι σκοπός της εκδοτικής προσπάθειας αυτής, είναι η δικαιολόγηση των εμμενόντων στην άμεση ή έμμεση κοινωνία με τους οικουμενιστές (και μέσω αυτών με τους υπολοίπους αιρετικούς), βάζω την αγαθή σκέψη ότι ο συγγραφέας του διακατέχεται από πνεύμα φιλαληθείας, αγάπης και πόνου για τον διχασμό των Ελλήνων ορθοδόξων και σκοπεύει να υπηρετήσει με κάθε κόστος την αλήθεια, αλλά και αποσκοπεί στην θεραπεία του εορτολογικού σχίσματος. Το ποιος από τους δύο παραπάνω σκοπούς είναι ο αληθής (εύχομαι ολοψύχως να είναι ο δεύτερος) θα αποδειχθεί από τις αντιδράσεις κατά τη διάρκεια των, κεφάλαιο προς κεφάλαιο, αναιρέσεων εκείνων των σημείων που θεωρώ ότι θίγουν την αλήθεια, και τις οποίες θα επιχειρήσω, συν Θεώ αγίω με την ευλογία του πνευματικού μου. Απευθυνόμενος δε προς τον συγγραφέα π. Βασίλειο τον διαβεβαιώνω πως σκοπός της παρούσης αναιρέσεως μου, είναι η υπηρέτηση της αληθείας και μόνο. Συναισθάνομαι τη μεγάλη ευθύνη, όπως νομίζω και ο ίδιος, για το πόσο πρέπει να προσέχουμε στο τί γράφουμε, γιατί θα δώσουμε μεγάλο λόγο στο Θεό, για τις ψυχές που θα πάρουμε στο λαιμό μας, αν τυχόν τα γραφόμενά μας είναι κακόβουλα και δεν εξυπηρετούν άλλους σκοπούς, πέρα από την αλήθεια. Προς απόδειξη των ανωτέρω θα είναι και η παραδοχή από μέρους μου όλων των ορθών θέσεων του π. Βασιλείου, πράγμα το οποίο ευελπιστώ να συμβεί και από τον ίδιο τον συγγραφέα για τα εξ ημών γραφόμενα.
Θα εξετάσουμε εν συντομία την εισαγωγή του εν λόγω βιβλίου, για να μπούμε σιγά σιγά στο πνεύμα των γραφομένων του πατρός Βασιλείου. Αρχίζει: "Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που ταλαιπωρεί εδώ και ογδόντα περίπου χρόνια όχι μόνο την Ελληνική, αλλά ακόμη και την παγκόσμια, Ορθόδοξο Εκκλησία είναι το ζηλωτικό, παλαιοημερολογητικό σχίσμα. Ο αριθμός των αυτοαποκαλουμένων Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών (Γ.Ο.Χ.) δεν είναι βέβαια μεγάλος (στην Ελληνική επικράτεια δεν υπερβαίνει τους 70.000), παρά ταύτα η ύπαρξίς τους δεν παύει να προκαλή σκανδαλισμό, δυσπιστία και διαμάχες στο πλήρωμα της Εκκλησίας".
Πάτερ μου, επιτρέψτε μου να θεωρώ ως το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ορθόδοξης Εκκλησίας τον παναιρετικό Οικουμενισμό, πράγμα για το οποίο φρονώ πως συμφωνείτε και εσείς. Την δε Αποτείχιση των Ορθοδόξων του Πατρίου Εορτολογίου (στο εξής π. ε.), "ζηλωτικό παλαιοημερολογιτικό σχίσμα" κατ' εσάς, ως την μοναδική ελπίδα να επιστρέψουν στην γραμμή των Συνόδων και των Πατέρων οι σημερινές Ορθόδοξες Εκκλησίες, από την οποία παρεξέκλιναν με την μη καταδίκη των καινοτομιών της αιρέσεως του Οικουμενισμού.
Σκεφτείτε να μην υπήρχε αυτό το "μεγάλο πρόβλημα", όπως το χαρακτηρίζετε. Σκεφτείτε εκείνη την αποφράδα ημέρα της 10/23 Μαρτίου του 1924 να μην υπήρχε ούτε μία ψυχή να διαμαρτυρηθεί εμπράκτως. "Κακώς έγινε η αλλαγή, αλλά δεν θα αποκόψουμε την κοινωνία" θα έλεγαν. Και σε λίγο θα άλλαζε και το Πασχάλιο, όπως ήταν προγραμματισμένο να γίνει. Διαμαρτυρίες, διαλέξεις στον "Παρνασσό", μαχητικά άρθρα στο "Σκριπ", αλλά όχι διακοπή κοινωνίας, για να μην γίνει "σχίσμα". Μετά με την "άρση των αναθεμάτων" θα ανακοίνωναν και την πλήρη ένωση με τις "εκκλησίες" της Δύσεως, αφού θα έβλεπαν οι - καθόλου τυχαίως υψηλόβαθμοι - Οικουμενιστές ιεράρχες, πως δεν υπάρχει καμία έμπρακτη αντίδραση.
Όχι, όχι, καλέ μου πάτερ, δεν είναι πρόβλημα το "παλαιοημερολογιτικό σχίσμα", αλλά η αίρεση του Οικουμενισμού που ταλανίζει την Ορθόδοξο Εκκλησία, και ειδικώς για την Εκκλησία της Ελλάδος και το σχίσμα που επέφερε η αντικανονική, και κατά τη γνώμη σας, αλλαγή του εορτολογίου.
Λύση όμως υπάρχει: λύνοντας το πρόβλημα του Οικουμενισμού, δηλαδή καταδικάζοντάς τον συνοδικώς ως αίρεση και αποκόπτωντας ως εκτός Εκκλησίας τους Οικουμενιστές, επιλύνετε αυτόματα και το ημερολογιακό ζήτημα δεν συμφωνείτε;
Έως τότε, δηλαδή της συνοδικής καταδίκης, οι Ορθόδοξοι του π. ε. έχουν το δικαίωμα να διακόψουν την κοινωνία με τους καινοτόμους, γιατί αν δεν το κάνουν, δεν θα υπάρχει πρόβλημα με τον Οικουμενισμό, άρα και ούτε Σύνοδος που θα τον καταδικάσει θα συνέλθει. Γι' αυτό και είναι άξιοι τιμής κατά τον ΙΕ΄ Κανόνα της ΑΒας Συνόδου, εκείνοι που με την Αποτείχισή τους "σχισμάτων και μερισμών την Εκκλησίαν εσπούδασαν ρύσασθαι", γιατί καθιστούν αναγκαία τη σύγκληση Συνόδου .
"Παρακολουθούμε με θλίψι την πορεία των Γ.Ο.Χ., οι οποίοι όχι μόνο δεν φαίνεται να επιθυμούν την ένωσί τους με τις Εκκλησίες Κωνσταντινουπόλεως, Αθηνών και Κύπρου, από τις οποίες αποστάτησαν το 1924 λόγω της αλλαγής του ημερολογίου, αλλά αντιθέτως οδηγούνται και σε μία τραγική, εσωτερική πολυδιάσπασι".
Διαβάζοντας τα παραπάνω θυμήθηκα τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή:



Γράφοντας:
"Βλέποντας κανείς την “εμφύλια” διαμάχη των δώδεκα περίπου αλληλοκαθαιρεμένων ζηλωτικών Εκκλησιών και την διαρκώς αυξανομένη μεταξύ τους απομάκρυνσι, αντιλαμβάνεται ταυτόχρονα και την δυσκολία για οποιαδήποτε συνεννόησι με τις Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, τις οποίες μάλιστα τον τελευταίο καιρό χαρακτηρίζουν ως αιρετικές", θα ήθελα να μου πείτε τί θα απαντούσατε σε έναν βουδιστή, για παράδειγμα, ο οποίος προσπαθώντας να αποτρέψει τους ομοθρήσκους του από το να γίνουν χριστιανοί, θα τους έγραφε για την πολυδιάσπαση των χριστιανών σε ορθοδόξους, παπικούς, προτεστάντες, μονοφυσίτες κλπ. ως επιχείρημα. Θα έστεκε κάτι τέτοιο;

Όχι δώδεκα, εκατόν δώδεκα να ήταν οι παρατάξεις των Γ.Ο.Χ. και πάλι δεν θα αναιρούσε το ορθόν της πορείας εκείνων που απέκοψαν την κοινωνία από την καινοτομία. Όσο ευθύνεται το Ακαινοτόμητο πλήρωμα για τις εκκλησιολογικές παρεκτροπές, τις κακοδοξίες ή τη δημιουργία παρατάξεων στο χώρο του, ευθύνεται και η Ορθοδοξία για τις αιρέσεις και τα σχίσματα, δηλαδή καθόλου. Επομένως ολόκληρο το δεύτερο μέρος της υμετέρας εργασίας με τίτλο "Τα ενδοπαλαιοημερολογιτικά σχίσματα" μπορεί να κριθεί μόνο από ιστορικής απόψεως και ουσιαστικά χρησιμεύει για εντυπωσιασμό και φόβο των απλουστέρων νεοημερολογιτών. Είναι ένας νοητός τελάλης δηλαδή που φωνάζει στον, προκατειλημμένο κατά των “παλαιοημερολογιτών”, αναγνώστη: "Πρόσεξε μην πας με τους Γ.Ο.Χ. που είναι διασπασμένοι και αλληλοαναθεματισμένοι", λες και δεν υπάρχει και η βασιλική οδός, η Αποτείχιση και η επιστροφή στο Πάτριο Εορτολόγιο, χωρίς απαραίτητα ένταξη σε κάποια παράταξη, όπως έχουν ήδη πράξει, από τους εν ζωή, ο γέροντας Χρυσόστομος Σπετσών, ο π. Σταύρος από τη Λαμία, ο π. Γεώργιος από τη Θεσσαλονίκη και άλλοι.
“Παρά ταύτα χαιρόμαστε ιδιαίτερα για τις αρκετές μεμονωμένες προσχωρήσεις επισκόπων, κληρικών, ιερών μονών, αλλά και πιστών Γ.Ο.Χ. στο σώμα της Εκκλησίας. Πιστεύουμε ότι σ’ αυτό συντελεί και η ύπαρξις σε ορισμένες μητροπόλεις ενοριών, οι οποίες ανήκουν μεν στην Εκκλησία, ακολουθούν όμως με την άδεια του τοπικού επισκόπου το παλαιό ημερολόγιο. Στις ενορίες αυτές βρίσκουν καταφύγιο αρκετοί απογοητευμένοι Γ.Ο.Χ., οι οποίοι επιθυμούσαν να αποδεσμευθούν μεν από τις ζηλωτικές τάξεις, να έχουν όμως και την δυνατότητα να ακολουθούν και το Ιουλιανό ημερολόγιο, το οποίο όχι άδικα αγαπούν. Ως πάρα πολύ σημαντική θα πρέπει επίσης να θεωρηθή η ένωσις του πατριαρχείου της Μόσχας με την Εκκλησία της Ρωσικής Διασποράς (17-5-2007). Όπως γνωρίζουμε, η Ρωσική Διασπορά είχε διακόψει τα τελευταία τριανταπέντε έτη σχεδόν ολοκληρωτικά την εκκλησιαστική κοινωνία με τις Ορθόδοξες Εκκλησίες και είχε συνάψει κοινωνία με μικρή μερίδα των Γ.Ο.Χ. Από την Ρωσική διασπορά αντλούν επίσης την χειροτονία τους σχεδόν όλες οι παλαιοημερολογητικές παρατάξεις. Η ένωσις του πατριαρχείου της Μόσχας και της Ρωσικής Διασποράς σηματοδότησε την διάλυσι του μισού ανά τον κόσμο Παλαιοημερολογητισμού, δεδομένου ότι η Ρωσική Διασπορά έχει στην δικαιοδοσία της περισσότερες από τριακόσιες ενορίες σε όλη την υφήλιο. Είναι απόλυτα φυσικό οι Γ.Ο.Χ. να θρηνούν και να νιώθουν απογοητευμένοι, καθώς η δύναμίς τους διαρκώς συρρικνώνεται”.
Αγαπητέ μου πάτερ, για το μόνο που λυπούμαστε (δεν απογοητευόμαστε ποτέ) είναι για την αποστασία όλου του κόσμου και για όλες τις ψυχές που δεν έχουν γνωρίσει τον Κύριό μας, τον μόνο Σωτήρα. Δεν λυπούμαστε επειδή δήθεν βλέπουμε τη δύναμή μας να χάνετε, - σάμπως είμαστε καμιά ομάδα εξουσίας, κόμμα ή στρατός του κόσμου τούτου; - αλλά γιατί με τη στάση τους αυτή οι αδελφοί μας νομιμοποιούν τον Οικουμενισμό και αποδεικνύουν ότι υπήρξαν «ημερολάτρες». Δεν αγαπούμε το Ιουλιανό Ημερολόγιο χωρίς την Ορθοδοξία. Τι να το κάνεις το Ιουλιανό ημερολόγιο, αν δέχεσαι τον Πάπα της Ρώμης, τον οποίο ο Άγιος Κοσμάς ονομάζει «αντίχριστον», ως επίσκοπο της Εκκλησίας; Δεν σώζει το ημερολόγιο πάτερ και βεβαίως δεν είναι λύση η επιστροφή στην καινοτομούσα Εκκλησία, χωρίς καταδίκη της καινοτομίας και κατά συνέπεια του Οικουμενισμού.
“Έχουμε χωρίσει σε τρία μέρη την εργασία μας. Στο πρώτο μέρος θα προσπαθήσουμε να αναιρέσουμε τα σχετικά με το ζήτημα της αλλαγής του ημερολογίου επιχειρήματα των Γ.Ο.Χ. θα δείξουμε λοιπόν ότι η αλλαγή του ημερολογίου ήταν μεν μία αντικανονική ενέργεια, όχι όμως και αίρεσι, και συνεπώς δεν αποτελούσε επαρκή λόγο διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Το σχίσμα δηλαδή των Γ.Ο.Χ. είναι εντελώς αντικανονικό”.
Και μεις με τη σειρά μας αναφέρουμε ότι στην αναίρεση του πρώτου μέρους θα εξετάσουμε τον αντίλογο του π. Βασιλείου στα υπό αυτού εμφανιζόμενα ως επιχειρήματα των Γ.Ο.Χ. και θα ασχοληθούμε μεταξύ άλλων και με τα εξής ζητήματα: α) τι είναι δόγμα και τι είναι αίρεση, β) κατά πόσον η αλλαγή του ημερολογίου σχετίζεται με το δόγμα και με την αίρεση, γ) ποιοι έκαναν το ημερολογιακό σχίσμα και γιατί και δ) αν επιτρέπεται η διακοπή κοινωνίας τελικά μόνο για δογματικούς λόγους.
“Στο δεύτερο μέρος θα ασχοληθούμε με την πολυδιάσπασι των Γ.Ο.Χ. και τους μηδαμινούς λόγους, που αποτελούν την αφορμή των σχισμάτων τους”.

Όπως αναφέραμε και παραπάνω το κεφάλαιο αυτό είναι εντελώς παραπλανητικό και προσπαθεί να αμαυρώσει τον τίμιο ομολογιακό αγώνα των απλών Ορθοδόξων του π. ε. παρουσιάζοντας τις παρεκτροπές μερίδος της ηγεσίας του. Δεν με ξενίζει η παρουσίαση των παρεκτροπών αυτών – άλλωστε είμαι υπέρ της παρουσίασης της αλήθειας για ιστορικούς λόγους- , αλλά η χρησιμοποίησή της ως επιχείρημα ενάντια στην Αποτείχιση του Ακαινοτομήτου Πληρώματος, όπως, παραδείγματος χάριν, πολλοί δημοσιογράφοι παρουσιάζουν σκάνδαλα οικονομικής ή προσωπικής φύσεως ιερέων της κρατούσης Εκκλησίας, προκειμένου να πλήξουν γενικώς την Εκκλησία. Παρόλα αυτά θα απαντήσουμε μόνο για καθαρά ιστορικούς λόγους, αν και όπου κρίνουμε ότι χρειάζεται.
“Τέλος στο τρίτο μέρος θα αναιρέσουμε τα σχετικά με το ζήτημα του Οικουμενισμού επιχειρήματα των Γ.Ο.Χ. Συγκεκριμένα θα δείξουμε ότι οι Ορθόδοξες Εκκλησίες δεν έχουν αποδεχθή την αίρεσι του Οικουμενισμού και συνεπώς η προτροπή των Γ.Ο.Χ. στους πιστούς να διακόψουν την εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους είναι εσφαλμένη. Θα δείξουμε τέλος την συμπεριφορά των αγίων Πατέρων σε ανάλογες με τίς σημερινές περιπτώσεις, καθώς και τις πολλές παραποιήσεις που διαπράττουν οι Γ.Ο.Χ. Στην πατερική διδασκαλία και την Εκκλησιαστική Ιστορία. Οι Πατέρες δηλαδή έθεταν πάντοτε ως όρο διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τους εκκλησιαστικώς προϊσταμένους μας την διακήρυξι κάποιας αιρέσεως ή την ένωσι με τους αιρετικούς και όχι τις προσπάθειες για ένωσι μαζί τους ή την απλή ύπαρξι τών Φιλενωτικών”.
Ίσως το πιο ενδιαφέρον μέρος τόσο από εκκλησιολογικής, όσο και ιστορικής απόψεως. Αναμένω με ενδιαφέρον την ανάρτησή του από την ΟΟΔΕ.
“Ομολογούμε ότι η προσπάθεια αναιρέσεως των ζηλωτικών επιχειρημάτων δεν αποτελεί για μας ένα ευχάριστο έργο. Αναλάβαμε την προσπάθεια αυτή με πόνο και ιδίως αγάπη για τους εξαιρέτους κατά τα άλλα αδελφούς Παλαιοημερολογίτας. Τελικός στόχος μας δε είναι η επίτευξις της εν Χριστώ ενότητος κάτω από ορθές φυσικά εκκλησιολογικές προϋποθέσεις «ου γάρ νικήσαι ζητούμεν, αλλά προσλαβείν αδελφούς ών τω χωρισμώ σπαρασσόμεθα”.
Ακριβώς αυτός είναι και ο δικός μας σκοπός αγαπητέ μου πάτερ. Η επίτευξη της εν Χριστώ ενότητος, όχι οποιασδήποτε μεταξύ ημών και υμών “ενότητος”, αλλά της αληθινής ενότητος, η οποία ουσιαστικά χωρίζει από την αίρεση και διασφαλίζει την Αλήθεια...



Κεφάλαιο Α΄ - Η διόρθωσις του Ιουλιανού ημερολογίου το 1924
Ουδέν μεμπτόν υπάρχει σε αυτό το υποκεφάλαιο. Όλα όσα αναφέρονται έτσι έχουν.
Το υποκεφάλαιο αυτό αρχίζει με την αναφορά δύο αποτυχημένων προσπαθειών για συζήτηση (ούτε κανενεργειών για αλλαγή) περί της μεταρρυθμίσεως του ημερολογίου, που έγιναν η πρώτη το 1324 επί αυτοκράτορος Ανδρονίκου και η δεύτερη το 1902 επί πατριάρχου Ιωακείμ του Γ΄, οι οποίες και απέτυχαν για έναν και κύριο λόγο, όπως παραδέχεται και ο συγγραφέας: για να μην προκληθεί στο πλήρωμα της Εκκλησίας ταραχή, διάσταση, μερισμός, δηλαδή σχίσμα.
Παρόλα αυτά ο συγγραφέας αμέσως μετά φαίνεται να προσπαθεί να δικαιολογήσει την καινοτομούσα Εκκλησία της Ελλάδος όταν γράφει“την αλλαγή του ημερολογίου αναγκάσθηκε εντός του έτους να αποφασίση και η Εκκλησία προκειμένου να παύση η σύγχυσις του πιστού λαού λόγω της χρήσεως διπλού ημερολογιακού συστήματος στην Ελληνική επικράτεια”.Δηλαδή ο φόβος για την, εκ της ημερολογιακής μεταρρυθμίσεως, ταραχής στο πλήρωμα της Εκκλησίας, που εκδηλώθηκε μέσα σε αυτά 600 χρόνια τουλάχιστον δύο φορές (1324 και 1904), αλλά και άλλες, ξαφνικά εξέλιπε το 1924 και πλέον η δήθεν σύγχυσις που επέφερε η αποδοχή του Γρηγοριανού ημερολογίου από την Πολιτεία ήταν ανώτερη αυτού; Για ποια σύγχυση όμως μιλάμε; Για ένα χρόνο (1923-1924), και μάλιστα τον πρώτο χρόνο μιας τέτοιας κατάστασης, όπου κάθε αρχή και δύσκολη, η μεγάλη σύγχυση που προήλθε από την χρήση των δύο ημερολογίων (γρηγοριανού για την Πολιτεία και ιουλιανού για την Εκκλησία) ήταν ουσιαστικά ότι… εορτάστηκε η πρωτοχρονιά προ των Χριστουγέννων[1][1]! Ω ποία σύγχυσις! Τι μας ενδιαφέρει αν σκανδαλιστούν οι πιστοί, αν δημιουργηθούν ταραχές, αν υπάρξει διάσταση, αν δημιουργήσουμε σχίσμα, αρκεί να εκλείψει αυτή η… σύγχυσις, μια σύγχυση που οι Εκκλησίες της Σερβίας και της Ρωσίας, αντιμετωπίζουν χωρίς κανένα πρόβλημα έναν αιώνα κοντά, προς καταισχύνη των ψευδώς υποστηριζόντων ότι η αλλαγή του εορτολογίου στην Εκκλησία της Ελλάδος έγινε για… κοινωνικούς λόγους, ήτοι για να μην υπάρχει… σύγχυσις.
Συνεχίζοντας διαβάζουμε πιο κάτω ότι“η Εκκλησία λοιπόν δεν δεχόταν το Γρηγοριανό ημερολόγιο, το οποίο προσέκρουε στις περί του Πάσχα διατάξεις της Εκκλησίας, αλλά το νέο, διορθωμένο, Ιουλιανό, το οποίο ταυτιζόταν μεν με το Γρηγοριανό στις ημερομηνίες των ακινήτων εορτών, διέφερε όμως ριζικά από αυτό, όσον αφορά το Πασχάλιο”.
Εδώ πρέπει να εξεταστούν δύο ζητήματα:
α) το χιλιοειπωμένο επιχείρημα ότι είναι άλλο το Γρηγοριανό ημερολόγιο και άλλο το νέο διορθωμένο Ιουλιανό και
β)το θέμα της αλλαγής του Πασχαλίου, εφόσον αμέσως παρακάτω και προς τιμήν του ο συγγραφέας παραδέχεται τα εξής: “Φυσικά κανείς δεν μπορεί να αρνηθή, το ότι η διόρθωσις αυτή του ημερολογίου έθιγε έμμεσα το Πασχάλιο, καθώς ο εορτασμός του Πάσχα και των λοιπών κινητών εορτών σε νέες ημερομηνίες δημιουργούσε αρκετές κυρίως λειτουργικές και τυπικολογικές επιπτώσεις. Το Πάσχα π.χ. θα εορταζόταν πλέον και κατά τον μήνα Μάιο, ενώ η Κυριακή των αγίων Πάντων ακόμη και κατά τον μήνα Ιούλιο, με αποτέλεσμα να εκμηδενίζεται στις συγκεκριμένες περιπτώσεις η νηστεία των αγίων Αποστόλων”.
α) Είναι αλήθεια πως η Εκκλησία της Ελλάδος μπορούσε να ισχυριστεί ότι δεν προσέλαβε το Γρηγοριανό ημερολόγιο λόγω της αλχημείας περί «διορθωμένου» Ιουλιανού, το οποίο δεν ήταν τίποτε άλλο ουσιαστικά και πρακτικά, παρά η παραδοχή του Γρηγοριανού στις ακίνητες εορτές. Η πρώτη διαφορά που θα προκύψει στην πράξη μεταξύ του Γρηγοριανού και του «διορθωμένου» Ιουλιανού, θα είναι η διαφορά μίας ημέρας, που θα συμβεί το… 2800 μ. Χ.! Τότε θα φανεί πως το «διορθωμένο» Ιουλιανό είναι ακριβέστερο επιστημονικά...
Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος (Το εκκλησιαστικόν ημερολόγιον ως κριτήριον της Ορθοδοξίας – 1/7/1935) γράφει:
"Κατ΄ αρχήν δεν δύναται να γίνη λόγος περί διορθώσεως του Ιουλιανού ημερολογίου, διότι η αφαίρεσις εκ τούτου 13 ημερών δεν προσέδωκεν εις αυτό την ιδιότητα του τελείου και ακριβούς ούτως ώστε ο Μακαριώτατος να λέγη ότι διόρθωσε το λάθος τούτου. Άλλωστε η τελεία και ακριβής διαίρεσις του χρόνου δεν δύναται να καθορισθή εφ’ όσον υπό της Αστρονομικής και Μαθηματικής Επιστήμης δεν εξευρίσκεται η τελεία ακριβής ισημερία του χρόνου. Και εφ’ όσον η URBI ET ORBI διατυμπανιζομένη υπό του Μακαριωτάτου διόρθωσις του Ιουλιανού ημερολογίου, δεν κατέστησεν αυτό διά της αφαιρέσεως των 13 ημερών εξ αυτού τέλειον και ακριβές, αλλά προσέδωκεν εις τούτο δια της τροποποιήσεως ταύτης τα ιδιάζοντα χαρακτηριστικά και διακριτικά γνωρίσματα του Γρηγοριανού ημερολογίου, ερωτώμεν τον αμερόληπτον και απροσωπόληπτον κριτήν, πλανάται εάν δεν σοφιστεύεται ή ου ο Μακαριωτατος όταν λέγηότι δεν εδέχθη το Γρηγοριανόν, αλλά διόρθωσε το Ιουλιανόν ημερολόγιον; Αφού συμβαδίζει ο Μακαριώτατος όσον αφορά τα έτη, τους μήνας, τας εβδομάδας, τας ημέρας και τας ώρας με το Γρηγοριανόν και όχι το ανύπαρκτον διωρθωμένον Ιουλιανόν ημερολόγιον, δύναται σοβαρώς και αληθώς να διϊσχυρισθή, ότι δεν προσέλαβεν το Γρηγοριανόν ημερολόγιον αφού παρεδέχθη και εφήρμοσεν εν τη Εκκλησία το χρονόμετρον τούτου; Ο διϊσχυρισμός ούτος του Μακαριωτάτου είναι παρόμοιος προς τον διϊσχυρισμού εκείνου όστις διατείνεται ότι το όνομα Κώστας δεν είναι το ίδιον με το όνομα Κωνσταντίνος και ότι το όνομα Γιάννης δεν είναι το αυτό με το όνομα Ιωάννης".
Και ο Λεοντοπόλεως (μετέπειτα Πατριάρχης Αλεξανδρείας) Χριστόφορος γράφει (Ημερολογιακά, Αλεξάνδρεια 1925, σελ. 25-26):
"Ως προς μεν την υπάρχουσαν διαφοράν μεταξύ του Γρηγοριανού ημερολογίου και του ημερολογίου, το οποίον χρησιμοποιούσιν οι παρ’ ημίν νεοημερολογιακοί, μη ευμοιρούντες ημείς ειδικής μορφώσεως, ομολογούμεν, ότι δεν δυνάμεθα να εύρωμεν που υπάρχει η διαφορά μεταξύ των δύο ημερολογίων, αφού κατά 13 ημέρας αμφότερα προηγούνται του Ιουλιανού, και κατά την αυτήν ημέραν εορτάζουσι τας αρχαίας ακινήτους εορτάς των οι μεταρρυθμισταί».Και πιο κάτω«Εν τούτοις, μολονότι οι νεοημερολογιακοί φρονούσιν ότι το ημερολόγιον αυτών είνε διάφορον του Γρηγοριανού, οι Καθολικοί, αναγνωρίζοντες εις το μετερρυθμισένον ημερολόγιον των Ορθοδόξων αυτό το ιδικόν των, καυχώνται πανταχού,ότι κατόρθωσαν επί τέλους, καίτοι αργά να πείσωσι τους Ορθοδόξους Έλληνας να καθολικίζωσι, τουλάχιστον κατά το ημερολόγιον…".
Όποιος διαβάσει τα επίσημα έγγραφα των συνεδριάσεων για το ημερολογιακό, τόσο της Εκκλησίας της Ελλάδος επί Μελετίου Μεταξάκη και Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου (Αρχιμ. Θεοκλήτου Στράγκα, Εκκλησίας Ελλάδος Ιστορία), όσο και της Πατριαρχικής επιτροπής υπό την προεδρία του Βιζύης Ανθίμου(περιοδικό «Νέος Ποιμήν» 1922, τ.3-4-5), αλλά και του «Πανορθοδόξου» συνεδρίου επί Μελετίου Μεταξάκη (Πρακτικά και αποφάσεις, Κων/πολη 1923), θα καταλάβει ότι το δήθεν «διορθωμένο» Ιουλιανό, ήταν ένας δόλιος τρόπος για ναεπιτευχθεί η εορτολογική συμφωνία μετά των ετεροδόξων της Δύσεως, που επιθυμούσαν τόσο οι νεωτεριστές πρωτεργάτες της καινοτομίας αυτής, όσο και οι ετερόδοξοι.
β) Ως προς το Πασχάλιο θαυμάζουμε το μέγεθος της υποκρισίας των νεωτεριστών. Από τη μία και για να καθησυχάσουν τις φωνές διαμαρτυρίας ισχυρίζονται ότι δεν άλλαξαν το Πασχάλιο, από την άλλη όμως θεωρούν απαραίτητη μελλοντικά την αλλαγή του Πασχαλίου για να συμβαδίζει δήθεν με το πνεύμα των κανόνων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, και με την πραγματική ισημερία.Ας αφήσουμε όμως τον σοφό Τραπεζούντιο διδάσκαλο Σεβαστό Κυμινήτη να απαντήσει (δες το πρωτότυπο κείμενο στο βιβλίο του «Εορτολόγιον», Ιούνιος 1701, σελ. 65-67):
"Όμως οι θειότατοι Πατέρες της πρώτης Συνόδου αν και ήξεραν καλά αυτή τη διαφορά της ισημερίας, πως λίγο λίγο έρχεται προς τα πίσω, λόγω της συνεχής προσθήκης της ημέρας του δισέκτου έτους, παρόλα αυτά όρισαν αυτή την εαρινή ισημερία να κρίνεται και να λογαριάζεται πάντοτε όπως βρέθηκε τότε στον καιρό τους, κατά την 21η Μαρτίου· και να μην ανεβοκατεβαίνει πλέον έξω από αυτή την ημέρα.
Όσο για το άγιον Πάσχα να εορτάζεται πάντοτε από όλους μαζί ταυτοχρόνως και την αυτή του αυτού μηνός ημέρα, είτε Μαρτίου, είτε Απριλίου, για να μην γίνει σύγχυση και διαφορά στα μέρη της Εκκλησίας που βρίσκονται σε όλη την οικουμένη, από την αλλαγή της ισημερίας που προέρχεται όπως είπαμε από την προσθήκη της ημέρας του δισέκτου.
Αν και στις μέρες μας κατέβηκε η ισημερία πολύ πιο κάτω, στις 10 Μαρτίου, όπως οι νεώτεροι με ακριβέστερη παρατήρηση δείχνουν – και γι’ αυτή την αιτία έκαναν την διόρθωση του Καλενδαρίου και έφεραν την ισημερία πάλι στην 21 Μαρτίου-, όπως ήταν στον καιρό της πρώτης Συνόδου (με το να φέρουν πίσω το Μάρτιο, και ακολούθως όλους τους μήνες, δέκα μέρες), εμείς σε αυτό δεν τους ακολουθούμε! Ούτε τολμούμε ποτέ να παραβούμε τον Όρο των θείων εκείνων Πατέρων, να φανούμε εμείς διακριτικότεροι από τους θεοσόφους και αγίους εκείνους Πατέρες, να κάνουμε εμείς διόρθωση όπου εκείνοι δεν τόλμησαν να την κάνουν.
Επειδή ακόμη και αν ήταν εύλογος αυτή η διόρθωση θα την έκαναν προηγουμένως εκείνοι. Και ή θα τραβούσαν πίσω δύο μέρες τον Μάρτιο (σημ. θα πρόσθεταν δύο μέρες δηλαδή), για να ανεβάσουν πάνω την ισημερία και να την φέρναν στις 23, όπως ήταν στην εποχή του Χριστού, ή θα τραβούσαν παραπάνω τον Μάρτιο, να την κατεβάσουν στις 15 Μαρτίου, όπως ήταν στην αρχή στην εποχή του Αδάμ. Όμως εκείνοι ούτε την ανέβασαν, ούτε την κατέβασαν, αλλά την άφησαν εκεί που την βρήκαν στις 21 Μαρτίου, για την αιτία που είπαμε παραπάνω. Για να μην προξενήσουν σύγχυση και διάσπαση στα μέρη και μέλη της Εκκλησίας, όπως το έπαθαν οι διακριτικότεροι εκείνων Λατίνοι, οι οποίοι για μια χρονική διόρθωση χωρίσθηκαν και αποκόπηκαν μαζί με τα άλλα και κατά το καλενδάριον από ολόκληρο το σώμα της Εκκλησίας, ως σχισματικοί και αυτάρεσκοι και αυτοκέφαλοι που είναι.
Για αυτό λέω δεν μπορούμε εμείς να παραβαίνουμε τη γνώμη και κρίση των θείων εκείνων Πατέρων, να πέσουμε και μεις στο αυτό αμάρτημα των Λατίνων· για να μην λάβουμε στην ψυχή μας αντί κέρδους ζημία, όπως οι Λατίνοι".
Σοφότεροι των Πατέρων λοιπόν οι Μεταξάκηδες, Παπαδόπουλοι, Άνθιμοι, Γερμανοί, Δωρόθεοι και λοιποί. Για κάτι τέτοιους «πατέρες» έγραφε και ο Άγιος Νικηφόρος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως: «Σοφούς δέ χειροτονούσιν εαυτούς οι σαρκοφιλόσοφοι και παρά των σπουδαστών εξιούσι καλείσθαι θεολόγοι οι κενολόγοι και Χρυσόστομοι οι αισχρόστομοι» (P.G. 100, 557).
Και πάλι προς τιμήν του ο συγγραφέας παραδέχεται τα μειονεκτήματα της ημερολογιακής μεταρρυθμίσεως, τα οποία κατά την άποψίν του είναι:
α) η ρήξη της ενότητας και η εξ αυτής σύγχυση,
β) η βιασύνη για την πραγματοποίησή της με σκοπό να εξυπηρετηθούν πολιτικοοικονομικοί σκοποί,
γ) η βεβιασμένη και άνευ διαφωτίσεως και συζητήσεως πραγμάτωσή της και
δ) η άνευ κοινής συμφωνίας όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών αποδοχή της.
Το υποκεφάλαιο όμως αυτό κλείνει με μία πρόταση παγίδα:“η ημερολογιακή μεταρρύθμισις δεν προσέκρουε στα δόγματα της πίστεως”.
Το αν προσέκρουε ή όχι και σε ποιο δόγμα, θα προσπαθήσουμε να το δείξουμε παρακάτω στο επίμαχο κεφάλαιο.
Εδώ απλά βλέποντας τα παραπάνω, τα οποία αποδέχονται όλοι οι εχέφρονες ως μειονεκτήματα, εγείρεται δικαίως το ερώτημα: “μα γιατί τόση σπουδή και βιασύνη για να γίνει η αλλαγή;”. Ποιοι ήταν πράγματι οι λόγοι της μεταρρυθμίσεως αυτής;
Ήταν οι κοινωνικοί λόγοι, δηλαδή είτε η αποφυγή της σύγχυσης των δύο ημερολογίων, που επικαλείται ο τότε αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, είτε οι πιέσεις της Πολιτείας, που αναφέρει ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης; Ούτε το πρώτο δικαιολογεί τέτοια βιασύνη, ούτε το δεύτερο μας πείθει ιδιαιτέρως, λόγω των στοιχείων που έχουμε και θα παραθέσουμε παρακάτω.
Ήταν οι επιστημονικοί λόγοι, δηλαδή η ατέλεια του Ιουλιανού ημερολογίου; Μα και οι Πατέρες της εν Νικαία Α΄ Συνόδου γνώριζαν το σφάλμα του ημερολογίου, πάνω σε αυτό όμως καθόρισαν το Πασχάλιο το οποίο όρισαν αιώνιο και αμετακίνητο. Όπως γράφει και πάλι χαρακτηριστικά ο Σεβαστός Κυμινήτης (βλ. ανωτ. σελ. 179):"Είναι ποτέ δυνατόν σε μας να παραβαίνουμε την γνώμη και την κρίση των θείων εκείνων Πατέρων και να κάνουμε εμείς αυτή τη διόρθωση και να μην προξενήσουμε σύγχυση και διάσπαση στην παγκόσμια του Χριστού Εκκλησία; Όπως το έπαθαν οι νεωτεριστές Λατίνοι, ως αυτοκέφαλοι και αυτάρεσκοι. Και γι’ αυτή τη διόρθωση που έκαναν και εξέδωσαν κοινή απόφαση στην Εκκλησία, χωρίς κοινή Σύνοδο, και γι’ αυτήν τους την αυτοκεφαλία, αποκόπηκαν και χωρίσθηκαν αυτοβούλως από την καθολική του Χριστού Εκκλησία".
Κι αν τάχα οι υπερόπτες καταφρονητές των Αγίων Πατέρων κόπτονταν τόσο πολύ για την επιστημονική ορθότητα του ημερολογίου γιατί δεν προέκριναν νέο τελειότερο ημερολόγιο αφού γνώριζαν καλώς ότι και το «διορθωμένο» Ιουλιανό ήταν ατελές; Μήπως τελικά ο σκοπός τους ήταν ο συνεορτασμός των εορτών, κινητών και ακινήτων, με τους Δυτικούς, ως πρώτο βήμα και απαραίτητη προϋπόθεση για την «ένωση των εκκλησιών»; Βεβαιότατα! Και προς απόδειξη αυτού παραθέτω ενδεικτικά τα εξής στοιχεία στον καλοπροαίρετο αναγνώστη:
α) Από την Πατριαρχική Εγκύκλιο του 1920. Η προσέγγιση των Εκκλησιών θα γίνει «διά της παραδοχής ενιαίου ημερολογίου προς ταυτόχρονον εορτασμόν των μεγάλων χριστιανικών εορτών υπό πασών των Εκκλησιών».
β) Από την Πατριαρχική επιτροπή του 1922. Το μέλος της επιτροπής καθηγητής Γ. Λιαννόπουλος απέδειξε ότι εκ των τριών ηλιακών ημερολογίων, το Ιουλιανό και το Περσικό είναι ανώτερα του Γρηγοριανού. Αυτή η επιστημονική γνώμη μάλλον δεν εξυπηρετούσε όμως τον σκοπό ο οποίος ήταν ο κοινός εορτασμός, όπως προείπαμε, τόσο στις ακίνητες, όσο και στις κινητές εορτές, δηλαδή στο Πασχάλιο. Επειδή όμως δεν ήταν δυνατό να γίνει χωρίς αντίδραση η παραδοχή του Γρηγοριανού Πασχαλίου, συζητήθηκε και η μονιμοποίηση της εορτής του Πάσχα (να γίνει δηλαδή ακίνητη εορτή), για την οποία ο Βιζύης Άνθιμος γνωμοδότησε (Νέος Ποιμήν, 1922, τ. 3-4-5, σελ. 234-236): «Η προτεινόμενη μονιμοποίησις της εορτής του θείου Πάσχα σκοπούσα αναμφισβήτως το μεν εις την επίτευξιν της ταυτοχρόνου παρά πάντων των χριστιανικών λαών πανηγύρεως της μεγίστης ταύτης του Χριστιανισμού εορτής και των εξ αυτής εξαρτωμένων εορτών, το δε την άρσιν των υφισταμένων διά την εύρεσιν της εορτής ταύτης δυσχερειών και τον καθορισμόν αυτής εν ωρισμένη ημέρα του μηνός είναι ομολογουμένως σκόπιμος και επωφελής. Από οποιασδήποτε δε απόψεως, είτε εκκλησιαστικής, είτε κοινωνικής και αν εξετασθήσήμερον η προκειμένη πρότασις, ουδείς δύναται να διαμφισβητήση ότι αύτη αποτελεί διά την Ορθόδοξον Ανατολικήν Εκκλησίαν μέρος του όλου Ημερολογιακού αυτής ζητήματος· καθόσον από εκκλησιαστικής απόψεως εξεταζομένη, είναι πρόδηλον ότι δεν δύναται και εν περιπτώσει πραγματώσεως αυτής να συντελέση εις την επίτευξιν του επιδιωκομένου δι’ αυτής σκοπού, εφ’ όσον η μεν ημετέρα Εκκλησία έχει εν χρήσει το Ιουλιακόν ημερολόγιον, αι δε Εκκλησία της Δύσεως το Γρηγοριανόν. Δι’ ο και κατ’ ανάγκην επιβάλλεται πρωτίστως η ενέργεια περί της ταυτότητος του Ημερολογίου και είτα να επακολουθήση η σκέψις περί μονιμοποιήσεως του Πάσχα».
γ) Από το «Πανορθόδοξο» Συνέδριο του 1923. «Η ανάγκη του ταυτοχρόνου εορτασμού των μεγάλων χριστιανικών εορτών, των Χριστουγέννων και του Πάσχα, υπό πάντων των χριστιανών, τονίζεται ιδιαιτέρως και εν τη προς τας Αυτοκεφάλους Εκκλησίας προσκλήσει του Οικουμενικού Πατριαρχείου εις την παρούσαν Διορθόδοξον Επιτροπήν» (Πρακτικά, σελ. 56). «Άλλος επί πλέον λόγος προς άμεσον προσαρμογήν και του Πασχαλίου είναι η μεγάλη ηθική σημασία και εντύπωσις, ην θα παραγάγη εις όλον τον πεπολιτισμένον κόσμον η διά της αβιάστου πρωτοβουλίας ταύτης της Ορθοδόξου Εκκλησίας προσέγγισις των δύο χριστιανικών κόσμων της Ανατολής και της Δύσεως εν τω εορτασμώ των μεγάλων χριστιανικών εορτών» (σελ. 57).
δ) Η στάση της παπικής εκκλησίας. Ένα περιστατικό δείχνει ξεκάθαρα τη θετική στάση και της παπικής εκκλησίας απέναντι στον ταυτόχρονο εορτασμό. Όταν η «Κοινωνία των Εθνών» πρότεινε νέο ημερολόγιο (ακόμη πιο νέο δηλαδή και πιο ακριβές) κοινό για όλο τον κόσμο, η παπική εκκλησία απάντησε ότι δέχεται αυτό, «αν δεχθή τούτο και η Ανατολική Εκκλησία» (ΣΚΡΙΠ 17-1-1924).
Ξαναλέω όλα τα υπόλοιπα περί κοινωνικών ή επιστημονικών λόγων, αποδεικνύονται από την μελέτη της ιστορίας, σοφίσματα και ουσιαστικά στάχτη στα μάτια των Ορθοδόξων που αγωνιούσαν. Η μεγαλύτερη λοιπόν αδυναμία της ημερολογιακής μεταρρύθμισης ήταν ότι αυτή δίχασε τους Ορθοδόξους χάριν της ενώσεως με τους ετεροδόξους[1][2].

[1] Δεν τα γράφω εγώ, ο ίδιος ο τότε αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος τα λέει:

Όπως επίσης δεν στέκει ως επιχείρημα ότι δημιούργησε σύγχυση η ξεχωριστή επιτέλεση της εθνικής από την θρησκευτική εορτή της 25ης Μαρτίου, γιατί μέχρι και τα μικρά παιδιά ξέρουν ότι η επανάσταση του 1821 δεν ξεκίνησε την 25η Μαρτίου, απλά η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε λόγω της σπουδαιότητος του Ευαγγελισμού. Ας έμενε λοιπόν η εθνική εορτή μαζί με την θρησκευτική. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.

[1][2]Αξίζει να διαβάσετε το παρακάτω άρθρο του νεοημερολογίτου καθηγητού Γεωργίου Αρβανιτάκη (βλ. Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια) που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ την επομένη της ημερολογιακής μεταρρύθμισης (24-3-1924):
 


Από  ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ

ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ: Ανθρώπινες κραυγές 14km κάτω από τη Γη

 


Πριν χρόνια, λίγο μετά το 1960 επί Σοβιετικής Ένωσης, γινόταν στη Σιβηρία μια έρευνα από γεωλόγους.Χρησιμοποίησαν γεωτρύπανο που μπορούσε να μπει στη γη πολύ βαθειά.

Οι Ρώσοι διαθέτουν τέτοια γεωτρύπανα που μπορούν να φτάσουν σε περίπου 20km βάθος και τα πουλάνε σε χώρες όπως η Ινδία και η Κορέα, που έχουν πετρέλαιο σε κοιτάσματα με πολύ μεγάλο βάθος, για να μπορούν να το εξορύξουν.

Τότε λοιπόν έγινε κάτι πολύ εντυπωσιακό και απρόβλεπτο, που μαθεύτηκε πρώτα στη Μόσχα και μετά στη Φινλανδία, από την οποία κυρίως μέσω της έγκυρης εφημερίδας Ammenusastia, η είδηση έφτασε και στη Δύση.

Συγκεκριμένα, όταν το γεωτρύπανο έφτασε τα 14,4 χιλιόμετρα βάθος, ξαφνικά άρχισε να μην βρίσκει αντίσταση και γύρναγε τρελά, ενώ καταγράφηκε μια εκπληκτική θερμοκρασία 1100 βαθμών Κελσίου. Κατάλαβαν ότι είχαν πέσει σε κενό, δηλαδή κάτι σαν σπήλαιο μέσα στη γη. Είχαν μαζί τους ένα μικρόφωνο για να καταγράφουν τον ήχο από τις μετατοπίσεις των πλακών που γίνονται σε αυτά τα βάθη.

Τους ξάφνιασε πρώτα κάτι σαν τεράστια νυχτερίδα που βγήκε από την τρύπα, μαζί με ένα ρεύμα αερίου, μόνο που αυτή είχε πολύ λαμπερά φτερά που έγραφαν "έχω κυριαρχήσει" και χάθηκε στον ουρανό.

Όταν έβαλαν το μικρόφωνο στην τρύπα άκουσαν τρομακτικές ανθρώπινες κραυγές!



Επικεφαλής στο πείραμα ήταν ο Δρ. Ασσάκωφ (Azzacove).

Αυτός δήλωσε: "Σαν κομμουνιστής δεν πιστεύω στον Ουρανό ή τη Βίβλο, αλλά σαν επιστήμονας τώρα πιστεύω στην Κόλαση. Είναι περιττό να πω ότι είμαστε σοκαρισμένοι που κάναμε μια τέτοια ανακάλυψη. Αλλά ξέρω τι είδαμε και ξέρω τι ακούσαμε. Και είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι τρυπήσαμε μέχρι τις Πύλες της Κολάσεως"!

Γεγονός είναι ότι οι μισοί επιστήμονες εγκατέλειψαν στη μέση το πείραμα.

"Αντί για μετακινήσεις πλακών, λέει ο Δρ. Ασσάκωφ, ακούσαμε ανθρώπινη φωνή που ούρλιαζε από τον πόνο". Και συνεχίζει: "Στην αρχή νομίζαμε ότι η φωνή ερχόταν από τα σύνεργά μας, αλλά όταν προσδιορίσθηκε η προέλευσή της, οι χειρότερες υποψίες μας επιβεβαιώθηκαν. Δεν ήταν κραυγές από ένα μόνο άτομο, αλλά από χιλιάδες ή και εκατομμύρια ανθρώπους".

Ακούστε το ηχητικό ντοκουμέντο:



Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

Ποιοι επιδιώκουν την ανοικοδόμηση του «Τρίτου Ναού» και γιατί;

 


Οι ορθόδοξοι Ιουδαίοι προσεύχονται τρεις φορές την ημέρα ως εξής : «Είθε με το θέλημά Σου, να χτιστεί γρήγορα ο Ναός στις ημέρες μας».

Η ιδέα της ανοικοδόμησης του Τρίτου Ναού φαίνεται να κερδίζει συνεχώς έδαφος στις συνειδήσεις των Ισραηλινών.

Σ’ ένα γκάλοπ που έγινε πριν λίγα χρόνια, σχετικά με το κτίσιμο του Ναού, ένα ποσοστό 58% των Εβραίων ήταν θετικό στην ιδέα αυτή, ενώ το 1983 το ποσοστό αυτό ήταν μόλις 18%.

Σύμφωνα με την ισλαμική παράδοση, ο «Θόλος του Βράχου», κτίστηκε το 691 μ.Χ., και αποτελεί το σημείο από το οποίο ο Μωάμεθ ανέβηκε στον Παράδεισο, με την συνοδεία του Άγγελου Γαβριήλ.

Όμως, σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, το όρος Μοριά (Mount Moriah), που βρίσκεται τώρα κάτω από τον Θόλο του Βράχου, είναι ο τόπος που υπήρχε ο Ναός του Σολομώντα με τα Άγια των Αγίων.

Μέχρι τώρα, η κρατούσα παράδοση στους εβραϊκούς κύκλους ήταν ότι έπρεπε να καταστραφεί ο Θόλος του Βράχου, προκειμένου να κατασκευαστεί ο τρίτος και τελευταίος ιουδαϊκός ναός.

Ωστόσο, σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε το 2007 στο Tehumin, μια εφημερίδα που ασχολείται με θέματα του Ιουδαϊκού Νόμου, ο Frankel, ένας νέος θεολόγος, παρουσίασε μια διαφορετική πρόταση.

Το κύριο επιχείρημα είναι ότι η Ιουδαϊκή θρησκεία υπογραμμίζει το ρόλο του «προφήτη» σχετικά με την ανοικοδόμηση του Ναού.

Ο προφήτης αυτός θα έχει κάποια υπερεξουσία, συμπεριλαμβανομένης της διακριτικής ευχέρειας να προσδιορίσει εκείνος την ακριβή τοποθεσία του Ναού, ανεξάρτητα από τις αποκλίνουσες εβραϊκές παραδόσεις.

Ο Frankel έχει υιοθετήσει το σενάριο ενός αυθεντικού προφήτη στον οποίο έχει δοθεί μία ιερή «αποκάλυψη» ότι ο Ναός θα πρέπει να ανοικοδομηθεί στην συγκεκριμένη ή σε άλλη τοποθεσία στο Όρος του Ναού, αλλά σε ειρηνική γειτνίαση με τον τέμενος και άλλους μουσουλμανικούς οίκους προσευχής, όπως το τέμενος al-Aksa και τους χριστιανικούς ναούς που βρίσκονται τριγύρω.

Ωστόσο, τόσο οι Μουσουλμάνοι όσο και κάποιοι Εβραίοι έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους στην πρωτοβουλία αυτή. Ο Σεΐχης Abdulla Nimar Darwish, ιδρυτής του Ισλαμικού Κινήματος στο Ισραήλ, είπε ότι είναι μάταιο να μιλάμε για το τι θα συμβεί όταν ο Mahdi, που αποτελεί τον «Μεσσία» για τους μουσουλμάνους, εμφανιστεί και αποκαλύψει τον εαυτό του.
"Γιατί να πάρουμε εμείς αυτήν την ευθύνη νααποφασίζουμε για τέτοια πράγματα"; δήλωσε ο Darwish σε τηλεφωνική συνέντευξη της εφημερίδας Jerusalem Post. "Ακόμη και οι Εβραίοι πιστεύουν ότι απαγορεύεται να ξαναχτίσουν το Ναό μέχρι να εμφανιστεί ο Μεσσίας. Γιατί λοιπόν να συζητάμε; Ο Mahdi θα αποφασίσει αν θα ξαναχτιστεί ή όχι ο Ναός. Και εάν εκείνος αποφασίσει τελικά ότι θα πρέπει να ξαναχτιστεί, τότε εγώ ο ίδιος θα βγω έξω και θα πάω στο Ιερό Όρος και θα βοηθήσω κουβαλώντας πέτρες", λέει ο Darwish, προειδοποιώντας μάλιστα ότι είναι ενάντιος σε κάθε προσπάθεια για το ξαναχτίσιμο του Ναού πριν από την έλευση του Mahdi. Όσο υπάρχει ακόμα και ένας μουσουλμάνος ζωντανός, κανένας Ιουδαϊκός Ναός δε θα βρεθεί στο Al-Haram Al-Sharif [το Ιερό Όρος]. Το status quo πρέπει να διατηρηθεί, διότι διαφορετικά θα υπάρξει αιματοχυσία".

Σε αντίθεση, ο Baruch Ben-Yosef, πρόεδρος του Κινήματος για την Επαναφορά του Ναού (Movement to Restore the Temple), κατέστησε σαφές ότι ο Ναός πρέπει να κατασκευαστεί, εκεί όπου βρίσκεται ο Θόλος του Βράχου σήμερα.

"Όποιος λέει ο,τιδήποτε άλλο απλά δεν ξέρει για τι μιλάει", είπε. "Ένας προφήτης δεν έχει τη δύναμη να αλλάξει το Νόμο, στον οποίο αναφέρεται ρητά η τοποθεσία του Ναού".
Ο Ben-Yosef επίσης απορρίπτει την ιδέα ότι η ανοικοδόμηση του Ναού πρέπει να γίνει από έναν προφήτη. "Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα Sanhedrin (το Συνέδριο, το οποίο και «δίκασε» τον Ιησού)", δήλωσε.

Το Σώμα των Ορθόδοξων Ραβίνων του Ισραήλ έχει αντιταχθεί στις προσπάθειες να ξαναχτιστεί ο Ναός, από τότε που το Όρος τέθηκε υπό ισραηλινό έλεγχο, το 1967. Επίσης, το Ύπατο Ραβινάτο εξέδωσε διάταγμα που απαγορεύει την είσοδο των Εβραίων στην περιοχή για την τέλεση διαφόρων τελετουργικών «καθαρισμού», σύμφωνα με τα ιουδαϊκά έθιμα.

Ωστόσο, αρκετές λαϊκές εβραικές οργανώσεις, όπως το Κίνημα για την Επαναφορά του Ναού (Movement to Restore the Temple) και ανυπότακτοι Ραβίνοι, συμπεριλαμβανομένου του ραββίνου Yisrael Ariel, επικεφαλής του Ινστιτούτου του Ναού (Temple Institute) στην Ιερουσαλήμ και ηγετικού μέλους του αναβιωμένου Sanhedrin, το οποίο καθοδηγείται από τον ραββίνο Adin Steinsaltz, έχουν ζητήσει να προχωρήσουν οι διαδικασίες για να ξαναγίνουν θυσίες στο Όρος και να ανοικοδομηθεί ο Ναός.

Σημειώνεται ότι ο ραββίνος Ariel Yisrael, ιδρυτής του Ινστιτούτου του Ναού (The Temple Institute) δεν είναι κάποιος ασήμαντος, γραφικός ή απλά «αντιδραστικός» ραβίνος, όπως θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει από το άρθρο. Στον Yisrael απονεμήθηκε πέρσι, από το Ισραηλινό Υπουργείο Παιδείας το "Βραβείο του Ιουδαϊκού Πολιτισμού". Η απονομή έγινε στις 23 Οκτωβρίου 2008, στο Yad Sarah House στην Ιερουσαλήμ.

Ο ραββίνος Yisrael Ariel υπήρξε αλεξιπτωτιστής του "πολέμου των 6 ημερών" και ίδρυσε το Ινστιτούτο για την Έρευνα και την Οικοδόμηση του Ναού (Institute for Research and Building the Temple), πιο γνωστό ως το Ινστιτούτο του Ναού (Temple Institute), περίπου πριν από 20 χρόνια.

Το Ινστιτούτο έχει ήδη κατασκευάσει με γνήσια υλικά (όπως αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη) αυθεντικά αντικείμενα για την λειτουργία του τρίτου Ναού, προκειμένου όλα να είναι έτοιμα όταν θα κατασκευαστεί ο "Τρίτος Ναός".

Οι συνεχιζόμενες ανασκαφές από την αρχαιολογική υπηρεσία του Ισραήλ κάτω από το τέμενος al-Aqsa έχουν προκαλέσει πολλές ανησυχίες για την ακεραιότητα του ιστορικού χώρου, αλλά και γι αυτή της γύρω περιοχής, όπου το Ισραήλ σκάβει συνεχώς σήραγγες από το 1967. Οι ανασκαφές απειλούν το τέμενος al-Aqsa και τον Θόλο του Βράχου και αποτελούν κατάφωρη παραβίαση της ιερότητας των ιερών χώρων. Σύμφωνα με τους Παλαιστίνιους, οι ανασκαφές που συνεχίζονται ανελλιπώς απειλούν τα ιστορικά μνημεία, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την κατεδάφισή τους και παραβιάζουν τις συνθήκες της Χάγης και της Γενεύης, καθώς και τα ψηφίσματα της UNESCO για τους προστατευόμενους ιστορικούς χώρους.

Από τότε που το Ισραήλ κατέλαβε την Παλιά Πόλη της Al-Quds το 1967, οι ανασκαφές έχουν πυροδοτήσει διαδηλώσεις και αντιρρήσεις στον μουσουλμανικό κόσμο.

Μάλιστα, σύμφωνα με τους Παλαιστίνιους μουσουλμάνους, οι ανασκαφές που συνεχίζονται εδώ και πάνω από 40 χρόνια, έχουν ως κύριο και αποκλειστικό στόχο να υπονομεύσουν κυριολεκτικά και να καταστρέψουν το τέμενος al-Aqsa, προκειμένου να διευκολυνθεί η εκπλήρωση της εβραϊκής προφητείας για την ανοικοδόμηση του ναού στον ίδιο χώρο όπου οικοδομήθηκε το τέμενος. Οι Ισραηλινοί προβάλλουν ως δικαιολογία ένα απόσπασμα από τον Προφήτη Ιεζεκιήλ και αξιώνουν ότι θα πρέπει να ισοπεδωθεί έκταση 50,000 τετραγωνικών μέτρων, προκειμένου να χτιστεί ο «Τρίτος Ναός».

Σύμφωνα με την ιουδαϊκή θρησκεία, ένα χαρακτηριστικό του Μεσσία, είναι ότι θα φέρει την «παγκόσμια ειρήνη»… Θα είναι, όπως λένε, ένας ηγέτης που όμοιό του δεν γνώρισε το ανθρώπινο γένος. Κάτω από την καθοδήγησή του θα εμπνεύσει ολόκληρο τον κόσμο να αλλάξει πορεία.

Για τους χριστιανούς, ωστόσο, η ανοικοδόμηση του «Τρίτου Ναού» θα γίνει από τον «Άνθρωπο της Αμαρτίας», τον επερχόμενο Παγκόσμιο Κυβερνήτη: τον Αντίχριστο.