Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ ΖΗΛΩΤΙΚΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ" (π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ) 1ον & 2ον μέρος


 


Πρόλογος
Στην ιστοσελίδα της Ορθοδόξου Ομάδος Δογματικής Έρευνας και συγκεκριμένα εδώ, άρχισε πρόσφατα η ανάρτηση του βιβλίου του π. Βασιλείου Παπαδάκη με τίτλο «Το σχίσμα του Ζηλωτικού Παλαιοημερολογιτισμού», στο οποίο ο συγγραφέας του, καταπιάνεται με το κίνημα των εν Ελλάδι Ορθοδόξων του Πατρίου Εορτολογίου, (του Ακαινοτομήτου Πληρώματος όπως αλλιώς το ονομάζουμε), προσπαθώντας προφανώς να αποδείξει ότι κακώς έγινε η Αποτείχιση των λεγομένων "παλαιοημερολογιτών". Διώχνοντας τους κακούς λογισμούς από το μυαλό μου, που μου λένε ότι σκοπός της εκδοτικής προσπάθειας αυτής, είναι η δικαιολόγηση των εμμενόντων στην άμεση ή έμμεση κοινωνία με τους οικουμενιστές (και μέσω αυτών με τους υπολοίπους αιρετικούς), βάζω την αγαθή σκέψη ότι ο συγγραφέας του διακατέχεται από πνεύμα φιλαληθείας, αγάπης και πόνου για τον διχασμό των Ελλήνων ορθοδόξων και σκοπεύει να υπηρετήσει με κάθε κόστος την αλήθεια, αλλά και αποσκοπεί στην θεραπεία του εορτολογικού σχίσματος. Το ποιος από τους δύο παραπάνω σκοπούς είναι ο αληθής (εύχομαι ολοψύχως να είναι ο δεύτερος) θα αποδειχθεί από τις αντιδράσεις κατά τη διάρκεια των, κεφάλαιο προς κεφάλαιο, αναιρέσεων εκείνων των σημείων που θεωρώ ότι θίγουν την αλήθεια, και τις οποίες θα επιχειρήσω, συν Θεώ αγίω με την ευλογία του πνευματικού μου. Απευθυνόμενος δε προς τον συγγραφέα π. Βασίλειο τον διαβεβαιώνω πως σκοπός της παρούσης αναιρέσεως μου, είναι η υπηρέτηση της αληθείας και μόνο. Συναισθάνομαι τη μεγάλη ευθύνη, όπως νομίζω και ο ίδιος, για το πόσο πρέπει να προσέχουμε στο τί γράφουμε, γιατί θα δώσουμε μεγάλο λόγο στο Θεό, για τις ψυχές που θα πάρουμε στο λαιμό μας, αν τυχόν τα γραφόμενά μας είναι κακόβουλα και δεν εξυπηρετούν άλλους σκοπούς, πέρα από την αλήθεια. Προς απόδειξη των ανωτέρω θα είναι και η παραδοχή από μέρους μου όλων των ορθών θέσεων του π. Βασιλείου, πράγμα το οποίο ευελπιστώ να συμβεί και από τον ίδιο τον συγγραφέα για τα εξ ημών γραφόμενα.
Θα εξετάσουμε εν συντομία την εισαγωγή του εν λόγω βιβλίου, για να μπούμε σιγά σιγά στο πνεύμα των γραφομένων του πατρός Βασιλείου. Αρχίζει: "Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που ταλαιπωρεί εδώ και ογδόντα περίπου χρόνια όχι μόνο την Ελληνική, αλλά ακόμη και την παγκόσμια, Ορθόδοξο Εκκλησία είναι το ζηλωτικό, παλαιοημερολογητικό σχίσμα. Ο αριθμός των αυτοαποκαλουμένων Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών (Γ.Ο.Χ.) δεν είναι βέβαια μεγάλος (στην Ελληνική επικράτεια δεν υπερβαίνει τους 70.000), παρά ταύτα η ύπαρξίς τους δεν παύει να προκαλή σκανδαλισμό, δυσπιστία και διαμάχες στο πλήρωμα της Εκκλησίας".
Πάτερ μου, επιτρέψτε μου να θεωρώ ως το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ορθόδοξης Εκκλησίας τον παναιρετικό Οικουμενισμό, πράγμα για το οποίο φρονώ πως συμφωνείτε και εσείς. Την δε Αποτείχιση των Ορθοδόξων του Πατρίου Εορτολογίου (στο εξής π. ε.), "ζηλωτικό παλαιοημερολογιτικό σχίσμα" κατ' εσάς, ως την μοναδική ελπίδα να επιστρέψουν στην γραμμή των Συνόδων και των Πατέρων οι σημερινές Ορθόδοξες Εκκλησίες, από την οποία παρεξέκλιναν με την μη καταδίκη των καινοτομιών της αιρέσεως του Οικουμενισμού.
Σκεφτείτε να μην υπήρχε αυτό το "μεγάλο πρόβλημα", όπως το χαρακτηρίζετε. Σκεφτείτε εκείνη την αποφράδα ημέρα της 10/23 Μαρτίου του 1924 να μην υπήρχε ούτε μία ψυχή να διαμαρτυρηθεί εμπράκτως. "Κακώς έγινε η αλλαγή, αλλά δεν θα αποκόψουμε την κοινωνία" θα έλεγαν. Και σε λίγο θα άλλαζε και το Πασχάλιο, όπως ήταν προγραμματισμένο να γίνει. Διαμαρτυρίες, διαλέξεις στον "Παρνασσό", μαχητικά άρθρα στο "Σκριπ", αλλά όχι διακοπή κοινωνίας, για να μην γίνει "σχίσμα". Μετά με την "άρση των αναθεμάτων" θα ανακοίνωναν και την πλήρη ένωση με τις "εκκλησίες" της Δύσεως, αφού θα έβλεπαν οι - καθόλου τυχαίως υψηλόβαθμοι - Οικουμενιστές ιεράρχες, πως δεν υπάρχει καμία έμπρακτη αντίδραση.
Όχι, όχι, καλέ μου πάτερ, δεν είναι πρόβλημα το "παλαιοημερολογιτικό σχίσμα", αλλά η αίρεση του Οικουμενισμού που ταλανίζει την Ορθόδοξο Εκκλησία, και ειδικώς για την Εκκλησία της Ελλάδος και το σχίσμα που επέφερε η αντικανονική, και κατά τη γνώμη σας, αλλαγή του εορτολογίου.
Λύση όμως υπάρχει: λύνοντας το πρόβλημα του Οικουμενισμού, δηλαδή καταδικάζοντάς τον συνοδικώς ως αίρεση και αποκόπτωντας ως εκτός Εκκλησίας τους Οικουμενιστές, επιλύνετε αυτόματα και το ημερολογιακό ζήτημα δεν συμφωνείτε;
Έως τότε, δηλαδή της συνοδικής καταδίκης, οι Ορθόδοξοι του π. ε. έχουν το δικαίωμα να διακόψουν την κοινωνία με τους καινοτόμους, γιατί αν δεν το κάνουν, δεν θα υπάρχει πρόβλημα με τον Οικουμενισμό, άρα και ούτε Σύνοδος που θα τον καταδικάσει θα συνέλθει. Γι' αυτό και είναι άξιοι τιμής κατά τον ΙΕ΄ Κανόνα της ΑΒας Συνόδου, εκείνοι που με την Αποτείχισή τους "σχισμάτων και μερισμών την Εκκλησίαν εσπούδασαν ρύσασθαι", γιατί καθιστούν αναγκαία τη σύγκληση Συνόδου .
"Παρακολουθούμε με θλίψι την πορεία των Γ.Ο.Χ., οι οποίοι όχι μόνο δεν φαίνεται να επιθυμούν την ένωσί τους με τις Εκκλησίες Κωνσταντινουπόλεως, Αθηνών και Κύπρου, από τις οποίες αποστάτησαν το 1924 λόγω της αλλαγής του ημερολογίου, αλλά αντιθέτως οδηγούνται και σε μία τραγική, εσωτερική πολυδιάσπασι".
Διαβάζοντας τα παραπάνω θυμήθηκα τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή:



Γράφοντας:
"Βλέποντας κανείς την “εμφύλια” διαμάχη των δώδεκα περίπου αλληλοκαθαιρεμένων ζηλωτικών Εκκλησιών και την διαρκώς αυξανομένη μεταξύ τους απομάκρυνσι, αντιλαμβάνεται ταυτόχρονα και την δυσκολία για οποιαδήποτε συνεννόησι με τις Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, τις οποίες μάλιστα τον τελευταίο καιρό χαρακτηρίζουν ως αιρετικές", θα ήθελα να μου πείτε τί θα απαντούσατε σε έναν βουδιστή, για παράδειγμα, ο οποίος προσπαθώντας να αποτρέψει τους ομοθρήσκους του από το να γίνουν χριστιανοί, θα τους έγραφε για την πολυδιάσπαση των χριστιανών σε ορθοδόξους, παπικούς, προτεστάντες, μονοφυσίτες κλπ. ως επιχείρημα. Θα έστεκε κάτι τέτοιο;

Όχι δώδεκα, εκατόν δώδεκα να ήταν οι παρατάξεις των Γ.Ο.Χ. και πάλι δεν θα αναιρούσε το ορθόν της πορείας εκείνων που απέκοψαν την κοινωνία από την καινοτομία. Όσο ευθύνεται το Ακαινοτόμητο πλήρωμα για τις εκκλησιολογικές παρεκτροπές, τις κακοδοξίες ή τη δημιουργία παρατάξεων στο χώρο του, ευθύνεται και η Ορθοδοξία για τις αιρέσεις και τα σχίσματα, δηλαδή καθόλου. Επομένως ολόκληρο το δεύτερο μέρος της υμετέρας εργασίας με τίτλο "Τα ενδοπαλαιοημερολογιτικά σχίσματα" μπορεί να κριθεί μόνο από ιστορικής απόψεως και ουσιαστικά χρησιμεύει για εντυπωσιασμό και φόβο των απλουστέρων νεοημερολογιτών. Είναι ένας νοητός τελάλης δηλαδή που φωνάζει στον, προκατειλημμένο κατά των “παλαιοημερολογιτών”, αναγνώστη: "Πρόσεξε μην πας με τους Γ.Ο.Χ. που είναι διασπασμένοι και αλληλοαναθεματισμένοι", λες και δεν υπάρχει και η βασιλική οδός, η Αποτείχιση και η επιστροφή στο Πάτριο Εορτολόγιο, χωρίς απαραίτητα ένταξη σε κάποια παράταξη, όπως έχουν ήδη πράξει, από τους εν ζωή, ο γέροντας Χρυσόστομος Σπετσών, ο π. Σταύρος από τη Λαμία, ο π. Γεώργιος από τη Θεσσαλονίκη και άλλοι.
“Παρά ταύτα χαιρόμαστε ιδιαίτερα για τις αρκετές μεμονωμένες προσχωρήσεις επισκόπων, κληρικών, ιερών μονών, αλλά και πιστών Γ.Ο.Χ. στο σώμα της Εκκλησίας. Πιστεύουμε ότι σ’ αυτό συντελεί και η ύπαρξις σε ορισμένες μητροπόλεις ενοριών, οι οποίες ανήκουν μεν στην Εκκλησία, ακολουθούν όμως με την άδεια του τοπικού επισκόπου το παλαιό ημερολόγιο. Στις ενορίες αυτές βρίσκουν καταφύγιο αρκετοί απογοητευμένοι Γ.Ο.Χ., οι οποίοι επιθυμούσαν να αποδεσμευθούν μεν από τις ζηλωτικές τάξεις, να έχουν όμως και την δυνατότητα να ακολουθούν και το Ιουλιανό ημερολόγιο, το οποίο όχι άδικα αγαπούν. Ως πάρα πολύ σημαντική θα πρέπει επίσης να θεωρηθή η ένωσις του πατριαρχείου της Μόσχας με την Εκκλησία της Ρωσικής Διασποράς (17-5-2007). Όπως γνωρίζουμε, η Ρωσική Διασπορά είχε διακόψει τα τελευταία τριανταπέντε έτη σχεδόν ολοκληρωτικά την εκκλησιαστική κοινωνία με τις Ορθόδοξες Εκκλησίες και είχε συνάψει κοινωνία με μικρή μερίδα των Γ.Ο.Χ. Από την Ρωσική διασπορά αντλούν επίσης την χειροτονία τους σχεδόν όλες οι παλαιοημερολογητικές παρατάξεις. Η ένωσις του πατριαρχείου της Μόσχας και της Ρωσικής Διασποράς σηματοδότησε την διάλυσι του μισού ανά τον κόσμο Παλαιοημερολογητισμού, δεδομένου ότι η Ρωσική Διασπορά έχει στην δικαιοδοσία της περισσότερες από τριακόσιες ενορίες σε όλη την υφήλιο. Είναι απόλυτα φυσικό οι Γ.Ο.Χ. να θρηνούν και να νιώθουν απογοητευμένοι, καθώς η δύναμίς τους διαρκώς συρρικνώνεται”.
Αγαπητέ μου πάτερ, για το μόνο που λυπούμαστε (δεν απογοητευόμαστε ποτέ) είναι για την αποστασία όλου του κόσμου και για όλες τις ψυχές που δεν έχουν γνωρίσει τον Κύριό μας, τον μόνο Σωτήρα. Δεν λυπούμαστε επειδή δήθεν βλέπουμε τη δύναμή μας να χάνετε, - σάμπως είμαστε καμιά ομάδα εξουσίας, κόμμα ή στρατός του κόσμου τούτου; - αλλά γιατί με τη στάση τους αυτή οι αδελφοί μας νομιμοποιούν τον Οικουμενισμό και αποδεικνύουν ότι υπήρξαν «ημερολάτρες». Δεν αγαπούμε το Ιουλιανό Ημερολόγιο χωρίς την Ορθοδοξία. Τι να το κάνεις το Ιουλιανό ημερολόγιο, αν δέχεσαι τον Πάπα της Ρώμης, τον οποίο ο Άγιος Κοσμάς ονομάζει «αντίχριστον», ως επίσκοπο της Εκκλησίας; Δεν σώζει το ημερολόγιο πάτερ και βεβαίως δεν είναι λύση η επιστροφή στην καινοτομούσα Εκκλησία, χωρίς καταδίκη της καινοτομίας και κατά συνέπεια του Οικουμενισμού.
“Έχουμε χωρίσει σε τρία μέρη την εργασία μας. Στο πρώτο μέρος θα προσπαθήσουμε να αναιρέσουμε τα σχετικά με το ζήτημα της αλλαγής του ημερολογίου επιχειρήματα των Γ.Ο.Χ. θα δείξουμε λοιπόν ότι η αλλαγή του ημερολογίου ήταν μεν μία αντικανονική ενέργεια, όχι όμως και αίρεσι, και συνεπώς δεν αποτελούσε επαρκή λόγο διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Το σχίσμα δηλαδή των Γ.Ο.Χ. είναι εντελώς αντικανονικό”.
Και μεις με τη σειρά μας αναφέρουμε ότι στην αναίρεση του πρώτου μέρους θα εξετάσουμε τον αντίλογο του π. Βασιλείου στα υπό αυτού εμφανιζόμενα ως επιχειρήματα των Γ.Ο.Χ. και θα ασχοληθούμε μεταξύ άλλων και με τα εξής ζητήματα: α) τι είναι δόγμα και τι είναι αίρεση, β) κατά πόσον η αλλαγή του ημερολογίου σχετίζεται με το δόγμα και με την αίρεση, γ) ποιοι έκαναν το ημερολογιακό σχίσμα και γιατί και δ) αν επιτρέπεται η διακοπή κοινωνίας τελικά μόνο για δογματικούς λόγους.
“Στο δεύτερο μέρος θα ασχοληθούμε με την πολυδιάσπασι των Γ.Ο.Χ. και τους μηδαμινούς λόγους, που αποτελούν την αφορμή των σχισμάτων τους”.

Όπως αναφέραμε και παραπάνω το κεφάλαιο αυτό είναι εντελώς παραπλανητικό και προσπαθεί να αμαυρώσει τον τίμιο ομολογιακό αγώνα των απλών Ορθοδόξων του π. ε. παρουσιάζοντας τις παρεκτροπές μερίδος της ηγεσίας του. Δεν με ξενίζει η παρουσίαση των παρεκτροπών αυτών – άλλωστε είμαι υπέρ της παρουσίασης της αλήθειας για ιστορικούς λόγους- , αλλά η χρησιμοποίησή της ως επιχείρημα ενάντια στην Αποτείχιση του Ακαινοτομήτου Πληρώματος, όπως, παραδείγματος χάριν, πολλοί δημοσιογράφοι παρουσιάζουν σκάνδαλα οικονομικής ή προσωπικής φύσεως ιερέων της κρατούσης Εκκλησίας, προκειμένου να πλήξουν γενικώς την Εκκλησία. Παρόλα αυτά θα απαντήσουμε μόνο για καθαρά ιστορικούς λόγους, αν και όπου κρίνουμε ότι χρειάζεται.
“Τέλος στο τρίτο μέρος θα αναιρέσουμε τα σχετικά με το ζήτημα του Οικουμενισμού επιχειρήματα των Γ.Ο.Χ. Συγκεκριμένα θα δείξουμε ότι οι Ορθόδοξες Εκκλησίες δεν έχουν αποδεχθή την αίρεσι του Οικουμενισμού και συνεπώς η προτροπή των Γ.Ο.Χ. στους πιστούς να διακόψουν την εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους είναι εσφαλμένη. Θα δείξουμε τέλος την συμπεριφορά των αγίων Πατέρων σε ανάλογες με τίς σημερινές περιπτώσεις, καθώς και τις πολλές παραποιήσεις που διαπράττουν οι Γ.Ο.Χ. Στην πατερική διδασκαλία και την Εκκλησιαστική Ιστορία. Οι Πατέρες δηλαδή έθεταν πάντοτε ως όρο διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τους εκκλησιαστικώς προϊσταμένους μας την διακήρυξι κάποιας αιρέσεως ή την ένωσι με τους αιρετικούς και όχι τις προσπάθειες για ένωσι μαζί τους ή την απλή ύπαρξι τών Φιλενωτικών”.
Ίσως το πιο ενδιαφέρον μέρος τόσο από εκκλησιολογικής, όσο και ιστορικής απόψεως. Αναμένω με ενδιαφέρον την ανάρτησή του από την ΟΟΔΕ.
“Ομολογούμε ότι η προσπάθεια αναιρέσεως των ζηλωτικών επιχειρημάτων δεν αποτελεί για μας ένα ευχάριστο έργο. Αναλάβαμε την προσπάθεια αυτή με πόνο και ιδίως αγάπη για τους εξαιρέτους κατά τα άλλα αδελφούς Παλαιοημερολογίτας. Τελικός στόχος μας δε είναι η επίτευξις της εν Χριστώ ενότητος κάτω από ορθές φυσικά εκκλησιολογικές προϋποθέσεις «ου γάρ νικήσαι ζητούμεν, αλλά προσλαβείν αδελφούς ών τω χωρισμώ σπαρασσόμεθα”.
Ακριβώς αυτός είναι και ο δικός μας σκοπός αγαπητέ μου πάτερ. Η επίτευξη της εν Χριστώ ενότητος, όχι οποιασδήποτε μεταξύ ημών και υμών “ενότητος”, αλλά της αληθινής ενότητος, η οποία ουσιαστικά χωρίζει από την αίρεση και διασφαλίζει την Αλήθεια...



Κεφάλαιο Α΄ - Η διόρθωσις του Ιουλιανού ημερολογίου το 1924
Ουδέν μεμπτόν υπάρχει σε αυτό το υποκεφάλαιο. Όλα όσα αναφέρονται έτσι έχουν.
Το υποκεφάλαιο αυτό αρχίζει με την αναφορά δύο αποτυχημένων προσπαθειών για συζήτηση (ούτε κανενεργειών για αλλαγή) περί της μεταρρυθμίσεως του ημερολογίου, που έγιναν η πρώτη το 1324 επί αυτοκράτορος Ανδρονίκου και η δεύτερη το 1902 επί πατριάρχου Ιωακείμ του Γ΄, οι οποίες και απέτυχαν για έναν και κύριο λόγο, όπως παραδέχεται και ο συγγραφέας: για να μην προκληθεί στο πλήρωμα της Εκκλησίας ταραχή, διάσταση, μερισμός, δηλαδή σχίσμα.
Παρόλα αυτά ο συγγραφέας αμέσως μετά φαίνεται να προσπαθεί να δικαιολογήσει την καινοτομούσα Εκκλησία της Ελλάδος όταν γράφει“την αλλαγή του ημερολογίου αναγκάσθηκε εντός του έτους να αποφασίση και η Εκκλησία προκειμένου να παύση η σύγχυσις του πιστού λαού λόγω της χρήσεως διπλού ημερολογιακού συστήματος στην Ελληνική επικράτεια”.Δηλαδή ο φόβος για την, εκ της ημερολογιακής μεταρρυθμίσεως, ταραχής στο πλήρωμα της Εκκλησίας, που εκδηλώθηκε μέσα σε αυτά 600 χρόνια τουλάχιστον δύο φορές (1324 και 1904), αλλά και άλλες, ξαφνικά εξέλιπε το 1924 και πλέον η δήθεν σύγχυσις που επέφερε η αποδοχή του Γρηγοριανού ημερολογίου από την Πολιτεία ήταν ανώτερη αυτού; Για ποια σύγχυση όμως μιλάμε; Για ένα χρόνο (1923-1924), και μάλιστα τον πρώτο χρόνο μιας τέτοιας κατάστασης, όπου κάθε αρχή και δύσκολη, η μεγάλη σύγχυση που προήλθε από την χρήση των δύο ημερολογίων (γρηγοριανού για την Πολιτεία και ιουλιανού για την Εκκλησία) ήταν ουσιαστικά ότι… εορτάστηκε η πρωτοχρονιά προ των Χριστουγέννων[1][1]! Ω ποία σύγχυσις! Τι μας ενδιαφέρει αν σκανδαλιστούν οι πιστοί, αν δημιουργηθούν ταραχές, αν υπάρξει διάσταση, αν δημιουργήσουμε σχίσμα, αρκεί να εκλείψει αυτή η… σύγχυσις, μια σύγχυση που οι Εκκλησίες της Σερβίας και της Ρωσίας, αντιμετωπίζουν χωρίς κανένα πρόβλημα έναν αιώνα κοντά, προς καταισχύνη των ψευδώς υποστηριζόντων ότι η αλλαγή του εορτολογίου στην Εκκλησία της Ελλάδος έγινε για… κοινωνικούς λόγους, ήτοι για να μην υπάρχει… σύγχυσις.
Συνεχίζοντας διαβάζουμε πιο κάτω ότι“η Εκκλησία λοιπόν δεν δεχόταν το Γρηγοριανό ημερολόγιο, το οποίο προσέκρουε στις περί του Πάσχα διατάξεις της Εκκλησίας, αλλά το νέο, διορθωμένο, Ιουλιανό, το οποίο ταυτιζόταν μεν με το Γρηγοριανό στις ημερομηνίες των ακινήτων εορτών, διέφερε όμως ριζικά από αυτό, όσον αφορά το Πασχάλιο”.
Εδώ πρέπει να εξεταστούν δύο ζητήματα:
α) το χιλιοειπωμένο επιχείρημα ότι είναι άλλο το Γρηγοριανό ημερολόγιο και άλλο το νέο διορθωμένο Ιουλιανό και
β)το θέμα της αλλαγής του Πασχαλίου, εφόσον αμέσως παρακάτω και προς τιμήν του ο συγγραφέας παραδέχεται τα εξής: “Φυσικά κανείς δεν μπορεί να αρνηθή, το ότι η διόρθωσις αυτή του ημερολογίου έθιγε έμμεσα το Πασχάλιο, καθώς ο εορτασμός του Πάσχα και των λοιπών κινητών εορτών σε νέες ημερομηνίες δημιουργούσε αρκετές κυρίως λειτουργικές και τυπικολογικές επιπτώσεις. Το Πάσχα π.χ. θα εορταζόταν πλέον και κατά τον μήνα Μάιο, ενώ η Κυριακή των αγίων Πάντων ακόμη και κατά τον μήνα Ιούλιο, με αποτέλεσμα να εκμηδενίζεται στις συγκεκριμένες περιπτώσεις η νηστεία των αγίων Αποστόλων”.
α) Είναι αλήθεια πως η Εκκλησία της Ελλάδος μπορούσε να ισχυριστεί ότι δεν προσέλαβε το Γρηγοριανό ημερολόγιο λόγω της αλχημείας περί «διορθωμένου» Ιουλιανού, το οποίο δεν ήταν τίποτε άλλο ουσιαστικά και πρακτικά, παρά η παραδοχή του Γρηγοριανού στις ακίνητες εορτές. Η πρώτη διαφορά που θα προκύψει στην πράξη μεταξύ του Γρηγοριανού και του «διορθωμένου» Ιουλιανού, θα είναι η διαφορά μίας ημέρας, που θα συμβεί το… 2800 μ. Χ.! Τότε θα φανεί πως το «διορθωμένο» Ιουλιανό είναι ακριβέστερο επιστημονικά...
Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος (Το εκκλησιαστικόν ημερολόγιον ως κριτήριον της Ορθοδοξίας – 1/7/1935) γράφει:
"Κατ΄ αρχήν δεν δύναται να γίνη λόγος περί διορθώσεως του Ιουλιανού ημερολογίου, διότι η αφαίρεσις εκ τούτου 13 ημερών δεν προσέδωκεν εις αυτό την ιδιότητα του τελείου και ακριβούς ούτως ώστε ο Μακαριώτατος να λέγη ότι διόρθωσε το λάθος τούτου. Άλλωστε η τελεία και ακριβής διαίρεσις του χρόνου δεν δύναται να καθορισθή εφ’ όσον υπό της Αστρονομικής και Μαθηματικής Επιστήμης δεν εξευρίσκεται η τελεία ακριβής ισημερία του χρόνου. Και εφ’ όσον η URBI ET ORBI διατυμπανιζομένη υπό του Μακαριωτάτου διόρθωσις του Ιουλιανού ημερολογίου, δεν κατέστησεν αυτό διά της αφαιρέσεως των 13 ημερών εξ αυτού τέλειον και ακριβές, αλλά προσέδωκεν εις τούτο δια της τροποποιήσεως ταύτης τα ιδιάζοντα χαρακτηριστικά και διακριτικά γνωρίσματα του Γρηγοριανού ημερολογίου, ερωτώμεν τον αμερόληπτον και απροσωπόληπτον κριτήν, πλανάται εάν δεν σοφιστεύεται ή ου ο Μακαριωτατος όταν λέγηότι δεν εδέχθη το Γρηγοριανόν, αλλά διόρθωσε το Ιουλιανόν ημερολόγιον; Αφού συμβαδίζει ο Μακαριώτατος όσον αφορά τα έτη, τους μήνας, τας εβδομάδας, τας ημέρας και τας ώρας με το Γρηγοριανόν και όχι το ανύπαρκτον διωρθωμένον Ιουλιανόν ημερολόγιον, δύναται σοβαρώς και αληθώς να διϊσχυρισθή, ότι δεν προσέλαβεν το Γρηγοριανόν ημερολόγιον αφού παρεδέχθη και εφήρμοσεν εν τη Εκκλησία το χρονόμετρον τούτου; Ο διϊσχυρισμός ούτος του Μακαριωτάτου είναι παρόμοιος προς τον διϊσχυρισμού εκείνου όστις διατείνεται ότι το όνομα Κώστας δεν είναι το ίδιον με το όνομα Κωνσταντίνος και ότι το όνομα Γιάννης δεν είναι το αυτό με το όνομα Ιωάννης".
Και ο Λεοντοπόλεως (μετέπειτα Πατριάρχης Αλεξανδρείας) Χριστόφορος γράφει (Ημερολογιακά, Αλεξάνδρεια 1925, σελ. 25-26):
"Ως προς μεν την υπάρχουσαν διαφοράν μεταξύ του Γρηγοριανού ημερολογίου και του ημερολογίου, το οποίον χρησιμοποιούσιν οι παρ’ ημίν νεοημερολογιακοί, μη ευμοιρούντες ημείς ειδικής μορφώσεως, ομολογούμεν, ότι δεν δυνάμεθα να εύρωμεν που υπάρχει η διαφορά μεταξύ των δύο ημερολογίων, αφού κατά 13 ημέρας αμφότερα προηγούνται του Ιουλιανού, και κατά την αυτήν ημέραν εορτάζουσι τας αρχαίας ακινήτους εορτάς των οι μεταρρυθμισταί».Και πιο κάτω«Εν τούτοις, μολονότι οι νεοημερολογιακοί φρονούσιν ότι το ημερολόγιον αυτών είνε διάφορον του Γρηγοριανού, οι Καθολικοί, αναγνωρίζοντες εις το μετερρυθμισένον ημερολόγιον των Ορθοδόξων αυτό το ιδικόν των, καυχώνται πανταχού,ότι κατόρθωσαν επί τέλους, καίτοι αργά να πείσωσι τους Ορθοδόξους Έλληνας να καθολικίζωσι, τουλάχιστον κατά το ημερολόγιον…".
Όποιος διαβάσει τα επίσημα έγγραφα των συνεδριάσεων για το ημερολογιακό, τόσο της Εκκλησίας της Ελλάδος επί Μελετίου Μεταξάκη και Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου (Αρχιμ. Θεοκλήτου Στράγκα, Εκκλησίας Ελλάδος Ιστορία), όσο και της Πατριαρχικής επιτροπής υπό την προεδρία του Βιζύης Ανθίμου(περιοδικό «Νέος Ποιμήν» 1922, τ.3-4-5), αλλά και του «Πανορθοδόξου» συνεδρίου επί Μελετίου Μεταξάκη (Πρακτικά και αποφάσεις, Κων/πολη 1923), θα καταλάβει ότι το δήθεν «διορθωμένο» Ιουλιανό, ήταν ένας δόλιος τρόπος για ναεπιτευχθεί η εορτολογική συμφωνία μετά των ετεροδόξων της Δύσεως, που επιθυμούσαν τόσο οι νεωτεριστές πρωτεργάτες της καινοτομίας αυτής, όσο και οι ετερόδοξοι.
β) Ως προς το Πασχάλιο θαυμάζουμε το μέγεθος της υποκρισίας των νεωτεριστών. Από τη μία και για να καθησυχάσουν τις φωνές διαμαρτυρίας ισχυρίζονται ότι δεν άλλαξαν το Πασχάλιο, από την άλλη όμως θεωρούν απαραίτητη μελλοντικά την αλλαγή του Πασχαλίου για να συμβαδίζει δήθεν με το πνεύμα των κανόνων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, και με την πραγματική ισημερία.Ας αφήσουμε όμως τον σοφό Τραπεζούντιο διδάσκαλο Σεβαστό Κυμινήτη να απαντήσει (δες το πρωτότυπο κείμενο στο βιβλίο του «Εορτολόγιον», Ιούνιος 1701, σελ. 65-67):
"Όμως οι θειότατοι Πατέρες της πρώτης Συνόδου αν και ήξεραν καλά αυτή τη διαφορά της ισημερίας, πως λίγο λίγο έρχεται προς τα πίσω, λόγω της συνεχής προσθήκης της ημέρας του δισέκτου έτους, παρόλα αυτά όρισαν αυτή την εαρινή ισημερία να κρίνεται και να λογαριάζεται πάντοτε όπως βρέθηκε τότε στον καιρό τους, κατά την 21η Μαρτίου· και να μην ανεβοκατεβαίνει πλέον έξω από αυτή την ημέρα.
Όσο για το άγιον Πάσχα να εορτάζεται πάντοτε από όλους μαζί ταυτοχρόνως και την αυτή του αυτού μηνός ημέρα, είτε Μαρτίου, είτε Απριλίου, για να μην γίνει σύγχυση και διαφορά στα μέρη της Εκκλησίας που βρίσκονται σε όλη την οικουμένη, από την αλλαγή της ισημερίας που προέρχεται όπως είπαμε από την προσθήκη της ημέρας του δισέκτου.
Αν και στις μέρες μας κατέβηκε η ισημερία πολύ πιο κάτω, στις 10 Μαρτίου, όπως οι νεώτεροι με ακριβέστερη παρατήρηση δείχνουν – και γι’ αυτή την αιτία έκαναν την διόρθωση του Καλενδαρίου και έφεραν την ισημερία πάλι στην 21 Μαρτίου-, όπως ήταν στον καιρό της πρώτης Συνόδου (με το να φέρουν πίσω το Μάρτιο, και ακολούθως όλους τους μήνες, δέκα μέρες), εμείς σε αυτό δεν τους ακολουθούμε! Ούτε τολμούμε ποτέ να παραβούμε τον Όρο των θείων εκείνων Πατέρων, να φανούμε εμείς διακριτικότεροι από τους θεοσόφους και αγίους εκείνους Πατέρες, να κάνουμε εμείς διόρθωση όπου εκείνοι δεν τόλμησαν να την κάνουν.
Επειδή ακόμη και αν ήταν εύλογος αυτή η διόρθωση θα την έκαναν προηγουμένως εκείνοι. Και ή θα τραβούσαν πίσω δύο μέρες τον Μάρτιο (σημ. θα πρόσθεταν δύο μέρες δηλαδή), για να ανεβάσουν πάνω την ισημερία και να την φέρναν στις 23, όπως ήταν στην εποχή του Χριστού, ή θα τραβούσαν παραπάνω τον Μάρτιο, να την κατεβάσουν στις 15 Μαρτίου, όπως ήταν στην αρχή στην εποχή του Αδάμ. Όμως εκείνοι ούτε την ανέβασαν, ούτε την κατέβασαν, αλλά την άφησαν εκεί που την βρήκαν στις 21 Μαρτίου, για την αιτία που είπαμε παραπάνω. Για να μην προξενήσουν σύγχυση και διάσπαση στα μέρη και μέλη της Εκκλησίας, όπως το έπαθαν οι διακριτικότεροι εκείνων Λατίνοι, οι οποίοι για μια χρονική διόρθωση χωρίσθηκαν και αποκόπηκαν μαζί με τα άλλα και κατά το καλενδάριον από ολόκληρο το σώμα της Εκκλησίας, ως σχισματικοί και αυτάρεσκοι και αυτοκέφαλοι που είναι.
Για αυτό λέω δεν μπορούμε εμείς να παραβαίνουμε τη γνώμη και κρίση των θείων εκείνων Πατέρων, να πέσουμε και μεις στο αυτό αμάρτημα των Λατίνων· για να μην λάβουμε στην ψυχή μας αντί κέρδους ζημία, όπως οι Λατίνοι".
Σοφότεροι των Πατέρων λοιπόν οι Μεταξάκηδες, Παπαδόπουλοι, Άνθιμοι, Γερμανοί, Δωρόθεοι και λοιποί. Για κάτι τέτοιους «πατέρες» έγραφε και ο Άγιος Νικηφόρος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως: «Σοφούς δέ χειροτονούσιν εαυτούς οι σαρκοφιλόσοφοι και παρά των σπουδαστών εξιούσι καλείσθαι θεολόγοι οι κενολόγοι και Χρυσόστομοι οι αισχρόστομοι» (P.G. 100, 557).
Και πάλι προς τιμήν του ο συγγραφέας παραδέχεται τα μειονεκτήματα της ημερολογιακής μεταρρυθμίσεως, τα οποία κατά την άποψίν του είναι:
α) η ρήξη της ενότητας και η εξ αυτής σύγχυση,
β) η βιασύνη για την πραγματοποίησή της με σκοπό να εξυπηρετηθούν πολιτικοοικονομικοί σκοποί,
γ) η βεβιασμένη και άνευ διαφωτίσεως και συζητήσεως πραγμάτωσή της και
δ) η άνευ κοινής συμφωνίας όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών αποδοχή της.
Το υποκεφάλαιο όμως αυτό κλείνει με μία πρόταση παγίδα:“η ημερολογιακή μεταρρύθμισις δεν προσέκρουε στα δόγματα της πίστεως”.
Το αν προσέκρουε ή όχι και σε ποιο δόγμα, θα προσπαθήσουμε να το δείξουμε παρακάτω στο επίμαχο κεφάλαιο.
Εδώ απλά βλέποντας τα παραπάνω, τα οποία αποδέχονται όλοι οι εχέφρονες ως μειονεκτήματα, εγείρεται δικαίως το ερώτημα: “μα γιατί τόση σπουδή και βιασύνη για να γίνει η αλλαγή;”. Ποιοι ήταν πράγματι οι λόγοι της μεταρρυθμίσεως αυτής;
Ήταν οι κοινωνικοί λόγοι, δηλαδή είτε η αποφυγή της σύγχυσης των δύο ημερολογίων, που επικαλείται ο τότε αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, είτε οι πιέσεις της Πολιτείας, που αναφέρει ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης; Ούτε το πρώτο δικαιολογεί τέτοια βιασύνη, ούτε το δεύτερο μας πείθει ιδιαιτέρως, λόγω των στοιχείων που έχουμε και θα παραθέσουμε παρακάτω.
Ήταν οι επιστημονικοί λόγοι, δηλαδή η ατέλεια του Ιουλιανού ημερολογίου; Μα και οι Πατέρες της εν Νικαία Α΄ Συνόδου γνώριζαν το σφάλμα του ημερολογίου, πάνω σε αυτό όμως καθόρισαν το Πασχάλιο το οποίο όρισαν αιώνιο και αμετακίνητο. Όπως γράφει και πάλι χαρακτηριστικά ο Σεβαστός Κυμινήτης (βλ. ανωτ. σελ. 179):"Είναι ποτέ δυνατόν σε μας να παραβαίνουμε την γνώμη και την κρίση των θείων εκείνων Πατέρων και να κάνουμε εμείς αυτή τη διόρθωση και να μην προξενήσουμε σύγχυση και διάσπαση στην παγκόσμια του Χριστού Εκκλησία; Όπως το έπαθαν οι νεωτεριστές Λατίνοι, ως αυτοκέφαλοι και αυτάρεσκοι. Και γι’ αυτή τη διόρθωση που έκαναν και εξέδωσαν κοινή απόφαση στην Εκκλησία, χωρίς κοινή Σύνοδο, και γι’ αυτήν τους την αυτοκεφαλία, αποκόπηκαν και χωρίσθηκαν αυτοβούλως από την καθολική του Χριστού Εκκλησία".
Κι αν τάχα οι υπερόπτες καταφρονητές των Αγίων Πατέρων κόπτονταν τόσο πολύ για την επιστημονική ορθότητα του ημερολογίου γιατί δεν προέκριναν νέο τελειότερο ημερολόγιο αφού γνώριζαν καλώς ότι και το «διορθωμένο» Ιουλιανό ήταν ατελές; Μήπως τελικά ο σκοπός τους ήταν ο συνεορτασμός των εορτών, κινητών και ακινήτων, με τους Δυτικούς, ως πρώτο βήμα και απαραίτητη προϋπόθεση για την «ένωση των εκκλησιών»; Βεβαιότατα! Και προς απόδειξη αυτού παραθέτω ενδεικτικά τα εξής στοιχεία στον καλοπροαίρετο αναγνώστη:
α) Από την Πατριαρχική Εγκύκλιο του 1920. Η προσέγγιση των Εκκλησιών θα γίνει «διά της παραδοχής ενιαίου ημερολογίου προς ταυτόχρονον εορτασμόν των μεγάλων χριστιανικών εορτών υπό πασών των Εκκλησιών».
β) Από την Πατριαρχική επιτροπή του 1922. Το μέλος της επιτροπής καθηγητής Γ. Λιαννόπουλος απέδειξε ότι εκ των τριών ηλιακών ημερολογίων, το Ιουλιανό και το Περσικό είναι ανώτερα του Γρηγοριανού. Αυτή η επιστημονική γνώμη μάλλον δεν εξυπηρετούσε όμως τον σκοπό ο οποίος ήταν ο κοινός εορτασμός, όπως προείπαμε, τόσο στις ακίνητες, όσο και στις κινητές εορτές, δηλαδή στο Πασχάλιο. Επειδή όμως δεν ήταν δυνατό να γίνει χωρίς αντίδραση η παραδοχή του Γρηγοριανού Πασχαλίου, συζητήθηκε και η μονιμοποίηση της εορτής του Πάσχα (να γίνει δηλαδή ακίνητη εορτή), για την οποία ο Βιζύης Άνθιμος γνωμοδότησε (Νέος Ποιμήν, 1922, τ. 3-4-5, σελ. 234-236): «Η προτεινόμενη μονιμοποίησις της εορτής του θείου Πάσχα σκοπούσα αναμφισβήτως το μεν εις την επίτευξιν της ταυτοχρόνου παρά πάντων των χριστιανικών λαών πανηγύρεως της μεγίστης ταύτης του Χριστιανισμού εορτής και των εξ αυτής εξαρτωμένων εορτών, το δε την άρσιν των υφισταμένων διά την εύρεσιν της εορτής ταύτης δυσχερειών και τον καθορισμόν αυτής εν ωρισμένη ημέρα του μηνός είναι ομολογουμένως σκόπιμος και επωφελής. Από οποιασδήποτε δε απόψεως, είτε εκκλησιαστικής, είτε κοινωνικής και αν εξετασθήσήμερον η προκειμένη πρότασις, ουδείς δύναται να διαμφισβητήση ότι αύτη αποτελεί διά την Ορθόδοξον Ανατολικήν Εκκλησίαν μέρος του όλου Ημερολογιακού αυτής ζητήματος· καθόσον από εκκλησιαστικής απόψεως εξεταζομένη, είναι πρόδηλον ότι δεν δύναται και εν περιπτώσει πραγματώσεως αυτής να συντελέση εις την επίτευξιν του επιδιωκομένου δι’ αυτής σκοπού, εφ’ όσον η μεν ημετέρα Εκκλησία έχει εν χρήσει το Ιουλιακόν ημερολόγιον, αι δε Εκκλησία της Δύσεως το Γρηγοριανόν. Δι’ ο και κατ’ ανάγκην επιβάλλεται πρωτίστως η ενέργεια περί της ταυτότητος του Ημερολογίου και είτα να επακολουθήση η σκέψις περί μονιμοποιήσεως του Πάσχα».
γ) Από το «Πανορθόδοξο» Συνέδριο του 1923. «Η ανάγκη του ταυτοχρόνου εορτασμού των μεγάλων χριστιανικών εορτών, των Χριστουγέννων και του Πάσχα, υπό πάντων των χριστιανών, τονίζεται ιδιαιτέρως και εν τη προς τας Αυτοκεφάλους Εκκλησίας προσκλήσει του Οικουμενικού Πατριαρχείου εις την παρούσαν Διορθόδοξον Επιτροπήν» (Πρακτικά, σελ. 56). «Άλλος επί πλέον λόγος προς άμεσον προσαρμογήν και του Πασχαλίου είναι η μεγάλη ηθική σημασία και εντύπωσις, ην θα παραγάγη εις όλον τον πεπολιτισμένον κόσμον η διά της αβιάστου πρωτοβουλίας ταύτης της Ορθοδόξου Εκκλησίας προσέγγισις των δύο χριστιανικών κόσμων της Ανατολής και της Δύσεως εν τω εορτασμώ των μεγάλων χριστιανικών εορτών» (σελ. 57).
δ) Η στάση της παπικής εκκλησίας. Ένα περιστατικό δείχνει ξεκάθαρα τη θετική στάση και της παπικής εκκλησίας απέναντι στον ταυτόχρονο εορτασμό. Όταν η «Κοινωνία των Εθνών» πρότεινε νέο ημερολόγιο (ακόμη πιο νέο δηλαδή και πιο ακριβές) κοινό για όλο τον κόσμο, η παπική εκκλησία απάντησε ότι δέχεται αυτό, «αν δεχθή τούτο και η Ανατολική Εκκλησία» (ΣΚΡΙΠ 17-1-1924).
Ξαναλέω όλα τα υπόλοιπα περί κοινωνικών ή επιστημονικών λόγων, αποδεικνύονται από την μελέτη της ιστορίας, σοφίσματα και ουσιαστικά στάχτη στα μάτια των Ορθοδόξων που αγωνιούσαν. Η μεγαλύτερη λοιπόν αδυναμία της ημερολογιακής μεταρρύθμισης ήταν ότι αυτή δίχασε τους Ορθοδόξους χάριν της ενώσεως με τους ετεροδόξους[1][2].

[1] Δεν τα γράφω εγώ, ο ίδιος ο τότε αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος τα λέει:

Όπως επίσης δεν στέκει ως επιχείρημα ότι δημιούργησε σύγχυση η ξεχωριστή επιτέλεση της εθνικής από την θρησκευτική εορτή της 25ης Μαρτίου, γιατί μέχρι και τα μικρά παιδιά ξέρουν ότι η επανάσταση του 1821 δεν ξεκίνησε την 25η Μαρτίου, απλά η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε λόγω της σπουδαιότητος του Ευαγγελισμού. Ας έμενε λοιπόν η εθνική εορτή μαζί με την θρησκευτική. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.

[1][2]Αξίζει να διαβάσετε το παρακάτω άρθρο του νεοημερολογίτου καθηγητού Γεωργίου Αρβανιτάκη (βλ. Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια) που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ την επομένη της ημερολογιακής μεταρρύθμισης (24-3-1924):
 


Από  ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ

7 σχόλια:

  1. Admiring the time and energy you put into your blog and detailed information you provide.
    It's awesome to come across a blog every once in a while that isn't the same old rehashed information.
    Wonderful read! I've bookmarked your site and I'm including your RSS feeds to my
    Google account.

    my web page; buy soundcloud plays

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. I'm not sure exactly why but this site is loading extremely slow for me.

    Is anyone else having this issue or is it a issue on my end?
    I'll check back later and see if the problem still exists.


    Here is my webpage guest blog posting

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Greetings from Florida! I'm bored to tears at work so I
    decided to browse your blog on my iphone during lunch break.

    I enjoy the info you provide here and can't
    wait to take a look when I get home. I'm amazed at how quick your blog loaded on my
    cell phone .. I'm not even using WIFI, just
    3G .. Anyhow, very good site!

    Here is my web blog personal stylist

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Wow, wonderful blog layout! How long have you been blogging for?
    you made blogging look easy. The overall look of your website is great, let alone the content!


    Here is my blog post ... Kit

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. I know this site presents quality depending content and extra information, is there any other site which offers such
    data in quality?

    my web page :: australian fashion designers

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Everything is very open with a really clear explanation of the challenges.

    It was definitely informative. Your website is useful.
    Many thanks for sharing!

    my web site contractibility

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. I think that everything posted was very
    logical. But, what about this? suppose you
    composed a catchier post title? I ain't suggesting your information is not good, however suppose you added a title that makes people want more?
    I mean "AΠAΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟ BΙBΛΙΟ "ΤΟ Σ
    ΧΙΣΜA ΤΟΥ ΖΗΛΩΤΙKΟΥ ΠAΛAΙΟΗΜEΡΟΛ
    ΟΓΙΤΙΣΜΟΥ" (π. BAΣΙΛEΙΟΥ ΠAΠAΔAKΗ) 1ον & 2ον μέρος"
    is a little boring. You should glance at Yahoo's home page and note how they write
    post titles to get people to open the links. You might try adding
    a video or a related picture or two to grab readers interested about everything've
    got to say. In my opinion, it would bring your blog a little bit more interesting.



    Also visit my blog lawyer car accident injury

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλω αφήστε το σχόλιο σας εδω