Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

ΟΙ ΜΥΡΜΗΓΚΟΛΕΟΝΤΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ


Αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, χαίρετε εν Κυρίω!
Το παρόν κείμενο αναφέρεται σε μια κατηγορία αντιοικουμενιστών εκκλησιαστικών ανδρών των τελευταίων δεκαετιών (από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και μετά), οι οποίοι με τη στάση τους, δηλαδή με την επιλογή τους να κοινωνούν με τους οικουμενιστές, ευθύνονται για την ύπαρξη "μερισμῶν καὶ σχισμάτων"[1].
Είναι συνήθως δυνατοί θεολόγοι, δόκιμοι συγγραφείς, συντηρητικοί μοναχοί, αυστηροί ιερείς, σεβάσμιοι ιεράρχες, εκκλησιαστικά πρόσωπα δηλαδή σεβαστά και κοινής αποδοχής που θα μπορούσαν με τον λόγο τους να καθοδηγήσουν το λογικό ποίμνιο της Εκκλησίας και να ανάψουν μέσα στις καρδιές τους τον ζήλο για την προδομένη Ορθοδοξία!
Θα μπορούσαν να καταστούν "ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσιν", και αυτό θα γινόταν φανερό αν είχαν παρόμοιο βίο με τους Αγίους Πατέρες. Αν τους καθαιρούσαν, όπως καθαιρέθηκαν τόσοι Άγιοι εν καιρώ αιρέσεως. Αν τους εξόριζαν, όχι πλέον σε κάποιο ξερονήσι, αλλά μακριά από την πανεπιστημιακή τους έδρα ή το μοναστήρι τους. Αν τους καταδίκαζαν, όχι σε φυλάκιση μέσα σε κάποιο υγρό και σκοτεινό κελί, αλλά σε κοινωνική απομόνωση. Αν τους έκοβαν όχι τη σωματική γλώσσα, όπως έκαναν με τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, αλλά τις άδειες για ομιλίες και εκδηλώσεις. Αν τους απέκοπταν επίσης, όχι το χέρι τους, όπως του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, αλλά τα κείμενά τους, με μια αυστηρή λογοκρισία σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα.
Τα πρόσωπα όμως αυτά δεν είναι δυστυχώς "ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσιν" και στην καλύτερη περίπτωση, μπορούν να γίνουν επόμενοι εκείνων των κληρικών που περιγράφει ο Μέγας Αθανάσιος στην προς Ρουφινιανό επιστολή του [2], αναφερόμενος στο πως πρέπει να δεχτεί η Εκκλησία εκείνους που κοινώνησαν, από φόβο ή για άλλο λόγο, με τους αιρετικούς, χωρίς όμως να αποδεχτούν την αίρεση.
Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρόκειται για "λέοντες", όπως αρέσκονται οι οπαδοί τους να τους αποκαλούν, αλλά μάλλον για μυρμηγκολέοντες της Ορθοδοξίας. Παρουσιάζουν ως μεγάλη προδοσία την αίρεση του Οικουμενισμού, αλλά ως μικρό και ανύπαρκτο γεγονός τις συμπροσευχές των προϊσταμένων τους, που τάχα "πάντοτε γινόντουσαν". Παρουσιάζουν ως μεγάλη την παρεκτροπή όταν στέλνουν ελεγκτικές επιστολές στους προκαθημένους της αιρέσεως, αλλά ως ασήμαντο το γεγονός της μνημόνευσης το ονόματός τους στη Λειτουργία, στις καθησυχαστικές επιστολές τους προς τα πνευματικά τους παιδιά. Τη μία Κυριακή προσθέτουν στο Συνοδικό και εκφωνούν αναθέματα κατά της αιρέσεως, την άλλη συλλειτουργούν με τους φορείς και θιασώτες της αιρέσεως αυτής. Είναι λέοντες στη θεωρία, αλλά μέρμηγκες στην πράξη...
Τους είδαμε και πάλι μετά από την συνάντηση Πατριάρχη - Πάπα στα Ιεροσόλυμα. Περιμέναμε βρυχηθμούς, αλλά αποδείχθηκαν φρούδες οι ελπίδες μας και πάλι. Αντιθέτως, αντί να ξιφουλκήσουν κατά της παναιρέσεως του Οικουμενισμού και των απαισίων εκπροσώπων τους, έσπευσαν να χτυπήσουν τον γνωστό κώδωνα του δήθεν κινδύνου του σχίσματος!
Να μην φύγουμε δήθεν από την Εκκλησία, εξαιτίας των απλά "αντικανονικών ενεργειών" ή "ευφυών διπλωματιών" των προσώπων αυτών που επέλεξαν, όχι να ακολουθήσουν το πολιτικό στάδιο που ακολούθησαν οι αδελφοί τους στις μασονικές στοές Παπανδρέηδες, Σαμαράδες, Βενιζέληδες και άλλοι πολιντικάντηδες, αλλά να αφήσουν μούσια και να  φορέσουν ράσα, νομίζοντας οι ταλαίπωροι πως ο Θεός τους χειροτόνησε ποιμένες [3] της Εκκλησίας Του, την οποία αφού καταπρόδωσαν με τις αιρέσεις στις οποίες υπέπεσαν, και κυρίως με την παναίρεση του Οικουμενισμού, έχουν το θράσος να νομίζουν ότι αυτοί είναι η Εκκλησία!
Με το τελευταίο συμφωνούν και οι μυρμηγκολέοντες! "Προς Θεού, να μην γίνει σχίσμα", φωνάζουν! Κοιτάξτε δηλαδή τί φοβερή κακοδοξία κηρύττουν: ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΧΙΣΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ! ΚΑΙ ΟΤΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΟΤΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ!!!
Ο "καθηρημένος" όμως Άγιος Πατέρας της Εκκλησίας, ο Μέγας Ιωάννης ο Χρυσόστομος, συντρίβει αυτούς τους τερατώδεις μυρμηγκολέοντες, τους "δοκούντες ὀρθοδοξεῖν", δηλαδή όσους νομίζουν πως είναι ορθόδοξοι: "Ἔστιν οὖν σχισθῆναι καλῶς, καὶ ἔστιν ὁμονοῆσαι κακῶς. Διὰ τοῦτο φησινἘὰν ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζῃ σε, ἔκκοψον αὺτὸν"[4].
Το να φεύγει κανείς λοιπόν από την κοινωνία των κακοδόξων, δεν αποτελεί σχίσμα, αλλά επικράτηση της αλήθειας και διεκδίκηση των νόμων του Θεού, κατά τον Άγιο Θεόδωρο τον Στουδίτη [5].
Όπως αντιλαμβάνεσθε, αγαπητοί αδελφοί, η λύση είναι μία. Να φύγουμε μακριά από τους αιρετικούς για να σώσουμε την ψυχή μας και βλέποντας ο Θεός το βήμα μας αυτό, θα σώσει την Εκκλησία Του.
Αυτήν την Κυριακή είναι των Αγίων Πατέρων. Αυτήν την Κυριακή ας προσευχηθούμε να βρούμε αληθινά ορθόδοξο πνευματικό, που θα δώσει στην ψυχή μας αέρα Ορθοδοξίας και νάματα ευσεβείας. Αυτήν την Κυριακή ας φροντίσουμε να βρούμε ναό στον οποίο να μνημονεύεται γνήσιος ορθόδοξος επίσκοπος με κανονική Αποστολική Διαδοχή (και όχι αιρετικός ή κοινωνών με τους αιρετικούς), ώστε να συμψάλλουμε με όλη μας την ψυχή το στιχηρό των αίνων των Αγίων Πατέρων "Ὅλην συλλεξάμενοι, ποιμαντικὴν ἐπιστήμην, καὶ θυμὸν κινήσαντες, νῦν τὸν δικαιότατον ἐνδικώτατα, τοὺς βαρεῖς ἤλασαν, καὶ λοιμώδεις λύκους, τῇ σφενδόνῃ τῇ τοῦ Πνεύματος, ἐκσφενδονήσαντες, τοῦ τῆς Ἐκκλησίας πληρώματος, πεσόντας ὡς πρὸς θάνατον, καὶ ὡς ἀνιάτως νοσήσαντας, οἱ θεῖοι Ποιμένες, ὡς δοῦλοι γνησιώτατοι Χριστοῦ, καὶ τοῦ ἐνθέου κηρύγματος, μύσται ἱερώτατοι".

Νικόλαος Μάννης, δάσκαλος 

 
 
[1] ΙΕ΄ Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου
[2] Πηδάλιον, δ΄ έκδοση, Αθήνα 1886, σελ. 470
[3] "Πάντας μὲν ὁ Θεὸς οὐ χειροτονεῖ" βοά ο Ιερός Χρυσόστομος (P.G. 62, 610)
[4] P.G. 59, 314
[5] P.G. 99, 1001
 
Από Κρυφό σχολειό

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

"Τι έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων;". Ο νοών, νοήτω!


 35
Ἡ παράγραφος 3, τῆς κοινῆς διακήρυξης τὴν ὁποία ὑπέγραψαν, ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ ὁ Πάπας Φραγκίσκος, στὰ Ἱεροσόλυμα
 «3. Μὲ βαθεία ἐπίγνωση ὅτι ἡ ἑνότητα ἐκφράζεται μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο, ἀναμένουμε μὲ μεγάλη προσδοκία τὴν ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποία ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θὰ συμμετέχουμε ὅλοι μαζὶ στὴν Θεία Κοινωνία. Ὡς χριστιανοὶ καλούμαστε νὰ προετοιμαστοῦμε, ὥστε νὰ ἀποδεχτοῦμε – ὑποδεχτοῦμε αὐτὸ τὸ δῶρο τῆς εὐχαριστιακῆς κοινότητας – ἑνότητας, σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Εἰρηναίου τῆς Λυῶν (Adv. haer. IV,18,5: PG 7,1028), μέσω τῆς ἀναγνώρισης τῆς Μίας πίστης, τῆς ἀδιάκοπης προσευχῆς, τῆς ἐσωτερικῆς “ἐπιστροφῆς”, τῆς ἀνακαινισμένης ζωῆς καὶ τοῦ ἀδελφικοῦ διαλόγου. Ὅταν ἐπιτύχουμε τὸν ποθούμενο αὐτὸ στόχο, θὰ δείξουμε στὸν κόσμο τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, μέσω τῆς ὁποίας γινόμαστε ἀληθινοὶ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. (Ἰωάν. 13:35)». (Ευχαριστούμε για την μετάφραση εκ του γερμανικού κειμένου την Αναστασία Παπαδάκη) πηγή:katanixis
 
ULT_Logo
 
Tο μήνυμα της Eνότητας, είναι η τελευταία πνευματική εξαγγελία η οποία εμφανίστηκε μέσω της σύγχρονης Θεοσοφικής Διδασκαλίας που παρουσίασε η Έλενα Mπλαβάτσκυ πριν από εκατό περίπου χρόνια. H Θεοσοφική ιδέα της ενότητας είναι το σύγχρονο πνευματικό μήνυμα και ώς “το Mήνυμα της Eνότητας της Zωής” καθιέρωσε την αδελφότητα των ανθρώπων και τον σεβασμό προς κάθε είδος ζωής.
Aυτό το πνευματικό μήνυμα προσδιορίζει ήδη τη συμπεριφορά της σύγχρονης ανθρωπότητας και καθορίζει νέους τρόπους αντίληψης σε όλα τα επίπεδα της ζωής. Θεμελίωσε την τάση για αδελφοποίηση των εθνών, για τη στενή συνεργασία των κρατών, για την οικονομική ενοποίηση και τη συναδέλφωση των θρησκειών. H τάση του ενοποιητικού μηνύματος είναι να σμίξει
τα μέλη της ανθρωπότητας σε μια παγκόσμια οικογένεια, όπου κάθε άτομο να αναγνωρίζει την εσωτερική του συγγένεια και καταγωγή και μέσω αυτής της γνώσης να κατανοεί και να συμπονά όσα από τα πιο ανώριμα αδέλφια του μαστίζονται ακόμη από τη διχογνωμία, τη μισαλλοδοξία, την ανταγωνιστικότητα και τον δογματισμό.
130-Assisi1986
Για τη Θεοσοφία, η ενότητα του εκδηλωμένου κόσμου είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός, μια κατάσταση που προϋπάρχει πριν από κάθε δημιουργία και εκδήλωση είναι η αρχή και το ξεκίνημα της κοσμικής και συμπαντικής δημιουργίας, η βάση του φαινόμενου πλουραλισμού. O θεμελιώδης Nόμος της Θεοσοφικής Διδασκαλίας είναι ότι υπάρχει Mια Πανταχού Παρούσα, Aιώνια, Aπεριόριστη και Aμετάβλητη APXH” (M.Δ. I 14) που είναι “η Mία ομογενής, θεία OYΣIA-APXH, η μία ριζική αιτία…. Eίναι η πανταχού παρούσα Πραγματικότητα: απρόσωπη γιατί περιέχει τα πάντα και καθετί… Bρίσκεται κρυμμένη σε κάθε άτομο στο Σύμπαν και είναι το ίδιο το Σύμπαν.“(M.Δ., I 273) πηγή: http:/www.blavatsky.gr/el/varius/277-the-unity-of-life.html
Kazakh President Nursultan Nazarbayev (C
 
 Ήταν σκοπός και στόχος του Αμμώνιου να συμβιβάσει όλες τις αιρέσεις, τους λαούς και τα έθνη σε μια κοινή πίστη- προς μία και μόνη Υπέρτατη, Αιώνια, Άγνωστη και χωρίς συγκεκριμένο όνομα Δύναμη, που κυβερνά το Σύμπαν με αναλλοίωτους και αιώνιους νόμους. … Να παροτρύνει όλους τους ανθρώπους να παραμερίσουν τις διαμάχες  και τις έριδές  τους και να ενωθούν και  στη σκέψη και στο στόχο ως παιδιά μιας κοινής μητέρας. (Τί είναι η Θεοσοφία; Ε.Π.Μπλαβάτσκυ)
 
 
New+Age
 
  …οι θρησκευτικές λατρείες δεν είναι παρά εξωτερικά οχήματα, λιγότερο ή περισσότερο υλικές μορφές και περιέχουν άλλη λιγότερο, άλλη περισσότερο μέρος της ουσίας της Μίας και Παγκόσμιας Αλήθειας.
 
 
pan_2
 
 
Τί σημασία έχει η μορφή του περάσματος, αν ο επιδιωκόμενος σκοπός είναι η ίδια Αιώνια Ουσία, είτε αυτή η Ουσία εμφανίζεται στην ανθρώπινη αντίληψη υπό το σχήμα μιας Υπόστασης, μιας άυλης Πνοής ή ενός Τίποτα! Ας αποδεχτούμε την ΠΑΡΟΥΣΙΑ, είτε ονομάζεται Προσωπικός Θεός είτε Παγκόσμια Ουσία και ας αποδεχτούμε μια αιτία, εφόσον όλοι βλέπουμε αποτελέσματα. Αφού, όμως, αυτά τα αποτελέσματα είναι τα ίδια για τον άθεο Βουδδιστή όπως και για τον Χριστιανό θεϊστή και αφού η αιτία είναι το ίδιο ανεξιχνίαστη και για τους δύο, γιατί θα έπρεπε να χάνουμε το χρόνο μας αναζητώντας μια απατηλή σκιά;
 
 
 
 
Σε κάθε περίπτωση, η μάχη θα είναι σφοδρή ανάμεσα στον θηριώδη υλισμό και τον τυφλό φανατισμό αφ’ ενός και αφ’ ετέρου στη φιλοσοφία και τον μυστικισμό – αυτό το λίγο-πολύ πυκνό πέπλο της Αιώνιας Αλήθειας.  (Ο Νέος Κύκλος Ε.Π. Μπλαβάτσκυ)
 
blavatsky-morya-kuthumi
Morya, Koot Hoomi. Τα δαιμόνια της Μπλαβάτσκυ τα οποία της παρέδωσαν την διδασκαλία….
Ε.Π.Μπλαβάτσκυ :1831-1891. Ιδρύτρια της Θεοσοφικής Εταιρίας. Προώθησε τις Ανατολικές δοξασίες του Ινδουισμού στον Δυτικό κόσμο αφού τις προσάρμοσε στη Δυτική κουλτούρα. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Θεοσοφικής Εται­ρείας, η οργάνωση δημιουργήθηκε από την Μπλαβάτσκυ ύστερα από εντολή που πήρε μέσω των Μαχάτμας από τη «Μεγάλη Ιεραρχία» της «Μεγάλης Λευκής Αδελφότη­τας», που αποτελείται από μυθικά υπερανθρώπινα όντα και πως κατ’ αυτόν τον τρόπο η εταιρεία είναι κατα­σκεύασμα αυτών των υπερανθρωπίνων όντων (C.Leadbeater, Οι διδάσκαλοι, σ.67).Κατά τη Θεοσοφική εταιρεία και η ίδια η Μπλαβάτσκυ ανήκε σ’ αυτή την Αδελ­φότητα (Theosophie Studien, 1931). Η ίδια ισχυρίστηκε πως ελάμβανε γραπτά μηνύματα από την «Πνευματική Ιεραρχία»(Οι διδάσκαλοι, σ. 67).

Η ηρωϊκη Ιερα Μονη Εσφιγμένου, απαντά στον μνημονευοντα χωρις κανενα ενδοιασμο Αρχιαιρεσιαρχη Βαρθολομαιο, "μητροπολίτη" Κομοτηνής.

 

 

 


Σε απάντηση στα όσα υποστηρίζει ο μνημονευων αδιαμαρτυρητα τον Αρχιαιρεσιαρχη Βαρθολομαιο "μητροπολίτης"της Κομοτινης Παντελεήμονας, περί της μη εγκρίσεως του για την επικείμενη εκδήλωση την 1η Ιουνίου της Μονής Εσφιγμένου στην πόλη επικαλούμενος την διακοπή της κοινωνίας της με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η ηρωικη Μονη Εσφιγμενου  σε ανακοίνωση της κάνει λόγο για εκβιασμούς που στοχεύουν στην μη παρουσία Ορθοδόξων στην περιοχή της Θρακης.

 
Αναλυτικά το ανακοινωθέν της Μονής Εσφιγμένου:

Χαιρόμαστε που ανακαλύπτουμε ότι το μόνο πρόβλημα που έχετε στην Μητρόπολη σας και σας ενοχλεί είναι η παρουσία μας σε εκδήλωση την 1η Ιουνίου στην ΚΟΜΟΤΗΝΗ.
 
Απλά αναφορικά να σας ενημερώσουμε ότι σαν σωστός και Ορθόδοξος ποιμενάρχης θα έπρεπε να σας ενοχλεί πρώτα από όλα, η τελευταία πράξη προδοσίας της πίστης στους Αγίους Τόπους από τον Οικουμενικό, μιας και τον αναφέρετε με τόσο ενδιαφέρον.
Όχι να προσπαθείτε να ματαιώσετε με εκβιασμούς και αυτόφωρα την παρουσία Ορθοδόξων στην πόλη σας και μάλιστα για Εθνικορθόδοξη εκδήλωση. 
Ναι, κ. Παντελεήμων, εσείς μπορεί να προσυπογράψατε την παράδοση της Θράκης στην πατρίδα στην οποία πολίτης είναι ο τόσο αγαπητός σας και πνευματικός σας καθοδηγητής, ο πράττειν αιρετικώς Οικουμενικός. 

Αλλά εμάς μας θλίβουν οι τελευταίες εθνικές εξελίξεις στην περιοχή και είπαμε ναι, στην πρόσκληση που μας έγινε για σχετική εκδήλωση, και φυσικά ναι, θα ξαναπούμε και στο μέλλον για παρόμοιες εκδηλώσεις.


Συγνώμη, κ.κ. Παντελεήμονα αν εμείς θέλουμε η ενεργή παρουσία του Ελληνορθόδοξου έθνους να συμβαδίζει με τα φυσικά σύνορα της χώρας μας. Χωρίς να διώκονται τα εκεί αδέλφια μας με καμία επίσημη υποστήριξη από εσάς. 

Ξέρω η παρουσία μας ενοχλεί τα σχέδια σας, δείξατε άλλωστε τις διαθέσεις σας για την χαλαρή στάση σας στο εθνικά ευαίσθητο θέμα της Θράκης από πολύ νωρίς, από την πρώτη κιόλας ημέρα της ενθρόνισης σας.
 
Αλλά συγνώμη, δεν συμφωνούμε μαζί σας ούτε στην χαλαρή στάση σας απέναντι στις φιλοπαπικές διαθέσεις του Οικουμενικού, ούτε στην χαλαρή στάση σας απέναντι στις εξελίξεις στην Θράκη. 
Η παρουσία μας ζητήθηκε δεν επιβλήθηκε.
 
Όσον αφορά τα υπόλοιπα που γράφετε στο Δελτίο Τύπου, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι δικαίωμα σας να λέτε ότι σας επιβάλλουν αλλά μην πιστεύετε ότι μπορεί να πείσετε το ποίμνιο.
Ο λαός γνωρίζει την αλήθεια και την ιστορία των 17 αιώνων αδιάλλειπτης παρουσίας της αδελφότητας μας στην μονή. 


Δεν μπορείτε να σβήσετε την ιστορία με το Δελτίο Τύπου σας ούτε με εκβιασμούς να κάμψετε πίστη και εθνικό φρόνημα. Μόνος σας διαλέξατε να είστε απέναντι. 
Μακάρι να ήταν διαφορετικά, μπροστά σε ένα τόσο ευαίσθητο πρόβλημα που δυστυχώς αφήσατε να γιγαντωθεί.
 
Θεάρεστη η εκδήλωση σας για την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Προτεραιότητα όμως έχει το παρον. Όχι να ξεπουλάμε το παρον για να το τιμάμε μετά ως παρελθόν.
 
Πρώτα κρίνετε τα του οίκου σας, καταλογίστε σωστά τις ευθύνες και μετά ως ποιμενάρχης σωστός κρίνετε εποικοδομητικά και τους άλλους. Διαφορετικά η κρίση είναι υποκριτική σαν ένας προδότης να κηρύττει περί προδοσίας. 

Τέλος θα ήθελα να σας θυμίσω ότι αν κάποιος δεν κάνει τίποτα για να αποφευχθεί ένα έγκλημα όταν ξέρει τον σχεδιασμό του και τους ένοχους, δεν είναι άμοιρος ευθυνών αλλά συνένοχος!

Εκ του Γραφείου Τύπου,
Ιεράς Μονή Εσφιγμένου - Άγιο Όρος


Η ανακοίνωση που προηγήγθηκε από την Ιερά Μητρόπολη Μαρωνείας και Κομοτηνής

Από Αποτείχιση

Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

«Εὐφυὴς διπλωματία», η αιρετικὴ πολιτική Βαρθολομαίου κατά τον Πειραιώς Σεραφείμ;







Αὐτὸ κι ἂν εἶναι κατάντημα! 
Ὁ εὐφυὴς κ. Σεραφείμ, ὀνομάζει τὴν αἱρετικὴ πολιτικὴ τοῦ Πατρ. Βαρθολομαίου  «εὐφυῆ  διπλωματία»!!!
 
Ξεσκεπάστηκε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ὁ λέων τῆς Ὀρθοδοξίας, κατὰ τὸν π. Θεόδωρο Ζήση, ποὺ ὅταν γράφαμε ὅτι ὁ Πειραιῶς κάνει «παιχνίδια» μὲ τὴν πίστη, αὐτὸς καὶ οἱ Συναξιακοὶ μᾶς λοιδοροῦσαν.
 
Ἐπὶ πλέον, ὁ «ἀφελὴς» κ. Σεραφείμ, καλεῖ τὸν λυκοποιμένα νὰ ἡγηθεῖ τῶν Ὀρθοδόξων! (Τί ἄλλο θὰ ἀκούσουμε)! Γράφει: «Ἐὰν ἐπιδιώκετο ἡ ἐνεργοποίησις παγκοσμίως τοῦ Ὀρθοδόξου πνευματικοῦ δυναμισμοῦ καί ἡ συστράτευσις χωρίς ἐνδοκοσμικές μεθοδεύσεις καί ἰδεολογικές ἀγκυλώσεις ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων δυνάμεων (τὸ Σεπτὸ κέντρο) θὰ ἐπετύγχανε τῶν προσδοκιῶν του»!!! (Δηλαδή, κακῶς τὸν παρεξηγοῦμε τὸν καημένο Βαρθολομαῖο, Ζηζιούλα καὶ Σία, γιατὶ δὲν γνωρίζουμε τὶς προσδοκίες τους! Ἢ μήπως τοῦ ξέφυγε, καὶ ἐννοεῖ κάποιες ἄλλες αἱρετικὲς προσδοκίες;).
 
Διαβᾶστε γιὰ νὰ δεῖτε ποιὰ «ἀντίσταση» κάνει κατὰ τῆς αἱρέσεως ὁ Μητροπ. Πειραιῶς, ὁ ὁποῖος γιὰ τὸ “θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις” ἐξαπέλυσε δυὸ φορὲς ...ἀναθέματα κατὰ τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ(!) κυρίως, γιὰ νὰ ἐμποδίσει τὶς ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων, καὶ νὰ τοὺς ἐμποδίσει νὰ προχωρήσουν στὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχη καὶ τῶν ὁμοίων του!
 
Κι ἂν ὁ κ. Σεραφείμ, ὁ ἕνας καὶ μοναδικὸς κάνει αὐτὸ τὸν ἀγώνα, φανταστεῖτε τί ἀγώνα κάνουν οἱ ἄλλοι σιωπηλοὶ καὶ ἐξαφανισμένοι Επίσκοποι!
Ἄρα, ὅσοι Ποιμένες περιμένουν καὶ ἀνέχονται κατ' οἰκονομία τὰ γενόμενα, θὰ συνεχίσουν νὰ ἀνέχονται;
 
 
 
Ο Μητροπoλίτης Πειραιώς Σεραφείμ, για τη συνάντηση Πατριάρχη - Πάπα στα Ιεροσόλυμα
 

Πειραιεύς, 28 Μαΐου 2014


Στά πλαίσια τῆς «εὐφυοῦς διπλωματίας», πού ἐφαρμόζει τό Σεπτόν Κέντρον τοῦ Φαναρίου ἐντάσσεται ἀσφαλῶς καί ἡ ἐπετειακή ἐκδήλωσι στόν Πανίερο Ναό τῆς Ἀναστάσεως διότι ὅπως προέκυψε ἀπό τήν ὑπογραφεῖσα διακήρυξι μετά τήν πάροδο 50 χρόνων ἀπό τήν «ἔναρξη τῆς διαδικασίας» καί 30 χρόνων ἀπό τόν περιώνυμο θεολογικό διάλογο μεταξύ τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς παρασυναγωγῆς πού διεξάγεται ἀπό τήν μεικτή διεθνῆ ἐπιτροπή, δέν ὑφίσταται οὔτε κἄν τό πρῶτο βῆμα διά τήν πραγμάτωση τῆς διακήρυξης ὅτι «δέν ἐπιδιώκεται ἕνας θεολογικός ἐλάχιστος κοινός παρονομαστής γιά νά πλησιάσουμε σέ ἕναν συμβιβασμό ἀλλά μᾶλλον ἡ ἐμβάθυνσι στήν κατανόηση τῆς ἀληθείας πού ὁ Χριστός ἔχει δώσει στήν Ἐκκλησία Του, μιά ἀλήθεια πού δέν θά πάψουμε νά κατανοοῦμε καλύτερα ὅσο ἀκολουθοῦμε τίς παροτρύνσεις τοῦ Ἁγ. Πνεύματος» (Παραγρ. 4 Κοινῆς Διακήρυξης). 

Ἡ ἐμφάνισις μάλιστα τοῦ ἀντικανονικῶς κατέχοντος τόν Πρεσβυγενῆ Θρόνο τῆς παλαιᾶς Ρώμης καί τοῦ Πατριαρχείου τῆς Δύσεως μετά κουστωδίας ἑτεροκλήτων Οὐνιτῶν, ἀποδεικνύει πασίδηλα τά ἀνωτέρω καί κονιορτοποιεῖ τίς ὅποιες ἀφελεῖς προσδοκίες τῶν γνωστῶν «χρησίμων ἠλιθίων», ὅπως τούς ἀποκαλοῦν ἀπρεπῶς μέν, ἀλλά ἀληθῶς δέ, οἱ ἐντολεῖς των!!!

Ἡ «εὐφυής διπλωματία» τοῦ Φαναρίου πού δέν χωρεῖ βέβαια στά τῆς πίστεως, δέν κρίνεται ὡστόσο ἐκ τῶν ὅποιων προθέσεων ἀλλά ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος, τό ὁποῖον εἶναι ἐξόχως ἀπογοητευτικόν καί ἐνδεικτικόν τῆς πλήρους ἀποτυχίας, διότι ἄλλως τό Πάνσεπτον Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί τό διεθνές status θά εἶχε καί τήν Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης ἀνοικτή καί τούς περιπύστους καί παλαιφάτους καί πανιέρους Ναούς Του ἐν Ὀρθοδόξῳ λατρευτικῇ λειτουργία θά εἶχε.

Ἀντ’ αὐτῶν τό βαθύ φασιστικό Τουρκικό κράτος δέν ἀναγνωρίζει τήν οἰκουμενικότητα τοῦ Πανσέπτου Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, οὔτε τόν διεθνῆ του πνευματικό χαρακτήρα, ἔχει κλειδώσει ἀπό τό 1971 τήν Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης καί μετατρέπει μεθοδικά καί μέ καταχθόνιο πρόγραμμα σέ τεμένη τοῦ ἐπιβιώσαντος φρικώδους Ἀρειανισμοῦ-Ἰσλάμ τά τιμαλφέστατα σεβάσματα τῆς Χριστιανοσύνης, ὅπως οἱ περίπυστοι Ναοί τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας Τραπεζούντος καί Νικαίας καί τό τρομερότερον ἀπεργάζεται τήν μετατροπή σέ τζαμί τοῦ μεγαλειωδεστέρου μνημείου τῆς παγκόσμιας πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς καί τῆς χριστιανοσύνης, τῆς Ἁγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ καυχήματος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά καί τῆς ἱστορικῆς Ἱερᾶς Μονῆς Στουδίου.

Ἑπομένως ἡ «εὐφυής διπλωματία» τοῦ Σεπτοῦ Κέντρου, πού ἀπευθύνεται στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, στήν μεγάλη ὑπερατλαντική χώρα τῶν Η.Π.Α., στόν Ἀρχηγό τοῦ κράτους τοῦ Βατικανοῦ, στό Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν λεγομένων Ἐκκλησιῶν (διάβαζε αἱρέσεων) ταπεινῶς νομίζομεν ὅτι θά ἔπρεπε νά ἐπανεκτιμηθεῖ, διότι ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος ἀποδεικνύεται ἀλυσιτελής καί ἀτελέσφορος. Ἐάν ἀντί αὐτῆς τῆς ἐξόχως ἀποτυχημένης προσεγγίσεως τῶν ζητημάτων, ἐπιδιώκετο ἡ ἀξιοποίησις τοῦ Ρωσικοῦ παράγοντος παρά τόν ὅποιο ἀσφαλῶς ἀπαράδεκτο ἐθνοφυλετισμόν Του καί ἡ ἐνεργοποίησις παγκοσμίως τοῦ Ὀρθοδόξου πνευματικοῦ δυναμισμοῦ καί ἡ συστράτευσις χωρίς ἐνδοκοσμικές μεθοδεύσεις καί ἰδεολογικές ἀγκυλώσεις ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων δυνάμεων, φρονοῦμεν εὐλόγως ὅτι τό Πάνσεπτον Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον θά ἐπετύγχανε τῶν προσδοκιῶν Του καί θά ἐξεπλήρωνε οὐσιωδῶς τόν ὑπό τοῦ Θεοῦ ταχθέντα προορισμόν Του ὡς ἄλλωστε στήν πρώτη χιλιετία  συνέβη διά τῶν ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

Μόνον ἡ παρουσία στόν Βόσπορο Ρωσικῶν πολεμικῶν πλοίων θά ἐξηνάγκαζε τήν ὑπερφίαλη ἰσλαμοκεντρική Τουρκία νά ἀπελευθερώση τό Σεπτό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἐκ τῶν γαμψῶν ὀνύχων τῆς διιστορικῶς συνεχιζομένης Τουρκικῆς θηριωδίας. Ἐάν τό οἰκτρό λάθος τῆς Τσαρικῆς Ρωσίας πού δέν κατέλυσε τήν Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία μέ τόν γνωστό Ρωσοτουρκικό πόλεμο καί δέν ἀπελευθέρωσε τήν Βασιλίδα τῶν πόλεων, δέν θεραπευθεῖ σήμερον μέ τήν τουλάχιστον ἀπελευθέρωση τοῦ Πανσέπτου Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἡ ὅποια «εὐφυής» διπλωματία καί ἐκζήτηση βοηθείας ἀπό τούς διαχρονικούς ἐχθρούς τῆς ἀληθείας Παπικούς καί Προτεστάντες, Σιωνιστές καί διεθνιστές θά ἀποβαίνει ἐσαεί ἀλυσιτελεῖς καί ἀτελέσφορες.   

Δέν ὑπάρχει νοήμων ἄνθρωπος πού νά πιστεύει ὅτι οἱ ἄσπονδοι φίλοι τοῦ Σεπτοῦ Κέντρου, Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, Ἀρχηγός τοῦ Βατικανοῦ, Καγκελάριος Μέρκελ, Πρόεδρος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς καί ἄλλοι ὁμοϊδεάται καί ὁμόφρονες δέν ἔχουν τήν δύναμη μέ ἕνα καί μόνο τηλεφώνημα στό θρασύδειλο Τουρκικό κράτος νά ἐπιβάλλουν τά αὐτονόητα καί τά ποδοπατούμενα ἀπό τήν Ἄγκυρα ἀνθρώπινα δικαιώματα. Ἑπομένως χρειάζεται ἀμέσως ἀλλαγή πλεύσεως καί ἐπανεκτίμησις καί ἐπανατοποθέτησις τῶν πραγμάτων, ὅπως οἱ Θεοφόροι Πατέρες μᾶς παρέδωσαν καί ὅπως ὁ ἀποκαλυφθείς Θεός διά τῶν Ἁγίων Του εντέλλεται.



 
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Πάπας Φραγκίσκος: “Συζητήσαμε ώστε να γίνει κάτι και για το θέμα της ημερομηνίας του Πάσχα”

σ.σ. ΠΟΣΕΣ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΕΣ ΘΑ ΔΙΚΑΙΩΘΟΥΝ ΟΙ "ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΟΙ" ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΗΤΕΣ;
 
«Με τον Βαρθολομαίο συζητήσαμε για την ένωση, που μπορεί να επιτευχθεί  με την από κοινού πορεία, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να την πετύχουμε με μια Διάσκεψη Θεολόγων….»
"Είμαστε όλοι θεολόγοι σε ένα νησί, και προχωράμε μαζί. Πρέπει να βοηθήσουμε, για παράδειγμα, με τις εκκλησίες. Ακόμη και στη Ρώμη, πολλοί Ορθόδοξοι χρησιμοποιούν Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες. Μιλήσαμε για την πανορθόδοξη σύνοδο επειδή κάτι έχει να κάνει σχετικά με την ημερομηνία του Πάσχα.”
Rapporto con gli ortodossi
«Con Bartolomeo abbiamo parlato dell'unità, che si fa per la strada, in un cammino, non possiamo mai fare l'unità in un congresso di teologia. Mi ha confermato che Atenagora disse davvero a Paolo VI: "Mettiamo tutti i teologi su un'isola, e noi andiamo avanti insieme". Dobbiamo aiutarci, per esempio con le chiese, anche a Roma, tanti ortodossi usano chiese cattoliche. Abbiamo parlato del concilio pan-ortodosso perché si faccia qualcosa della data sulla Pasqua. 

È un po' ridicolo: ma dimmi il tuo Cristo quando resuscita? Il mio la settimana prossima. Il mio invece è resuscitato la settimana scorsa. Con Bartolomeo parliamo come fratelli, ci vogliamo bene, ci raccontiamo le difficoltà del nostro governo. Abbiamo parlato abbastanza dell'ecologia, di fare insieme un lavoro congiunto su questo problema» La Stampa Papa Francesco: “Pedofilia come messe nere”
 
Από Ακτίνες

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Φρίξον ήλιε , στέναξον γη : Πλήρης κοινωνία μεταξύ Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας

 
Τα σχέδια του Οικουμενισμού και της Πανθρησκείας προωθούνται με θέρμη από τους ηγέτες της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας .
Στα Ιεροσόλυμα μέσα σε ένα πολύ ζεστό κλίμα ο Ορθόδοξος Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Πάπας Φραγκίσκος αντήλλαξαν ασπασμόν ειρήνης και συνένωσης των δύο Εκκλησιών .
Η υποκρισία των δύο ηγετών
ξεπέρασε το φράγμα της θρησκευτικής μας συνειδήσεως όταν ο Πάπας Φραγκίσκος φίλησε το χέρι του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και ο Πατριάρχης με τη σειρά του ασπάστηκε και εναγκαλίστηκε τον Καθολικό ομόλογο του.
Αψηφώντας τα λεγόμενα των Αγίων και του Ιερού Πηδαλίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, μπροστά στον Πανάγιο Τάφο , ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος είναι συν τοις άλλοις γνωστός για τις ανθελληνικές του θέσεις σε σχέση με την επανάσταση και την αποτίναξη του Τουρκικού ζυγού, σύναψε διακήρυξη 8 σημείων απο κοινού με τον Πάπα Φραγκίσκο , σφραγίζωντας έτσι μια “Νέα Διαθήκη” μεταξύ των δύο Εκκλησιών.

Πλήρης κοινωνία των δύο Εκκλησιών

Ένα από τα πιο εξοργιστικά σημεία της κατάπτυστης αυτής διακύρηξης είναι πως αμφότεροι προσβλέπουν στην ημέρα, που θα υπάρξει πλήρης κοινωνία μεταξύ Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Τέρας βλασφήμιας συνέλληνες η κοινωνία μεταξύ της Ορθόδοξης Εκκλησίας και ενός εντέχνως παραποιημένου καχέκτυπου της , όπως αυτό της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας , με την οποία έχουμε θεμελιώδης διαφορές , καθώς διδάκσει πως οι αμαρτίες μας “ξεπλένονται” έπειτα του θανάτου μας με την βοήθεια του Καθαρτήριου Πυρ , πως η Παναγία μας είναι Θεά και εξισώνεται με τον Ιησού Χριστό και πως η σύλληψη της έγινε κατά τον ίδιο τρόπο με του Ιησού Χριστού και πως ο Πάπας έχει το Αλάθητο και πως τον διακατέχει Απόλυτη Θεοπνευστία!

Συλλειτούργία στον πανίερο ναό της Αναστάσεως

Εχθές Κυριακή, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Πάπας Φραγκίσκος, συλλειτουργήσαν και συμπροσευχήθηκαν, στον πανίερο ναό της Αναστάσεως με τη συμμετοχή ιεραρχών και κληρικών και από τις δύο Εκκλησίες.
Ο κ.Βαρθολομαίος πιθανόν να ξέχασε τα Λόγια του Αγίου Νικοδήμου στο Ιερό Πηδάλιο τα οποία είναι και τα παρακάτω:
«Οι ορθόδοξοι Χριστιανοί πρέπει να αποστρέφωνται τους αιρετικούς, και τας τών αιρετικών τελετάς. Μάλλον δε αυτοί, οι αιρετικοί δηλ. πρέπει να ελέγχωνται και να νουθετώνται από τους Επισκόπους και Πρεσβυτέρους, μήπως ήθελαν καταλάβουν και επιστρέφουν από την πλάνην των.
 Δια τούτο ο παρών Κανών διορίζει ότι, όποιος Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος ήθελεν άποδεχθεί ως ορθόν και αληθινόν το βάπτισμα των αιρετικών ή την παρ’ αυτών προσαγομένην θυσίαν, ο τοιούτος, προστάζομεν να καθαιρεθή. Επειδή ποίαν συμφωνίαν έχει ο Χριστός με τον διάβολον; ή ποίαν μερίδα έχει ο πιστός με τον άπιστον;
Διότι εκείνοι όπου δέχονται τα παρά των αιρετικών, ή τα όμοια φρονήματα εκείνων έχουσι και αυτοί, ή το ολιγώτερον δεν έχουσι προθυμίαν να ελευθερώνουν αυτούς από την κακοδοξίαν των. ΟΙ ΓΑΡ ΣΥΝΕΥΔΟΚΟΥΝΤΕΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΧΕΙΝΩΝ ΤΕΛΕΤΑΣ, ΠΩΣ ΔΥΝΑΝΤΑΙ ΝΑ ΕΛΕΓΞΟΥΣΙΝ ΑΥΤΟΥΣ ΔΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΚΟΔΟΞΟΝ ΚΑΙ ΠΕΠΛΑΝΗΜΕΝΗΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΗΝ;»
Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ.Βαρθολομαίος συμπροσεύχεται με αιρετικούς καθώς το ίδιο έπραξε και παλαιότερα σε συνάθροιση με τους θρησκευτικούς ομόλογούς του , σε μία επίσκεψη του στην Γροιλανδία και μάλιστα μπροστά σε μία μπλέ γυάλινη σφαίρα σαν αυτή που χρησιμοποιούν σε τελετές μαύρης μαγείας , η οποία κατά το αισχρό αυτό τελετουργικό , αντιπροσώπευε τον Δημιουργό – Μέγα Αρχιτέκτονα Του Σύμπαντος ( Μ.Α.Τ.Σ. ) , όπως ( Μ.Α.Τ.Σ. ) τυγχάνει να αποκαλλούν και ο Τέκτονες-Ιλλουμινάτι-Σκοτεινοί Επικυρίαρχοι τον Δημιουργό .

polemiko-imerologio.gr

βαρθολομαιος , συμπροσευχη , οικουμενισμος , πανθρησκεια , μπλε , σφαιρα , γυαλινη

Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

Βίντεο από την συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον Πάπα στον Ναό της Αναστάσεως



 Από Ακτίνες

Κοινή Διακήρυξη Οικουμενικού Πατριάρχη και Πάπα Φραγκίσκου


 
Joint Declaration by Ecumenical Patriarch Bartholomew and Pope Francis
 
1.             Like our venerable predecessors Pope Paul VI and Ecumenical Patriarch Athenagoras who met here in Jerusalem fifty years ago, we too, Pope Francis and Ecumenical Patriarch Bartholomew, were determined to meet in the Holy Land "where our common Redeemer, Christ our Lord, lived, taught, died, rose again, and ascended into Heaven, whence he sent the Holy Spirit on the infant Church".[1] Our meeting, another encounter of the Bishops of the Churches of Rome and Constantinople founded respectively by the two Brothers the Apostles Peter and Andrew, is a source of profound spiritual joy for us. It presents a providential occasion to reflect on the depth and the authenticity of our existing bonds, themselves the fruit of a grace-filled journey on which the Lord has guided us since that blessed day of fifty years ago.
2.             Our fraternal encounter today is a new and necessary step on the journey towards the unity to which only the Holy Spirit can lead us, that of communion in legitimate diversity. We call to mind with profound gratitude the steps that the Lord has already enabled us to undertake. The embrace exchanged between Pope Paul VI and Patriarch Athenagoras here in Jerusalem, after many centuries of silence, paved the way for a momentous gesture, the removal from the memory and from the midst of the Church of the acts of mutual excommunication in 1054. This was followed by an exchange of visits between the respective Sees of Rome and Constantinople, by regular correspondence and, later, by the decision announced by Pope John Paul II and Patriarch Dimitrios, of blessed memory both, to initiate a theological dialogue of truth between Catholics and Orthodox. Over these years, God, the source of all peace and love, has taught us to regard one another as members of the same Christian family, under one Lord and Saviour, Jesus Christ, and to love one another, so that we may confess our faith in the same Gospel of Christ, as received by the Apostles and expressed and transmitted to us by the Ecumenical Councils and the Church Fathers. While fully aware of not having reached the goal of full communion, today we confirm our commitment to continue walking together towards the unity for which Christ our Lord prayed to the Father so "that all may be one" (Jn 17:21).
3.             Well aware that unity is manifested in love of God and love of neighbour, we look forward in eager anticipation to the day in which we will finally partake together in the Eucharistic banquet. As Christians, we are called to prepare to receive this gift of Eucharistic communion, according to the teaching of Saint Irenaeus of Lyon[2], through the confession of the one faith, persevering prayer, inner conversion, renewal of life and fraternal dialogue. By achieving this hoped for goal, we will manifest to the world the love of God by which we are recognized as true disciples of Jesus Christ (cf. Jn 13:35).
4.             To this end, the theological dialogue undertaken by the Joint International Commission offers a fundamental contribution to the search for full communion among Catholics and Orthodox. Throughout the subsequent times of Popes John Paul II and Benedict the XVI, and Patriarch Dimitrios, the progress of our theological encounters has been substantial.  Today we express heartfelt appreciation for the achievements to date, as well as for the current endeavours. This is no mere theoretical exercise, but an exercise in truth and love that demands an ever deeper knowledge of each other's traditions in order to understand them and to learn from them. Thus we affirm once again that the theological dialogue does not seek a theological lowest common denominator on which to reach a compromise, but is rather about deepening one's grasp of the whole truth that Christ has given to his Church, a truth that we never cease to understand better as we follow the Holy Spirit's promptings. Hence, we affirm together that our faithfulness to the Lord demands fraternal encounter and true dialogue. Such a common pursuit does not lead us away from the truth; rather, through an exchange of gifts, through the guidance of the Holy Spirit, it will lead us into all truth (cf. Jn 16:13).
5.             Yet even as we make this journey towards full communion we already have the duty to offer common witness to the love of God for all people by working together in the service of humanity, especially in defending the dignity of the human person at every stage of life and the sanctity of family based on marriage, in promoting peace and the common good, and in responding to the suffering that continues to afflict our world. We acknowledge that  hunger, poverty, illiteracy, the inequitable distribution of resources must constantly be addressed. It is our duty to seek to build together a just and humane society in which no-one feels excluded or emarginated.
6.             It is our profound conviction that the future of the human family depends also on how we safeguard – both prudently and compassionately, with justice and fairness – the gift of creation that our Creator has entrusted to us. Therefore, we acknowledge in repentance the wrongful mistreatment of our planet, which is tantamount to sin before the eyes of God. We reaffirm our responsibility and obligation to foster a sense of humility and moderation so that all may feel the need to respect creation and to safeguard it with care. Together, we pledge our commitment to raising awareness about the stewardship of creation; we appeal to all people of goodwill to consider ways of living less wastefully and more frugally, manifesting less greed and more generosity for the protection of God's world and the benefit of His people.
7.             There is likewise an urgent need for effective and committed cooperation of Christians in order to safeguard everywhere the right to express publicly one's faith and to be treated fairly when promoting that which Christianity continues to offer to contemporary society and culture. In this regard, we invite all Christians to promote an authentic dialogue with Judaism, Islam and other religious traditions. Indifference and mutual ignorance can only lead to mistrust and unfortunately even conflict.
8.             From this holy city of Jerusalem, we express our shared profound concern for the situation of Christians in the Middle East and for their right to remain full citizens of their homelands. In trust we turn to the almighty and merciful God in a prayer for peace in the Holy Land and in the Middle East in general. We especially pray for the Churches in Egypt, Syria, and Iraq, which have suffered most grievously due to recent events. We encourage all parties regardless of their religious convictions to continue to work for reconciliation and for the just recognition of peoples' rights. We are persuaded that it is not arms, but dialogue, pardon and reconciliation that are the only possible means to achieve peace.
9.             In an historical context marked by violence, indifference and egoism, many men and women today feel that they have lost their bearings. It is precisely through our common witness to the good news of the Gospel that we may be able to help the people of our time to rediscover the way that leads to truth, justice and peace. United in our intentions, and recalling the example, fifty years ago here in Jerusalem, of Pope Paul VI and Patriarch Athenagoras, we call upon all Christians, together with believers of every religious tradition and all people of good will, to recognize the urgency of the hour that compels us to seek the reconciliation and unity of the human family, while fully respecting legitimate differences, for the good of all humanity and of future generations.
10.       In undertaking this shared pilgrimage to the site where our one same Lord Jesus Christ was crucified, buried and rose again, we humbly commend to the intercession of the Most Holy and Ever Virgin Mary our future steps on the path towards the fullness of unity, entrusting to God's infinite love the entire human family.
" May the Lord let his face shine upon you, and be gracious to you! The Lord look upon you kindly and give you peace!" (Num 6:25-26).
…………………………………………
[1] Common communiqué of Pope Paul VI and Patriarch Athenagoras, published after their meeting of 6 January 1964.
[2] Against Heresies, IV, 18, 5 (PG 7, 1028)
 
 
Η ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου κατά την συμπροσευχή με τον Πάπα στον Πανάγιο Τάφο
(25 Μαΐου 2014)
Homily by His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew at the Joint Prayer Service (Holy Sepulcher, May 25, 2014)
 
"Do not be afraid; for I know that you seek Jesus who was crucified. He is not here; for he has risen, as He said. Come, see the place where the Lord lay." (Matt. 28.5-6)
Your Holiness and dearly beloved brother in Christ,

Your Beatitude Patriarch of the Holy City of Jerusalem, much loved brother and concelebrant in the Lord,
Your Eminences, Your Excellencies, and very reverend representatives of the Christian churches and confessions,Esteemed brothers and sisters,
It is with awe, emotion and respect that we stand before "the place where the Lord lay," the life-giving tomb from which life emerged. And we offer glory to the all-merciful God, who rendered us, as His unworthy servants, worthy of this supreme blessing to become pilgrims in the place where the mystery of the world's salvation transpired. "How awesome is this place! This is none other than the house of God, and this is the gate of heaven." (Gen. 28.17)
We have come as the myrrh-bearing women, on the first day of the week, "to see the sepulcher" (Matt. 28.1), and we too, like they, hear the angelic exhortation: "Do not be afraid." Remove from your hearts every fear; do not hesitate; do not despair. This Tomb radiates messages of courage, hope and life.
The first and greatest message from this empty Sepulcher is that death, "this last enemy" of ours (see 1 Cor. 15.26), the source of all fears and passions, has been conquered; it no longer holds the final word in our life. It has been overcome by love, by Him, who voluntarily accepted to endure death for the sake of others. Every death for the sake of love, for the sake of another, is transformed into life, true life. "Christ is risen from the dead, by death trampling down death, and to those in the tombs He has granted life."
Do not, then, be afraid of death; but do not also be afraid of evil, despite any form that this might assume in our life. The Cross of Christ amassed all the arrows of evil: hatred, violence, injustice, pain, humiliation – everything that is suffered by the poor, the vulnerable, the oppressed, the exploited, the marginalized and the disgraced in our world. However, rest assured – all of you who are crucified in this life – that, just as in the case of Christ, the Cross is followed by the Resurrection; that hatred, violence and injustice have no prospect; and that the future belongs to justice, love and life. Therefore, you should work toward this end with all the resources that you have in love, faith and patience.
Nonetheless, there is another message that emanates from this venerable Tomb, before which we stand at this moment. This is the message that history cannot be programmed; that the ultimate word in history does not belong to man, but to God. In vain did the guards of secular power watch over this Tomb. In vain did they place a very large stone against the door of the Tomb, so that none could roll it away. In vain are the long-term strategies of the world's powerful – everything is eventually contingent upon the judgment and will of God. Every effort of contemporary humanity to shape its future alone and without God constitutes vain conceit.
Lastly, this sacred Tomb invites us to shed another fear that is perhaps the most prevalent in our modern age: namely, fear of the other, fear of the different, fear of the adherent of another faith, another religion, or another confession. Racial and all other forms of discrimination are still widespread in many of our contemporary societies; what is worst is that they frequently even permeate the religious life of people. Religious fanaticism already threatens peace in many regions of the globe, where the very gift of life is sacrificed on the altar of religious hatred. In the face of such conditions, the message of the life-giving Tomb is urgent and clear: love the other, the different other, the followers of other faiths and other confessions. Love them as your brothers and sisters. Hatred leads to death, while love "casts out fear" (1 John 4.18) and leads to life.
Dear friends,
Fifty years ago, two great church leaders, the late Pope Paul VI and Ecumenical Patriarch Athenagoras, cast out fear; they cast away from themselves the fear which had prevailed for a millennium, a fear which had kept the two ancient Churches, of the West and East, at a distance from one another, sometimes even setting them up against each other. Instead, as they stood before this sacred space, they exchanged fear with love. And so here we are, as their successors, following in their footsteps and honoring their heroic initiative. We have exchanged an embrace of love, even as we continue along the path toward full communion with one another in love and truth (Eph. 4.15) in order "that the world may believe" (John 17.21) that no other way leads to life except the way of love, reconciliation, genuine peace and fidelity to the Truth.
This is the way that all Christians are called to follow in their relations among themselves – whatever church or confession they belong to – thereby providing an example for the rest of the world. The way may be long and arduous; indeed, to some it may occasionally seem like an impasse. However, it is the only way that leads to the fulfillment of the Lord's will "that [His disciples] may be one." (John 17.21) It is this divine will that opened the way traveled by the leader of our faith, our Lord Jesus Christ, who was crucified and resurrected in this holy place. To Him belong glory and might, together with the Father and the Holy Spirit, to the ages of ages. Amen.
"Beloved, let us love one another; for love is of God." (1 John 4.7)
 
 
Από Ακτίνες

Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΤΥΦΛΩΝ


 
"ἄφετε αὐτούς·
ὁδηγοί εἰσι τυφλοὶ τυφλῶν·
τυφλὸς δὲ τυφλὸν ἐὰν ὁδηγῇ,
 ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται"
(Ματθ. ιε΄,  14)

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, Χριστός Ανέστη!

Την Κυριακή του Τυφλού, συναντώνται στα Ιεροσόλυμα ο δήθεν ορθόδοξος επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος με τον αιρετικό Πάπα Ρώμης Φραγκίσκο, με αφορμή την συμπλήρωση πενήντα ετών από την συνάντηση των προκατόχων τους, Αθηναγόρα και Παύλου.

Το τι έγινε σε εκείνη την συνάντηση το 1964 το γνωρίζουμε από τις πηγές της εποχής [1].

Το τι θα δουν τα μάτια μας στην φετινή συνάντηση, πάνω κάτω ξέρουμε. Την ορατή εκκλησία των Οικουμενιστών εν δράσει.

Μπορεί να μην υπάρχει ακόμη - και φανερά - το Κοινό Ποτήριο (το οποίο έθεσαν ορισμένοι ως το όριο, του οποίου η υπέρβαση θα ενεργοποιούσε τα ορθόδοξα αντανακλαστικά τους, ώστε να πράξουν πλέον το αυτονόητο, δηλαδή να αποτειχισθούν από τους αιρετικούς), αλλά αυτό δεν έχει τόσο σημασία, από τη στιγμή που ήδη οι εξ ορθοδόξων Οικουμενιστές αναγνωρίζουν τον παπισμό και τις άλλες αιρετικές συναγωγές του κόσμου τούτου, ως Εκκλησίες (με Θεία Χάρη, εγκυρότητα μυστηρίων και κανονικότητα) και από την στιγμή που θεωρούν ότι όλοι μαζί συναποτελούν την Εκκλησία του Χριστού! 

Ο οικουμενιστής Μητροπολίτης Σάρδεων και Πισιδίας Γερμανός Αθανασιάδης είχε δηλώσει [2]: "Η Ένωσις δεν θα προέλθη εκ των κάτω, όπως επιδιώκει η Ουνία, αλλ' εκ των άνω. Όχι δια του όχλου, αλλά δια του ανωτάτου κλήρου. Δια να φθάσωμεν εις αυτήν (την Ένωσιν) απαιτείται γαλήνη πνευμάτων αντί του εξερεθισμού τον οποίον προκαλεί η Ουνία".

Ουνία είναι επομένως και ο Οικουμενισμός, με διαφορετικά πλέον μέσα, αλλά προς τον ίδιο σκοπό εργαζόμενος: Την δημιουργία της, υπό έναν Πάπα, Παγκόσμιας Εκκλησίας.

Την Ενότητα, που ευαγγελίζεται ο Οικουμενισμός, την περιέγραψε, σε συνέντευξή του [3], ο μέγας θιασώτης της αιρέσεως αυτής Αθηναγόρας: "Διά της λέξεως Ενότης, η οποία είναι συμφωνοτέρα προς τους παρόντας καιρούς, νοείται η από κοινού συνεργασία εις τους διαφόρους τομείς της κοινωνικής, ηθικής και πνευματικής δράσεως, διά της συμβολής της Χριστιανικής Ανατολής και Δύσεως. Η Ενότης δεν προϋποθέτει την Ένωσιν, η οποία Ένωσις προϋποθέτει δογματικήν ρύθμισιν. Αι Χριστιανικαί Εκκλησία δύνανται προσεγγίζουσαι προς αλλήλας να συνεργασθούν κατά τρόπον αρεστόν και Ευαγγελικόν επί ζητημάτων αναγομένων εις τομείς της ζωής. Εκάστη εκκλησία έχει τους δογματικούς της θησαυρούς. Χωρίς να εγκαταλείψη ουδένα των θησαυρών αυτών, δύναται η Εκκλησία να έλθη εις προσέγγισιν, επικοινωνίαν και συνεργασίαν μετά πάσης άλλης Χριστιανικής Εκκλησίας".

Και συνεχίζει παρακάτω: "Αναγνωρίζει η Εκκλησία μας τον Πάπαν ως "πρώτον μεταξύ ίσων"".

Ας μην περιμένουμε λοιπόν απαραίτητα κάποιο Κοινό Ποτήριο ή κάποια άλλου είδους Ένωση, πιο φανερή δηλαδή, αφού η "Ενότητα των Εκκλησιών" είναι ήδη γεγονός τετελεσμένο. Αυτό αποδεικνύει και η ανίερος συνάντηση στα Ιεροσόλυμα. Ας κρατήσει η κάθε πλευρά τους ιδιαίτερους "δογματικούς της θησαυρούς" - με λίγα λόγια, ας πιστεύει κανείς ότι θέλει -, μόνο να είμαστε όλοι ενωμένοι. Γι' αυτό και ο Βαρθολομαίος είχε το θράσος να δηλώσει  ότι "δεν προδίδομεν την Ορθοδοξίαν, ως κατηγορούμεθα, ούτε υποστηρίζομεν οικουμενιστικάς αντιλήψεις" [4].

Όποιος όμως δεν βλέπει την προδοσία αυτή που επιτελείται είναι τυφλός, όχι σαν τον τυφλό του Ευαγγελίου, του οποίου οι σαρκικοί οφθαλμοί μόνο δεν έβλεπαν, αλλά πραγματικά τυφλός, με σκοτισμένους τους οφθαλμούς της ψυχής του. Είναι ένας τυφλός που ακολουθεί τους τυφλούς, από την αίρεση, λυκοποιμένες, οι οποίοι τον οδηγούν μακριά από την αλήθεια του Χριστού μας, μακριά από το φως της Ορθοδοξίας, στο σκότος το εξώτερον, στην απώλεια.

Κάποιοι μπορούν να ισχυριστούν ότι τα παραπάνω δεν έχουν σημασία, γιατί είναι απόψεις των "σχισματικών παλαιοημερολογιτών". Αυτοί μοιάζουν με τους Φαρισαίους εκείνους, οι οποίοι αντί να συνειδητοποιήσουν το θαύμα της θεραπείας του Τυφλού, και έτσι να θεραπευθεί και η δική τους τυφλότητα, έσπευσαν να κατηγορήσουν τον Κύριο ότι "οὐκ ἔστι παρὰ τοῦ Θεοῦ, ὅτι τὸ σάββατον οὐ τηρεῖ"[5].

Αλλά και όσοι βλέπουν τι γίνεται και όχι μόνο δεν αντιδρούν, όχι μόνο δεν φεύγουν μακριά από την κοινωνία με τους αιρετικούς οικουμενιστές, αλλά σιωπούν επιδεικτικά, μοιάζουν με τους γονείς του Τυφλού που φοβήθηκαν να ομολογήσουν την Αλήθεια, για να μην γίνουν αποσυνάγωγοι.

Σε αυτούς τους τυφλούς απευθύνεται κυρίως το άρθρο αυτό. Ευχόμαστε να βρουν επιτέλους το κουράγιο, να γίνουν Ομολογητές, ώστε να αξιωθούν της Δεσποτικής φωνής του Κυρίου μας, (απευθυνόμενος σε έναν άλλον τυφλό, τον της Ιεριχού): "ἀνάβλεψον· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε"[6]...


 
Νικόλαος Μάννης, δάσκαλος 

 
[1]Βλέπε ενδεικτικά την ανταπόκριση στην αθηναϊκή εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" (7-1-1964)
[2]Την δήλωση καταγράφει ο δημοσιογράφος Βασίλης Βεκιαρέλλης στο άρθρο του "Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον ως πανορθόδοξον πνευματικόν κέντρον" [στο συλλογικό "Το ελληνικόν έτος: Ημερολόγιον Ενώσεως Συντακτών" (1929   - 1930), σελ. 120].
[3]"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" (1-12-1960)
[4]http://www.dogma.gr/default.php?pname=Article&art_id=3758&catid=1
[5] Ιω. θ΄, 16
[6]Λουκ. ιη΄, 42
Από κρυφό σχολειό