Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

ΣΟΒΑΡΕΣ ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ ΠΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΙΕΡΕΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ ΤΟΥΣ , ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥΣ , ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ 4301 ΠΕΡΙ ΘΡΗΚΕΥΤΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΤΗΝ 1 ΟΚΤΩΜΒΡΙΟΥ 2014 ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ.....


ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ  ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟΙ  ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ 4301 ΠΕΡΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ.
 
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ ΟΙ ΙΕΡΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ ΟΛΩΝ  ΤΩΝ Γ.Ο.Χ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΒΓΑΛΕΙ ΜΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΚΑΚΩΣ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ  , ΚΑΙ ΖΗΤΑΝΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.
 
ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ....ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΤΑΛΘΗΚΕ ΠΡΟΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.....

ΑΠΟΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΝΟΜΟΥ 4301 ΠΕΡΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ......

Σε συνέχεια προηγούμενης ακολουθίας σκέψεων και χωρίς να κατέχω το αλάθητο, παραθέτω και τις επόμενες προς διερεύνηση και επεξεργασία αλλά και άρση αυτών κατόπιν βάσιμης αποδεκτής επιχειρηματολογίας.

Εκ του αιτιολογικού του Ν.Δ. 4301 για το άρθρο 1, λαμβάνω τα εξής για εννοιολογικούς προσδιορισμούς της έννοιας θρησκείας, που παραθέτει ο νομοθέτης. 
ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ - ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ - ΑΡΘΡΟ 1

“”Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι δεν υφίσταται ορισμός της έννοιας της θρησκείας καθολικά αποδεκτός (όταν μάλιστα αποτελεί αντικείμενο πολλών διαφορετικών επιστημών όπως η θεολογία και θρησκειολογία, η φιλοσοφία, η ανθρωπολογία, η κοινωνιολογία), φθάνοντας στο σημείο μερικές από τις μεγαλύτερες και γνωστότερες θρησκείες να αρνούνται ακόμα και αυτό το χαρακτηρισμό για τη δική τους πίστη. 



Ωστόσο μερικά από τα βασικά στοιχεία της έννοιας αυτής, που την διαχωρίζουν από απλές φιλοσοφικές, ηθικές ή κοσμοθεωριακές αντιλήψεις, είναι η βεβαιότητα (πίστη) για την ύπαρξη μιας υπερβατικής δύναμης, η ανάγκη έκφρασης αυτής της πίστης με λατρευτικές εκδηλώσεις και η συμμετοχή του πιστού σε μια κοινότητα που τελεί υπό τις αυτές υπερβατικές αντιλήψεις (Αρχ. Τιράνων και Πάσης Αλβανίας ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ (ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΤΟΥ) «Ίχνη από την αναζήτηση του υπερβατικού» Αθήνα 2004, σελ. 27 επ).

Έτερο στοιχείο μπορεί να είναι ένα δεσμευτικό για τον πιστό ήθος, ήτοι ένα συγκεκριμένο και οριοθετημένο τρόπο ζωής (ΜΑΡΙΟΣ ΜΠΕΓΖΟΣ, «Θρησκειολογικό Λεξικό» Αθήνα 2000, σελ.242επ. και σε «Φιλοσοφικό – Κοινωνιολογικό Λεξικό», τόμος Β΄, Αθήνα 1995, λήμμα Θρησκεία, σελ. 278). 

Άλλως, θρησκεία εννοείται το σύνολο των συναισθημάτων, των πεποιθήσεων και των κατά παράδοση τελούμενων πράξεων του ατόμου που αναφέρονται στο θεό. (ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ, «Η θρησκευτική ελευθερία», Αθήνα 1972, σελ.1)””. 

Η ανωτέρω παράθεση τυγχάνει ερμηνευτικός ορισμός για τις ανάγκες του νόμου, που προσδιορίζουν τον ορίζοντα του νομοθέτη, και που θα πρέπει να ληφθεί επ ακριβώς υπόψη από τους Πιστούς, προκειμένου κατά την πλήρη αποδοχή του να εξεταστεί εάν σφάλουν στα της Αγίας Ορθοδοξίας δόγματα. 

Τούτη η ανωτέρω ερμηνευτική διάταξη του νόμου για το άρθρο 1, είναι μία καινούργια πλάνη/αίρεση, ανάμεσα στα εκατομμύρια των αιρέσεων, που συγκεκριμενοποιεί ο νομοθέτης, για τις ανάγκες εφαρμογής του Νόμου, και αναρωτιέμαι εάν οι Άγιοι Πατέρες δώσανε μάχες για το “ιώτα” μεταξύ ομοούσιου και ομο(ι)ούσιου, πως θα βλέπανε το νέο αιρετικό κατασκεύασμα που θέλει υπό αυτού του προσδιορισμού να ενταχτεί υποχρεωτικά ο Γνήσιος Ορθόδοξος Χριστιανός

Κατόπιν αυτού αιτιολογικά και επιπρόσθετα, ο Νόμος 4301 ζητεί την υπεύθυνη δήλωση του Πιστού, που να υπογράφει και να δηλώνει, ότι ανήκει στο ένα και μοναδικό “θρησκευτικό νομικό πρόσωπο…” (άρθρο3). 
ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ - ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ - ΑΡΘΡΟ 3
Εκ του σκεπτικού μου, που απορρέει από τον Νόμο, ο Πιστός υπογράφει ότι ανήκει στην νομική κοινότητα της θρησκείας που περιγράφεται ανωτέρω (ερμηνεία άρθρου 1), έστω και εάν η σύνταξη της υπεύθυνης δήλωσης προσδιορίζει ως θρησκευτική κοινότητα, συγκεκριμένη Μητρόπολη Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 

Η Αγία Πίστη μας είναι καθαρή και απαλλαγμένη από αιρετικές πλάνες και απροσδιόριστους γενικευμένους σκοταδισμούς, και κατά συνέπεια στην ομολογία μας δεν δύναται να συμπεριλαμβάνονται αιρετικές αντίχριστες προσθήκες και προσδιορισμοί. Άρα λοιπόν κατά τη γνώμη μου, ο Πιστός με την υπεύθυνη δήλωση, ομολογεί ενυπόγραφα, ότι πιστεύει όλα τα αυθαίρετα, απροσδιόριστα και βλάσφημα κατασκευάσματα που προσδιορίζει ο νόμος στην ερμηνεία του, εφόσον στη δήλωση είναι υποχρεωμένος να χρησιμοποιεί τον επιθετικό προσδιορισμό “θρησκευτική..”. 

Ο Ορθόδοξος Χριστιανός έχει παραλάβει συγκεκριμένη Αγία Ομολογία κατά τις επιταγές των Αγίων πατέρων και δεν μπορεί να αλλάξει την Ομολογία του για κανένα λόγο, έστω και για τις ανάγκες του νόμου, άλλως χαρακτηρίζεται εκτός Αγίας Εκκλησίας. Επιπλέον αυτού και παρά το γεγονός ότι ο νομοθέτης κατά τις επιταγές του άρθρου 3, επιζητεί την κατάθεση της ομολογίας Πίστεως από τον οικείο λειτουργό μαζί με τα μέλη στο αρμόδιο μονομελές Πρωτοδικείο, τούτο δεν καθιστά άκυρη την ενυπόγραφη υπεύθυνη δήλωση του Πιστού. 

Ο Πιστός στο μονομελές Πρωτοδικείο βρίσκεται με την ενυπόγραφη ομολογία του, και με την ομολογία Πίστης του Λειτουργού, που όμως δεν δύναται να είναι η Μίαν Αγίαν Ομολογίαν Της Αγίας Εκκλησίας Του Ιησού Χριστού, καθώς τούτο απαγορεύεται ρητά από τον Νόμο κατά την β παράγ του άρθρου 12
ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ - ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ - ΑΡΘΡΟ 12
Ακόμη και στην περίπτωση που ήταν δεκτή από τον νόμο η ομολογία Της Αγίας Εκκλησίας Του Ιησού Χριστού, δηλαδή παραλείπονταν η β. παραγ του άρθρου 12 ,και πάλι τούτη η ομολογία δεν θα ήταν ικανή να άρει την ενυπόγραφη βλάσφημη ομολογία ότι ο Πιστός ανήκει στην εκ του νόμου ορισθείσα Θρησκεία, διότι αντικρούεται στην Δεσποτική εντολή, “Οὐδεὶς δύναται, δυσὶ κυρίοις δουλεύειν”, άρα ουδείς δύναται να έχει δύο ομολογίες Πίστεως. 


Αναφορικά με το θέμα της απόκτησης Νέας Νομικής Προσωπικότητας για τους ΓΟΧ Ελλάδος σύμφωνα με τις επιταγές του νέου νόμου, θα ήθελα να επισημάνω αυτονόητα ότι είναι σαν να ομολογούν ότι μέχρι τώρα τοιαύτη νομοθετική ρύθμιση και αναγνώριση δεν υπάρχει. Είναι σαν να ομολογούν ότι μέχρι σήμερα είναι παράνομοι, και ούτω δικαιώνονται και καλώς έγιναν και γίνονται οι μέχρι τώρα άδικοι και παράνομοι διωγμοί των. Με άλλα λόγια τέτοια νομική αναγνώριση δεν θα αποτελέσει νομιμοποίηση τούτων αλλά νομιμοποίηση της εναντίων των παρανομίας. 

Η Αγία Εκκλησία Του Ιησού Χριστού στην Ελλάδα πάντως, τυγχάνει απόλυτης νομιμότητας. Κατόπιν όλων των ανωτέρων, συμπεραίνω ότι ο οποιοσδήποτε υποβάλει υπεύθυνη δήλωση που ανήκει στο Θρησκευτικό νομικό πρόσωπο, οποιασδήποτε Ιεράς Μητροπόλεως ΓΟΧ κατά τις αυστηρές επιταγές του Νόμου 4301, θεωρώ ότι είναι άρνηση Αγίας Ορθοδόξου Πίστεως. 

Π.Μ 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλω αφήστε το σχόλιο σας εδω